Idee 220.                                                 


De hoogste graad van moed is hoogmoed.


Multatuli was hoogmoedig. Ik ben hoogmoedig. Maar misschien - misschien! - stelt dat niet zo bijzonder veel voor.

Wel... m'n vader was hoogmoedig. Hier is een voorbeeld dat misschien iets voorstelt, in termen van moed en hoge menselijkheid.

De tijd is 1943, de plaats het concentratie-kamp Vught, de spreker is mijn vader, een toen ca. 30-jarige huisschilder, en politiek gevangene vanwege z'n verzets-aktiviteiten. Ik citeer een deel van het rapport dat hij in 1966 schreef voor het verkrijgen van een verzetspensioen:

  • ook hier vervulde ik weer een functie als sanitäter. De eerste primitieve operaties werden er verricht door de Duitse hoofdsanitäter Heinz Wons (van beroep mijnwerker) en Joe Birnie medisch student te Groningen. In het nieuw gebouwde revier (waarin een vrij behoorlijk geoutilleerde operatieruimte) kreeg ik de verzorging van de chirurgische afd. later onder leiding van de onvergetelijke mens dr. Steyns.

  • een geval wil ik noemen uit de reeks van dagelijkse gebeurtenissen. Dit was voor de aanwezigheid van dr. Steyns.

    Van een der landwachters kreeg de jonge Hagenaar Frans Wagenaar een z.g. dum-dumkogel in de buikholte. Hij werd onmiddelijk naar de operatiekamer gebracht waar de toen aanwezige beide doktoren (namen noem ik niet) weigerden operatief in te grijpen op grond van hun beroepseed. Een voor mij onbegrijpelijk gewetensconflict. Heinz joeg ze de operatiekamer uit en verrichtte door mij bijgestaan de operatie. Frans herstelde.

  • ook verpleegde ik de jonge Groningse marreschaussee met gangreen, die met de hulp van dr. Steyns, Hans Tiemeier en Harry Kindt via een Rode Kruisauto wist te ontkomen.

  • Philips ging in het kamp Vught produceren. 100en vrouwen en mannen werden in aparte barakken tewerk gesteld. Ik werd voor eenvoudige wondbehandeling op het Philipsterrein aangesteld als sanitäter.

  • door een zekere bewegingsvrijheid die mijn functie me verschafte (ik bezocht n.l. m'n patienten) verspreidde ik berichten en briefjes zowel van buiten naar binnen als v.v. Daarbij werd ik door een unterscharführer gesnapt. Het verschafte me 6 weken donkere cel en 2 mnd. strafcommando.

  • Gedurende de landing in Normandie bevond ik me in de cel van de z.g. cellenbarak. Onvergetelijk is het opeenpersen van het grote aantal vrouwen in zoo'n kleine cel, waarbij de celdeur letterlijk werd dichtgedrukt.

  • dan is er het hoofdstuk "zwerver", die zijn verraad van honderden van de beste met de dood heeft moeten bekopen ... en nog zovele hoofdstukken.

  • Ik denk daarbij aan het tellen van de schoten in de avondstilte, die we vanaf de executieplaats konden horen en waarna een korte tijd een grijpbare stilte ...

  • Na dolle dinsdag volgde het transport naar Sachsenhausen.

Allemaal zeer hoogmoedig, nietwaar - zoals dat "Een voor mij onbegrijpelijk gewetensconflict."? Hoogmoediger ook dan de meeste Nederlanders gegeven was, en is, dunkt mij.

Nu, lezer: Als er mèèr mensen zo hoogmoedig als hij waren geweest, toen, waren er mèèr goede mensen gered tussen 1940 en 1945.

Merk trouwens "de onvergetelijke mens dr. Steyns" op, en de uitdrukking "honderden van de beste": mijn vader geloofde zo min als ik in "gelijkwaardigheid" van alles en iedereen (van Einstein tot Eichmann). En merk ook op, lezer, waarom u aanmerkelijk minder van mijn vader weet dan u anders gedaan zou hebben: Hij was een communist, en is daar in "Onze Democratische Rechtsstaat" z'n hele leven voor gediscrimineerd. Want zo gaat en ging dat in "Onze Democratische Rechtsstaat".

Wie iets meer van "de hoogste graad van moed" wil weten en, hopelijk, begrijpen leze "Mijn vader verhaalt van concentratie-kampen". En leze en overdenke 74 en 107 en bekijke ME in Amsterdam (mijn kemelvel)!

Vervolgens, dan, ME in Amsterdam bekend veronderstellend (ja, het is bitter, lezer - maar ik lijd nu meer dan 12 jaar pijn als gevolg van het misdadig drugsbeleid van de gemeente Amsterdam):

Toen ik in 1977 uit Noorwegen remigreerde om in mijn vaderland en moederstad te studeren vond ik een universitair klimaat waarin men mij, en alle andere studenten, wilde wijsmaken dat "alle mensen gelijkwaardig zijn" (van Einstein tot Eichmann); dat "waarheid niet bestaat" (en de Holocaust dus ook niet); en dat "alle moraal relatief is", zodat het drugsfascistische beestmensen (met pretense Joodse identiteit, omdat dat zo lekker appeleert aan 't Hollands schuldgevoel, maar zonder "toevallig besneden" - copyright: Raoul Heertje - te zijn, als mijn geheel atheïstich persoon bijvoorbeeld, voor wie 't echt weten wil) als de drugsfascistische burgemeesters Van Thijn en Cohen van Amsterdam, die zo graag, in uiterst loyale samenwerking met de top van de Amsterdamse drugsmafia, invaliden als ik jaren lang mogen laten terroriseren door harddrugshandelaars, die harddrugs handelden en in moorddreigingen en geweld mocht grossieren "uit naam van de idealen van de Februaristaking".

DRIE EN EEN HALF JAAR LANG! ONDANKS - letterlijk! - HONDERDEN KLACHTEN MIJNERSZIJDS! IN WEERWIL VAN HERHAALDE GELOOFWAARDIGE BEDREIGINGEN "ALS JE IETS DOET WAT ONS NIET BEVALT, DAN VERMOORDEN WE JE!"

Nu dan, hier is mijn mening, "waorop u reg hep, in onsuh dommocratische rechtstaat"

Wie de gelijk - of minder - waardigen van Duitse fascistische beestmensen wil bestuderen, in den vleze, hier en nu, in al hun walgelijke stinkende hypocriete misdadige corruptie bestudere Van Thijn, Patijn, Cohen, Vrakking, Nordholt en Salomons:

De Amsterdamse burofascistische beestmensen van en voor de harddrugsmafia, en de grootste en gruwelijkste monsters van hypocriet wanbestuur waar ik weet van heb, waar ik nu meer dan 12 jaar vrijwel constante pijn aan dank omdat ze weigerden de wet te handhaven in Amsterdam, en in plaats daarvan harddrugshandelaars protegeren en patroniseren.

En wie mij wil duidelijk maken dat IK niet het recht zou hebben burgemeesterlijke en politionele vergassers en moorddreigers-beschermers en harddrugshandelaar-patronen in WOORDEN gelijk te stellen aan de fascistische beestmensen waarmee ALLE genoemden zich ZELF PUBLIEK JARENLANG zich "gelijkwaardig" hebben verklaard, vervolge mij voor een - bij voorkeur buitenlandse - rechtbank vanwege smaad, laster, belediging en zo meer. ('t Zal logisch en moreel interessant worden!)

Helaas zijn in de Nederlandse rechtbanken minstens 65% van de rechters en officieren van justitie... PvdA-kameraden. Ik vind dat niet de juiste partij-achtergrond om mijn beweringen over hun partij-vrienden eerlijk en rechtvaardig te beoordelen, en meen overigens dat de hele rechterlijke macht in Nederland tonnen boter op het hoofd draagt vanwege het nu dekaden-lang gedogen van het gedogen:

Een bestaande wet wordt òf feitelijk gehandhaafd òf feitelijk niet gehandhaafd, en handhaven is bestuurlijke plicht. Wie dat niet wil als bestuurder behoort ontslag te nemen, en niet aktief het gedogen van het uitgebreid breken van wettten te bevorderen, zeker niet wanneer dat neerkomt op het feitelijk assisteren, en van markten, winsten,  verkoopplaatsen, bescherming te voorzien van drugscriminelen.

Het bestaande Nederlands bestuur - de feitelijke bestuurders - en de bestaande rechterlijke macht (die onafhankelijk zou moeten zijn, maar in grote meerderheid partijkameraden en bekenden of vrienden zijn van de bestuurders die ze objectief zouden moeten controleren) hebben het mogelijk gemaakt aan de drugsmafia om zich in Nederland te vestigen als een gigantische plaag politiek geprotegeerde pestvogels en aasgieren, die semi-legaal feitelijk-misdadig werden "gedoogd", zegge politiek beschermd.

Zodoende werd in Holland-Heroïne-Land, Neerland-Drugs-Paradijs, Amsterdam extasy-walhalla, vooral dankzij het zeer weloverwogen misdadige beleid van Van Thijn, Patijn, Cohen, Vrakking, Nordholt vele miljarden illegale drugswinsten gemaakt in de afgelopen 20 jaar - precies door dat, zeer weloverwogen, gedoogbeleid, dat, weer zeer weloverwogen, drugscriminelen woekerwinsten garandeerde, vrije en beschermde verkoop van illegale middelen bood, en dekadenlang "gedoogde" protectie van de Nederlandse zwaar mafiose bestuursélite.

En tenslotte, wat mijzelf betreft en genoemden betreft, waar ik uit toch al bestaande verachting nooit iets mee te maken had gehad ALS ZE GEWOON HUN WETTELIJKE PLICHT HADDEN GEDAAN:

Wie een invalide meer dan 3 1/2 jaar doet martelen en met moord en vergassingsgevaar bedreigen door harddrugshandelaars ten behoeve van die harddrugshandelaars "uit naam van de idealen van de Februaristaking" en door voortdurende geluidsoverlast van deze en andere nabijgelegen horeca-penose, en wie dat doet als burgemeester van Amsterdam, helemaal wanneer hij dat doet, zoals geschiedde, "uit naam van de idealen van de Februari-staking", staat - cultureel-relatief aan de normen gehandhaafd - Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig gehandhaafd door MIJN familie - lager dan een fascist, die met al z'n beestachtigheid tenminste gewoonlijk niet loog over z'n beestachtigheid ... en die ook geen duizenden drugsmafiosi hielp vestigen in Amsterdam, uit naam van de hoogste idealen, feitelijk vanwege de smerigste - als gewoonlijk dus: financiële en politieke - belangen.

Idee 220.