Waar
het mij om gaat:
De feiten: Een afpaling van de onderwerpen
De afpaling die
ik in de titel noem is deze:
-
|
Mijn
klachten gelden het door mij in "ME in
Amsterdam" gestelde; de daarin vermelde en
gedocumenteerde feiten betreffende de jaren 1979-1997;
en NIET de HUIDIGE Amsterdamse drugshandel.
Waar
ik het over heb - tot het Europese Hof indien nodig -
zijn mijn tussen 1980 en 1992 op diverse wijzen in
Amsterdam opzettelijk geschonden mensenrechten.
De
HUIDIGE wantoestanden in Amsterdam zijn NIET mijn
onderwerp - al verklaart mijn onderwerp er veel over.
In
de huidige Amsterdamse wantoestanden kan ik alleen dit
zeggen:
Ik
sta er buiten, en wens alle Amsterdamse
harddrugs-handelaars en hun ambtelijke en bestuurlijke
vrienden en collegaas goede gezondheid en grote winst -
dat zijn toch DE Nederlandse hoogste normen en waarden?
|
Voor een
overzicht van de onderwerpen waar "ME in Amsterdam" WEL over
gaat zie Notities
De redenen voor
de bovenstaande afpaling zijn als volgt:
Het idee om "ME
in Amsterdam" te schrijven, bovendien als
hypertext, kreeg ik in 1990, wonende boven de Amsterdamse drugshandel
waarvan "ME in Amsterdam" verhaalt. In 1990 bestond er nog
geen internet, geen hypertext-browsers en evenmin hypertext-editors. Ik
schreef er dus zelf een, in Prolog, en produceerde de eerste versie van
"ME in Amsterdam" in die vorm in 1992.
Ondertussen
zijn we 7 jaren verder, en zijn er uitstekende grafische
hypertext-editors onder Windows en andere Operating Systems, is het
internet gearriveerd, en heb ik mijn verhaal wat herzien en uitgebreid
hergeformatteerd in html en in 1996 bij het Collegev van Bestuur van de
UvA ingeleverd en in 1997 bij het Kabinet van de Burgemeester van
Amsterdam.
Het antwoord
van beide instanties - die m4ij beide VELE jaren lang ZEER WELBEWUST en
opzettelijk gediscrimineerd hebben vanwege "uw uitgesproken
meningen", geheel in strijd met de Grondwet, terwijl mij aan de UvA
onderwezen werd dat iemand als ik, immers een gelover in objectieve
wetenschap en geen Marxist of Feminist "dus" "een
fascist" was, en van de UvA verwijderd diende te worden, wat ook
twee maal gebeurd is, weer geheel in strijd met de Grondwet - was
vrijwel identiek:
Volgens beide "is
uw proza grievend en/of beledigend, om welke reden wij niet op u ingaan".
Kijk - besturen
in Nederland is dood-makkelijk:
Je bent, zeg,
een Nederlandse PvdA-burgemeester die, geheel in het geniep, miljoenen
in of voor de Amsterdamse drugshandel verdient, of je bent een
Nederlandse PvdA-College-Voorzitter die, geheel in het geniep, miljoenen
van de universitaire rekeningen laat verdwijnen terwijl je de hele
universiteit Marxistisch-Feministisch aan het "demokratiseren"
bent, en er staat een lastig figuur op die roept "Ho, ho - dat
soort dingen zijn immoreel en ongrondwettig!".
Wat je dan doet
als PvdA-burgemeester of PvdA-universiteitsbesuurder is je 28000
ambtenaren instrueren dat deze gruwelijke lastpost - dit stuitend
niet-socialistische fascistische Untermensch - NOOIT antwoord krijgt op
enige klacht, bezwaarschrift, of brief.
Dat gaat
doodeenvoudig in Amsterdam - ook al omdat de Ombudsvrouw gewoon je eigen
partij-vriendin is, die er niet toe dient om burger tegen het bestuur te
beschermen, maar om de bestuurders te beschermen:
Je motiveert
dat honderden keren met "voor
individuele gevallen doen wij niets", "uw klachten betreffen
het verleden, en daer kunnen wij niet op ingaen", "Wij
Amsterdamse Ambtenaren Hebben Geen Enkele Verantweurdelijkheid en Geen
Enkele Aenspraekelijkheid", en "Als het u in Amsterdam niet
bevalt, dan sodemietert u maar op".
En als die man
nou echt lastig blijft dan schrijf je hem op hoge toon, uiteraard in
debiel burofascistisch Nederlands, uiteraard boven een handtekening
"doctorandus De Hond" dat ..... "uw
proza is beledigend en/of grievend en daarom gaan wij niet op u
in".
Doodmakkelijk
allemaal, in de bestaande Nederlandse verhoudingen, en zeer
effectief .... totdat er internet was, en ik daarop kon (na
veel moeite en vijfen en zessen, gezien mijn armoede en ziekte).
Ik ben dus nu
op het internet met de
identieke vordering van 1996-1997 betreffende het
welbewust en opzettelijk ruineren van mijn menselijke rechten in de
Gemeente Amsterdam en aan de Gemeente-universiteit van Amsterdam tussen
1980 en 1992, waar beide instituties al minstens 10 jaar weigeren op in
te gaan (ook ongeacht twee ondertussen door mij gewonnen rechtszaken
over belangrijke deel-aspecten van mijn klachten en vorderingen).
Wat u te lezen
krijgt in "ME in
Amsterdam" is vrijwel identiek met wat de Colleges van Bestuur
van de Gemeente en de Gemeente-Universiteit van Amsterdam ondertussen
jaren hebben kunnen bestuderen - en niet hebben beantwoord, anders dan
als boven. Het enige verschil met de versie van 1996-97 is een drietal
links naar meer recent achtergrond-commentaar, onder andere deze tekst.
Ik zal
hieronder nogmaals mijn Algemene Inleiding uit 1996-97 weergeven, maar
wil hier een kleine afpaling van de relevante feiten maken - omdat mijn
tegenstanders beide een hele Afdeling Juridische en Bestuurszaken hebben,
gevuld met tientallen lichamelijk gezonde zogeheten "topadvocaten",
die er een eer in stellen te verklaren dat ZIJ "geen perseunlijke
verantweurdelijkheid en geen perseunlijke aenspraekelijkheid"
hebben - want ja: zo praet dat tuig vrijwel allemael, met
hoog-Wassenaers spraekgebrek dat betekent "ik beheur tot de
elite" (met een IQ van ca 115 kan dat in Nederland makkelijk,
inderdaad: zie "Mandarijntjes
met een IQ van 118").
Dit zijn dames
en heren opgeleid in Het Recht, wier trotse taak het is de vuile was van
De Leiders uit het oog van de burgerij te houden, en die tot dat doel
tot alles in staat zijn - behalve de waarheid spreken, de wet te
handhaven, of eerlijk te zijn. Hun vrijwel universele besef wordt en
werd fraai opgesomd met "Unsere Ehre heisst Treue!" (niet
geheel ontoevallig niet alleen de wapenspreuk van de Nederlandse
burocratische elite, maar ook van de SS: Ontken eens, Nederlanders, dat niets
een beroeps-politicus of een beroeps-burocraat waanzinniger van woede
maakt dan een "deloyale collega").
Deze dames en
heren zullen dus hun uiterste best willen doen wat ik zeg over het
verleden te verwarren met het heden (waarin de door mij genoemde
drugshandel nog steeds bestaat en floreert, zij het onder nieuwe
eigenaars: de beste wensen, jongens - jullie Bokma staat koud op het
gemeentehuis, en ik wens jullie Alle Goeds!), en op het verleden niet in
te gaan (want "klachten over het verleden behandelen wij niet"
en "voor individuele gevallen doen wij niets" - alsof u over
de toekomst kunt klagen en alsof u geen menselijk individu zou zijn).
Daarom deze
afpaling:
-
|
Mijn
klachten gelden het door mij in "ME in
Amsterdam" gestelde; de daarin vermelde en
gedocumenteerde feiten betreffende de jaren 1979-1997;
en NIET de HUIDIGE Amsterdamse drugshandel.
Waar
ik het over heb - tot het Europese Hof indien nodig -
zijn mijn tussen 1980 en 1992 op diverse wijzen in
Amsterdam opzettelijk geschonden mensenrechten.
De
HUIDIGE wantoestanden in Amsterdam zijn NIET mijn
onderwerp - al verklaart mijn onderwerp er veel over.
Ik
sta er buiten, en wens alle Amsterdamse
harddrugs-handelaars en hun ambtelijke en bestuurlijke
vrienden en collegaas goede gezondheid en grote winst -
dat zijn toch DE Nederlandse hoogste normen en waarden?
|
Ik ben in het verleden namelijk te vaak te geloofwaardig bedreigd met
moord door harddrugshandelaars en mij is te vaak te geloofwaardig iedere
vorm van hulp geweigerd door de Amsterdamse gemeente-politie om ook de
HUIDIGE Augias-stal te willen schoonmaken.
Ook heb ik daar
in het geheel de gezondheid niet voor - als direct gevolg van de
wantoestanden waar ik over klaag.
Ik
wil dit land zo snel mogelijk verlaten MET een behoorlijke
schadevergoeding, die mij in staat stelt de komende
dertig jaren geheel "gelijkwaardig"
te leven met hoe drs. Ed van Thijn en de overige bestuurlijke bloem van
de Nederlandse PvdA de afgelopen dertig jaar op
belastinggeld hebben geleefd, en als het aan mij ligt is "ME in
Amsterdam" mijn bijdrage aan de
Nederlandse Rechtsstaat - die ik bij voorkeur opgeef als hopeloos
verrot, en veilig vanuit het buitenland wens te beschouwen, in plaats
van tussen een volk van drugshandelaars en voetbalhooligans.
Tenslotte -
hier is nogmaals de Algemene Inleiding zoals deze bij Amsterdam's
burgemeester Patijn (tegenwoordig een-nierig en aan de kanker: Ga zo
door, Schelto!) en UvA CollegeVoorzitter Gevers (tegenwoordig dood - en
over deze dode weet ik nihil nisi malum: Good riddance of bad rubbish!
Wat een uiterlijk en innerlijk verachtelijk menselijk zwijn was dat!) in
1996-97 op hun PCs verschenen:
Beste lezer(es),
Het spijt me
bijzonder dat ik u moet blootstellen aan de scherpste, meest
sarcastische en meest eerlijke aanval die er ooit op de UvA en haar
pretenties gedaan is - maar het kan, kennelijk, niet anders in
Nederland.
De
achtergronden zijn als volgt:
-
|
|
-
We zijn allebei nog
steeds ziek; hebben de eerste 10 jaar, waarin we
studeerden en moesten leven van een inkomen geringer
dan de bijstand, geen enkele steun of effectieve
hulp gehad, al hebben we in die tijd tegen de 100
artsen en genezers bezocht en betaald.
|
-
Ik heb een
bijzondere achtergrond, in de zin dat mijn ouders en
grootouders CPN-leden waren, en zowel mijn vader als
moeder als mijn vader's als mijn moeder's ouders in
het verzet zaten in de 2e W.O., waarin mijn vader en
grootvader in 1941 zijn gearresteerd, o.a. wegens
het deelnemen aan de organisatie van de Februari-staking
van 1941, veroordeeld als "terrorist", en
opgesloten in Duitse
concentratie-kampen, wat mijn grootvader niet
overleefde.
|
|
|
-
Deze achtergrond is
in zoverre relevant, dat ik, toen ik in 1977
remigreerde uit Noorwegen, waar ik woonde en ook had
kunnen studeren, een gemeente-universiteit van
Amsterdam aantrof waar ik, tot mijn grote verbazing,
vrijwel iedereen in de universiteits- raad kende van
naam of gezicht uit mijn linkse jeugd: de CPN was
erin geslaagd de macht over te nemen in de UvA. (Zie
"Alles moest anders", een boek uit
1991, en mijn reactie op een deel daarvan.)
|
-
En deze achtergrond
is ook relevant in de zin dat in het begin van de
80'er jaren Amsterdam een nieuwe PvdA-burgemeester
kreeg nl. drs. Ed van Thijn, een man met zeer
grote humanitaire pretenties, die beweerde dat
"Ik bestuur uit naam van de idealen van de
Februari-staking. Komt dat zien! Komt dat zien!"
|
-
Ik heb dat
gezien, en gevoeld, en meegemaakt, en als gevolg
daarvan heb ik nu 8 jaar voortdurende pijn. De
redenen hiervan, die uitgebreider in de overige
bijlages en "ME
in Amsterdam" en mijn Geschiedenis
worden beschreven, zijn zeer kort als volgt:
|
-
Ik was een van een
kleine maar begaafde minderheid van studenten aan de
UvA die protesteerden tegen het
niveau en de inhoud van het zwaar gepolitiseerde en
slechte onderwijs dat ik ontving aan de UvA;
richtte in 1980 een studentenpartij op (de NASA),
met het doel de dictatoriale macht van de Asva in de
Universiteits-raad van de UvA te breken (de UR was
tot 1997 het hoogste bestuursorgaan van de
universiteit, en al die 25 jaar het
beleidsinstrument van radikale linkse carriere- en
status-jagers zonder verstand en met alleen een
gehuichelde moraal)
|
-
Het CvB kende mij
persoonlijk als de man die zeer scherpe en
effectieve stukken schreef en verspreidde in de UR,
en de enige die - kennelijk - de moed, het verstand,
en het taalvermogen had om de linkse baasjes van de
Asva effectief te bestrijden (die mij, in hun
totalitaire waanwijsheid, niets wetende van mijn
achtergrond, herhaaldelijk voor "fascist"
uitscholden vanwege mijn
voorstander zijn van objectief en goed
wetenschappelijk onderwijs, en tegenstander van
gepolitiseerde propaganda uit de CPN- of PvdA-hoek,
geserveerd in naam van de wetenschap, door
wetenschappelijk incompetente baantjesjagers met
academische aanstellingen dankzij hun Asva-activisme)
|
-
Toen een van mijn
buren in de studentenflat waar ik woonde psychotisch
werd, en mij en mijn ex begon te terroriseren (met
bedreigingen, fysiek geweld en geluidsoverlast:
allemaal erg makkelijk tegen twee invalide mensen),
en het bleek dat de Amsterdamse politie het toen al
veel te druk had met het helpen van de drugshandel
om tegen psychoten op te treden, had het CvB het
middel gevonden om mij het zwijgen op te leggen:
hoewel zij daartoe vele keren door mij persoonlijk
op aangesproken zijn, en hoewel het hun morele en
juridische plicht was op te treden, lieten zij dit
drie jaar lang met groot sadistisch genoegen
achterwege
|
-
Ik werd gedwongen te
procederen over deze zaak; ik werd gedwongen mijn
studie op te geven; mijn verhouding te beeindigen,
en in het voorjaar van 1983, nadat de
gemeente-politie weer, in het bijzijn van de
levensgevaarlijke psychoot, verklaard had "pas
te komen als de lijken al over de vloeren liggen",
naar het buitenland te vluchten voor een periode van
een paar maanden
|
-
In
1985 won ik het proces, maar het CvB (dat
zichzelf ondertussen kennelijk verrijkt had met het
doen verdwijnen van 45 miljoen van de lopende
rekeningen van de UvA, en haar voorzitter
Cammelbeeck gepensioneerd had met een gigantische
gouden handdruk van 865.000 gulden belastinggeld
"vanwege zijn geruineerde
toekomstverwachtingen" (hij kreeg een
hartverlamming op 64-jarige leeftijd)) ging in hoger
beroep. Dat won ik in 1988.
|
-
In 1987 hervatte ik
mijn studie, en wilde snel een doctoraal filosofie
halen. Toen ik, vanwege mijn bij tijd en wijle zeer
briljante en amusante conversatie, gevraagd
werd een vergadering van docenten en
doctoraal-studenten toe te spreken, om mijn
kritiek op het onderwijs te verduidelijken, werd ik
voor "terrorist" uitgemaakt door de
docenten; werd mij het woord ontnomen; en werd mij
het afstuderen onmogelijk gemaakt.
|
|
|
-
Terzelfdertijd
woonde ik, met een minimum-inkomen, in een
Amsterdams krot, waarin gelijkvloers door de
huisbaas een coffeeshop werd gevestigd, die snel in
soft en harddrugs ging handelen, een gigantische
geluidsoverlast opleverde, en bewoners bedreigden en
terroriseerden als ze klachten hadden.
|
-
Ik had klachten, en
kom uit een familie die niet bang is uitgevallen.
Mijn buren hadden ook klachten, en waren gezond,
maar hebben niet mijn familie, en konden niet Ed van
Thijn aanspreken op zijn pretenties te besturen
"uit naam van de idealen van de Februari-staking"
(tegen 350.000 gulden per jaar, plus gratis
wereldreizen, plus vele andere bijdrages, waaronder
die van drugshandelaars: alle moraal heeft z'n prijs).
|
-
Ik
kon dat wel en deed dat. Het resultaat was,
opnieuw, dat ik kon kreperen wat de aangesproken
bestuurders betrof, en hoe eerder hoe beter: Niemand
van de aangesproken ambtenaren en bestuurders deed
wat, behalve in koor uitroepen dat zij "geen
persoonlijke verantwoordelijkheid of
aansprakelijkheid hebben" en dat "Als
het u niet bevalt in Amsterdam dan sodemietert u
maar op".
|
-
Uiteindelijk, na
zeer veel moeite, lukte het mij mijn invaliditeit
erkend te krijgen (in 1991) en te verhuizen met een
medische urgentie (in 1992), en uiteindelijk af te
studeren (in 1993), weliswaar niet bij filosofie
maar bij psychologie, maar in ieder geval met de
hoogst haalbare cijfers.
|
-
Eind 1996, na de
commissie van Traa, de IRT-affaire, de dood van Hans
Kok, en de uitlevering van de Amsterdamse wallen en
horeca aan de Russische maffia door Ed van Thijn,
altijd "uit naam van de idealen van de Februari-staking",
benoemde voorzitter Gevers (PvdA) doctorandus Van
Thijn (niet briljant afgestudeerd, niet gepromoveerd,
geen enkele intellectuele distinctie, een morele
debiel, en iemand die de afgelopen 30 jaar alleen
ambtelijke dossiers gelezen heeft en alleen
expertise op het gebied van liegen voor de belangen
van de drugshandel heeft) tot professor aan de UvA -
want zo gaat dat in Nederland.
|
|
Ik
besloot dus eind 1996 een vordering op de UvA en Van
Thijn persoonlijk te stellen - en zo begon deze
electronische verhandeling ME
in Amsterdam waar ik u verder veel leesplezier bij
wens.
|
|
De
handigste manier om een en ander door te nemen is
waarschijnlijk via de index
of anders via de Geschiedenis.
Ik verwijs u in het bijzonder naar mijn
gepubliceerde stukken, die uitstekend verklaren
waarom bijv. Gevers en Van Thijn mij het liefste dood
zien (zoals nogal wat docenten, die mij dat toeriepen na
een discussie die ze verloren), en waarom ze daar zoveel
moeite voor hebben gedaan, in de voorbije jaren. (Men
leze eerst de bijlages, voordat men dit als "overdreven"
beoordeelt, en bestudere de waarheid van de hierboven
geponeerde feiten, mede in het licht van wat voor de Van
Traa-commissie is gebleken, en in het licht van de
recente veranderingen in het universitair onderwijs en
bestuur.)
|
Tenslotte. Er
zal een enkele simpele en misleide ziel zijn, vooral onder burocraten,
die mij mijn taalgebruik wil kwalijk nemen. Nu, het is fraai, effectief,
scherp, sarcastisch en satirisch, en bij tijd en wijle verontwaardigd.
Het is ook niet geschreven voor ambtenaren met Mavo-breintjes, en ik
vrees dat mijn zinnen gemiddeld te lang zijn, en mijn woordgebruik te
moeilijk, om van interesse te zijn voor doorsnee politici en burocraten.
Het is ook
allemaal geschreven met pijn, in de diepste armoede die Nederland
tegenwoordig kent, zonder enige steun, door een unieke eenling die zich
verzette tegen valse pretenties en het ruineren van wat resteerde van
zijn gezondheid en mogelijkheden.
Een wellicht
makkelijker leesbare ingang is sinds de zomer van 2000 toegankelijk: Het
deel Geschiedenis
van ME in Amsterdam,
waarin mijn persoonlijke geschiedenis - eerste versie - van 1975-2000
verteld wordt: Hoe IS het nu om, in "Onze Nederlandse Rechtsstaat"
een origineel, denkend en invalide individu te zijn?
Ik
wens u veel leesplezier.
Colofon:
first: October 28, 1999
last: October 28, 1999
©
Maartens@xs4all.nl
|
- Verder met Achtergrond-opmerkingen