Het feit, tenslotte, dat ik, geheel i.t.t. uw
ex-CvB, niet op geld uit ben en wel integer tracht te zijn; dat het
mij grote bevrediging zal geven u althans een maal dwingen u aan uw
woord te houden; dat het voor mij persoonlijk prettiger is te
procederen in het belang van anderen; en dat de volgende eis geheel en
al in overeenstemming is met de daden van mijn familie en de
hypocriete woorden aan de UvA, heeft mij doen besluit en mijn
eis tot schadevergoeding de volgende vorm te geven:
I.Persoonlijke eis: Ik wens van
u, voor mijzelf, zoals boven reeds gezegd, dat u de kosten
voortvloeiend uit mijn "studie" en verblijf aan uw
universiteit, i.h.b. de door mij ontvangen zgn studie-financiering
betaalt. Dit is geen compensatie voor geleden schade:
Dit is niet anders dan het rechttrekken van oplichterij uwerzijds: Wat
u te bieden had aan onderwijs en voorzieningen was waardeloos, en
verdiende de naam niet; en zelfs het daaraan deelnemen (alleen voor
een diploma, uiteraard) werd mij door uw schandalige incompetentie
onmogelijk gemaakt.
II.Schadevergoeding: Wat de echte
eis tot schadevergoeding betreft, dit is deze:
Als schadevergoeding voor wat uw ex-CvB en
uw hele universiteit mij heeft aangedaan wens ik dat u fl. 10 miljoen
overmaakt aan Amnesty International,London.
Dit zou dan vrijwel de eerste keer zijn
dat de UvA werkelijk iets van praktisch moreel belang doet, en het
betreft een doel waartegen u geen enkel bezwaar kunt hebben: Het lot
van de vele tienduizenden mishandelde, gemartelde en verontrechte
politieke gevangenen in de wereld.
Dit is de schadevergoedingseis waarover ik met
u wens te onderhandelen - onderhandelen, omdat ik mij uiteraard bewust
ben dat uw eerste impuls is dit voorstel af te wijzen, met het
argument dat u zelf het geld wenst te gebruiken, en, zoals mijn
ex en ik aan den lijve heb kunnen merken, heel goed het lijden van
anderen kunt dragen terwijl u er krokodillentranen bij huilt, zodat
het is wellicht nuttig hier een paar opmerkingen over te maken:
A. Hoe u het financiert is mijn probleem niet,
maar ik kan u wel een voor stel doen: De docenten aan de UvA menen in
meerderheid, net als de UvA zelf uitdraagt, vreselijk progressief en
moreel verantwoord te zijn. fl. 10 miljoen = ca. 2% van hun
gezamelijke salaris. Zou het niet een buitengewoon zinnige, moreel te
verdedigen, en, gezien het goede voorbeeld, andere universiteiten en
publieke lichamen tot navolging inspirerend zijn, indien de UvA een
relatief klein deel van haar omzet ter beschikking van Amnesty zou
stellen?
B. Aangezien de grootste financiele post van de
UvA de salaris-post is, zal het gedeeltelijk daaruit gefinancierd
moeten worden. Het is dan relevant te weten dat de gemiddelde docent 2
a 3 keer modaal "verdiend" zonder verplichtingen of
verantwoordelijkheden, en dat de gemiddelde ambtenaar meer verdiend
dan hij/zij elders in vergelijkbare functies zou krijgen, en ook weer
minder hoeft te doen. Een paar procent kan er dus best af, niet alleen
moreel, maar ook financieel.
C. Een relevante overweging is ook het feit dat
uw ex-CvB erin geslaagd is, door een volstrekt incompetent beleid, 45
miljoen in de UvA en 15 miljoen bij de SSH te laten "verdwijnen"
(kennelijk onder het principe: "Het is toch gemeenschapsgeld, en
wat doet het er toe: Niemand kontroleert ons"), zodat een miljoen
of 10 er volgens uw ex-CvB klaarblijkelijk niet toe doen voor de UvA.
Bovendien is onlangs gebleken uit onderzoek van een enquete-commissie
dat uw financiele "beheer" - o.l.v. dhr. Poppe uit het mij
en mijn ex zozeer teisterende ex-CvB - zo slecht is dat men aan de UvA
niet eens weet wat er met het van regeringswege verstrekte
belastinggeld gebeurt dat door uw vingers vloeit. (Geen wonder dat er
minstens 45 miljoen "zoek" is!)
D. Ook relevant is het feit dat uw ex-CvB, in
de jaren dat ze de UvA ge teisterd hebben met incompetentie, met z'n
drieeen, inclusief onkosten vergoedingen, tegen het miljoen per jaar
gekost hebben, als ik mij niet vergis. Misschien kunt u wat van hen
terugvorderen, zoals u 3 jaar van mij vorderde? "Iedereen is
gelijk" volgens uw ex-CvB, en aangezien ik al 10 jaar ver onder
het bijstandsminimum moet leven, mede vanwege de prestaties van uw ex-CvB,
zie ik niet in waarom dat voor hen niet minstens even rechtvaardig zou
zijn.
21. Over onderhandelingen: Iets
anders dan de financiering (waarover ik, gezien u al jarenlang
volstrekt afwezige financiele verantwoording en ridicule beleid -
alleen door mijn opmerkingen over een belachelijk miljoenen kostend
medisch computerprogramma in '82 te volgen had u die miljoenen kunnen
besparen - nog een groot aantal snijdende opmerkingen zou kunnen maken)
betreft uw gewilligheid, nu het niet meer om woorden maar daden gaat,
en er plotseling geld niet in uw zakken verdwijnt maar voor een goed
doel aangewend kan worden:
A. Bereidheid: Ik ben bereid met
u te onderhandelen over mijn eisen, en ben bereid u een groot aantal
creatieve voorstellen te doen hoe u daaraan tegemoet zou kunnen komen.
Als u over deze zaak niet wenst te onderhandelen ben ik bereid tot het
uiterste te gaan, zowel in als buiten rechte om aan deze zaak
bekendheid te geven, en duidelijk te maken wat nu de werkelijke
kwaliteiten van u en uw universiteit zijn.
B. Pressie-middelen: U moet
bedenken dat ik voor een zaak als deze, waar ik mijn diepe
persoonlijke gegriefdheid in dienst stel van een algemeen belang dat u
ook het uwe noemt, in het geval dat u mij opnieuw niet terwille bent
wat betreft mijn uiterst redelijke verzoek of bijzonder zinnige en
moreel verantwoorde voorstel, de grootst mogelijke ruchtbaarheid zal
geven (bijv. o.a. door gekleed in mijn vader's KZ-kledij wat
stellingen aan uw voordeur te nagelen, onder het adagium "Hier
sta ik; ik kan niet anders").
Een ander alternatief, gezien uw gewilligheid
een vaste baan te geven aan een incompetente docente feminisme, die
het in haar hoofd haalde voor uw deur te gaan liggen hongeren terwijl
ze een baan had, is dat ik dat, uiteraard weer in passende kledij, ook
ga doen. Drie maanden na aankomst in het concentratie-kamp Amersfoort
woog mijn vader niet, als eerst, 80 kilo maar maar 40 kilo, en hoewel
ik niet bereid ben alsnog voor u te kreperen, wil ik wel
experimenteren hoe dat voelt, voor uw deur (hetgeen overigens gezien
mijn ziekte niet van gevaar ontbloot is). De konsekwenties daarvan
zijn natuurlijk geheel en al voor uw rekening (hoewel ik me geen
illusies maak over uw goedertierenheid) maar uiteraard zal ik alleen
pressie-middelen aanwenden als u slecht onderhandelt. Overigens moet u
zich realiseren dat ik geen enkel vertrouwen meer heb in een
instelling die mij en mijn ex drie jaar welbewust lang aan tyrannie
heeft prijsgegeven en ons vervolgens drie jaar lang welbewust
rechterlijk heeft laten vervolgen omdat wij weigerden ons te laten
tyranniseren: Uw ex-CvB zijn in mijn ogen de grootste schoften die ik
ooit persoonlijk heb meegemaakt. Aangezien ik ook geleerd heb dat
redelijkheid in een gevecht met schoften tot je dood kan leiden, zie
ik geen reden mij, zoals ik eerder gedaan heb, mij beleefd en vol
vertrouwen tot u te wenden: Ik zal alle tot mijn beschikking staande
middelen gebruiken om u te bestrijden als u mij nu weer niet ter wille
bent. Tussen uw ex-CvB en fascisten zie ik alleen het principiele
verschil dat fascisten eerlijk voor hun idealen en gedrag uitkomen, en
ik zal uw ex-CvB naar die inschatting behandelen, en het huidige CvB
indien nodig ook. .
C. Procederen: Natuurlijk ben ik
ook bereid te procederen tot het eind, indien u niet aan mijn verzoek
en voorstel wenst te voldoen, en dat, indien noodzakelijk, vol te
houden tot het Europese Hof, omdat ik meen dat door uw ex-CvB's
incompetentie, en de daarmee samenhangende verdere bestuurlijke
incompetentie in Amsterdam, minimaal 10 van mijn meest wezenlijke
rechten, zoals omschreven in de van de Nederlandse wet deel uitmakende
Rechten van de Mens en het Verdrag op Burgerlijke en Politieke Rechten,
verkracht zijn, en omdat ik meen dat de UvA door volstrekt onvoldoende
en bovendien totalitaire waarden dienend onderwijs, de grootste
bijdrage heeft geleverd tot het heropleven van het fascisme of
alternatieve totalitaire denkbeelden en stromingen in Nederland.
Ik geef u tenslotte in overweging dat ik net
niet vermoord ben door een door uw ex-CvB beschermde waanzinige; dat
ik net niet dood gegaan ben door de 2 1/2e slapeloze en bedreigde
jaren waaraan uw ex-CvB mij heeft blootgesteld, en dat de enige twee
manieren om van mij af te raken (ik wil, zoals ik u gezegd heb,
Nederland bij voorkeur zo snel mogelijk verlaten) is mij overwegend
terwille te zijn of, alsnog, te laten vermoorden. Aangezien wat ik van
u wil ook datgene is wat u zelf zo vaak beleden hebt te willen, stel
ik u voor mij en Amnesty terwille te zijn.
Mocht de toonzetting van dit verzoek u niet
aanstaan, dan gelieve u te bedenken dat ik het CvB van 80-85 beschouw
als moreel laakbaarder dan fascisten omdat ze dezelfde soort
totalitaire meningen en hetzelfde soort gedrag bestendigd hebben,
terwijl ze zich beriepen op de hoge menselijke idealen waar o.a. mijn
familie zo bitter voor geleden heeft. NB: Ik beweer niet dat het ex-CvB
fascisten zijn. Wat ik wel beweer is dit: Aan de UvA is mij duidelijk
geworden hoe Hitler zo snel aan de macht is gekomen, nl. o.a. doordat
de gehele wettelijke macht, en een aanzienlijk deel van de
wetenschappelijke elite, in meerderheid evenmin fascisten als het ex-CvB,
maar, net als het ex-CvB, evenmin in het bezit van enige andere
idealen dan persoonlijke hebzucht en de jacht op status en privileges,
voor geen betere of morelere reden dan eigenbelang, collaboreerden met
de fascisten.
Het is in dit verband relevant om te memoreren
dat ik herhaaldelijk politie-hulp gevraagd heb maar dat mij deze niet
gegeven is; dat de verantwoordelijke voor de politie PvdA-burgemeester
Van Thijn is (partij-vriend van uw ex-CvB); dat Van Thijn zijn
burgemeesterschap begon met een beroep op de Februari-staking: Hij zou
besturen, zei hij op de TV "in naam van de idealen van de
Februari-staking. Komt dat zien!"; en dat ik niet alleen
gezien maar ook gevoeld heb wat die woorden in de praktijk betekenden:
Op 4 april 1983 werd ik, in mijn eigen huis, 100 meter van het Jonas
Daniel Meyer-plein, in het zicht van de Dokwerker (het monument voor
de Februari-stakers), in mijn maag geslagen, drie maal in mijn gezicht
gespuwd, en mij toegevoegd dat mijn "ballen eraf gesneden zouden
worden" als ik doorging mij te verzetten tegen de voortdurende
aanslagen op de gezondheid en het leven van mij en mijn ex.
Toen ik de politie belde weigerde deze eerst te
komen, en verscheen later in de gestalte van twee ca. 20-jarige
puisterige agenten uit Groningen, die weigerden op te treden. Hun
antwoord, op mijn vraag of het dan wettelijk terecht was twee mensen
jarenlang te bedreigen, uit de slaap te houden, en aan te vallen was
dit: "M'neer, wij kom'n pas als de lijk'n al over de vloer ligg'n.
En weet oe, m'neer, d'r gebeurt zoviel in Amsterdam dat niet zou mog'n.
Weetoe hoe da komp? Nau, da sal ik oe zegg'n, m'neer: Alle
Amsterdammers benn'n klootzakk'n." Na deze gebeurtenis ben ik
naar het buitenland gevlucht, en terecht, want na deze "politie-bescherming"
stond men 's avonds al weer voor mijn deur "om mij de les te
lezen".
En tenslotte, wat lessen betreffende Amsterdam
en de Februari-staking aangaat: Ik ben ook Amsterdammer, net als Van
Thijn en de ex-CvB'ers, allen PvdA-ers. Vanwege de Februari-staking
mag Amsterdam zich "Heldhaftig, Vastberaden en Barmhartig"
noemen. Mag ik afsluitend suggereren dat dit wat deze in eigen ogen zo
moreel hoogbegaafde bestuurders veranderd moet worden in "Hebzuchtig,
Huichelachtig en Hoerig"? Of als samenvattend oordeel: Moreel,
intellectueel en menselijk totaal onbekwaam, en op hun post gekomen
door wat mijn vader het latrine-principe noemde: "Het is net
stront, en drijft naar boven" en wat, sociologisch meer
verantwoord, HET bestuursprincipe van Nederland is: De meeste
bestuurders in Nederland zijn gepromoveerd tot ver boven hun niveau
van morele en intellectuele, d.w.z. menselijke competentie.
Ik wens van u een schriftelijk voorstel omtrent
het boven voorgestelde, in de eerste plaats wat betreft mijn recht het
komend jaar aan uw instelling af te studeren, en in de tweede plaats
wat betreft mijn eis tot schadevergoeding, en ik wens dat voorstel te
ontvangen voor 10 september 1988. Indien ik het later mocht ontvangen
zal ik een kort geding beginnen over het eerste punt, en u ook
daarvoor in rechte aanspreken voor mijn kosten. In het geval dat u mij
bovendien wat het eerste punt betreft niet terwille bent voor 10
september a.s., hetzij door traineren, hetzij door ambiguiteiten,
hetzij door chicanes, zal ik ook een kort geding beginnen. Wat mijn
eis tot schadevergoeding betreft verwacht ik van u een aanbod en
uitnodiging tot onderhandeling. Uiteraard houd ik mij het recht voor
publiciteit naar eigen goeddunken te zoeken.
Verder wijs ik u op de bijgevoegde brief aan
het bestuur van de Faculteit voor Wijsbegeerte, waarin de bovenstaande
feiten en meningen op een aantal punten het onderwijs en mijn
rechtspositie betreffende vollediger worden uiteengezet. Deze brief
aan het faculteitsbestuur (in de persoon van professor C. Verhoeven)
en de andere bijlages vormen een onderdeel van deze brief aan u,
hetgeen zoveel wil zeggen dat alles wat ik poneer en dat door u niet
specifiek ontkend wordt door mij uitgelegd zal worden als uw
instemming hebbende.
Mocht mij op 11 september 1988 nog geen
redelijk antwoord van u hebben bereikt (en onder een redelijk antwoord
versta ik een antwoord, en geen mededeling dat dit later volgt: U
heeft een staf van honderden medewerkers, zodat ik van u niets
onredelijks verlang), dan zend ik deze brieven om te beginnen aan de
landelijke pers, in de veronderstelling dat u, in dat geval, voor de
zoveelste keer niet van plan bent u redelijk te gedragen.
Tenslotte ben ik mij bewust dat het huidige CvB,
m.u.v. dhr. Poppe, een ander is dan het CvB dat zich zo immoreel tegen
mijn ex en mij, en i.h.a. jegens de belangen van de studenten,
gedragen heeft. Dat is ook de enige reden dat ik (met voorbehoud
vanwege dhr. Poppe) teken,
hoogachtend,
Naar begin van deze
brief
Naar het antwoord op
deze brief van het CvB van de UvA
Colofon:
Geschreven en
aangetekend verstuurd in augustus 1988.
©
Maartens@xs4all.nl