Bijna 21 jaar geleden, in januari 1979, werden mijn ex en ik ziek, en
sindsdien zijn we ziek gebleven. We waren allebei eerste-jaars student,
studerend van een studie-lening, en hadden geen enkele mogelijkheid de
Nederlandse WAO op te lichten.
Ons ziek-zijn werd de eerste 10 jaar dan ook snel genoeg aanvaard door
nogal wat medici, die echter "niets konden vinden" - zodat Onze
Nederlandse Burocratie de eerste 10 jaar kon volhouden dat mijn ex en ik gek,
simulant, hypochonder etc. zouden zijn, alles om te voorkomen dat mensen
zoals zij en ik enige hulp of steun zouden krijgen boven een minimale
studie-lening of minimale bijstands-uitkering.
Na 10 jaar leerden we van het bestaan van M.E. en van de zeer soortgelijke
ziektegeschiedenissen en zeer soortgelijke morele ervaringen met hun
burocratische medemens van honderdduizenden anderen over de hele wereld.
De medici waren het snel genoeg eens dat in ons geval - ondertussen beide
drs. psychologie - de diagnose M.E. verreweg de zinnigste diagnose was - maar
Onze Nederlandse Burocratie beschermde nog steeds Onze Nederlandse Geldbuidel
tegen bijstands-parasieten van mijn soort, dus de volgende 10 jaar kregen wij
ook geen steun en geen hulp, behalve een minimale bijstandsuitkering, met
krankzinnige verplichtingen, gewoonlijk uitgekeerd door Amsterdamse
ambtenaren met een gedeeltelijk onbewuste sadomasochistische aanleg en de
mentale capaciteit van voetbalhooligans.
