De brief aan het CvB van
december 1996 met bijlages is zelf, als geheel, een onderdeel van de
hypertext "ME
in Amsterdam" , die als volgt wordt omschreven in een van de
bijlages, mijn antwoord
aan drs. J. van Hijfte, Hoofd ABIV. Ik citeer het hier als
verduidelijking van "ME in Amsterdam":
U ontvangt deze fraaie
electronische brief samen met tegen de 40 andere hyperteksten, die de
bijlages vormen bij mijn brief van 17 december 1996 aan het CvB van de UvA.
waarin verhaald wordt, met
referentie aan vele tientallen brieven en bezwaarschriften aan Amsterdamse en
UvA burocraten en bestuurders, hoe het met iemand gaat die in Amsterdam
probeert filosofie en psychologie te studeren aan de UvA, van een kleine
studie-beurs, en die, evenals zijn eveneens studerende vrouw, in januari 1979
getroffen wordt door een (op dat moment) onbekende en ondiagnosticeerbare
ziekte: Myalgische Encephalomyelitis, en die
overigens de in Nederland feitelijk zeer ongebruikelijke eigenschap
heeft zelfstandig na te kunnen denken en z'n bevindingen eerlijk uit te
durven spreken.
Mijn uiteindelijke
argumentatie voor een rechtbank en voor een publiek bestaat uit deze
geschiedenis, waarvan de brief aan het CvB van de UvA van 17 december 1996
met ALLE bijlages een betrekkelijk klein onderdeel
vormen.
Ik wil hier verder kort en -
zeer selectief: het gehele verhaal is een nog veel gruwelijker illustratie
van wat ik "buro-fascisme" belief te noemen - puntsgewijs alleen de
hoofdoorzaken van mijn problemen in Amsterdam, in Nederland en aan de UvA
aangeven (ook hierin wordt uitgebreider ingegaan in "M.E. in
Amsterdam"):
1.
zowel mijn ex als ik werden ziek in januari 1979,
terwijl we allebei studeerden van een beurs (geringer dan de bijstand, en
terug te betalen)
2.
geen enkele arts (waarvan we er in drie jaar tijd tussen de 50 en de
100 zagen) wist een adekwate diagnose te stellen, zodat we met een
niet-erkende ernstig invaliderende ziekte opgescheept zaten waar we allebei
aan leden (en lijden), geen enkele hulp of bijstand kregen (dit is
gebruikelijk, zoals de meeste langdurig zieken en M.E.-patienten
kunnen getuigen), en bovendien verondersteld werden allebei de studiepunten
voor ons eerste jaar psychologie te halen (wat lukte)
3.
mijn ex en ik woonden vanaf 1980 in een studentenflat, uiteindelijk
beheerd door het CvB van de UvA, en woonden naast iemand die psychotisch was
geweest en weer psychotisch werd, en onder zijn bijzondere vriend, die niets
anders deed dan, vlak boven ons hoofd, zo'n 4 keer in de week, gigantische
studenten-drinkgelagen aanrichten tot 4 of 5 uur 's ochtends, zodat mijn ex
en ik totaal niet slapen konden, en onze gezondheid verder verslechterde
4.
toen wij protesteerden bij onze bovenbuurman tegen de overlast begon
onze zijbuurman ons met geweld te bedreigen, en later te vervolgen
5.
protesten daartegen hielpen niet: de Amsterdamse gemeente-politie (van
bureau 't Y, waar Hans Kok later mogelijk vermoord is) weigerden vele
tientallen keren langs te komen, of kwamen langs om de psychotische
moorddreiger te verzekeren dat ie z'n gang kon gaan ("wij kom'n pas als
de lijk'n al over de vloer'n ligg'en": 't debiele politie-tuig kwam uit
Groning'n, en liet tegelijk weten dat "alle Amsterdammers benn'n
klootzakk'n")
6.
het persoonlijk door mij aangesproken CvB van de UvA -
Cammelbeeck, Poppe, De Hon, allen prominente PvdA'ers - weigerden DRIE
jaar lang iets te ondernemen, en ging naar de rechter toen ik weigerde de
huur te betalen
7.
de reden dat het CvB van de UvA twee invalide studenten drie jaar lang
lieten terroriseren door een krankzinnige en een schoft is dat het CvB mij
persoonlijk zeer goed kende als de enige die effectief
via de UR oppositie voerde tegen het verziekte totalitaire
socialistisch/communistisch gepolitiseerde onderwijs dat gebruikelijk was aan
de de alfa- en gamma-faculteiten van de UvA (die indertijd bestuurd werden
door de Asva en de fractie Progressief Personeel, beide overheerst werden
door CPN-leden)
8.
het proces heb ik uiteindelijk in 1985 gewonnen;
het CvB (waarvan "rooie Sjors" Cammelbeeck ondertussen
gepensiondeerd was met een gouden handdruk van 865.000 gulden,
geregeld door zijn socialistische CvB-kameraden) ging in hoger beroep en
verloor ook dat in 1988
9.
als gevolg van het gebeurde moest ik mijn studie in 1984 opgeven, maar
begon weer te studeren in 1987, en zou afstuderen bij filosofie op "Multatuli en de Filosofie". Na een half jaar
werd ik gevraagd een vergadering van doctoraal-studenten toe te spreken, wat
ik deed door mijn gepubliceerde stuk "Vragen" voor te lezen, waarna
ik door 17 academische filosofen voor "terrorist" werd
uitgemaakt (als mijn als "terrorist" - door de SS, in 1941 -
veroordeelde vader en grootvader), en werd mij het woord ontnomen door de
faculteits-voorzitter, de ethicus dr. F. Jacobs (een man die zo ethis is dat
hij die dezelfde maand in zijn column in het faculteitsblad liet weten dat
hij weer "Verliefd" was, in een column van die titel, en, in
dat verband, dat zijn vrouw een
"secreet"
is; dat hij bij het zien van
een aantrekkelijke vrouw - studentes die van hem afhankelijk zijn - meent
"Ik
kan me best in de psyche van die lustmoordenaars indenken: zoiets fraais doet
pijn aan je ogen, je kunt het maar het beste kapotgooien"
dat mannelijke studenten die onvoldoendes
halen en klagen
"slijmerds"
zijn, die hij naar vermogen
schoffeert; maar dat het over een aantrekkelijke studente met een
onvoldoende heet:
"Die
voldoende krijgt ze op de koop toe, als ze mij eerst neemt. Maar als ze niets
van me wil weten, ben ik onomkoopbaar. Hoe maak ik dat haar duidelijk?"
(Voor wie dit verbaast: zo
zijn de manieren aan de Faculteit voor Wijsbegeerte aan de UvA, waar diverse
- uiterlijk niet fraaie - studentes rondlopen die beweren "met alle
docenten" het bed gedeeld te hebben, wat, als ik het goed begrepen heb -
want ik lees geen filosofische troep, als ik dat kan voorkomen - mevr. drs.
Connie Palmen ook gedaan heeft, naar eigen zeggen, en zonder van walging te
sterven. Het driftleven van de begripsvolle ethische would-be lustmoordenaar
dr. Jacobs bespreek ik kort in mijn brief aan de
dekaan van de Faculteit voor Wijsbegeerte, wiens antwoord
de moeite van het overwegen waard is, vooral voor vaders met foeilelijke, oerdomme
en sexueel gefrustreerde dochters die een doctoraal wijsbegeerte ambieren: de
Wijsgeren van de UvA staan trappelend van lust en genot voor ze klaar, om in
al hun verlangens te voorzien. Het enige wat nodig is om doctorandus
filosofie van de UvA te worden is een combinatie stompzinnigheid, hoerigheid
en schijnheiligheid!)
10. De
volgende dag liet mijn scriptie-begeleider - de ondertussen (anno 1997)
kennelijk (terecht) definitief waanzinnig geworden dr. H.A.P. Swart - mij
weten dat (letterlijk) "ik en jij zullen niet bekend worden als grote
geesten, en daarom help ik je niet meer".
11. Toen ik
daartegen protesteerde bij drs. Bolten en prof.dr. Verhoeven werd mij
meegedeeld dat ik niet alleen "aan deze faculteit geen baan zal
krijgen" maar ook niet kon afstuderen - vanwege mijn
"publiek verkondigde meningen", want aan meningen die niet
"socialisties, feministies en anti-kapitalisties" zijn hadden de
UvA-wijsgeren, indertijd, toen dat de heersende mode was aan de UvA, een
gruwelijke hekel, en ze waren (en zijn) tot absoluut alles in staat om mensen
met hun niet welgevallige meningen het leven onmogelijk te maken - zie bijv. de brief aan de faculteit en Verhoeven's
onbeschofte antwoord.
12. Een en
ander had mijn brieven aan het CvB en de faculteit voor wijsbegeerte tot gevolg, en ik schreef
me het volgend jaar in bij psychologie (waar ik ook een kandidaats-examen in
had) met het doel dan, in arren moede, daar af te studeren, als
niet-CPN-lid. Ik werd ook daar gevraagd - wegens mijn soms bijzondere
gesproken Nederlands - te columneren, wat resulteerde in fraaie columns als
Hoeren van de Rede,
Mandarijntjes met een IQ van 118,
Echte wetenschap & echte psychologie = genot,
Yahooisme en democratie,
"Ik wil gelezen worden",
Lichaam en geest?,
Waarheid en waarde, en
De ideologische aap,
die ik van harte in uw welwillende aandacht aanbeveel, als - zeer
ongebruikelijk - voorbeeld van hoe filosofie ook bedreven kan worden.
13. Ondertussen
had ik nog steeds een inkomen onder de bijstandsgrens, en leefde in
een krot in het centrum van Amsterdam boven een coffeeshop. In 1988 stortte
de schoorsteen in dat krot intern in; werd door 5 specialisten (drie van de
Gemeente) "levensgevaarlijk" verklaard; en vestigde mijn
huisbaas drugshandelaars gelijkvloers in de coffeeshop, die in feite vnl. in
harddrugs handelden (getuige de uitgeteerde junken voor de deur en een
arrestatie van de eigenaars in 1991 met diverse kiloos cocaine en heroine) en
een gigantische geluidsoverlast produceerde.
14. Mijn
buurvrouw, die protesteerde tegen de geluidsoverlast, werd met moord bedreigd
door de drugshandelaars.
15. Ik wist
dat op dat moment niet, en was bezig aan een verhandeling
tegen de argumentatie van "19 prominente Nederlandersvoor de vrijlating
van 2 te Breda opgesloten oorlogsmisdadigers en massa-moordenaars, dIE
vrijgelaten werden op basis van de meest schunnige en achterlijke
argumentatie waarmee ooit iemand vrijgelaten is (zie het stuk in kwestie,
voor wie dit niet gelooft).
16. Dit stuk
wilde ik als pamflet publiceren: toen ik er mee thuis kwam, en de
gelijkvloers in mijn woning gevestigde harddrugshandelaar aansprak over zijn
geluidsoverlast, werd mij door hem verteld, na mij flink dooreen gerammeld te
hebben, dat
"als
je iets doet wat me niet bevalt, dan vermoord ik je."
Toen ik protesteerde bij de
gemeente-politie werd ik uitgelachen (want mijn haar zal wel wat te lang
zijn; mijn Nederlands te ABN; en misschien deugt mijn huidskleur evenmin als
mijn meningen over het Amsterdams gemeente-bestuur).
17. Iets
later kreeg ik te horen dat het B&W behaagt had een monument voor de
afgod van het vulgus en de Amterdamse heroine- en horeca-maffia "Johnny
Jordaan" recht voor mijn deur neer te zetten, zodat ik
gegarandeerd zou zijn van de herrie van 4 kroegterrassen binnen 15 meter van
mijn bed plus dagelijkse vele versies van de zieke populistische
bral-"sang" fan duh god fan Amsturdam's laagstbegaafden, waar
burgemeester Van Thijn zo dol op zegt te zijn (maar niet voor zijn
deur). Ik protesteerde en diende bezwaarschriften in, maar niets mocht baten, noch wat
betreft de harddrugshandel, noch wat betreft de ingestorte schoorsteen, noch
wat betreft het monument ter groter glorie van Amsterdam's laagst begaafden:
18. Ik ben
tussen 1989 en begin 1992 tientallen keren langs
o de
Amsterdamse gemeente-politie
o de
brandweer
o de
Bouw- en Woningdienst
o B&W
van Amsterdam (vier bezwaarschriften)
o het
kabinet van de burgemeester (drs. Breemers)
o Algemene
en Juridische Zaken van de Gemeente Amsterdam (mr.
Lisser, mr. Giske, mr.
Sarruco)
o Publieke
werken
o e.v.a.
(alles bewijsbaar middels brieven of opnames van
(telefoon-)gesprekken, want ik werd snel slecht van vertrouwen)
geweest, met als algemeen
resultaat dat helemaal niets gedaan werd aan iets, en mij
toegevoegd werd, door meesters in de rechten, dat
"Wij
Amsterdamse ambtenaren hebben geen enkele verantwoordelijkheid en
aansprakelijkheid"
(wat inderdaad een feit
is: ze kunnen voor 3 miljard aan drugs illegaal importeren en worden nog niet
vervolgd!) en dat (wetende dat ik invalide ben)
"Als
het u niet bevalt in Amsterdam dan sodemietert u maar op!"
19. Uiteindelijk
ben ik gevlucht uit de woning, en heb op de laatste dag dat ik er
woonde m.b.v. een advocaat de gemeente weten te dwingen tot het doen van een rookproef.
De rookproef werd gedaan door dezelfde twee gemeentelijke
burofascisten (Van Dijk en Mannaert geheten: hoedt u voor deze fascistoide
beestmensen en harddrugshandelaarsvrienden, door B&W van Amsterdam
beschermde publieks-vergassers!) die drie jaar lang hadden beweerd dat er
helemaal niets aan de hand zou zijn en dat ik een leugenaar was, maar het
bleek dat mijn hele woning totaal blauw stond van de rook, en dat ik
drie jaar lang op twee meter afstand van een levensgevaarlijk gat in de
schoorsteen heb moeten slapen, in een stad "bestuurd uit naam van de
idealen van de Februari-staking" (en zie de brief
van mijn advocaat mr. Kersting over deze schoorsteen, jaren voordat de
rookproef plaatsvond. De Amsterdamse ambtelijke reactie op mr. Kersting
staat geciteerd in een van mijn bezwaarschriften: een mr. Lancee, die mij ook
vertelde dat
"Als
het u niet bevalt in Amsterdam, sodemietert u maar op!"
(wetende dat ik invalide ben,
en mijn klachten over de harddrugshandel gehoord hebbende, anno 1991) was
"Kersting?
Kersting! Ja, die kennen we - die krijgt van ons geen antwoord."
- want er zijn tenslotte Uber-
en Untermenschen in Amsterdam, anno 1991, bestuurd "uit naam van de
idealen van de Februari-staking".
20. Mijn
moeder, die het niet leuk vond dat haar zoon een dusdanige behandeling
ontving, stortte in 1991-92 geestelijk in, en moest opgenomen worden in een
bejaardenhuis, waar zijn in 1996, nog steeds geestelijk in de war, is
gestorven, haar levensavond geruineerd "uit naam van de idealen van de
Februari-staking", ten behoeve van de Amsterdamse drugsmafia.
21. Ik werd
in 1991 ernstig depressief: vanwege de
terrassen-overlast had ik op dat moment drie jaar lang - invalide als ik toch
al was - gemiddeld hooguit 5 uur per etmaal geslapen; er zaten sinds october
1988 levensgevaarlijke gaten in de schoorsteen; gelijkvloers in mijn woning
zaten door de gemeente-politie beschermde harddrugs- handelaars; ik had (en
heb) voortdurend spierpijn en ontwikkelde toen bovendien aanzienlijke
rheumatische pijn in mijn handen - en had wel ongeveer begrepen in welke
prachtige Democratische Rechtsstaat ik gedwongen was te overleven,
22. maar
slaagde er desalniettemin in, mogelijkerwijs vanwege mijn nogal
onverzettelijke familie-achtergrond, nog steeds depressief, in 1993 af te
studeren bij psychologie, met de best mogelijke cijfers (10-en).
23. Mijn
inkomen is alle 20 jaar van mijn verblijf in Nederland sinds 1977 maximaal
een minimaal bijstandsinkomen, maar de Staat der Nederlanden vervolgt mij
sinds 1993 om mij te dwingen daarvan 42.000 gulden studiefinanciering terug
te betalen
24. In
december 1996 bleek dat
o Na
25 jaar zwaar socialistisch bestuur de Universiteits-Raad van de UvA samen
met de socialistische pretenties van de UvA opgedoekt werden
o doctorandus-PvdA-zwaargewicht-burgemeester-harddrugshandelaars-vriend
Ed van Thijn door zijn socialistische CvB-kameraden tot UvA-professor benoemd
was
o de
UvA een advertentie-campagne was begonnen rond de leus "Als je altijd
een eigen mening had, dan ben je van harte welkom."
25. Gezien
het gebeurde, het eerder door mij gezegde, geschrevene en gepubliceerde, heb
ik daarom besloten een vordering op de UvA te
stellen, die ik ook op Van Thijn persoonlijk, op alle CvB-leden persoonlijk,
op alle met name genoemde gemeente- ambtenaren persoonlijk, en op de gemeente
Amsterdam en de Staat der Nederlanden doe. (De reden om ze ook op ambtenaren persoonlijk
te doen is ze er persoonlijk aan te herinneren dat ikzelf en mijn
familie wel geloven in persoonlijke verantwoordelijkheid en persoonlijke
aansprakelijkheid, en heel wel in staat zijn persoonlijk recht te
doen, mocht dat nodig zijn).
Het is zonder twijfel allemaal
bijzonder "grievend", "beledigend", en
"kwetsend" volgens de sociaal-fascistische
multi-miljonair-zakkenvullers en drugshandelaars-vrienden wier hoerige morele
en intellectuele gehuichelde pretenties ik niet accepteer (en die maar
aan de rechter moeten gaan uitleggen hoe het met "de idealen van de
Februari-staking" en de harddrugshandel zit, of in welke zakken de vele
tientallen aan de UvA verdwenen miljoenen verdwenen zijn).
Het is ook - ondanks de vaak
wat saaie onderwerpen als moorddreigingen, drugshandel, burocratische
onmacht, onwil en kwaadwilligheid, filosofie, psychologie, de reden waarom
mensen mensen laten vervolgen, en ondanks mijn altijd slechte en pijnlijke
gezondheid - gewoonlijk goed geschreven, en gaat in op tal van morele en
filosofische themaas die veel beter betaalde Nederlandse academici
graag in veel slechter en schijnheiliger Nederlands, in academische
dag- en week-bladen bespreken, en toont tegelijkertijd aan wat de effectief
uitoefenbare menselijke rechten van een niet-PvdA'er, niet-ambtenaar,
niet-modaal Nederlander in Nederland in werkelijkheid waard zijn: helemaal
niets.
En het is ook, zo goed en
volledig als mij dat onder omstandigheden mogelijk is, het antwoord op een
van de vragen die mij motiveerde filosofie en psychologie te gaan studeren: Wat
is de reden dat zoveel miljoenen mensen door de hele wereldgeschiedenis
zoveel miljoenen mensen vervolgd, uitggebuit, gemarteld of vermoord hebben?
Mijn antwoord is dat het
gedeeltelijk een kwestie van doorsnee menselijk niveau is (alleen zeer uitzonderlijke
mensen zijn in staat tot zelfstandig rationeel denken en individueel redelijk
handelen: de zeer grote meerderheid conformeert zich aan hun maatschappelijke
omgeving, en pretendeert katholiek te zijn onder het katholicisme, fascist te
zijn onder het fascisme, communist onder het communisme, democraat in een
democratie etc. kortom "if in Rome, behave as the Romans do" - en
ja, lezer, ik weet dat dit, vooral in Nederland, waar de enige massaal
gehandhaafde normen morele schijnheiligheid en geldelijke hebzucht zijn, maar
ieder doorsnee vaderlander graag publiekelijk z'n eigen tolerantie en
democratische gezindheid mag bejubelen, geen populair standpunt is: in
Nederland wordt - per grondwettelijk decreet! - iedereen geacht gelijkwaardig
aan iedereen te zijn, en ben ik de enige mij bekende uitzondering die
er geen genoegen in schept door minderwaardig politiek tuig, bij directe
logische implicatie, voor "gelijkwaardige" van Eichmann of een
Nederlands politicus of bestuurder uitgemaakt te worden), en gedeeltelijk,
voorzover bemiddeld door bestuurlijke organen en beroepspolitici, een kwestie
van wat ik buro-fascisme belief te noemen en definieer als: een buro-fascist
is een ambtenaar die geen persoonlijke verantwoordelijkheid en persoonlijke
aansprakelijkheid begrijpt, kent, aanvaardt of uitoefent.
