Aan de Amsterdamse kantonrechter mr. Westhof


 

 



Betreft: dagvaarding dossier HHS/200.02611 (volgens deurwaarder)

Edelachtbare!

Inleiding: Ik moet voor u verschijnen, althans mij verdedigen, in een zaak die de Woningbouwvereniging "De Dageraad" tegen mij heeft aangespannen via deurwaarders Groenewegen etc.

De dagvaarding gaat als bijlage 1.

Eerder heeft zich voor mij gesteld mr. F. Panholzer, die zich teruggetrokken heeft, omdat ik zelf mijn pleidooi wil schrijven en hij geen internetfaciliteiten heeft.

Het eerste hangt samen met wat ik wil gaan zeggen en de manier waarop ik dat wens te doen, waarover hieronder iets meer, en het tweede maakt het rationeel behandelen van mijn zaak onmogelijk, aangezien het betreffende materiaal op het internet staat, en in html geschreven is.

Dit verweer staat ook op het internet, en de reden daarvoor, en dat ik mijn eigen pleidooien wens te schrijven hangen samen met de omstandigheden die ik straks kort aangeef.

Eerst echter dit.

Een administratief probleem: De originele dagvaarding is voor 31 mei 2000; er is uitstel aan mr. Panholzer verleend tot juli, en ik heb schriftelijk en aan deurwaarderij Groenewegen etc. via e-mail gewezen op mijn slechte gezondheid en nogmaals om uitstel gevraagd.

Deurwaarderij Groenewegen heeft mij schriftelijk geantwoord er van uit te gaan dat ik uitstel heb tot 2 augustus, maar mij heeft verder geen enkele desbetreffende informatie bereikt - noch van het gerechtshof, noch van deurwaarderij Groenewegen, noch van anderen.

Ik moet dus nogal raden naar wat ik precies moet doen, en in welke vorm, en heb gekozen voor deze: een relatief kort pleidooi, eindigend in een voorstel betreffende de dagvaarding, op mijn website vergezeld van uitgebreide links naar bewijsplaatsen, en een vraag aan de rechtbank samenhangend met de achtergronden die ik nu schets. (Onderstreepte termen in deze tekst geven internetlinks aan.)

Achtergronden: Ik ben 50 jaar oud en meer dan 21 jaar ziek. Ik heb ME (Myalgische Encephalomyelitis; Chronisch Vermoeidheid en Immuun-DeficiŽntie Syndroom) sinds 1 januari 1979.

Mijn ziek-zijn is erkend sinds 1979; de diagnose ME is gesteld in 1989, en geaccepteerd door de GG&GD van Amsterdam, kennelijk in samenhang met mijn doctoraal psychologie.

Aangezien ik ziek werd toen ik studeerde - filosofie en psychologie - mag ik in onze rechtsstaat dus van een minimale bijstandsuitkering genieten, de afgelopen 16 jaar, en daarvůůr van een studielening.

Ik heb een doctoraal psychologie, dat ongebruikelijk is want vrijwel alleen aan logische, wiskundige en computer-onderwerpen is gewijd, en ongebruikelijk is in de eindcijfers: alleen 10-en. Ik heb een kandidaats filosofie, ook met een hoog gemiddelde - maar ben vlak voor mijn doctoraal filosofie van de gemeentelijke Universiteit van Amsterdam verwijderd, vanwege "uw uitgesproken meningen" en "ondanks de ernst van uw ziekte". Zie bijlage 2.

Ik was het namelijk oneens met de bestuurlijke praktijken en het onderwijs van de UvA; kon dat scherp en helder verwoorden; had een studentenpartij opgericht die ook kort in de Universiteitsraad heeft gezeten; en had mij zeer satirisch en scherp in de publiciteit tegen de toen heersende wantoestanden aan de UvA gericht.

Het lijkt mij dus hoogst aannemelijk dat ik de enige student ben die sinds 1945 van een Nederlandse universiteit is verwijderd "vanwege uw uitgesproken meningen".

Dit maakte een academische carriŤre en afstuderen bij filosofie onmogelijk.

Omdat ik toen reeds vele jaren ziek was kon en kan ik dit land en deze stad niet verlaten, ben ik er uiteindelijk in geslaagd mij weer in te schrijven bij psychologie, waar ik al een kandidaats in had, en daar uiteindelijk, in 1993, briljant af te studeren - overigens weer na aanzienlijke problemen, want men vroeg mij een column te schrijven in het faculteitsblad, waar in 1988-89 de meest scherpe en satirische kritiek ooit gepubliceerd over de UvA in verscheen. Zie bijlage 3 voor een voorbeeld. Link Spiegeloog-columns.

Ondertussen was ik invalide en ziek en studeerde via de bijstand.

Ik was arm, en leefde in het Centrum van Amsterdam boven een coffeeshop, die overging in een drugshandel, die zowel in soft als hard drugs handelde, tot 1991, toen de uitbaters met een aanzienlijke hoeveelheid heroÔne en cocaÔne gearresteerd werden, en grossierde daarvoor bij gelegenheid, wanneer ik klaagde over overlast van hen (en van aanpalende cafťs, allen met vergunning tot 2 uur 's nachts en herrie tot veel later), in bedreigingen met moord, van de volgende vorm "Als je iets doet wat ons niet bevalt, dan vermoorden we je".

Dit gebeurde het eerst in juni 1989. Ondertussen was bovendien, door langdurige achterstand van onderhoud, in 1988 de schoorsteen van het krot waar ik woonde intern ingestort, ikzelf en mijn buurvrouw net op het nippertje niet vergast door koolmonoxide. De huisbaas, die de drugshandelaars gelijkvloers had gevestigd, had opdracht van de Gemeentelijke Bouw- en Toezicht gehad op 16 januari 1989 de ingestorte schoorsteen "onmiddellijk" te herstellen vanwege "levensgevaar". Ongelooflijk? Zie bijlage 4 en mijn website:

Aangezien e.e.a. zeer uitgebreid, grondig en helder gedocumenteerd is op mijn website verwijs ik daarna, en vermeld hier alleen de afloop:

Van 1989 tot 10 februari 1992 heb ik voornamelijk wakker gelegen van de pijn en de geluidsoverlast; vele tientallen keren schriftelijk en telefonisch bij allerlei instellen van en personen sprekend namens de Gemeente Amsterdam om hulp verzocht; maar deze al die tijd niet gekregen, anders dan dat ik in 1991 een medische urgentie herhuisvesting kreeg, waarmee ik op 10 februari 1992 uit de woning waar zich dit allemaal afspeelde, kon vluchten en verhuizen - met hulp van vrienden, en zonder enige gemeentelijke subsidie, want de Gemeentelijke Bouw- en Woningtoezicht ging over verhuissubsidies voor armlastigen en invaliden, en weigerde die aan mij.

De Gemeentelijke Bouw- en Woningtoezicht beweerde namelijk sinds september 1989 dat ik loog over de ingestorte schoorsteen; dat die er helemaal niet was; en dat overigens "als het al zo lang levensgevaarlijk is, dan kan het nog wel een tijdje levensgevaarlijk blijven".

En ik beweerde - net als Parooljournalist Jos Verlaan in zijn boek "Chaos aan de Amstel", uit november 1999, de gigantische corruptie, wanbestuur en fraude in en van de gemeente Amsterdam beschrijft, inclusief de drugscorruptie van de Gemeentelijke Bouw- en Woningtoezicht.  

En de Gemeentelijke Politie werd "gereorganiseerd"; was toen corrupt (wil men nu wel toegeven, maar indertijd niet); had "personeelsgebrek"; en vertelde mij "dat als het u in Amsterdam niet bevalt, dan moet u verhuizen"; en dat overigens zij "belangrijker zaken" te doen hadden.

En B&W van Amsterdam weigerde mijn post te beantwoorden, en doet dat overigens sindsdien: ik verwijs weer naar mijn website, waarvan het deel "ME in Amsterdam" hen welbekend is sinds 25 april 1997, maar waar ze mij alleen op geantwoord hebben dat "omdat uw taalgebruik" - let wel: uw taalgebruik! - "beledigend en/of grievend is, gaan wij niet op u in".

De gemeentelijke universiteit van Amsterdam, door mij aangesproken inzake schadevergoeding voor het mij geboden onderwijs en het mij verwijderen van de universiteit "vanwege uw uitgesproken meningen" had mij enkele maanden eerder vrijwel woordelijk hetzelfde meegedeeld.

Ikzelf heb sinds 1989 vrijwel constant pijn; mijn gezondheid is sindsdien aanmerkelijk slechter dan de 10 jaar daarvoor, waarin ik ook ziek was; en ik heb mij de afgelopen 10 jaar moeten beperken tot briljant afstuderen en een website over "ME in Amsterdam" te maken; en overigens zoveel mogelijk te doen aan filosofie, logica, en wiskunde, waarbij ik dan ook alle voorgaande 10 jaar hulp heb gekregen van ťťn van de professoren van de UvA, zonder welke ik niet was afgestudeerd, en hulp van mijn huisarts, zonder welke ik het boven geschetste niet overleefd had.

Wat mijn zaak tenslotte nogal pregnant, bitter en moeilijk maakt, afgezien van "uw taalgebruik" en "uw uitgesproken meningen" is dit feit:

Ik ben de zoon en kleinzoon van medeorganisatoren van de Februaristaking; mijn grootvader is vermoord in een Duits concentratiekamp; mijn vader heeft bijna 4 jaar Duitse concentratie- kampen overleefd, en is na de oorlog, in 1980, op het stadhuis van Amsterdam, geridderd vanwege het organiseren van de Nationale Verzetstentoonstelling - en mij is het bovenstaande overkomen, in Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig Amsterdam, bestuurd door drs. Ed van Thijn, naar eigen veelvuldig zeggen sinds zijn inauguratie-rede, waarin hij dit als volgt stelde "Ik zal besturen uit naam van de idealen van de Februaristaking! Komt dat zien! Komt dat zien!".

Wel, edelachtbare: Ik heb dat gezien. Ik voel de gevolgen. Dagelijks. Ieder uur.

En zoals gebruikelijk in Nederland wil geen verantwoordelijk bestuurder of ambtenaar verantwoording uitoefenen of aansprakelijkheid betrachten, als dat morele principes, daadkracht, en integriteit vergt - en in feite heeft men mij vanwege B&W van Amsterdam sinds 1991 constant laten weten dat "wij hebben geen enkele verantweurdelijkheid en geen enkele aenspraekelijkheid", en daar naar gehandeld. Dit heb ik dan ook op de band staan sinds 1991, maar B&W weigert sindsdien met mij te communiceren. Zie de link naar gemeente-advocaat mr Lisser spreekt namens de gemeente Amsterdam.

Dit zijn de achtergronden.

U vindt mijn website als

http://www.xs4all.nl/~maartens/

Deze bestaat op het ogenblik uit ca. 1000 bestanden, met meer dan 10.000 links, en ca. 10 MB gedeeltelijk over ME in Amsterdam, en overigens over filosofie, logica, literatuur en overige zaken van belang.

Ik ben een filosoof, en probeer me daar naar vermogen naar te gedragen.

Helaas ben ik Nederlander; helaas vinden de meeste mensen met mijn ziekte weinig of geen hulp, al is het bestaan van de ziekte sinds 1991 erkend, ook in mijn geval; helaas heb ik bijzonder ongebruikelijke meningen en waarden, en de moed die uit te spreken; en helaas is het bestuur in Nederland proefondervindelijk - en pijnlijk - bijzonder onverantwoordelijk en onaansprakelijk, buitengewoon schijnheilig, en gewoonlijk onbekwaam.

Overigens ben ik welbekend met het verschil tussen waarheid en waarde, en staat "ME op Amsterdam" sinds 11 november 1999 op mijn website, en heeft ook de gemeenteraad van Amsterdam niet de moed, drie keer desgevraagd, ook maar enig antwoord op te schrijven of enig woord over te zeggen.

Het is niet anders, en het is mij - en hiermee de rechtbank - bekend dat ik een bijzondere familie heb, en een ongebruikelijk verstand (en een taalgebruik dat daarmee samenhangt).

Twee zaken: Er spelen dus feitelijk twee zaken voor mij, die feitelijk verknoopt zijn door mijn ziekte en armoede: ik "geniet" nu al meer dan 21 jaar een absoluut minimum inkomen, ongetwijfeld dankzij onze Prachtige Polderdemocratie.

Die twee zaken zijn:

  1. ME in Amsterdam
  2. De Dageraad

Ik verschijn voor u, althans in deze schriftelijke vorm - ook op het internet, was het alleen bij wijze van sociale en persoonlijke geschiedenis - vanwege de zaak die De Dageraad tegen mij heeft aangespannen.

Wat betreft ME in Amsterdam verwijs ik u naar Achtergronden hierboven; naar ME in Amsterdam op mijn website; en naar de bijlage 5 inzake Mensenrechten, B&W van Amsterdam welbekend sinds 1990.

Nu wat betreft De Dageraad.

Dit is een administratief en rekenkundig nogal vreemde en ingewikkelde zaak, die kennelijk niet zo is als de deurwaarderij in de dagvaarding stelt.

De essentie komt op het volgende neer:

Ik had een huurschuld aan De Dageraad begin dit jaar, samenhangend met mijn armoede, gebrek aan hulp en bijstand, en werk aan mijn website. Aangezien ik maar 5 tot 10% van de energie van gezonde mensen heb, en sinds 1989 meestal spierpijn, kost het mij bijzonder veel fysieke inspanning minimaal in leven te blijven en iets te doen met mijn verstand en mijn computer.

Die huurschuld erkende ik, en legde ik uit, zoals ik eerder zonder enig resultaat mijn feitelijke situatie aan De Dageraad heb uiteengezet, maar de Dageraad verkoos deurwaarderij Groenewegen op mij af te sturen.

Maar ik betaalde de achterstand die ik had ondertussen, en informeerde De Dageraad dat ik de financiŽle problemen met de Gemeentelijke Sociale Dienst zou opnemen, waar ik inderdaad sinds een jaar - na zeer veel moeite en inspanningen en satirisch proza mijnerzijds: zie mijn website - bijzonder bijstand voor medische kosten van ontvang, en deed dat eerder incidenteel (met steun van mijn arts en een specialist).

Tegelijk was in februari van dit jaar het probleem gerezen dat ik volgens het Ministerie dat dit controleert, geen recht zou hebben op alle huursubsidie die ik over het jaar 1997 ontvangen heb.

De Dageraad schreef mij een brief daarover in februari, die ik niet ontving of niet las, en gaf begin maart ook dit aan De Dageraad, en "wilde daar geen regeling over treffen, want het is in handen van de deurwaarder".

En de deurwaarder, met wie ik ondertussen telefonisch gesproken heb, en e-mail mee heb uitgewisseld, is al even verantwoordelijk en aansprakelijk, en vertelt me dat ik mij voor regelingen en klachten tot De Dageraad moet wenden.

Enzovoort - plus dit:

In mei werd ik gebeld door een persoon die zij te willen bemiddelen voor De Dageraad "over uw huurschuld", die ik op dat moment voldaan had, en eventueel over de huursubsidie over 1997 teveel zou hebben ontvangen.

Mijn uitleg over die huursubsidie die ik toen gaf komt overeen met de preciezere die ik ook van mr. Panholzer heb gehoord:

Als erkende invalide mag ik 1600 gulden per jaar verdienen. In 1997 heb ik, via vrienden aan de universiteit van Amsterdam, wat wiskundig werk gedaan waarvoor ik 1000 gulden kreeg. Dat zijn inkomsten die ik mag hebben, als erkende invalide. Ook ontving ik dat jaar enige tijd bijzondere bijstand vanwege medische kosten, waarvoor hetzelfde geldt.

Mijn aanvraag voor huursubsidie is gedaan via ... de Dageraad, die specialisten heeft die de betreffende bureaucratische paperassen voor huurders invullen. Het Ministerie dat dit controleert doet dit niet middels mensen maar middels een computer-programma.

Ergens is het dus fout gegaan: Terwijl ik het volste recht heb op de huursubsidie die mij is toegewezen, is mij die in februari ontzegd, door wat een administratie- of computer-fout moet zijn, die ik niet kan oplossen, en waarvoor De Dageraad mij quasi-redelijk naar de deurwaarder verwijst, en de deurwaarder, idem, naar De Dageraad, ook tot groter glorie van onze rechtsstaat en behoorlijk bestuur.

Nu is het anderszins wel begrijpelijk dat de deurwaarderij en De Dageraad in beginsel belang hebben bij het mij doen veroordelen:

Waar het feitelijk om gaat, althans volgens de dagvaarding, wanneer het bovenstaande in rekening wordt gebracht, is ruim 600 gulden officieel maar onterecht "teveel ontvangen huursubsidie" - vermeerderd met minstens 600 gulden kosten.

Althans: dat lees ik uit wat mij meegedeeld is, wat niet veel is, aangezien beide bijzonder bekwame betrokkenen naar elkaar verwijzen voor antwoord, en dat nalaten met een beroep op elkaar, wat, nogmaals, een prachtige bijdrage aan onze rechtsstaat is - die indien de rechter mij veroordeelt de betrokkenen immers minstens 600 gulden meer oplevert aan zogenaamde "kosten" dan wanneer zij dit zouden hebben willen oplossen zonder hulp van de rechtbank.

En inderdaad bleek mij telefonisch bij de griffie dat men daar "overstroomd" zou zijn met zaken die De Dageraad + de deurwaarders tegen huurders aanspannen, zonder twijfel allen hoogst redelijk, en met totale som aan zogeheten "rechtbankkosten" die mijn karig bijstandsinkomen ver te boven gaan.

Mijn positie is derhalve als volgt:

Ik vind de vervolging waartoe De Dageraad overgegaan is onredelijk - maar kan het aanzienlijke financiŽle voordeel daarvan natuurlijk heel goed begrijpen, en mag me gelukkig achten in een rechtsstaat te leven waar ook deurwaarders uit de bijstand worden gehouden door het vervolgen van invalide bijstandstrekkers: Je kan van 600 gulden meer dan 1200 gulden maken, gewoon via een vonnisje in een standaard zaak tegen een standaard armoezaaier met een achterlijk verstand.

Ik neem dus aan dat bijvoorbeeld Groenewegen, Van Dijk en Partners - die NB 4 advocaten op mijn zaak gezet hebben, na kennis van mijn website te hebben genomen, blijkt uit de dagvaarding - bij veel van dit soort zaken heel wel varen, uiteraard heel integer, en bijzonder redelijk, vooral in het wijzen van het kastje naar de muur en vice versa.

1. De fout gemaakt door of via het Ministerie zou in beginsel rechtgetrokken moeten kunnen worden - als De Dageraad gewillig zou zijn (geweest) mijn aanvraag om te beginnen goed in te vullen (waaraan mr. Panholzer zeer aan twijfelde, die mij ook afried aanvragen voor huursubsidie via huisbazen te laten lopen, ongetwijfeld op basis van veel ervaring).

2. Bij de Gemeentelijke Sociale Dienst, waarmee ik ondertussen gesproken heb over mijn inderdaad zeer slechte financiŽle situatie en bedroevende gezondheid (ik gebruik sinds kort pijnstillers), is mij althans voorgespiegeld mij te zullen helpen.

Ondertussen heb ik hieraan veel tijd en moeite verloren, nogal wat ervaringen met bureaucraten in woningbouwverenigingen en deurwaarders gehad die ik met graagte gewoon vermeden had voor wat zinnigers, rationelers en redelijkers.

Het lijkt mij dus wat deze zaak verreweg het redelijkst indien

  1. de rechter deze afwijst als onder omstandigheden onbillijk en onredelijk;
  2. mij sommeert - en de Gemeentelijke Sociale Dienst erop wijst dat ik daarbij enige hulp nodig heb, die mij als invalide "in onze rechtsstaat" toekomt, al heb ik dan ook voor de Gemeente Amsterdam onwelgevallige meningen - wat achterstallig is te betalen, waarvoor ik dan zorg zal dragen, mits ik althans die medewerking van de Gemeente Amsterdam zou mogen genieten
  3. De Dageraad sommeert hun bemiddelingspersonen langs hun huurders te sturen voordat ze tot deurwaardersvervolging over te gaan, en dat overigens met mate, en indien nodig, met goede gronden en via bewijsbaar redelijk bestuur
  4. De Dageraad sommeert de zaak van de huursubsidie redelijk op te lossen, en zo mogelijk ongedaan te maken - met mijn toezegging dat ik eventueel bereid ben, als het niet anders kan, die 600 gulden terug te betalen, maar in kleine porties, en niet via een deurwaarder, zoals men dat wil, en ook niet ter verrijking van een deurwaarder.  

Overigens vind ik het zowel onredelijk als belachelijk, maar volstrekt conform 21 jaar ervaring in Nederland, dat dit soort zaken op deze manier afgehandeld worden door in ieder geval fysiek gezonden zogenaamd redelijke personen, uit naam van het recht:

In een zaak als deze - en ook daar wil ik de rechtbank op wijzen - waar De Dageraad een evident intellectueel bekwame 50-jarige invalide doctorandus als mogelijke "wanbetaler" heeft, zou een redelijke verhuurder, die immers bemiddelaars gebruikt, een dergelijke bemiddelaar moeten laten interveniŽren, en pas als er dan geen regeling getroffen wordt een deurwaarder in de hand nemen.

En doet een verhuurder dat desalniettemin niet, en als dan tevens blijkt dat het pogen te treffen van regelingen systematisch op een laf kastje-muurtje spelletje van betrokkenen uitdraait, die er wiskundig zeker van kunnen zijn dat ze de grote meerderheid van dit soort zaken makkelijk winnen, en daarmee de extra zogeheten "rechtbankkosten" - in mijn geval even groot of groter dan het bedrag waarop men op dat moment zou hebben - dan laadt zowel een dergelijke deurwaarderij als een dergelijke verhuurder in ieder geval de redelijke verdenking de rechtbank in te schakelen voor eigen financieel voordeel.

Men kan het namelijk redelijk oplossen; men heeft daar zelfs mensen voor (wat op zichzelf lofwaardig en verstandig is - als ze komen voordat de zaak in handen van de deurwaarder is gegeven); maar men wil het kennelijk niet - zoals men bij De Dageraad ook heden weer dwong naar de deurwaarder te gaan om de huur te betalen: Sommige bestuursleden van De Dageraad menen wellicht sommige anderen wijs te maken niets van sado-masochisme te weten. (Schrijver dezes heeft een pessimistisch mensbeeld - op basis van empirische ondervinding met de Neerlandse doorsnee, en niet op basis van ouderlijk voorbeeld, of de vermogens van enkelingen. Hij heeft ook een doctoraal psychologie, en wil best ingaan op het psychiatrisch beeld van de directie van De Dageraad of de deurwaarderij, desgewenst).

Is men onbekwaam, is men kwaadwillig, of gaat het gewoon om financieel gewin en kan de rechter zelfstandig verifiŽren hoeveel deurwaarderij Groenewegen etc. en De Dageraad wiskundig zeker op termijn via de rechtbank gaan incasseren, met hulp van al hun aangespannen executabele vonnissen, en overig prachtigs dat "onze rechtsstaat" verhuurders en deurwaarders aan machtsmiddelen biedt?

Ik weet het niet: Ik wil dit probleem redelijk oplossen, en heb overigens niets bijzonders tegen De Dageraad, want ik woon er weliswaar duur, maar rustig en veilig, wat jarenlang, ook in Amsterdam, kennelijk ook dankzij onze rechtsstaat, geheel anders is geweest, en waarvan ik de pijn, de nasleep en de moeilijkheden nog steeds dagelijks voel, en in die mate dat ik alleen met slaappillen kan slapen, en overdag nu pijnstillers moet gebruiken - o.a. om dit verweer te schrijven.

Mijn website heb ik herhaaldelijk genoemd, en overigens is het voor mij gewoonlijk het makkelijkst en voor iedereen het snelst en effectiefst mij te e-mailen: maartens@xs4all.nl. Dit geldt ook eventuele bewijzen, en een eventueel schriftelijk vervolg van deze procedure - waarover ik, zoals boven gezegd, overigens tot heden geen enkele mededeling van de zijde van de rechtbank is gedaan die mij bereikt heeft.

En vandaar dat ik bij mijn laatste punt arriveer:

Vraag aan de rechtbank: Zoals de rechter kan begrijpen indien hij/zij dit verweer met enige aandacht heeft gelezen, is het mijn mening dat mijn menselijke rechten welbewust en met opzet geruÔneerd zijn in Amsterdam, zowel aan en door de gemeentelijke universiteit van Amsterdam als het gemeentelijk bestuur van Amsterdam.

Aangezien bovendien de hoofdstedelijke drugshandelaars al vele jaren zeer floreren, en ik niet (en het doodschieten van mensen heel makkelijk en, vooral dankzij en sinds het bestuur van drs. Ed van Thijn, heel gebruikelijk - die Amsterdam immers aan de drugsmaffia uitleverde "uit naam van de idealen van de Februari- staking", en sindsdien zeer veelvuldig en geheel zelfstandig in de media van zijn eigen grote integriteit, verantwoordelijkheid, aansprakelijkheid heeft kond mogen doen) is het voor mij - dunkt mij, die in deze enige ervaring heeft - het gevaarlijk hiervoor op grote schaal publiciteit te zoeken (en ik heb meer dan 3 1/2 jaar boven evidente mentaal gecocaÔniseerde moordzuchtige harddrugshandelaars gewoond, zonder enige rechtsbescherming, en mijn drugshandelende huisbaas floreert dankzij B&W nog steeds zeer in Amsterdam).

Aan de andere kant: Ik meen recht te hebben op een grote schadevergoeding en op genoegdoening, en ik kom uit een zeer principiŽle familie, die bewezen heeft zeer veel verder te durven gaan voor wat zij voor rechtvaardig houden dan - bijvoorbeeld - de laatste 2 burgemeesters van Amsterdam.

Mijn vraag aan de rechter is dus eenvoudig deze:

Artikel 8 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens luidt aldus

  • Een ieder heeft recht op daadwerkelijke rechtshulp van bevoegde rechterlijke instanties tegen handelingen, welke in strijd zijn met de grondrechten hem toegekend bij Grondwet of wet.

U bent rechter. Ik zou graag van u "daadwerkelijke rechtshulp" bij het handhaven van mijn menselijke rechten, en zou derhalve daarover graag met u een persoonlijk onderhoud, en wel over deze specifieke vragen:

  • Wie is er in Nederland nu wel verantwoordelijk en aansprakelijk voor het handhaven van mijn menselijke rechten, in feite, in de praktijk, en
  • hoe kan ik die rechten nu werkelijk feitelijk gehandhaafd c.q. de schade voortvloeiend uit het niet willen handhaven daarvan in mijn geval feitelijk vergoed krijgen, en
  • wie handhaaft mijn rechten in Amsterdam als iedereen die dat volgens de wet moet doen - gemeentepolitie, B&W - dat gewoon moedwillig nalaat, daar opzettelijk geen verantwoording over wenst af te leggen, en aldus meent straffeloos mijn leven, mijn kansen, mijn menselijke rechten en wat resteerde van mijn gezondheid te mogen ruÔneren - ten behoeve van een harddrugshandel?

Ik ben heel wel bereid en in staat daar met u met redelijk cynisch realisme over te spreken, en het betreft een zaak die mij nu meer dan 10 jaar letterlijk zeer pijnlijk klemt, zowel fysiek als moreel - en die mijns inziens niet alleen mijn eigenbelang maar ook de handhaving van de Nederlandse rechtsstaat geldt. (Zie mijn website, bijvoorbeeld een recent commentaar op Machiavelli's "The Prince", ongeveer even lang als dat boek.)

Tenslotte verwijs ik u nogmaals naar mijn website, en merk op dat niemand zal geloven dat u daar geen toegang toe heeft - terwijl het bovendien zo is dat, mocht ik ongelijk hebben, zowel B&W van Amsterdam als het College van Bestuur van de Universiteit mij heeft meegedeeld dat "omdat uw tekst beledigend en/of grievend is, gaan wij niet op u in", wat overigens een principe van Amsterdams bestuur is dat ik in uw bijzondere aandacht aanbeveel.

Als mijn rechten het dus eventueel niet waard geacht worden op in te gaan of te doen handhaven (het betreft immers maar een invalide met onpopulaire meningen en waarden, en Nederland heeft veel meer aan topvoetbal dan aan zinnige filosofie of een behoorlijke rechtsstaat met integer en bekwaam bestuur, meent men daar zelf in grote meerderheid) dan is het zonder twijfel waar dat zowel B&W van Amsterdam als het College van Bestuur van de Universiteit zich ongetwijfeld persoonlijk zeer beledigd en/of gegriefd achten, en dit zijn alleen zeer eerzame mannen en vrouwen, u mogelijk ook persoonlijk goed bekend, als voorbeelden van schier ongelooflijke integriteit en bovenmenselijke bekwaamheid, naar eigen zeggen.

Hoogachtend,

drs. Maarten Maartensz
Amsterdam: 26 juli 2000

P.S. Mag in de rechtbank ter ondersteuning van het door mij gestelde wijzen op het weliswaar slecht geschreven maar wel duidelijke boek "Chaos aan de Amstel", uit november 1999, waarin Parooljournalist Jos Verlaan de gigantische corruptie, wanbestuur en fraude in en van de gemeente Amsterdam uiteenzet? En u aan het Van Traa-rapport herinneren, gepubliceerd na mijn verblijf boven de harddrugshandel van Ed van Thijn? Of is dat laster, smaad, en belediging van een voortreffelijk Amsterdams bestuurder, zeer integer, naar eigen veelvuldig zeggen?

P.P.S. Ook wijs ik u dat op mijn website een overzicht staat van correspondentie met de Nationale Ombudsman, die een hoogst origineel, interessant, en moedig antwoord op mijn klachten heeft: Hij zou niets voor mij kunnen doen "vanwege de zogenaamde jaartermijn". Anders gezegd: Dat uw pijn en ziekte niet verjaren is bittere pech voor u; in Nederland dekt iedere burocraat en iedere partijganger iedere andere burocraat en partijganger; en als uw pijn en uw armoede u niet aanstaat (met een beschikbaar inkomen geringer dan een modale puber van 18) dan pleegt u maar gewoon zelfmoord: Onze Nederlandse Rechtsstaat bestaat voor goedverdienende fysiek gezonde drugshandelaars en hen dienende politici en burocraten, en niet voor verziekt menselijk invalide uitschot als ikzelf, en al helemaal niet die onafhankelijk durven nadenken en spreken en schrijven. Blijkt toch, in de feitelijke praktijk van de Nederlandse rechtshandhaving in mijn geval? Zie mijn website.


Bijlagen

1. kopie dagvaarding van Groenewegen, Van Dijk en Partners
2. kopie brief College van Bestuur
3. kopie van "Waarheid en Waarde"
4. kopie van brief mr. Kersting
5. kopie van Mensenrechten
6. kopie uitkering
7. kopie "Wat mijn klachten zo bijzonder maakt"
8. 3 Ĺ inch floppy met html-files

Copieen van deze tekst naar

1. gerechtshof
2. deurwaarder
3. woningbouwvereniging
4. Gemeentelijke Sociale Dienst Amsterdam
5. B&W van Amsterdam
6. website: sectie ME in Amsterdam map Na 10 jaar