Bezwaarschrift tegen de heroinehandelende
     Gemeente Amsterdam 1992

(toestemming voor deze en alle kwalificaties verleend door B&W Amsterdam)


 

 

 

 

Bezwaarschrift en Kritiek op Proces-Verbaal BWD 32/0449 BWT 1990

Ik heb veel landen bezocht, en beyverde my overal achttegeven
op de publieke zaak. Welnu, ik verklaar NERGENS zulke totale
absentie van plichtsbesef, nergens zoo'n walgelijke onbe
kwaamheid te hebben aangetroffen als by 't bestuur der stad
Amsterdam. Amsterdammers, ziet ge dan niet? Reist eens wat,
merkt eens wat op, en als ge terugkeert, gaat naar 't stad
huis en gooit ... neen, gooit niet. Maar eilieve, KIEST anders.

Multatuli, Ideen 308.

 

 


Samenvatting

Dit bezwaarschrift betreft mijn in Amsterdam geruineerde gezondheid en geruineerde menselijke rechten. Het is lang, maar dat heeft drie redenen, waarvan de eerste veroorzaakt wordt door de jarenlange nalatigheid en bestuurlijke en morele incompetentie van de gemeente Amsterdam, haar ambtenaren, haar wethouders, en, vooral, haar burgemeester.

Dit bezwaarschrift gaat over het 3 1/2 jaar blootgesteld zijn aan levensgevaar vanwege een ingestorte schoorsteen; het gaat over incompetente, nalatige en mogelijk corrupte ambtenaren die de belangen dienen van een malafide huiseigenaar die (hard)drugshandelaars vestigt in het pand waar ik woonde; het gaat over herhaalde moorddreigingen door die drugshandelaars; het gaat over de vele protesten die ik daar tegen ingediend heb, inclusief 2 eerdere bezwaarschriften, die beide incompetent en nalatig behandeld zijn; en het gaat over het ruineren van mijn gezondheid en menselijke rechten.

De tweede reden hangt samen met mijn ziekte. Ik heb sinds 13 1/2 jaar Myalgische Encephalomyelitis, een ziekte die jarenlang omstreden is omdat er geen standaard tests voor zijn en de diagnose dus moeilijk is. In mijn geval is niet langer omstreden dat ik aan M.E. lijd terwijl vanaf midden 1979 ook niet omstreden is dat ik ziek ben, en serieuse moeilijkheden heb met langdurig lopen en staan, en vaak spierpijn en gewrichtspijn heb. De hoofdmoeilijkheid wat betreft deze zaak is dat ik als gevolg van het hebben van M.E. een minimum inkomen heb en een slechte gezondheid. Was een van beide niet het geval geweest dan was ik, zoals rijkere of gezondere Nederlanders, natuurlijk NOOIT afhankelijk geweest van de menselijkheid, integriteit en competentie van het stadsbestuur van Amsterdam, en waren mijn leven en gezondheid NIET geruineerd.

De derde reden hangt samen met een eerdere geschiedenis en mijn achtergrond. Mijn ex lijdt aan dezelfde ziekte als ik, ook sinds begin 1979. Van 1981 tot 1983, dus ruim 2 1/2 jaar, zijn wij in een studentenflat met moord bedreigd, lichamelijk aangevallen en getyranniseerd door een psychoot waartegen, net als de afgelopen jaren, geen enkele ambtelijke instantie wenste op te treden: De politie niet ("wij komen pas als de lijken al over de vloeren liggen"); de Universiteit van Amsterdam niet; de gemeentelijke psychiatrische dienst niet en zo nog een lange lijst verder niet. Over die zaak heb ik jaren geprocedeerd, en deze uiteindelijk ook gewonnen, zowel gewoon als in hoger beroep.

In 1989, wonend in het huis waar dit bezwaarschrift over handelt, in andere omstandigheden maar in dezelfde stad Amsterdam, werd eerst mijn buurvrouw in toen ikzelf met moord bedreigd door de drugshandelaar die mijn huisbaas gelijkvloers gevestigd had in een zogenaamde "coffeeshop". Dezelfde huisbaas deed op dat moment al bijna een jaar niets aan een vele maanden eerder levensgevaarlijk verklaarde schoorsteen, zoals ie vele jaren niets aan ander achterstallig onderhoud gedaan had. Gezien mijn eerdere ervaringen en mijn achtergrond, waarover direkt wat meer, heb ik mij eind 1989 persoonlijk tot burgemeester Van Thijn gewend toen de politie weer weigerde op te treden, omdat ik voor het leven van mij en mijn buren vreesde. Men weigerde mij Van Thijn te laten spreken met de woorden "U wilt Van Thijn chanteren" - kennelijk omdat ik mij o.a. beriep op "de idealen van de Februari-staking" in naam waarvan Van Thijn beweert te besturen, en zei over deze zaak te willen publiceren, en omdat het geval wil dat zowel mijn vader als grootvader mede-organisatoren van de Februari-staking waren, en mijn vader de voornaamste organisator was van de Nationale Verzetstentoonstelling tegen het fascisme, die vele keren in Amsterdam, o.a. het Koninklijk Paleis, is tentoongesteld geweest, waar mijn vader ook voor geridderd is op het stadhuis van Amsterdam.

Het is nu eind mei 1992 en de levensgevaarlijk verklaarde gaten zitten nog steeds in de schoorsteenmantel en er wordt nog steeds in drugs gehandeld op de Elandsgracht, alles met toestemming van B&W. Ondertussen is er een rookproef gedaan met de schoorsteen op de Elandsgracht waarbij bleek dat de hele zolder, waar ik sliep, zo blauw stond van de rook dat je, zoals mijn bij die rookproef ook aanwezige advocaat kan getuigen, geen 10 cm. kon zien; is gebleken dat de schoorsteen sinds 1988 opnieuw is ingestort; en is mijn buurvrouw van 2 hoog, nadat er, als in 1988, opnieuw een gaslucht hing in haar woning, begin november 1991 uit haar woning gevlucht.

Ik heb dus 3 1/2 jaar geslapen op 2 a 4 meter afstand van een zeer ernstig lekkende ingestorte klaarblijkelijk levensgevaarlijke schoorsteen, en mag aannemen dat de enige reden waarom ik niet vergast ben is dat het hele huis, inclusief de zolder, een krot is waarin alle ramen lekken; de plafonds en het dak gaten vertonen etc. etc. en ik voortdurend gestookt heb met een raam open.

Mijn derde reden is dus de menselijke, morele, intellectuele en bestuurlijke incompetentie van burgemeester Van Thijn; mijn wens deze man wettelijk te doen vervolgen en persoonlijk voor mijn schade aan te spreken vanwege zijn misdadige nalatigheid, zijn bestuurlijke incompetentie, en het door zijn incompetentie totaal falende Amsterdamse ambtelijke apparaat en de gevolgen daarvan voor mij; en de met mijn wens samenhangende noodzaak de evidentie van jarenlange ambtelijke nalatigheid onder verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid van deze moreel en intellectueel incompetente burgemeester "in naam van de idealen van de Februari-staking" zo goed mogelijk te documenteren.

Dit maakt mijn tekst lang. Het betreft echter jaren van mijn leven; mijn geruineerde gezondheid en geruineerde menselijke en overige rechten; en de corruptie en incompetentie van het gemeentebestuur van Amsterdam. En mijn tekst mag lang zijn, maar is ook een stuk beter geschreven en beredeneerd dan de vele ambtelijke nota's die de Amsterdamse zieke bestuurscultuur nog verder verzieken, en heeft een belangrijker thema. De kwaliteit van de samenleving hangt af van de kwaliteit van het bestuur, en als, zoals zovelen terecht menen, Amsterdam verloederd is dan is dat vooral omdat het gemeentebestuur van Amsterdam verloederd en incompetent is, en niet om andere redenen. Mijn tekst gaat uiteindelijk over de fundamentele oorzaak van mijn misere en de verloedering van Amsterdam: systematisch gecultiveerde onverantwoordelijkheid en onaansprakelijkheid van het bestuur van zowel ambtenaren als politici - zoals mijn tekst en de bijlages zullen duidelijk maken.

Gezien mijn achtergrond, mijn studies filosofie en psychologie, en mijn zeer uitgebreide en goed gedocumenteerde ervaringen met het bestuur van de stad Amsterdam, van de menselijkheid en integriteit waarvan ik door mijn invaliditeit en armoede in veel groter mate afhankelijk was dan gezondere of rijkere Amsterdammers, ben ik eminent in staat de schijnheilige leugens van deze politieke oplichter te beoordelen. Toen Van Thijn aanving Amsterdam bestuurlijk te ruineren door incompetentie riep hij op de landelijke TV uit:

 

 

"Ik zal besturen in naam van de idealen van de Februari-staking. Komt dat zien! Komt dat zien!"

 

 

Nu, ik heb dat gezien en, wat veel erger is, ik voel het dagelijks: Ik heb voortdurend lichamelijke pijn omdat mijn menselijke rechten en gezondheid zijn geruineerd door de misdadige nalatigheid van zijn onverantwoordelijk en onaansprakelijk ambtelijk apparaat.

Wat Van Thijn zelf en zijn pretenties betreft: Het is de eerste plicht van een bestuurder competent te zijn; de wet te handhaven; en voor behoorlijk bestuur zorg te dragen. Wie dat niet doet in een verantwoordelijke positie als de zijn ruineert de samenleving op termijn, en daarmee de kansen en levens van alle ingezetenen. In concreto: het is misdaad de drugshandel te bevorderen; misdaad 124 miljoen te laten verdwijnen en te blijven zitten als burgemeester; misdaad de stad te laten verloederen door incompetentie en nalatigheid; misdaad een politie-korps te handhaven en beschermen dat niet werkt; misdaad het onderzoek naar de dood van Hans Kok te traineren; misdaad ambtenaren te handhaven die boven de wet staan en desgevraagd om strijd uitroepen dat zij "geen verantwoordelijkheid en geen aansprakelijkheid" bezitten, en, kortom, het is misdaad een volledig incompetent burgemeester te zijn "in naam van de idealen van de Februari-staking", uit klaarblijkelijke hebzucht, machtswellust en gebrek aan integriteit en verantwoordelijkheid, zoals het ook misdaad is incompetent te zijn in de mate van Van Thijn's incompetentie geheel afgezien van "de idealen van de Februari-staking", die niet ik maar hijzelf in het geding gebracht heeft - en mij daarmee de maatstok biedt om de leugens en pretenties van deze voze carriere-maker, politieke leugenaar en schijnheilig ruineerder van Amsterdam naar waarde en waarheid in te schatten.

Maar ik loop ver voor op mijn bewijzen, al wijs ik er hier wel op dat ik gezien het echec van de PvdA in de laatste gemeenteraadsverkiezingen bepaald niet de enige ben die PvdA-bestuurders rampzalig incompetente gewetenloze zakkenvullers acht. Mijn gronden voor mijn meningen zijn echter zowel veel beter als veel bitterder dan gebruikelijk. Terzake dus.

Dit bezwaarschrift is een kritiek op het bovengenoemde Proces-Verbaal van de Bouw- en Woningdienst (BWD) van de gemeente Amsterdam en betreft o.a. de volgende feiten:

 

 

 

meer dan 3 1/2 jaar levensgevaarlijke gaten in de schoorsteen in de enige kamer waaruit "de woning" op de Elandsgracht bestaat (voor fotoos zie de eerste paginaas van deze verhandeling), die de huisbaas 3 1/2 jaar weigerde te doen repareren (zie bijlage 3); een "woning" die zo verkrot, klein en gehorig is dat ze nauwelijks de naam woning verdient;

in ieder geval corrupte en incompetente en wellicht gedeeltelijk met van de handel in hard d7rugs omgekochte ambtenaren van de BWD (= Bouw- en Woningdienst van de gemeente Amsterdam) die het bestaan van deze gaten 3 1/2 jaar lang ontkenden; mij en mij buren voor leugenaars uitmaakten; en er jarenlang weigerden wat aan te doen;

herhaalde bedreigingen met moord van mij en mij buren vanwege verschillende door mijn huisbaas inpandig gevestigde harddrugshandelaars;

herhaalde weigeringen van de gemeentepolitie tegen deze drugshandelaars en overige wantoestanden op te treden, ondanks vele telefonische, persoonlijke, en schriftelijke verzoeken aan zowel de gemeentepolitie als, later, de burgemeester persoonlijk;

onafhankelijk van het bovenstaande een gedurende 8 maanden per jaar vrijwel iedere nacht tot 2 uur of later aanhoudende geluidsoverlast van in totaal 4 terrassen binnen 15 meter afstand van de woning, waartegen protesten van zeer vele omwonenden niets geholpen hebben, en waartegen de politie ook veelvuldig weigerde op te treden;

met als totaal resultaat jarenlange geruineerde burgerlijke en menselijke rechten en een, gezien mijn sinds januari 1979 bestaande invaliditeit een veel verder geruineerde gezondheid, en voortdurende pijn.

 

 

 

 

Ik ben sinds januari 1979 invalide en lijd aan een zeldzame spierziekte. Terwijl ik dit schrijf heb ik voortdurend behoorlijke spierpijn en rheumatische pijn en ben ik voortdurend extreem vermoeid als gevolg van de inspanningen en spanningen van de afgelopen jaren in het pand waar het bovengenoemde "Proces Verbaal" (= bijlage 1) over gaat en mijn spierziekte (zie bijlage 9). Mijn ziekte is ook de reden dat dit protest zolang op zich heeft laten wachten: Als direct gevolg van wat ik de afgelopen jaren heb moeten doorstaan is mijn toch al slechte gezondheid ineengestort. Ook meen ik dat zowel mijn burgerlijke als menselijke rechten jarenlang welbewust geruineerd zijn. In later instantie zal dit de het onderwerp vormen van schadevorderingen op de Gemeente Amsterdam en/of Van Thijn persoonlijk, maar in dit bezwaarschrift zal ik alleen mijn kritiek op het zogenaamde "Proces Verbaal" dat deze gaten betreft formuleren, vergezelt van een zeer dringend verzoek aan de Officier van Justitie de betrokken personen te vervolgen en een zeer dringend verzoek aan de Gemeenteraad de betrokken amnbtenaren van de BWD uit gemeentedienst te doen ontslaan wegens incompetentie, leugens en misdadige nalatigheid.

Dit stuk bestaat uit 3 delen: een inleiding; een kritiek op het genoemde Proces Verbaal en enige achtergrondsinformatie. Gezien de ernst van het gestelde en gezien de volledige afwezigheid van enige redelijke reactie van de zijde van B&W op een eerder bezwaarschrift uit november 1991 wordt dit bezwaarschrift ingediend bij B&W; en verzonden aan de gemeenteraadsfracties; de officier van justitie; en de pers. Ik beweer alle door mij geponeerde feiten te kunnen bewijzen middels documenten en getuigen. Wie een rustig en overwegend objectief perspectief op het gebeurde wil leze de korte chronologie in deel III - de inleiding en de kritiek op het zogeheten "Proces Verbaal", zoals deze samenvatting, zijn aanmerkelijk scherper gesteld.

Er zijn 8 bijlagen, allen behalve (3), (5) en (9) reeds bekend bij B&W:

 

 

 

1.    Proces-Verbaal ..................... het onderwerp van kritiek van dit stuk

2.    Brief aan GECENSUREERD van maart 91 .... mijn laatste brief aan mijn huisbaas

3.    Brief aan Decades ................. de metselaar die de schoorsteen ruineerde

4.    Brief Kersting ........................ mijn advocaat aan de advocaat van GECENSUREERD

5.    Brief mevr. Tromp ................. mijn buurvrouw voor haar vlucht

6.    Telefoongesprek mr. Lisser ... een onverantwoordelijk AJBZ-ambtenaar

7.    Telefoongesprek mr. Giske .... een onverantwoordelijk AJBZ-ambtenaar

8.    Beroepschrift ......................... tegen BWD-directeur Vos

9.    Informatie over M.E. ............. overzicht van wat M.E. betekent

Bijlages (2) en (4) zijn onderdeel van (8); (6) en (7) gingen als bijlages bij mijn eerdere bezwaarschriften van eind 1990 en begin 1991. In (8) bevindt zich ook een symptomenlijst betreffende M.E.

 

 

 

I. Inleiding

Zeer in het kort wordt dit bezwaarschrift veroorzaakt door de volgende feiten.

De woningen in het pand Elandsgracht 3 zijn verkrot, zeer klein en zeer gehorig, en er heerst al vele jaren achterstallig onderhoud, omdat de huiseigenaar GECENSUREERD geen of zeer gebrekkig onderhoud pleegt en de BWD hem daartoe - zoals blijkt uit het onderstaande - niet dwingt noch wenst te dwingen, klaarblijkelijk omdat GECENSUREERD al jaren een bijzondere band onderhoudt met verschillende ambtenaren van de BWD, waaronder 2 van de 3 ondertekenaars van het onderhavige zogenaamde "Proces Verbaal".

Mijn buren en ik zijn in ieder geval vanaf 1985 bezig geweest met het proberen te laten verrichten van het achterstallig onderhoud, alles vrijwel zonder resultaat. Het feitelijk resultaat van ZEER veel inspanningen en verloren tijd en moeite is nihil want GECENSUREERD  noch de BWD wensen de rechten van de huurders aan de Elandgracht op een behoorlijke en redelijk onderhouden woning in te willigen of te beschermen. Er is dus nooit behoorlijk en volledig achterstallig onderhoud verricht: De BWD-ambtenaren die beweerd hebben dat dit wel zo is liegen.

 

 

 

 

A. De ingestorte schoorsteen

Sinds october 1988 - nogmaals:

SINDS OCTOBER 1988

dus sinds meer dan 3 1/2 jaar - zitten er in de woonkamers van de woningen op 2 en 3 hoog gaten in de schoorsteenmantel in de woonkamer en is de hele schoorsteen intern ingestort. Zie bijlage 8 voor de fotoos en mijn laatste brief aan mijn huisbaas over deze kwestie; zie bijlage 4 voor een brief van mijn advocaat van ca. een jaar geleden over een deel van het gevaar dat de schoorsteen jarenlang opleverde; en zie deel III voor een korte chronologie.

Deze schoorsteen is sinds 1985 kapot. Vanaf 1985 kwamen er stenen uitvallen die o.a. in de dakgoot en mogelijk op straat terecht kwamen. Ik heb dit persoonlijk gemeld bij huisbaas GECENSUREERD in 1985 en 1986 maar deze heeft daar niets aan gedaan van 1985 tot juni 1988, ondanks zeer vaak herhaalde klachten van zowel mij als mijn buren, en ondanks, of wellicht met steun van, de BWD, die hiervan en van de krankzinnige staat van achterstallig onderhoud vele jaren op de hoogte is geweest zonder er ooit wat effectiefs tegen te willen doen. (Ik schrijf "willen", want niet doen is niet willen doen voor een gemeentedienst met de machtsmiddelen waarover de BWD beschikt.)

Deze gaten zijn daar in begin november 1988 ingehakt omdat toen bleek, nadat het hele huis zowel op 2 hoog als 3 hoog herhaaldelijk vol roet en gaslucht was geweest, en nadat er kachelreparateurs waren geweest, dat de schoorsteen waarop 2 en 3 hoog stoken, intern ingestort was en vol bleek te liggen met een totaal van 4 vuilniszakken aan stenen en puin.

Deze gaten zijn door 5 deskundigen, te weten 2 inspecteurs van de BWD (Landwaard en Van Dijk); bouwkundig geschoold eigenaar GECENSUREERD; de metselaar van GECENSUREERD H.Decades; en de schoorsteenbouwer dhr. Stroosnijder van de fa. Corbelli, die de schoorsteen onderzocht in begin 1989, "levensgevaarijk" verklaard i.v.m. gevaar voor koolmonoxide-vergiftiging en schoorsteenbrand.

Hoe bijzonder ernstig de situatie jaren lang was blijkt uit bijlage 4, een brief van mijn advocaat aan de advocaat van GECENSUREERD. Met deze brief is indertijd, een jaar geleden, verder niets gebeurd omdat mijn gezondheid vanaf januari 1991 bijzonder slecht is en ik niet in staat was tot procederen, en overigens meende goede redenen te hebben dat mijn leven gevaar liep afgezien van het gevaar dat de schoorsteen opleverde door de volgende feiten.

 

   

 


B. De inpandig gevestigde drugshandel

Sinds 1988 heeft de huisbaas GECENSUREERD, in tegenspraak met eerdere toezeggingen tegen de bewoners van 2 en 3 hoog, drugshandelaars gevestigd in de "coffeeshop" gelijkvloers.

Verschillende van deze drugshandelaars hebben zowel mijn buurvrouw van 1 hoog (de enige woning in het pand zonder levensgevaarlijk verklaarde gaten in de schoorsteen) en mijzelf met moord bedreigd "als we iets zouden doen dat hen niet aanstond".

Deze drugshandelaars pretendeerden in soft drugs te handelen (wat in strijd is met de Nederlandse wet, al tolereert de Gemeente softdrugshandel, zij het nooit vanuit woningen van gemeentebestuurders), maar handelen kennelijk en klaarblijkelijk in hard drugs, en gebruiken de "coffeeshop" op de Elandsgracht als import en doorvoer-huis.

Dit blijkt niet alleen uit het karakter van de drugshandelaars en hun klanten (vaak typische junken of penose) maar ook uit de volgende twee feiten.

1. In het voorjaar van 1991 zijn de toenmalige drugshandelaars gearre­steerd voor de deur van hun "coffeeshop" met diverse kiloos heroine en cocaine.

2. De huur van deze zogenaamde "coffeeshop" is naar eigen zeggen van de uitbaters tussen de 1200 en 2400 gulden per maand, en met een dergelijke huur is het onmogelijk om de zeer kleine ruimte die de "coffeeshop" heeft winstgevend te exploiteren met normale verkoop van koffie of soft drugs, nog afgezien van het feit dat er zelden veel klanten in de "coffeeshop" waren.

Ik wens geen inpandig gevestigde drugshandelaars, dus misdadigers volgens de Nederlandse wet, gedoogd te zien in het pand waar ik woon omdat B&W van Amsterdam misdaad gedoogt - zij het nooit in de woningen van de leden van het College van B&W.

Ik wens niet met moord bedreigd te worden, en al helemaal niet door kennelijke harddrugshandelaars.

Ik wens niet afhankelijk te zijn van een malafide en voortdurend liegende huisjesmelker die jaar in jaar uit nalaat ook maar iets te doen aan een ingestorte en door 5 deskundigen levensgevaarlijk verklaarde schoorsteen.

Dit alles is niet alleen wat ik niet wens: het is in volstrekte met mijn RECHT op veiligheid; mijn RECHT op bestaanszekerheid en mijn RECHT om in vrijheid te leven - zonder bedreiging; zonder terreur; zonder levensgevaar.

Een voor het hele gebeuren van de afgelopen 3 1/2 jaar maatgevend feit zijn de herhaalde bedreigingen met moord vanwege de harddrugshandelaars van mij en mijn buurvrouw "als je iets doet wat ons niet aanstaat"; en de sinds 1989 veelvuldig herhaalde weigeringen van de gemeentepolitie van het bureau Lijnbaansgracht iets te ondernemen inzake de schoorsteen of de harddrugshandelaars of de zeer grote geluidsoverlast vanwege de 4 - VIER! - zich ook sinds 1988 binnen 15 meter van de woning bevindende terrassen, allen met vergunning tot 1 c.q. 2 uur 's nachts.

Voor de rol die de geluidsoverlast speelde, die inhoudelijk natuurlijk los staat van mijn klachten over de schoorsteen, maar die het leven en de nachtrust van alle omwonenden aan de kop van de Elandsgracht zeer bemoeilijkte zie deel III en de bijlages over mijn spierziekte en mijn bezwaarschrift uit november 1990. Kortweg: het is bijzonder onaangenaam 8 maanden per jaar niet te kunnen slapen voor, op z'n vroegst, 2 uur 's nachts en tot die tijd tot 14 uur per dag voortdurend gebrul en gebral van 20 tot 120 meer of minder beschonken terras-gangers te moeten aanhoren, en het ruineert je gezondheid wanneer je, zoals ik, een spierziekte hebt die het absoluut noodzakelijk maakt dat je een goede en regelmatige nachtrust krijgt om niet nog zieker te worden.

Wat de inpandige drugshandelaars betreft: het is mijn mening dat deze harddrugshandelaars met huiseigenaar GECENSUREERD samenwerk(t)en, en het is in ieder geval een feit dat GECENSUREERD ze, geheel vrijwillig en alleen bewogen door financiele hebzucht, en in volstrekte tegenspraak met eerdere toezegging zijnerszijds tegen mijn buurvrouw van 2 hoog en mijzelf, gelijkvloers in het pand op de Elandsgracht 3 gevestigd heeft.

Ik wens mijn leven, gezondheid en rechten niet van dergelijk misdadig tuig af te laten hangen.

Ik wens ook niet, zoals ik vele jaren heb gedaan, bewogen door redelijkheid en niet in het bezit van machtsmiddelen, te soebatten over achterstallig onderhoud, bij een malafide huisbaas die deze klachten jaar in jaar uit onveranderlijk ofwel in het geheel niet ofwel met leugens beantwoordt, en overigens gemene zaak maakt met door hem in het pand waarin ik woon gevestigde (hard)drugshandelaars.

En ik wens evenmin mijn leven, gezondheid en rechten afhankelijk te zien van ambtenaren die in de feitelijke praktijk de belangen van drugshandelaars en daarmee geassocieerde malafide huiseigenaars dienen, en die in de feitelijke praktijk oncontroleerbaar boven de wet blijken te staan omdat zowel hun ambtelijke bazen als het college van B&W verkiezen malafide en incompetente ambtenaren en huisjesmelkers te beschermen i.p.v. de wet te handhaven.

Wat zijn de voornaamste redenen dat deze zeer bedreigende situatie meer dan 3 1/2 jaar heeft kunnen doorzieken? Deze:

 

 


C. Het falende, incompetente en nalatige gemeentebestuur

De Bouw- en Woningdienst van de Gemeente Amsterdam, in de persoon van de inspecteurs Mannaert en Van Dijk en de directeur Vos hebben JAREN lang volstrekt in tegenspraak met de elementair vaststelbare feiten volgehouden (en daar heb ik bandopnames van gemaakt omdat de directeur van de BWD weigert mijn brieven te beantwoorden):

1. dat mijn buren en ik LOGEN: Er zouden helemaal GEEN gaten in de schoorsteen zitten: Dit was de positie van de BWD vanaf 1989 t/m 10 februari 1992 - op basis van JARENLANG volgehouden leugens van BWD-inspecteurs Van Dijk en Mannaert;

2. dat als er gaten in de schoorstenen zaten dat helemaal niet ernstig zou zijn;

3. dat "als het al zo lang levensgevaarlijk is dan kan het nog best een tijd levensgevaarlijk kan blijven" (WOORDELIJK op de band opgenomen citaat vanwege de directie van de BWD in de zomer van 1990). En verder:

4. omdat B&W van Amsterdam op mijn bezwaarschrift van november 1990 beschikten dat de inspecteurs Mannaert en Van Dijk, de verantwoordelijken voor het jarenlang voortbestaan van de situatie, mochten beslissen of en in welke mate zij in gebreke geweest zouden zijn; en

5. omdat ondanks het feit dat - na eindeloos veel chicanes en leugens van de BWD - de malafide BWD-inspecteur Mannaert in december 1990 kwam inspecteren op de Elandsgracht, weigerde de gaten in de schoorsteenmantels in ogenschouw te nemen, maar aan B&W van Amsterdam wel rapport eerde dat er "op het eerste oog NIETS aan de hand" zou zijn. Deze malafide Mannaert is ook weer, ondanks mijn protesten, de opsteller van het onderhavige Proces Verbaal. En tenslotte

6. omdat mijn gezondheid door een en ander (waaronder ook de sinds 1988 bestaande grote terrassen-overlast van 4 terrassen waardoor de omwonenden gedurende 8 maanden per jaar niet behoorlijk kunnen slapen voor een uur of 3 's nachts gedurende de maanden maart t/m october) sinds begin 1991 zeer slecht is en ik sindsdien voortdurend last heb van met mijn ziekte samenhangende rheumatische - en spier-pijn.

Het is de eerste taak van het gemeentebestuur en haar ambtenarij de Nederlandse wet te handhaven. Het gemeentebestuur van Amsterdam, de gemeentepolitie van Amsterdam en de directie van de BWD willen dat niet, en blijken in de praktijk boven de wet te staan. Hier zijn ter informatie enige relevante wets-artikelen die deel uitmaken van de Nederlandse wet en die tegen mij en mijn buren jarenlang gebroken zijn:

 

 


 Een lijst van mijn opzettelijk door de Nederlandse Staat geruineerde menselijke rechten

 

Internationale Verdragen

Verkondigde rechten (OOK geldig IN Nederland, ondanks drugsgedoog-beleid!)

Verdrag van Rome:

Art. 5: Een ieder heeft recht op persoonlijke vrijheid en veiligheid.

Universele verklaringen van de Rechten van de Mens

Art. 3: Een ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.

Art. 5: Niemand zal onderworpen worden aan folteringen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.

Art. 6: Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder onderscheid aanspraak op gelijke bescherming door de wet. Allen hebben aanspraak op gelijke bescherming tegen iedere achterstelling in strijd met deze Verklaring en tegen iedere ophitsing tot een dergelijke achterstelling.

Art. 8: Een ieder heeft recht op daadwerkelijke rechtshulp van bevoegde rechterlijke instanties tegen handelingen, welke in strijd zijn met de grondrechten hem toegekend bij Grondwet of wet.

Art. 9: Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige inmenging in zijn persoonlijke aangelegenheden, in zijn gezin, zijn tehuis of zijn briefwisseling, noch aan enige aantasting van eer en goede naam. Tegen een dergelijke inmenging of aantasting heeft een ieder recht op bescherming door de wet.

Art. 28: Een ieder heeft recht op het bestaan van een zodanige maatschappelijke en internationale orde, dat de rechten en vrijheden in deze Verklaring genoemd, daarin ten volle kunnen worden verwezenlijkt.

Nederlandse Grondwet

Art 1: Allen die zich in Nederland bevinden worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie (...) op welke grond ook is niet toegestaan.

Art 11: Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperk ingen, recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam.

 

 

 

 

Voor wie zou verbazen dat ik deze artikelen aanhaal: ik ben een invalide bijstandstrekker, en heb niet de mogelijkheden om te verhuizen wanneer ik dat wil, hoe graag ik dat ook zou willen. Er is natuurlijk een sterke tendens om te geloven dat in ons moreel zo prachtige Nederland, waar alles zo voorbeeldig geregeld is, mensenrechten eenvoudig niet geschonden kunnen worden en ambtenaren en bestuurders zonder uitzondering voorbeeldig bekwaam en ongecorrumpeerd zijn. Deze tendens is begrijpelijk - maar chauvinistisch en in strijd met de feiten.

Daarbij, ik kan lezen en redeneren. Als deze en andere overeenkomstige wetsartikelen enige inhoud en betekenis hebben dan zijn ze hier ook van toepassing - in deze prachtige Nederlandse Democratische Rechtsstaat; in Amsterdam, bestuurd door een burgemeester met de grootst mogelijke humanitaire pretenties.

Mijn buren en ik zijn met moord bedreigd; mijn buren en ik zijn jarenlang blootgesteld aan wat naar ons beste weten een levensgevaarlijke schoorsteen was; er was geen enkele politie-bescherming te krijgen bij enige klacht; ik heb jarenlang niet behoorlijk kunnen slapen, en mij overmatig in moeten spannen om wat tegen de levensgevaarlijke schoorsteen te doen, met als resultaat nu bijna 2 jaar voortdurende pijn; ik blijk in de feitelijke Amsterdamse bestuurspraktijk geen enkel effectief recht te hebben op de rechten die WEL gehandhaafd worden voor gemeenteraadsleden en leden van het college van B&W, die in onze Democratische Rechtstaat allemaal gevrijwaard worden van inpandige drugshandelaars, jarenlang levensgevaar, en liegende, chicaniserende, de belangen van drugshandelaars dienende ambtenaren; en mijn leven de afgelopen jaren is mij een gruwel geweest omdat in Amsterdam syste­matisch de wet verkracht wordt door Amsterdamse ambenaren die systematisch het dienen van de belangen van drugspooiers en kroegbazen prefereren boven het handhaven van de wet.

Wat voor krankzinnigheid beheerst het bestuur van de stad Amsterdam?

Wat voor recht op leven heb ik in een woning waar mijn leven gevaar loopt? Welke vrijheid heb ik als harddrugshandelaars en daarmee geassocieerde huisjesmelkers jarenlang blijken de uitvoering van de Nederlandse wet te kunnen ontlopen kennelijk omdat gemeenteambtenaren hen daartoe de gelegenheid geven? Waar is de onschendbaarheid van mijn persoon als de politie weigert op te treden tegen zeer geloofwaardige moorddreigingen van evidente en zelfverklaarde drugshandelaaars? Hoe menswaardig is het om jarenlang te moeten soebatten bij gemeenteambtenaren over moorddreigingen en over levensgevaar zonder dat enig ambtenaar daar iets aan wenst te doen, en er jarenlang, op basis van leugens van de 2 BWD-ambtenaren Mannaert en Van Dijk beweerd wordt dat mijn buren en ik liegen - zodat we verder overgelaten worden aan de luimen van harddrugshandelaars en de daarmee geassocieerde huisbaas? En wat is het recht op persoonlijke vrijheid en veiligheid waard in een huis met levensgevaarlijke gaten in de schoorsteen en met moordzuchtige harddrugshandelaars gelijkvloers? Wat is er over van een rechtsstaat als liegende malevolente en kennelijk omgekochte ambtenaren jaar in jaar uit door hun superieuren beschermd worden? Wat is er over van een rechtsstaat als drugshandel gedoogd wordt en de politie weigert op te treden inzake klachten van burgers over moordbedreigingen van drugshandelaars? Wat is er over van een rechtsstaat als ambtenaren ad libitum verklaren zelf geen verantwoordelijkheid en geen aansprakelijkheid te bezitten, en de facto jaar in jaar uit boven de wet blijken te staan? (Zie bijlages 2 t/m 8 en deel III voor de opstelling van Amsterdamse ambtenarij en de gemeentepolitie in deze).

Aangezien ik dit bezwaarschrift mede onder de aandacht van de gemeenteraad wil brengen voeg ik voor de volledigheid toe dat gemeenteraadsleden en B&W-leden natuurlijk geen enkel gevaar lopen een dergelijke behandeling van harddrugshandelaars, huisjesmelkers, politie-ambtenaren of BWD-inspecteurs te krijgen. We leven immers in een Democratische Rechtsstaat en er is natuurlijk geen enkel gevaar dat enig gekozen of benoemd volksvertegenwoordiger of enig gemeenteraadslid of enige burgemeester van Amsterdam ooit 3 1/2 jaar lang in vredestijd wordt bedreigd met vergassings- en verbrandings-gevaar; geen enkel gemeenteraadslid is ooit bloot gesteld aan jarenlang inpandig gevestigde bij gelegenheid met moord dreigende harddrugshandelaars; en geen enkel gemeenteraadslid wordt geschoffeerd en belogen door Amsterdamse ambtenaren - dat overkomt in de Nederlandse Democratische Rechtsstaat alleen gewone burgers. (Vergelijk Art. 1 van de Grondwet.)

Zoals gezegd ben ik begin Februari 1992 - ziek, met aanzienlijke pijn en zeer grote moeite - met hulp van een medische urgentie-verklaring gevlucht uit mijn woning, zoals de buurvrouw van 2 hoog gevlucht is in begin november 1991, nadat het in haar woning OPNIEUW naar GAS begon te ruiken - precies als eerder, in september en october 1988. Zie bijlage 5.

Een advocaat die voor mij optrad is er uiteindelijk in geslaagd om de BWD - na 3 1/2 jaar aandringen - te bewegen om, op de allerlaatste dag dat ik de woning huurde de schoorsteen te inspecteren. (Dit o.a. vanwege de moordbedreigingen van de drugshandelaars, waarvan de laatste uit de nazomer van 1991 dateert, en vanwege mijn gezondheid, die het hele jaar 1991 zeer slecht was).

Echter, geheel conform het een jaar eerdere schandalige besluit van B&W om nalatige, corrupte en/of incompetente gemeenteambtenaren zelf te laten uit­maken of ze nalatig, corrupt en/of incompetent zijn waren degenen die de inspectie uitvoerden precies DEZELFDEN aan wier leugens de 3 1/2 jaar voordurende ellende met de schoorsteen in de eerste plaats te danken is: De inspecteurs Mannaert en Van Dijk, die dus opnieuw de gelegenheid kregen, ondanks mijn bezwaarschriften, eigen rechtertje te spelen, de facto boven de wet te staan en te liegen en bedriegen.

Hun rapport, het bovengenoemde zogenaamde "Proces-Verbaal BWD 32/0449 BWT 1990" is het onderwerp van dit stuk en de aanleiding tot dit bezwaarschrift. Het bestaat voornamelijk uit leugens en misleidende beweringen, zoals ik nu zal bewijzen.

De genummerde opmerkingen refereren aan de nummers die ik geplaatst heb in het als bijlage 1 gaande "Proces Verbaal", waarvan ik overigens de titel noch de datum begrijp: Het betreft een schriftelijke uiteenzetting, en het is mij niet bekend dat bouwkundig inspecteur Mannaert opsporingsbevoegdheid heeft, terwijl mijn klachten over de ingestorte schoorsteen de BWD bekend zijn sinds 1988, maar hun rapport dateert van 10 februari 1992.

U kunt uw reacties sturen naar mijn advocaat mr. H. Kersting, Meeuwenlaan 327, 1022 AL, Amsterdam. Voor een korte chronologie; de opstelling van de gemeentepolitie; en enige achtergrondsinformatie zie deel III hieronder, dat begint op p. 23. Wie zich beledigt acht of wie, zoals de directie en inspectie van de BWD, beweert dat ik lieg wordt hierbij uitgenodigd de rechter in te schakelen. En wie zwijgt stemt toe.

 


 

 

 

 

 

GECENSUREERD - De betrokken huisbaas heeft in 12 januari 2006 onder bedreiging met "juridische stappen", ongetwijfeld door verstandige mensen in Amsterdam, waar ieder jaar vele drugsmoorden plaatsvinden, te lezen als "Als u iets doet wat ons niet bevalt laat ik je vermoorden" (zoals zijn inpandig gevestigde harddrugshandelaars vijf keer deden) gesommeerd dat zijn naam verwijderd wordt. De jaaromzet in illegale drugs in Amsterdam bedraagt vele miljarden; er wordt veel gemoord door professionals; en alleen politici krijgen bescherming of bewakers. Hulde aan Cohen, Patijn en Van Thijn, onder wie de Amsterdamse illegale drugshandel minimaal 25*19 = 475 miljard guldens = 235 miljard euros heeft omgezet de laatste 25 jaar, in soft en hard drugs. De betrokken huisbaas bestrijdt het gestelde niet - hij wil alleen dat zijn naam er niet bij staat. Zie het Van Traa-rapport.

20-I-2006