Algemene Inleiding

·         We zijn allebei nog steeds ziek; hebben de eerste 10 jaar, waarin we studeerden en moesten leven van een inkomen geringer dan de bijstand, geen enkele steun of effectieve hulp gehad, al hebben we in die tijd tegen de 100 artsen en genezers bezocht en betaald.

·         Ik heb een bijzondere achtergrond, in de zin dat mijn ouders en grootouders CPN-leden waren, en zowel mijn vader als moeder als mijn vader's als mijn moeder's ouders in het verzet zaten in de 2e W.O., waarin mijn vader en grootvader in 1941 zijn gearresteerd, o.a. wegens het deelnemen aan de organisatie van de Februaristaking van 1941, veroordeeld als "terrorist", en opgesloten in Duitse concentratiekampen, wat mijn grootvader niet overleefde.

·         Na de oorlog was mijn vader een van de voornaamste organisatoren van de "Nationale Verzetstentoonstelling tegen het fascisme 1940--19NU", waarvoor hij geridderd is.

·         Deze achtergrond is in zoverre relevant, dat ik, toen ik in 1977 remigreerde uit Noorwegen, waar ik woonde en ook had kunnen studeren, een gemeente-universiteit van Amsterdam aantrof waar ik, tot mijn grote verbazing, vrijwel iedereen in de universiteitsraad kende van naam of gezicht uit mijn linkse jeugd: de CPN was erin geslaagd de macht over te nemen in de UvA. (Zie "Alles moest anders", een boek uit 1991, en mijn reactie op een deel daarvan.)

·         En deze achtergrond is ook relevant in de zin dat in het begin van de 80'er jaren Amsterdam een nieuwe PvdA-burgemeester kreeg nl. drs. Ed van Thijn, een man met zeer grote humanitaire pretenties, die beweerde dat "Ik bestuur uit naam van de idealen van de Februari-staking. Komt dat zien! Komt dat zien!"

·         Ik heb dat gezien, en gevoeld, en meegemaakt, en als gevolg daarvan heb ik nu 8 jaar voortdurende pijn. De redenen hiervan, die uitgebreider in de overige bijlages en "ME in Amsterdam" worden beschreven, zijn zeer kort als volgt:

·         Ik was een van een kleine maar begaafde minderheid van studenten aan de UvA die protesteerden tegen het niveau en de inhoud van het zwaar gepolitiseerde en slechte onderwijs dat ik ontving aan de UvA; richtte in 1980 een studentenpartij op (de NASA), met het doel de dictatoriale macht van de Asva in de Universiteits=raad van de UvA te breken (de UR was tot 1997 het hoogste bestuursorgaan van de universiteit, en al die 25 jaar het beleidsinstrument van radikale linkse carrière- en status-jagers zonder verstand en met alleen een gehuichelde moraal)

·         Het CvB kende mij persoonlijk als de man die zeer scherpe en effectieve stukken schreef en verspreidde in de UR, en de enige die - kennelijk - de moed, het verstand, en het taalvermogen had om de linkse baasjes van de Asva effectief te bestrijden (die mij, in hun totalitaire waanwijsheid, niets wetende van mijn achtergrond, herhaaldelijk voor "fascist" uitscholden vanwege mijn voorstander zijn van objectief en goed wetenschappelijk onderwijs, en tegenstander van gepolitiseerde propaganda uit de CPN- of PvdA-hoek, geserveerd in naam van de wetenschap, door wetenschappelijk incompetente baantjesjagers met academische aanstellingen dankzij hun Asva-activisme)

·         Toen een van mijn buren in de studentenflat waar ik woonde psychotisch werd, en mij en mijn ex begon te terroriseren (met bedreigingen, fysiek geweld en geluidsoverlast: allemaal erg makkelijk tegen twee invalide mensen), en het bleek dat de Amsterdamse politie het toen al veel te druk had met het helpen van de drugshandel om tegen psychoten op te treden, had het CvB het middel gevonden om mij het zwijgen op te leggen: hoewel zij daartoe vele keren door mij persoonlijk op aangesproken zijn, en hoewel het hun morele en juridische plicht was op te treden, lieten zij dit drie jaar lang met groot sadistisch genoegen achterwege

·         Ik werd gedwongen te procederen over deze zaak; ik werd gedwongen mijn studie op te geven; mijn verhouding te beëindigen, en in het voorjaar van 1983, nadat de gemeentepolitie weer, in het bijzijn van de levensgevaarlijke psychoot, verklaard had "pas te komen als de lijken al over de vloeren liggen", naar het buitenland te vluchten voor een periode van een paar maanden

·         In 1985 won ik het proces, maar het CvB (dat zichzelf ondertussen kennelijk verrijkt had met het doen verdwijnen van 45 miljoen van de lopende rekeningen van de UvA, en haar voorzitter Cammelbeeck gepensioneerd had met een gigantische gouden handdruk van 865.000 gulden belastinggeld "vanwege zijn geruïneerde toekomstverwachtingen" (hij kreeg een hartverlamming op 64-jarige leeftijd)) ging in hoger beroep. Dat won ik in 1988.

·         In 1987 hervatte ik mijn studie, en wilde snel een doctoraal filosofie halen. Toen ik, vanwege mijn bij tijd en wijle zeer briljante en amusante conversatie, gevraagd werd een vergadering van docenten en doctoraalstudenten toe te spreken, om mijn kritiek op het onderwijs te verduidelijken, werd ik voor "terrorist" uitgemaakt door de docenten; werd mij het woord ontnomen; en werd mij het afstuderen onmogelijk gemaakt.

·         Ik wendde mij tot het CvB, nu voorgezeten door doctorandus Gevers, alweer een PvdA-socialist met exceptionele pretenties over zijn eigen intellectuele voortreffelijkheden ("Pindarus-vertaler!"). Het antwoord van het CvB was dat ik - invalide als ik was - maar naar het buitenland moest oprotten als ik wilde afstuderen.

·         Tezelfdertijd woonde ik, met een minimuminkomen, in een Amsterdams krot, waarin gelijkvloers door de huisbaas een coffeeshop werd gevestigd, die snel in soft en harddrugs ging handelen, een gigantische geluidsoverlast opleverde, en bewoners bedreigden en terroriseerden als ze klachten hadden.

·         Ik had klachten, en kom uit een familie die niet bang is uitgevallen. Mijn buren hadden ook klachten, en waren gezond, maar hebben niet mijn familie, en konden niet Ed van Thijn aanspreken op zijn pretenties te besturen "uit naam van de idealen van de Februaristaking" (tegen 350.000 gulden per jaar, plus gratis wereldreizen, plus vele andere bijdrages, waaronder die van drugshandelaars: alle moraal heeft z'n prijs).

·         Ik kon dat wel en deed dat. Het resultaat was, opnieuw, dat ik kon creperen wat de aangesproken bestuurders betrof, en hoe eerder hoe beter: Niemand van de aangesproken ambtenaren en bestuurders deed wat, behalve in koor uitroepen dat zij "geen persoonlijke verantwoordelijkheid of aansprakelijkheid hebben" en dat "Als het u niet bevalt in Amsterdam dan sodemietert u maar op".

·         Uiteindelijk, na zeer veel moeite, lukte het mij mijn invaliditeit erkend te krijgen (in 1991) en te verhuizen met een medische urgentie (in 1992), en uiteindelijk af te studeren (in 1993), weliswaar niet bij filosofie maar bij psychologie, maar in ieder geval met de hoogst haalbare cijfers.

·         Eind 1996, na de commissie van Traa, de IRT-affaire, de dood van Hans Kok, en de uitlevering van de Amsterdamse wallen en horeca aan de Russische maffia door Ed van Thijn, altijd "uit naam van de idealen van de Februaristaking", benoemde voorzitter Gevers (PvdA) doctorandus Van Thijn (niet briljant afgestudeerd, niet gepromoveerd, geen enkele intellectuele distinctie, een morele debiel, en iemand die de afgelopen 30 jaar alleen ambtelijke dossiers gelezen heeft en alleen expertise op het gebied van liegen voor de belangen van de drugshandel heeft) tot professor aan de UvA - want zo gaat dat in Nederland.

Ik besloot dus eind 1996 een vordering op de UvA en Van Thijn persoonlijk te stellen - en zo begon deze elektronische verhandeling, waar ik u verder veel leesplezier bij wens.

De handigste manier om een en ander door te nemen is waarschijnlijk via de index. Ik verwijs u in het bijzonder naar mijn gepubliceerde stukken, die uitstekend verklaren waarom bijv. Gevers en Van Thijn mij het liefste dood zien (zoals nogal wat docenten, die mij dat toeriepen na een discussie die ze verloren), en waarom ze daar zoveel moeite voor hebben gedaan, in de voorbije jaren. (Men leze eerst de bijlages, voordat men dit als "overdreven" beoordeelt, en bestudere de waarheid van de hierboven geponeerde feiten, mede in het licht van wat voor de Van Traa-commissie is gebleken, en in het licht van de recente veranderingen in het universitair onderwijs en bestuur.)