Idee 79.                                                 

Ik heb 'n modiste gekend die 'n onnatuurlyk kindje had. "Onnatuurlyk" zeg ik voor de eer van m'n modiste die gehuwd was. Ik zal u straks den naam van den vader zeggen.

De goede vrouw had haar kindje zeer lief, en kleedde 't zo smaakvol ze kon. Een lintje hier, een lintje daar. Soms eenvoudig, dan weer bont. 't Was der moeder eenig genot zich bezigtehouden met den opschik van haar kind.

En wie 'r soms zeggen mocht: die kleur is te rood, of te geel, of te flets... die rand te breed, die sluier te dicht, dat gaas te yl.... wie 'r mocht klagen over gebrek aan smaak of gebrek aan bekwaamheid... niemand dacht er aan, de zorgvuldige moeder te beschuldigen van gebrek aan liefde voor haar kind.

Die modiste heette Parábel.

Poiètès heette de vader.

En WAARHEID was de naam van 't kindje dat de moeder zo gaarne aankleedde.

Weer een parabel, met de strekking: waarheid wordt vooral overgebracht door parabelen en poëzie. Dit lijkt mij wat romantisch, maar het is waar dat waarheid onderkend en herkend wordt door gelijkenissen, en dat alle gelijkenissen mank gaan, zelfs indien ze overwegend waar zijn.

Dat is dan weer de reden dat een goede doch noodzakelijk manke vergelijking vaak meer licht werpt op de zaak die ze mank vergelijkt dan iedere strikt pedant-ware conventionele uitdrukking van die zaak.

Idee 79.