Idee 74.                                                 


Waar blyven toch de ''knappe'' kinderen?


Wat M. hier bedoelde is niet helemaal duidelijk, maar een van z'n punten in dit verband was dat ook van zogeheten wonderkinderen en van bijzonder begaafde gymnasiasten (zoals M. er zlf drie jaar n was, tot hij, kennelijk vanwege luiheid bij het leren van z'n lessen of brutale opmerkingen in de klas - "Mauvaise marque pour monsieur Edouard!" - door z'n vader van school gehaald werd) zelden of nooit iets bijzonders terecht komt als volwassenen.

Dit is waar, en er zijn twee algemene verklaringen voor.

De eerste is de zeer fundamentele overweging dat vrijwel ieder mens zich ergens tussen z'n 15e en 25e leert verleugenen en verloochenen tot een maatschappelijk aangepast karakter, vol van valse pretenties, loze praatjes, en populaire vooroordelen, en daarmee - overwegend uit vrije wil, uit welbegrepen eigenbelang en eigen zwakte - afscheid neemt van z'n originaliteit, spontaniteit en individualiteit, waarmee ieder mens geboren wordt, ongeacht overig talent. (Zie ook 116 en "Menselijkheid" - en, lezer, "Woutertje Pieterse" gaat hierover. Zie ook 423 inclusief links en "On People")

De tweede, en minder wezenlijke, is dat wie verschijnt als wonderkind gewoonlijk kennelijk een ontwikkelingsvoorsprong heeft van een paar jaar op z'n leeftijdsgenoten, die later weer verdwijnt.

Idee 74.