Idee 1049b.                                                

 

Waarachtig, onze Wouter zou Femke niet verloochend hebben als men den dood gezet had op z'n... liefde! Nu, liefde was 't eigenlyk niet. Misschien ook was het dit wel, of iets er van. Maar dan moeten we 'n gansch ander woord zoeken voor de duizend-en-een aandoeningen die daarvoor in wereld en litteratuur gewoonlyk worden aan de markt gebracht. [1]

Naar Ĺdat meisjenĺ alzoo had-i gevraagd. 't Was al veel dat-i z'n lippen niet kon dwingen tot de uitdrukking: Ĺdie meidĺ gelyk volgens anderen de ware lezing was in de huisannalen der Pietersens.

En men had hem afgescheept met 'n paar onverschillige woorden, die hem deden voelen dat er in die omgeving geen plaats was voor z'n roman, al stelde hyzelf die zoo byzonder hoog niet. Hy nam zich voor, Femke te bezoeken zoodra hy 't huis zou kunnen verlaten, en klaagde aan z'n moeder, dat het Ĺbakkertjeĺ hem zoo kneep... omdat-i niet graag door Femke, als ze soms mocht voorbygaan, wou gezien worden met 'n kinderachtige pluimmuts. Zoo'n ding paste niets by peruaansche brandstapels. En zelfs by Ĺivoren poortenĺ maakte het 'n ontwydend effekt.

Al was er veel uitgesleten van de indrukken die hem overweldigden, en neerwierpen op 't ziekbed, toch was-i braaf genoeg om iets als zelfverwyt te voelen dat-i zich zoo lang had bezig gehouden ˛f met niets, ˛f met iets anders dan 't meisje dat hem zoo'n hartelyken zoen gaf, toen-i dapper geweest was. Dat wegwerpen van vernielde bloemen door Ophelia, had wel iets van: zie Wouter, zˇˇ hebje met my gedaan! Waren we niet afgesproken dat...

Wel neen, afgesproken was er niets. Toch kwam 't Wouter voor, dat-i 'n woordbreker was, en 'n gloed van schaamte overtoog z'n gelaat.

Die Ophelia... ja, ja, ze wÓs het! Want zie, daar kwam Petr˛ met 'n bak hemden en sokken en allerlei ondergoed, dat zich in een der talrijke stadiŰn bevond, die men 't vuillinnen laat doorloopen, voor 't geschikt is om weer op-nieuw vuil gemaakt te worden. Wasschen, spoelen, styven, rekken, mangelen, stryken... weet ik het! Het zoodje rook naar loog... zˇˇ'n lucht was er ook by Femke's bleekgoed, en alzoo riep Wouter's neus hem toe: ja, ja, zy is 't wel, zy, de dame met de uit elkaar gereten bloempjes... de heele kamer ruikt er na! [2]

- Als je beter bent moet je-n-eens naar den dokter gaan, zei de moeder, en hem bedanken voor je beterschap... naast God. En me dunkt dat je 'm dan met-een wel 'ns kon laten zien wat je al zoo gekleurd hebt.

- Ja zeker, moeder, dÓt zal ik doen! Ik zal haar den heelen prins van Denemarken geven... ik meen... hem, den dokter!

- Ga je gang, jongen. Maar zorg dan, dat je 'r geen vlekken op maakt. En denk er aan, dat die geest van den ouden ridder heel bleek moet zien. Stoffel heeft het gezegd... omdat het 'n geest is, weetje.

- Ja, moeder. Ik zal 'm heelemaal wit maken.

- Goed. En als je nu eens die dame daar in 't geel zette?

De moeder wees met 'n breipen op Ophelia.

- Neen, o neen, riep Wouter snel. Ze was in 't blauw!

- Ze was? Wie was?

- Ik meen maar, moeder, dat ik al zoo veel gelen heb. En daarom wou ik haar... deze... die - Ophelia heet ze, 't staat er onder - nu eens blauw maken. De dame die 'r handen wascht, kan dan weer geel zyn.

- My wel, zei de moeder. Als je maar zorgt dat er geen vlekken op komen.

De ontwikkelde lezer weet dat Lady Macbeth tamelyk bevlekt was, lang voor ze in prent werd gezet. Maar Ophelia's beeld is rein uit Wouters handen gekomen. Wat daarmee later geschiedde...

Helaas!

Ik zal nog veel moeten toenemen in menschkunde en schryftalent, voor ik dÓt behoorlyk schetsen kan. Maar ik zal m'n best doen. Gelukkig dat we nog in lang zoo ver niet zyn. Er is ruim tyd tot oefening. [3]


[1] Waarachtig, onze Wouter zou Femke niet verloochend hebben als men den dood gezet had op z'n... liefde! Nu, liefde was 't eigenlyk niet. Misschien ook was het dit wel, of iets er van. Maar dan moeten we 'n gansch ander woord zoeken voor de duizend-en-een aandoeningen die daarvoor in wereld en litteratuur gewoonlyk worden aan de markt gebracht.

Ja, het is wellicht problematisch, en het gebruik dat van de term "liefde" gemaakt wordt is dat zeker, en er is ongetwijfeld veel minder echte liefde dan voorgewend wordt, en veel waarschijnlijker tussen ouders en kinderen dan tussen ouders, bijvoorbeeld.

Maar zoals ik het woord gebruik was er inderdaad sprake van liefde tussen Wouter en Femke: Ze waren bijzonder ge´nteresseerd in elkaars persoon; ze deden allebei moeite voor elkaar; ze werden door elkaar emotioneel geraakt; ze voelden anders over elkaar dan over anderen - redenen genoeg om van liefde te spreken.


[2] Het zoodje rook naar loog... zˇˇ'n lucht was er ook by Femke's bleekgoed, en alzoo riep Wouter's neus hem toe: ja, ja, zy is 't wel, zy, de dame met de uit elkaar gereten bloempjes... de heele kamer ruikt er na!

Deze opmerking is in het kader van "Maarten 't Hart heeft veel onzin en onwaarheid beweerd over Multatuli". Zie 1049 en 522.


[3] Ik zal nog veel moeten toenemen in menschkunde en schryftalent, voor ik dÓt behoorlyk schetsen kan. Maar ik zal m'n best doen. Gelukkig dat we nog in lang zoo ver niet zyn. Er is ruim tyd tot oefening.

...

 

Idee 1049b.