- Verder met Achtergrond-opmerkingen
 

 

 

Waar het mij om gaat:
De feiten: Een afpaling van de onderwerpen


De afpaling die ik in de titel noem is deze:

Mijn klachten gelden het door mij in "ME in Amsterdam" gestelde; de daarin vermelde en gedocumenteerde feiten betreffende de jaren 1979-1997; en NIET de HUIDIGE Amsterdamse drugshandel.

Waar ik het over heb - tot het Europese Hof indien nodig - zijn mijn tussen 1980 en 1992 op diverse wijzen in Amsterdam opzettelijk geschonden mensenrechten.

De HUIDIGE wantoestanden in Amsterdam zijn NIET mijn onderwerp - al verklaart mijn onderwerp er veel over.

In de huidige Amsterdamse wantoestanden kan ik alleen dit zeggen:

Ik sta er buiten, en wens alle Amsterdamse harddrugs-handelaars en hun ambtelijke en bestuurlijke vrienden en collegaas goede gezondheid en grote winst - dat zijn toch DE Nederlandse hoogste normen en waarden?

 

Voor een overzicht van de onderwerpen waar "ME in Amsterdam" WEL over gaat zie Notities

De redenen voor de bovenstaande afpaling zijn als volgt:

Het idee om "ME in Amsterdam" te schrijven, bovendien als hypertext, kreeg ik in 1990, wonende boven de Amsterdamse drugshandel waarvan "ME in Amsterdam" verhaalt. In 1990 bestond er nog geen internet, geen hypertext-browsers en evenmin hypertext-editors. Ik schreef er dus zelf een, in Prolog, en produceerde de eerste versie van "ME in Amsterdam" in die vorm in 1992.

Ondertussen zijn we 7 jaren verder, en zijn er uitstekende grafische hypertext-editors onder Windows en andere Operating Systems, is het internet gearriveerd, en heb ik mijn verhaal wat herzien en uitgebreid hergeformatteerd in html en in 1996 bij het Collegev van Bestuur van de UvA ingeleverd en in 1997 bij het Kabinet van de Burgemeester van Amsterdam.

Het antwoord van beide instanties - die m4ij beide VELE jaren lang ZEER WELBEWUST en opzettelijk gediscrimineerd hebben vanwege "uw uitgesproken meningen", geheel in strijd met de Grondwet, terwijl mij aan de UvA onderwezen werd dat iemand als ik, immers een gelover in objectieve wetenschap en geen Marxist of Feminist "dus" "een fascist" was, en van de UvA verwijderd diende te worden, wat ook twee maal gebeurd is, weer geheel in strijd met de Grondwet - was vrijwel identiek:

Volgens beide "is uw proza grievend en/of beledigend, om welke reden wij niet op u ingaan".

Kijk - besturen in Nederland is dood-makkelijk:

Je bent, zeg, een Nederlandse PvdA-burgemeester die, geheel in het geniep, miljoenen in of voor de Amsterdamse drugshandel verdient, of je bent een Nederlandse PvdA-College-Voorzitter die, geheel in het geniep, miljoenen van de universitaire rekeningen laat verdwijnen terwijl je de hele universiteit Marxistisch-Feministisch aan het "demokratiseren" bent, en er staat een lastig figuur op die roept "Ho, ho - dat soort dingen zijn immoreel en ongrondwettig!".

Wat je dan doet als PvdA-burgemeester of PvdA-universiteitsbesuurder is je 28000 ambtenaren instrueren dat deze gruwelijke lastpost - dit stuitend niet-socialistische fascistische Untermensch - NOOIT antwoord krijgt op enige klacht, bezwaarschrift, of brief.

Dat gaat doodeenvoudig in Amsterdam - ook al omdat de Ombudsvrouw gewoon je eigen partij-vriendin is, die er niet toe dient om burger tegen het bestuur te beschermen, maar om de bestuurders te beschermen:

Je motiveert dat honderden keren met "voor individuele gevallen doen wij niets", "uw klachten betreffen het verleden, en daer kunnen wij niet op ingaen", "Wij Amsterdamse Ambtenaren Hebben Geen Enkele Verantweurdelijkheid en Geen Enkele Aenspraekelijkheid", en "Als het u in Amsterdam niet bevalt, dan sodemietert u maar op".

En als die man nou echt lastig blijft dan schrijf je hem op hoge toon, uiteraard in debiel burofascistisch Nederlands, uiteraard boven een handtekening "doctorandus De Hond" dat ..... "uw proza is beledigend en/of grievend en daarom gaan wij niet op u in".

Doodmakkelijk allemaal, in de bestaande Nederlandse verhoudingen, en zeer effectief .... totdat er internet was, en ik daarop kon (na veel moeite en vijfen en zessen, gezien mijn armoede en ziekte).

Ik ben dus nu op het internet met de identieke vordering van 1996-1997 betreffende het welbewust en opzettelijk ruineren van mijn menselijke rechten in de Gemeente Amsterdam en aan de Gemeente-universiteit van Amsterdam tussen 1980 en 1992, waar beide instituties al minstens 10 jaar weigeren op in te gaan (ook ongeacht twee ondertussen door mij gewonnen rechtszaken over belangrijke deel-aspecten van mijn klachten en vorderingen).

Wat u te lezen krijgt in "ME in Amsterdam" is vrijwel identiek met wat de Colleges van Bestuur van de Gemeente en de Gemeente-Universiteit van Amsterdam ondertussen jaren hebben kunnen bestuderen - en niet hebben beantwoord, anders dan als boven. Het enige verschil met de versie van 1996-97 is een drietal links naar meer recent achtergrond-commentaar, onder andere deze tekst.

Ik zal hieronder nogmaals mijn Algemene Inleiding uit 1996-97 weergeven, maar wil hier een kleine afpaling van de relevante feiten maken - omdat mijn tegenstanders beide een hele Afdeling Juridische en Bestuurszaken hebben, gevuld met tientallen lichamelijk gezonde zogeheten "topadvocaten", die er een eer in stellen te verklaren dat ZIJ "geen perseunlijke verantweurdelijkheid en geen perseunlijke aenspraekelijkheid" hebben - want ja: zo praet dat tuig vrijwel allemael, met hoog-Wassenaers spraekgebrek dat betekent "ik beheur tot de elite" (met een IQ van ca 115 kan dat in Nederland makkelijk, inderdaad: zie "Mandarijntjes met een IQ van 118").

Dit zijn dames en heren opgeleid in Het Recht, wier trotse taak het is de vuile was van De Leiders uit het oog van de burgerij te houden, en die tot dat doel tot alles in staat zijn - behalve de waarheid spreken, de wet te handhaven, of eerlijk te zijn. Hun vrijwel universele besef wordt en werd fraai opgesomd met "Unsere Ehre heisst Treue!" (niet geheel ontoevallig niet alleen de wapenspreuk van de Nederlandse burocratische elite, maar ook van de SS: Ontken eens, Nederlanders, dat niets een beroeps-politicus of een beroeps-burocraat waanzinniger van woede maakt dan een "deloyale collega").

Deze dames en heren zullen dus hun uiterste best willen doen wat ik zeg over het verleden te verwarren met het heden (waarin de door mij genoemde drugshandel nog steeds bestaat en floreert, zij het onder nieuwe eigenaars: de beste wensen, jongens - jullie Bokma staat koud op het gemeentehuis, en ik wens jullie Alle Goeds!), en op het verleden niet in te gaan (want "klachten over het verleden behandelen wij niet" en "voor individuele gevallen doen wij niets" - alsof u over de toekomst kunt klagen en alsof u geen menselijk individu zou zijn).

Daarom deze afpaling:

Mijn klachten gelden het door mij in "ME in Amsterdam" gestelde; de daarin vermelde en gedocumenteerde feiten betreffende de jaren 1979-1997; en NIET de HUIDIGE Amsterdamse drugshandel.

Waar ik het over heb - tot het Europese Hof indien nodig - zijn mijn tussen 1980 en 1992 op diverse wijzen in Amsterdam opzettelijk geschonden mensenrechten.

De HUIDIGE wantoestanden in Amsterdam zijn NIET mijn onderwerp - al verklaart mijn onderwerp er veel over.

Ik sta er buiten, en wens alle Amsterdamse harddrugs-handelaars en hun ambtelijke en bestuurlijke vrienden en collegaas goede gezondheid en grote winst - dat zijn toch DE Nederlandse hoogste normen en waarden?


Ik ben in het verleden namelijk te vaak te geloofwaardig bedreigd met moord door harddrugshandelaars en mij is te vaak te geloofwaardig iedere vorm van hulp geweigerd door de Amsterdamse gemeente-politie om ook de HUIDIGE Augias-stal te willen schoonmaken.

Ook heb ik daar in het geheel de gezondheid niet voor - als direct gevolg van de wantoestanden waar ik over klaag.

Ik wil dit land zo snel mogelijk verlaten MET een behoorlijke schadevergoeding, die mij in staat stelt de komende dertig jaren geheel "gelijkwaardig" te leven met hoe drs. Ed van Thijn en de overige bestuurlijke bloem van de Nederlandse PvdA de afgelopen dertig jaar op belastinggeld hebben geleefd, en als het aan mij ligt is "ME in Amsterdam" mijn bijdrage aan de Nederlandse Rechtsstaat - die ik bij voorkeur opgeef als hopeloos verrot, en veilig vanuit het buitenland wens te beschouwen, in plaats van tussen een volk van drugshandelaars en voetbalhooligans.

Tenslotte - hier is nogmaals de Algemene Inleiding zoals deze bij Amsterdam's burgemeester Patijn (tegenwoordig een-nierig en aan de kanker: Ga zo door, Schelto!) en UvA CollegeVoorzitter Gevers (tegenwoordig dood - en over deze dode weet ik nihil nisi malum: Good riddance of bad rubbish! Wat een uiterlijk en innerlijk verachtelijk menselijk zwijn was dat!) in 1996-97 op hun PCs verschenen:


Beste lezer(es),

Het spijt me bijzonder dat ik u moet blootstellen aan de scherpste, meest sarcastische en meest eerlijke aanval die er ooit op de UvA en haar pretenties gedaan is - maar het kan, kennelijk, niet anders in Nederland.

De achtergronden zijn als volgt:

  • We zijn allebei nog steeds ziek; hebben de eerste 10 jaar, waarin we studeerden en moesten leven van een inkomen geringer dan de bijstand, geen enkele steun of effectieve hulp gehad, al hebben we in die tijd tegen de 100 artsen en genezers bezocht en betaald.

  • Ik heb een bijzondere achtergrond, in de zin dat mijn ouders en grootouders CPN-leden waren, en zowel mijn vader als moeder als mijn vader's als mijn moeder's ouders in het verzet zaten in de 2e W.O., waarin mijn vader en grootvader in 1941 zijn gearresteerd, o.a. wegens het deelnemen aan de organisatie van de Februari-staking van 1941, veroordeeld als "terrorist", en opgesloten in Duitse concentratie-kampen, wat mijn grootvader niet overleefde.

  • Na de oorlog was mijn vader een van de voornaamste organisatoren van de "Nationale Verzetstentoonstelling tegen het fascisme 1940--19NU", waarvoor hij geridderd is.

  • Deze achtergrond is in zoverre relevant, dat ik, toen ik in 1977 remigreerde uit Noorwegen, waar ik woonde en ook had kunnen studeren, een gemeente-universiteit van Amsterdam aantrof waar ik, tot mijn grote verbazing, vrijwel iedereen in de universiteits- raad kende van naam of gezicht uit mijn linkse jeugd: de CPN was erin geslaagd de macht over te nemen in de UvA. (Zie "Alles moest anders", een boek uit 1991, en mijn reactie op een deel daarvan.)

  • En deze achtergrond is ook relevant in de zin dat in het begin van de 80'er jaren Amsterdam een nieuwe PvdA-burgemeester kreeg nl. drs. Ed van Thijn, een man met zeer grote humanitaire pretenties, die beweerde dat "Ik bestuur uit naam van de idealen van de Februari-staking. Komt dat zien! Komt dat zien!"

  • Ik heb dat gezien, en gevoeld, en meegemaakt, en als gevolg daarvan heb ik nu 8 jaar voortdurende pijn. De redenen hiervan, die uitgebreider in de overige bijlages en "ME in Amsterdam" en mijn Geschiedenis worden beschreven, zijn zeer kort als volgt:

  • Ik was een van een kleine maar begaafde minderheid van studenten aan de UvA die protesteerden tegen het niveau en de inhoud van het zwaar gepolitiseerde en slechte onderwijs dat ik ontving aan de UvA; richtte in 1980 een studentenpartij op (de NASA), met het doel de dictatoriale macht van de Asva in de Universiteits-raad van de UvA te breken (de UR was tot 1997 het hoogste bestuursorgaan van de universiteit, en al die 25 jaar het beleidsinstrument van radikale linkse carriere- en status-jagers zonder verstand en met alleen een gehuichelde moraal)

  • Het CvB kende mij persoonlijk als de man die zeer scherpe en effectieve stukken schreef en verspreidde in de UR, en de enige die - kennelijk - de moed, het verstand, en het taalvermogen had om de linkse baasjes van de Asva effectief te bestrijden (die mij, in hun totalitaire waanwijsheid, niets wetende van mijn achtergrond, herhaaldelijk voor "fascist" uitscholden vanwege mijn voorstander zijn van objectief en goed wetenschappelijk onderwijs, en tegenstander van gepolitiseerde propaganda uit de CPN- of PvdA-hoek, geserveerd in naam van de wetenschap, door wetenschappelijk incompetente baantjesjagers met academische aanstellingen dankzij hun Asva-activisme)

  • Toen een van mijn buren in de studentenflat waar ik woonde psychotisch werd, en mij en mijn ex begon te terroriseren (met bedreigingen, fysiek geweld en geluidsoverlast: allemaal erg makkelijk tegen twee invalide mensen), en het bleek dat de Amsterdamse politie het toen al veel te druk had met het helpen van de drugshandel om tegen psychoten op te treden, had het CvB het middel gevonden om mij het zwijgen op te leggen: hoewel zij daartoe vele keren door mij persoonlijk op aangesproken zijn, en hoewel het hun morele en juridische plicht was op te treden, lieten zij dit drie jaar lang met groot sadistisch genoegen achterwege

  • Ik werd gedwongen te procederen over deze zaak; ik werd gedwongen mijn studie op te geven; mijn verhouding te beeindigen, en in het voorjaar van 1983, nadat de gemeente-politie weer, in het bijzijn van de levensgevaarlijke psychoot, verklaard had "pas te komen als de lijken al over de vloeren liggen", naar het buitenland te vluchten voor een periode van een paar maanden

  • In 1985 won ik het proces, maar het CvB (dat zichzelf ondertussen kennelijk verrijkt had met het doen verdwijnen van 45 miljoen van de lopende rekeningen van de UvA, en haar voorzitter Cammelbeeck gepensioneerd had met een gigantische gouden handdruk van 865.000 gulden belastinggeld "vanwege zijn geruineerde toekomstverwachtingen" (hij kreeg een hartverlamming op 64-jarige leeftijd)) ging in hoger beroep. Dat won ik in 1988.

  • In 1987 hervatte ik mijn studie, en wilde snel een doctoraal filosofie halen. Toen ik, vanwege mijn bij tijd en wijle zeer briljante en amusante conversatie, gevraagd werd een vergadering van docenten en doctoraal-studenten toe te spreken, om mijn kritiek op het onderwijs te verduidelijken, werd ik voor "terrorist" uitgemaakt door de docenten; werd mij het woord ontnomen; en werd mij het afstuderen onmogelijk gemaakt.

  • Terzelfdertijd woonde ik, met een minimum-inkomen, in een Amsterdams krot, waarin gelijkvloers door de huisbaas een coffeeshop werd gevestigd, die snel in soft en harddrugs ging handelen, een gigantische geluidsoverlast opleverde, en bewoners bedreigden en terroriseerden als ze klachten hadden.

  • Ik had klachten, en kom uit een familie die niet bang is uitgevallen. Mijn buren hadden ook klachten, en waren gezond, maar hebben niet mijn familie, en konden niet Ed van Thijn aanspreken op zijn pretenties te besturen "uit naam van de idealen van de Februari-staking" (tegen 350.000 gulden per jaar, plus gratis wereldreizen, plus vele andere bijdrages, waaronder die van drugshandelaars: alle moraal heeft z'n prijs).

  • Ik kon dat wel en deed dat. Het resultaat was, opnieuw, dat ik kon kreperen wat de aangesproken bestuurders betrof, en hoe eerder hoe beter: Niemand van de aangesproken ambtenaren en bestuurders deed wat, behalve in koor uitroepen dat zij "geen persoonlijke verantwoordelijkheid of aansprakelijkheid hebben" en dat "Als het u niet bevalt in Amsterdam dan sodemietert u maar op".

  • Uiteindelijk, na zeer veel moeite, lukte het mij mijn invaliditeit erkend te krijgen (in 1991) en te verhuizen met een medische urgentie (in 1992), en uiteindelijk af te studeren (in 1993), weliswaar niet bij filosofie maar bij psychologie, maar in ieder geval met de hoogst haalbare cijfers.

  • Eind 1996, na de commissie van Traa, de IRT-affaire, de dood van Hans Kok, en de uitlevering van de Amsterdamse wallen en horeca aan de Russische maffia door Ed van Thijn, altijd "uit naam van de idealen van de Februari-staking", benoemde voorzitter Gevers (PvdA) doctorandus Van Thijn (niet briljant afgestudeerd, niet gepromoveerd, geen enkele intellectuele distinctie, een morele debiel, en iemand die de afgelopen 30 jaar alleen ambtelijke dossiers gelezen heeft en alleen expertise op het gebied van liegen voor de belangen van de drugshandel heeft) tot professor aan de UvA - want zo gaat dat in Nederland.

Ik besloot dus eind 1996 een vordering op de UvA en Van Thijn persoonlijk te stellen - en zo begon deze electronische verhandeling ME in Amsterdam waar ik u verder veel leesplezier bij wens.

De handigste manier om een en ander door te nemen is waarschijnlijk via de index of anders via de Geschiedenis. Ik verwijs u in het bijzonder naar mijn gepubliceerde stukken, die uitstekend verklaren waarom bijv. Gevers en Van Thijn mij het liefste dood zien (zoals nogal wat docenten, die mij dat toeriepen na een discussie die ze verloren), en waarom ze daar zoveel moeite voor hebben gedaan, in de voorbije jaren. (Men leze eerst de bijlages, voordat men dit als "overdreven" beoordeelt, en bestudere de waarheid van de hierboven geponeerde feiten, mede in het licht van wat voor de Van Traa-commissie is gebleken, en in het licht van de recente veranderingen in het universitair onderwijs en bestuur.)

 

Tenslotte. Er zal een enkele simpele en misleide ziel zijn, vooral onder burocraten, die mij mijn taalgebruik wil kwalijk nemen. Nu, het is fraai, effectief, scherp, sarcastisch en satirisch, en bij tijd en wijle verontwaardigd. Het is ook niet geschreven voor ambtenaren met Mavo-breintjes, en ik vrees dat mijn zinnen gemiddeld te lang zijn, en mijn woordgebruik te moeilijk, om van interesse te zijn voor doorsnee politici en burocraten.

Het is ook allemaal geschreven met pijn, in de diepste armoede die Nederland tegenwoordig kent, zonder enige steun, door een unieke eenling die zich verzette tegen valse pretenties en het ruineren van wat resteerde van zijn gezondheid en mogelijkheden.

Een wellicht makkelijker leesbare ingang is sinds de zomer van 2000 toegankelijk: Het deel Geschiedenis van ME in Amsterdam, waarin mijn persoonlijke geschiedenis - eerste versie - van 1975-2000 verteld wordt: Hoe IS het nu om, in "Onze Nederlandse Rechtsstaat" een origineel, denkend en invalide individu te zijn?

Ik wens u veel leesplezier.




Colofon:
first: October 28, 1999
last: October 28, 1999

Maartens@xs4all.nl