[1]
Oppervlakkig zou
men meenen dat zy die zich zoo van-ganscher-harte wyden aan 't
allerlaagste, dáárin steeds den prys behalen. Gelukkig is dit zoo
niet.
Ja, en in feite geldt iets als het
volgende, dat ik citeer uit J.H. Plumb's "The first four Georges":
"The bulk of the population avoided
the excess and the ebullience, looked neither forwards nor backwards,
but lived instinctively according to the ancient ways of their
fathers, content with those institutions which had ruled them for
generations. They were only involved, as the majority of mankind will
always be, in the ever renewing drama of personal existence." (p.
23-4)
De overgrote meerderheid van de
mensheid komt niet veel verder en denkt niet veel anders of
origineler dan hun ouders deden. De redenen zijn bijna altijd een
gebrek aan bijzondere vermogens, een gebrek aan ambitie, een
overwegend korrekt inzicht in de eigen onvermogens, en ook een gebrek
aan enig speciaal talent of enige gave, zoals bijvoorbeeld een
bijzondere schoonheid.
Dit is
overigens meestal geen groot probleem, en heeft het bijkomend voordeel
dat de meeste mensen gewoonlijk niet geďnteresseerd zijn in revolutie,
onrust, burgeroorlog, of religieuze twisten, wat allemaal bijdraagt
aan de maatschappelijke rust en ordelijkheid.
[2] Verreweg 't grootste deel der maatschappy bestaat uit
menschen van allergewoonste neigingen en gaven, en toch slagen zy op
hun eigen terrein niet beter dan de enkele die dat gebied slechts
nu-en-dan als vreemdeling betreedt. *)
Zoals M. Vergelijk M en Nietzsche: Er is
iets übermenschliches of gewild aristocratisch in beide.
[3]
Er zyn weinig dichters en veel armen, waaruit voortvloeit dat niet
uitsluitend 'n hoogere levensopvatting oorzaak is van
maatschappelyken schipbreuk. Dat de Don Quichotten slecht afspelen,
is waar, maar 't gaat de Sanchoos goddank niet beter!
Nee, zo is 't helaas niet. Zie het citaat
van White in 1211, dat begint met
"We
find that at present the human race is divided politically into one
wise man, nine knaves
and ninety fools out of every hundred. That is, by an optimistic
observer. "
Men kan hier twisten over de proportie
wijzen : oplichters, en bijvoorbeeld argumenteren dat, al zijn er
weinig werkelijk begaafde mensen, de gewone politieke, religieuze en
economische leiders en voorgangers overwegend conformisten zijn, die
de maatschappelijke status quo in stand helpen houden ten behoeve van
zichzelf en wie er verder onder leeft en niet bijzonder onder lijdt,
en dat exceptioneel intellectueel, moreel of artistiek talent nu
eenmaal zeldzaam is, en voor niemand voor het kiezen.
Maar het lijkt geheel waar dat minstens
90% van iedere bevolking niets bijzonder is, niets bijzonders wil,
niets bijzonders kan, en niets bijzonders doet, en vrijwel alleen
bezig is met hun eigen "ever renewing drama of personal existence"
(zie [1]).
En het bittere voor de zeldzame Don
Quichots als Multatuli is dat hun bijzondere inzet meestal uitdraait
op mislukking, en een maatschappelijk carričre die veel beroerder
uitpakt dan de carričres van veel minder begaafde, veel minder moedige
en veel minder eerlijke, zij het wellicht daarom aanmerkelijk
realistischer maatschappelijke conformisten.
