Dit is de feitelijke maatschappelijke norm aller normen. Voor werkelijk goed begrip is het essentieel in te zien dat werkelijk fatsoen neerkomt op volledig extern conformisme in dienst van eigenbelang: Wat een mens perfect fatsoenlijk maakt is het vermogen de schijn van maatschappelijk conformisme hoog te houden in het heldere besef te liegen en bedriegen, als ieder ander perfect fatsoenlijk medemens.

Door en door fatsoenlijke mensen wéten hun fatsoen te huichelen - om welke reden ze het deugdzaam vinden fatsoen van anderen te eisen. (Zie ook 618).

Merk op dat "het fatsoen" gewoonlijk strikt evenredig is met financiële welstand: hoe rijker hoe fatsoenlijker; hoe armer hoe onfatsoenlijker. Dit is ook geheel vanzelfsprekend: In een maatschappij waar alles om geld draait moeten in de feitelijke praktijk de maatschappelijk voortreffelijksten de rijken zijn, volgens de norm waar het feitelijk om draait. Bovendien geeft rijkdom weer de middelen zich te conformeren en étaleren in volle  maatschappelijk aangepaste fatsoensrijke glorie.

Welbegrepen werkelijk fatsoen is extern conformisme, en fatsoenlijke mensen weten huichelaars te zijn - en dat fatsoenlijke mensen dat nooit publiek toegeven.

Fatsoenlijke mensen zijn gewoonlijk te herkennen aan een doods uiterlijk, een saaie conversatie, een zeer oppassende ideeënloosheid, en volledig voorspelbare, volstrekt normale, overwegend gehuichelde morele normen.

Tenslotte: DE grote aantrekkingskracht van alle onfatsoen is dat 't bestaat omdat het - zus of zo - lekker is. ("Video meliora proboque; deteriora sequor." - het goede zien en toestemmen en het slechte doen is immers gewoonlijk de makkelijkste, veiligste, populairste en best betaalde weg, en gewoonlijk hoogst fatsoenlijk, omdat ieder geconformeerd doorsnee mens hetzelfde doet.)