ME in Amsterdam

                                    Naar Index - Overzicht Bijlages

De brief aan het CvB van december 1996 met bijlages is zelf, als geheel, een onderdeel van de hypertext "ME in Amsterdam" , die als volgt wordt omschreven in een van de bijlages, mijn antwoord  aan drs. J. van Hijfte, Hoofd ABIV. Ik citeer het hier als verduidelijking van "ME in Amsterdam":


Sectie 2. "ME in Amsterdam" :


U ontvangt deze fraaie electronische brief samen met tegen de 40 andere hyperteksten, die de bijlages vormen bij mijn brief van 17 december 1996 aan het CvB van de UvA.

Alle 40 bijlages vormen weer een klein deel van de hypertekst

"M.E. in Amsterdam"

waarin verhaald wordt, met referentie aan vele tientallen brieven en bezwaarschriften aan Amsterdamse en UvA burocraten en bestuurders, hoe het met iemand gaat die in Amsterdam probeert filosofie en psychologie te studeren aan de UvA, van een kleine studie-beurs, en die, evenals zijn eveneens studerende vrouw, in januari 1979 getroffen wordt door een (op dat moment) onbekende en ondiagnosticeerbare ziekte: Myalgische Encephalomyelitis, en die overigens de in Nederland feitelijk zeer ongebruikelijke eigenschap heeft zelfstandig na te kunnen denken en z'n bevindingen eerlijk uit te durven spreken.

Mijn uiteindelijke argumentatie voor een rechtbank en voor een publiek bestaat uit deze geschiedenis, waarvan de brief aan het CvB van de UvA van 17 december 1996 met ALLE bijlages een betrekkelijk klein onderdeel vormen.

Ik wil hier verder kort en - zeer selectief: het gehele verhaal is een nog veel gruwelijker illustratie van wat ik "buro-fascisme" belief te noemen - puntsgewijs alleen de hoofdoorzaken van mijn problemen in Amsterdam, in Nederland en aan de UvA aangeven (ook hierin wordt uitgebreider ingegaan in "M.E. in Amsterdam"):


1.      zowel mijn ex als ik werden ziek in januari 1979, terwijl we allebei studeerden van een beurs (geringer dan de bijstand, en terug te betalen)

2.      geen enkele arts (waarvan we er in drie jaar tijd tussen de 50 en de 100 zagen) wist een adekwate diagnose te stellen, zodat we met een niet-erkende ernstig invaliderende ziekte opgescheept zaten waar we allebei aan leden (en lijden), geen enkele hulp of bijstand kregen (dit is gebruikelijk, zoals de meeste langdurig zieken en M.E.-patienten kunnen getuigen), en bovendien verondersteld werden allebei de studiepunten voor ons eerste jaar psychologie te halen (wat lukte)

3.      mijn ex en ik woonden vanaf 1980 in een studentenflat, uiteindelijk beheerd door het CvB van de UvA, en woonden naast iemand die psychotisch was geweest en weer psychotisch werd, en onder zijn bijzondere vriend, die niets anders deed dan, vlak boven ons hoofd, zo'n 4 keer in de week, gigantische studenten-drinkgelagen aanrichten tot 4 of 5 uur 's ochtends, zodat mijn ex en ik totaal niet slapen konden, en onze gezondheid verder verslechterde

4.      toen wij protesteerden bij onze bovenbuurman tegen de overlast begon onze zijbuurman ons met geweld te bedreigen, en later te vervolgen

5.      protesten daartegen hielpen niet: de Amsterdamse gemeente-politie (van bureau 't Y, waar Hans Kok later mogelijk vermoord is) weigerden vele tientallen keren langs te komen, of kwamen langs om de psychotische moorddreiger te verzekeren dat ie z'n gang kon gaan ("wij kom'n pas als de lijk'n al over de vloer'n ligg'en": 't debiele politie-tuig kwam uit Groning'n, en liet tegelijk weten dat "alle Amsterdammers benn'n klootzakk'n")

6.      het persoonlijk door mij aangesproken CvB van de UvA - Cammelbeeck, Poppe, De Hon, allen prominente PvdA'ers - weigerden DRIE jaar lang iets te ondernemen, en ging naar de rechter toen ik weigerde de huur te betalen

7.      de reden dat het CvB van de UvA twee invalide studenten drie jaar lang lieten terroriseren door een krankzinnige en een schoft is dat het CvB mij persoonlijk zeer goed kende als de enige die effectief via de UR oppositie voerde tegen het verziekte totalitaire socialistisch/communistisch gepolitiseerde onderwijs dat gebruikelijk was aan de de alfa- en gamma-faculteiten van de UvA (die indertijd bestuurd werden door de Asva en de fractie Progressief Personeel, beide overheerst werden door CPN-leden)

8.      het proces heb ik uiteindelijk in 1985 gewonnen; het CvB (waarvan "rooie Sjors" Cammelbeeck ondertussen gepensiondeerd was met een gouden handdruk van 865.000 gulden, geregeld door zijn socialistische CvB-kameraden) ging in hoger beroep en verloor ook dat in 1988

9.      als gevolg van het gebeurde moest ik mijn studie in 1984 opgeven, maar begon weer te studeren in 1987, en zou afstuderen bij filosofie op "Multatuli en de Filosofie". Na een half jaar werd ik gevraagd een vergadering van doctoraal-studenten toe te spreken, wat ik deed door mijn gepubliceerde stuk "Vragen" voor te lezen, waarna ik door 17 academische filosofen voor "terrorist" werd uitgemaakt (als mijn als "terrorist" - door de SS, in 1941 - veroordeelde vader en grootvader), en werd mij het woord ontnomen door de faculteits-voorzitter, de ethicus dr. F. Jacobs (een man die zo ethis is dat hij die dezelfde maand in zijn column in het faculteitsblad liet weten dat hij weer "Verliefd" was, in een column van die titel, en, in dat verband, dat zijn vrouw een

"secreet"

is; dat hij bij het zien van een aantrekkelijke vrouw - studentes die van hem afhankelijk zijn - meent

"Ik kan me best in de psyche van die lustmoordenaars indenken: zoiets fraais doet pijn aan je ogen, je kunt het maar het beste kapotgooien"

dat mannelijke studenten die onvoldoendes halen en klagen

"slijmerds"

zijn, die hij naar vermogen schoffeert; maar dat het over een aantrekkelijke studente met een onvoldoende heet:

"Die voldoende krijgt ze op de koop toe, als ze mij eerst neemt. Maar als ze niets van me wil weten, ben ik onomkoopbaar. Hoe maak ik dat haar duidelijk?"

(Voor wie dit verbaast: zo zijn de manieren aan de Faculteit voor Wijsbegeerte aan de UvA, waar diverse - uiterlijk niet fraaie - studentes rondlopen die beweren "met alle docenten" het bed gedeeld te hebben, wat, als ik het goed begrepen heb - want ik lees geen filosofische troep, als ik dat kan voorkomen - mevr. drs. Connie Palmen ook gedaan heeft, naar eigen zeggen, en zonder van walging te sterven. Het driftleven van de begripsvolle ethische would-be lustmoordenaar dr. Jacobs bespreek ik kort in mijn brief aan de dekaan van de Faculteit voor Wijsbegeerte, wiens antwoord de moeite van het overwegen waard is, vooral voor vaders met foeilelijke, oerdomme en sexueel gefrustreerde dochters die een doctoraal wijsbegeerte ambieren: de Wijsgeren van de UvA staan trappelend van lust en genot voor ze klaar, om in al hun verlangens te voorzien. Het enige wat nodig is om doctorandus filosofie van de UvA te worden is een combinatie stompzinnigheid, hoerigheid en schijnheiligheid!)

10.  De volgende dag liet mijn scriptie-begeleider - de ondertussen (anno 1997) kennelijk (terecht) definitief waanzinnig geworden dr. H.A.P. Swart - mij weten dat (letterlijk) "ik en jij zullen niet bekend worden als grote geesten, en daarom help ik je niet meer".

11.  Toen ik daartegen protesteerde bij drs. Bolten en prof.dr. Verhoeven werd mij meegedeeld dat ik niet alleen "aan deze faculteit geen baan zal krijgen" maar ook niet kon afstuderen - vanwege mijn "publiek verkondigde meningen", want aan meningen die niet "socialisties, feministies en anti-kapitalisties" zijn hadden de UvA-wijsgeren, indertijd, toen dat de heersende mode was aan de UvA, een gruwelijke hekel, en ze waren (en zijn) tot absoluut alles in staat om mensen met hun niet welgevallige meningen het leven onmogelijk te maken - zie bijv. de brief aan de faculteit en Verhoeven's onbeschofte antwoord.

12.  Een en ander had mijn brieven aan het CvB en de faculteit voor wijsbegeerte tot gevolg, en ik schreef me het volgend jaar in bij psychologie (waar ik ook een kandidaats-examen in had) met het doel dan, in arren moede, daar af te studeren, als niet-CPN-lid. Ik werd ook daar gevraagd - wegens mijn soms bijzondere gesproken Nederlands - te columneren, wat resulteerde in fraaie columns als
Hoeren van de Rede,
Mandarijntjes met een IQ van 118,
Echte wetenschap & echte psychologie = genot,
Yahooisme en democratie,
"Ik wil gelezen worden",
Lichaam en geest?,
Waarheid en waarde, en
De ideologische aap,
die ik van harte in uw welwillende aandacht aanbeveel, als - zeer ongebruikelijk - voorbeeld van hoe filosofie ook bedreven kan worden.

13.  Ondertussen had ik nog steeds een inkomen onder de bijstandsgrens, en leefde in een krot in het centrum van Amsterdam boven een coffeeshop. In 1988 stortte de schoorsteen in dat krot intern in; werd door 5 specialisten (drie van de Gemeente) "levensgevaarlijk" verklaard; en vestigde mijn huisbaas drugshandelaars gelijkvloers in de coffeeshop, die in feite vnl. in harddrugs handelden (getuige de uitgeteerde junken voor de deur en een arrestatie van de eigenaars in 1991 met diverse kiloos cocaine en heroine) en een gigantische geluidsoverlast produceerde.

14.  Mijn buurvrouw, die protesteerde tegen de geluidsoverlast, werd met moord bedreigd door de drugshandelaars.

15.  Ik wist dat op dat moment niet, en was bezig aan een verhandeling tegen de argumentatie van "19 prominente Nederlandersvoor de vrijlating van 2 te Breda opgesloten oorlogsmisdadigers en massa-moordenaars, dIE vrijgelaten werden op basis van de meest schunnige en achterlijke argumentatie waarmee ooit iemand vrijgelaten is (zie het stuk in kwestie, voor wie dit niet gelooft).

16.  Dit stuk wilde ik als pamflet publiceren: toen ik er mee thuis kwam, en de gelijkvloers in mijn woning gevestigde harddrugshandelaar aansprak over zijn geluidsoverlast, werd mij door hem verteld, na mij flink dooreen gerammeld te hebben, dat

"als je iets doet wat me niet bevalt, dan vermoord ik je."

Toen ik protesteerde bij de gemeente-politie werd ik uitgelachen (want mijn haar zal wel wat te lang zijn; mijn Nederlands te ABN; en misschien deugt mijn huidskleur evenmin als mijn meningen over het Amsterdams gemeente-bestuur).

17.  Iets later kreeg ik te horen dat het B&W behaagt had een monument voor de afgod van het vulgus en de Amterdamse heroine- en horeca-maffia "Johnny Jordaan" recht voor mijn deur neer te zetten, zodat ik gegarandeerd zou zijn van de herrie van 4 kroegterrassen binnen 15 meter van mijn bed plus dagelijkse vele versies van de zieke populistische bral-"sang" fan duh god fan Amsturdam's laagstbegaafden, waar burgemeester Van Thijn zo dol op zegt te zijn (maar niet voor zijn deur). Ik protesteerde en diende bezwaarschriften in, maar niets mocht baten, noch wat betreft de harddrugshandel, noch wat betreft de ingestorte schoorsteen, noch wat betreft het monument ter groter glorie van Amsterdam's laagst begaafden:

18.  Ik ben tussen 1989 en begin 1992 tientallen keren langs

o        de Amsterdamse gemeente-politie

o        de brandweer

o        de Bouw- en Woningdienst

o        B&W van Amsterdam (vier bezwaarschriften)

o        het kabinet van de burgemeester (drs. Breemers)

o        Algemene en Juridische Zaken van de Gemeente Amsterdam (mr. Lisser, mr. Giske, mr. Sarruco)

o        Publieke werken

o        e.v.a. (alles bewijsbaar middels brieven of opnames van (telefoon-)gesprekken, want ik werd snel slecht van vertrouwen)

geweest, met als algemeen resultaat dat helemaal niets gedaan werd aan iets, en mij toegevoegd werd, door meesters in de rechten, dat

"Wij Amsterdamse ambtenaren hebben geen enkele verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid"

(wat inderdaad een feit is: ze kunnen voor 3 miljard aan drugs illegaal importeren en worden nog niet vervolgd!) en dat (wetende dat ik invalide ben)

"Als het u niet bevalt in Amsterdam dan sodemietert u maar op!"

19.  Uiteindelijk ben ik gevlucht uit de woning, en heb op de laatste dag dat ik er woonde m.b.v. een advocaat de gemeente weten te dwingen tot het doen van een rookproef. De rookproef werd gedaan door dezelfde twee gemeentelijke burofascisten (Van Dijk en Mannaert geheten: hoedt u voor deze fascistoide beestmensen en harddrugshandelaarsvrienden, door B&W van Amsterdam beschermde publieks-vergassers!) die drie jaar lang hadden beweerd dat er helemaal niets aan de hand zou zijn en dat ik een leugenaar was, maar het bleek dat mijn hele woning totaal blauw stond van de rook, en dat ik drie jaar lang op twee meter afstand van een levensgevaarlijk gat in de schoorsteen heb moeten slapen, in een stad "bestuurd uit naam van de idealen van de Februari-staking" (en zie de brief van mijn advocaat mr. Kersting over deze schoorsteen, jaren voordat de rookproef plaatsvond. De Amsterdamse ambtelijke reactie op mr. Kersting staat geciteerd in een van mijn bezwaarschriften: een mr. Lancee, die mij ook vertelde dat

"Als het u niet bevalt in Amsterdam, sodemietert u maar op!"

(wetende dat ik invalide ben, en mijn klachten over de harddrugshandel gehoord hebbende, anno 1991) was

"Kersting? Kersting! Ja, die kennen we - die krijgt van ons geen antwoord."

- want er zijn tenslotte Uber- en Untermenschen in Amsterdam, anno 1991, bestuurd "uit naam van de idealen van de Februari-staking".

20.  Mijn moeder, die het niet leuk vond dat haar zoon een dusdanige behandeling ontving, stortte in 1991-92 geestelijk in, en moest opgenomen worden in een bejaardenhuis, waar zijn in 1996, nog steeds geestelijk in de war, is gestorven, haar levensavond geruineerd "uit naam van de idealen van de Februari-staking", ten behoeve van de Amsterdamse drugsmafia.

21.  Ik werd in 1991 ernstig depressief: vanwege de terrassen-overlast had ik op dat moment drie jaar lang - invalide als ik toch al was - gemiddeld hooguit 5 uur per etmaal geslapen; er zaten sinds october 1988 levensgevaarlijke gaten in de schoorsteen; gelijkvloers in mijn woning zaten door de gemeente-politie beschermde harddrugs- handelaars; ik had (en heb) voortdurend spierpijn en ontwikkelde toen bovendien aanzienlijke rheumatische pijn in mijn handen - en had wel ongeveer begrepen in welke prachtige Democratische Rechtsstaat ik gedwongen was te overleven,

22.  maar slaagde er desalniettemin in, mogelijkerwijs vanwege mijn nogal onverzettelijke familie-achtergrond, nog steeds depressief, in 1993 af te studeren bij psychologie, met de best mogelijke cijfers (10-en).

23.  Mijn inkomen is alle 20 jaar van mijn verblijf in Nederland sinds 1977 maximaal een minimaal bijstandsinkomen, maar de Staat der Nederlanden vervolgt mij sinds 1993 om mij te dwingen daarvan 42.000 gulden studiefinanciering terug te betalen

24.  In december 1996 bleek dat

o        Na 25 jaar zwaar socialistisch bestuur de Universiteits-Raad van de UvA samen met de socialistische pretenties van de UvA opgedoekt werden

o        doctorandus-PvdA-zwaargewicht-burgemeester-harddrugshandelaars-vriend Ed van Thijn door zijn socialistische CvB-kameraden tot UvA-professor benoemd was

o        de UvA een advertentie-campagne was begonnen rond de leus "Als je altijd een eigen mening had, dan ben je van harte welkom."

25.  Gezien het gebeurde, het eerder door mij gezegde, geschrevene en gepubliceerde, heb ik daarom besloten een vordering op de UvA te stellen, die ik ook op Van Thijn persoonlijk, op alle CvB-leden persoonlijk, op alle met name genoemde gemeente- ambtenaren persoonlijk, en op de gemeente Amsterdam en de Staat der Nederlanden doe. (De reden om ze ook op ambtenaren persoonlijk te doen is ze er persoonlijk aan te herinneren dat ikzelf en mijn familie wel geloven in persoonlijke verantwoordelijkheid en persoonlijke aansprakelijkheid, en heel wel in staat zijn persoonlijk recht te doen, mocht dat nodig zijn).


Dit is, zeer in het kort, en zeer onvolledig, waar "M.E. in Amsterdam" over gaat: het is de geschiedenis van mijn geruineerde gezondheid, en welbewust en opzetteliijk geruineerde kansen, menselijke rechten, en mogelijkheden, en wordt ondersteund door de vele tientallen brieven en stukken die ik daarover, en over het verval van het Nederlandse wetenschappelijke onderwijs, de afgelopen 20 jaar geschreven of gepubliceerd heb, en bedraagt bij elkaar ergens tegen de 5 MegaBytes (afgezien van fotoos, bandopnames van gesprekken, en verder beeldmateriaal). Het meeste hiervan is geschreven tussen 1989 en 1992.

Het is zonder twijfel allemaal bijzonder "grievend", "beledigend", en "kwetsend" volgens de sociaal-fascistische multi-miljonair-zakkenvullers en drugshandelaars-vrienden wier hoerige morele en intellectuele gehuichelde pretenties ik niet accepteer (en die maar aan de rechter moeten gaan uitleggen hoe het met "de idealen van de Februari-staking" en de harddrugshandel zit, of in welke zakken de vele tientallen aan de UvA verdwenen miljoenen verdwenen zijn).

Het is ook - ondanks de vaak wat saaie onderwerpen als moorddreigingen, drugshandel, burocratische onmacht, onwil en kwaadwilligheid, filosofie, psychologie, de reden waarom mensen mensen laten vervolgen, en ondanks mijn altijd slechte en pijnlijke gezondheid - gewoonlijk goed geschreven, en gaat in op tal van morele en filosofische themaas die veel beter betaalde Nederlandse academici graag in veel slechter en schijnheiliger Nederlands, in academische dag- en week-bladen bespreken, en toont tegelijkertijd aan wat de effectief uitoefenbare menselijke rechten van een niet-PvdA'er, niet-ambtenaar, niet-modaal Nederlander in Nederland in werkelijkheid waard zijn: helemaal niets.

En het is ook, zo goed en volledig als mij dat onder omstandigheden mogelijk is, het antwoord op een van de vragen die mij motiveerde filosofie en psychologie te gaan studeren: Wat is de reden dat zoveel miljoenen mensen door de hele wereldgeschiedenis zoveel miljoenen mensen vervolgd, uitggebuit, gemarteld of vermoord hebben?

Mijn antwoord is dat het gedeeltelijk een kwestie van doorsnee menselijk niveau is (alleen zeer uitzonderlijke mensen zijn in staat tot zelfstandig rationeel denken en individueel redelijk handelen: de zeer grote meerderheid conformeert zich aan hun maatschappelijke omgeving, en pretendeert katholiek te zijn onder het katholicisme, fascist te zijn onder het fascisme, communist onder het communisme, democraat in een democratie etc. kortom "if in Rome, behave as the Romans do" - en ja, lezer, ik weet dat dit, vooral in Nederland, waar de enige massaal gehandhaafde normen morele schijnheiligheid en geldelijke hebzucht zijn, maar ieder doorsnee vaderlander graag publiekelijk z'n eigen tolerantie en democratische gezindheid mag bejubelen, geen populair standpunt is: in Nederland wordt - per grondwettelijk decreet! - iedereen geacht gelijkwaardig aan iedereen te zijn, en ben ik de enige mij bekende uitzondering die er geen genoegen in schept door minderwaardig politiek tuig, bij directe logische implicatie, voor "gelijkwaardige" van Eichmann of een Nederlands politicus of bestuurder uitgemaakt te worden), en gedeeltelijk, voorzover bemiddeld door bestuurlijke organen en beroepspolitici, een kwestie van wat ik buro-fascisme belief te noemen en definieer als: een buro-fascist is een ambtenaar die geen persoonlijke verantwoordelijkheid en persoonlijke aansprakelijkheid begrijpt, kent, aanvaardt of uitoefent.

Het buro-fascisme - zegge: de geringe intellectuele en morele begaafdheid van vrijwel ieder burocraat, dat deze verleidt tot het zijn van een conformistische (Eichmanniaanse) uitvoerder van de bevelen en verzoeken van zijn/haar leiders, immer bewogen door diepe - "integere" - gevoelens van loyaliteit, trouw en bewondering ("Unsere Ehre heisst Treue": ik stel voor dat dat het motto wordt van de komende Europese Unie-burocraten: het is immers zeer toepasselijk, en precies wat politici van elkaar en hun burocraten eisen: loyaliteit, loyaliteit en nogmaals loyaliteit, want met principiele standvastigheid maak je geen carriere maar alleen vijanden onder carriere-makers) - is het fundament van iedere vorm van staatsterreur, van welke politieke of religieuze kleur ook: als de wetshandhavers een stel karakterloze conformistische ogendieners van hun Leiders zijn wordt de wet niet meer gehandhaafd; als de wetshandhavers te laf of te dom zijn om terreur en dictatuur tegen te gaan of te onderkennen, wordt terreur en dictatuur gevestigd.

De term buro-fascisme is een neologisme dat door mij in 1983 bedacht is, als reactie op mijn ervaringen in de gemeente Amsterdam en aan de gemeente-universiteit van Amsterdam. Ik stel, met aanmerkelijk meer recht van spreken dan de grote meerderheid van de moderne Nederlandse predikers tegen fascisme, die gewoonlijk veel meer in hun eigen carriere en welbevinden geinteresseerd zijn dan in het tegenhouden van dictatuur en achterlijkheid, want anders hadden ze de afgelopen 25 jaar veel kunnen verrichten wat onverricht bleef, dat het buro-fascisme veel gevaarlijker is dan het (ook gevaarlijke) neo-fascisme: Buro-fascisten zijn al lid van het bestuur, en buro-fascisten, anders dan neo-fascisten, komen niet eerlijk uit voor hun beschavingsloze hebzucht of fanatisme.


Colofon:
Geciteerd uit mijn antwoord aan drs. J. van Hijfte, Hoofd ABIV.

         Naar Index - Overzicht Bijlages

Maartens@xs4all.nl