Aan de belastingdienst

· Naar Index - Overzicht Bijlages

Mijn moeder is in 1991, ziende dat haar oudste en invalide zoon, "uit naam van de idealen van de Februari-staking", ondertussen drie jaar met moord werd bedreigd door door de gemeente Amsterdam beschermde harddrugshandelaars, geestelijk ingestort, en moest opgenomen worden in een bejaardenhuis, waar zij ook is overleden in 1996. Omdat we in Onze Democratische Rechtsstaat veel geld nodig hebben om de miljoenen salarissen voor incompetente en corrupte bestuurders als Van Thijn te betalen, was het - onder Nederlands Recht - absoluut nodig dat AL haar geld - het kleine beetje dat resteerde van haar Verzetspensioen, niet genoeg om het salaris van Uebermensch Van Thijn voor een dag te betalen - genaast werd door de Staat, ter voldoening van de verpleegkosten.

Uiteraard weerhield dat de Staat niet om mijn broer en mij gigantische invulformulieren te sturen om aan onze zogeheten "verplichtingen jegens Onze Democratische Rechtsstaat ("waar in de oorlog zovelen hun leven voor veil hadden")" te voldoen. Hier is mijn antwoord:

Aan: De belastingdienst
registratie en successie Rijswijk
vestiging Amsterdam
antwoordnr 45953
1050 WV Amsterdam

Amsterdam, 1 april 1997

L.S.

Mijn in Denemarken wonende broer heeft mij gevraagd u te schrijven betreffende de indiening van een formulier successie-rechten samenhangend met het overlijden van onze moeder, J.J.H. .......

Ik deel u hiermee het volgende mee:

·         Ik ben een invalide armlastige minimum-bijstandstrekker met M.E.

·         In die positie heb ik in Amsterdam, tussen 1988 en 1992, moeten wonen boven een inpandige harddrugshandel cum coffeeshop die een gigantische geluidsoverlast produceerde, en mij en mijn buren met moord bedreigde "als je iets doet wat ik niet wil" ("ik" = de harddrugshandelaar, ook voorzien van een Dobermann van 1.75 m schofthoogte, naast z'n vriendschap met de gemeentepolitie)

·         Mijn buren durfde niet te protesteren, maar ik wel: ik ben vele tientallen keren langs de gemeentepolitie gegaan om te klagen over drugshandel, terras-overlast, moorddreigingen en meer, en diende in totaal vier bezwaarschriften in bij de gemeente Amsterdam en burgemeester drs. Ed van Thijn persoonlijk

·         Dat laatste omdat ikzelf (en mijn broer) in de zeer bijzondere positie verkeren zoons en kleinzoons van geridderde mede-organisatoren van de Februaristaking te zijn, met een vader die, na de oorlog, na bijna 4 jaar concentratie-kamp te hebben overleefd, de voornaamste organisator was van "De Nationale Verzetstentoonstelling tegen het fascisme 1940-19NU" (die u persoonlijk heel wat keer heeft kunnen bezoeken in het Paleis op de Dam), en een door de Duitse bezetters vermoorde grootvader, terwijl drs. Ed van Thijn beweerde en uitriep voor de TV-camera's dat hij "bestuurt uit naam van de idealen van de Februari-staking".

·         Drs. Ed van Thijn deed NIETS om mijn invalide persoon te redden van zijn moordzuchtige, door hem beschermde, drugshandelaars; zijn gemeentepolitie deed NIETS (en zal het veel te druk hebben gehad met drugs importeren); en geen enkele andere Amsterdamse ambtenaar deed iets behalve mij om strijd toeroepen dat "als het u niet bevalt in Amsterdam, dan sodemietert u maar op" en "wij hebben geen enkele persoonlijke verantwoordelijkheid of persoonlijke aansprakelijkheid" (en dat laatste klopt in de praktijk - kennelijk totdat een burger besluit zelf recht te doen: de dienaars van de Nederlandse Staat, die betaald worden om de wet te handhaven, doen dat in ieder geval systematisch niet, en breken de Nederlandse wet systematisch om de belangen van de drugshandel te dienen)

·         Sindsdien is door commissie Van Traa vastgesteld dat er voor minimaal 3 miljard aan soft drugs is ingevoerd door de Amsterdamse en Haarlemse politie, en voor 50 miljoen aan harddrugs in Engeland, uiteraard zonder de Engelse politie in te lichten, en uiteraard - want dit is Tolerant Nederland, waar bestuurders graag meeverdienen aan corruptie en misdaad - is NIEMAND bestraft

·         en is gebleken dat de getuigen van een en ander, allemaal zelf drugshandelaar, allemaal zelf, naar eigen zeggen "schathemeltjerijk" geworden van de drugsimporten, vele jaren lang politie-bescherming genoten vanwege "het levensgevaar" dat zij zouden lopen. Daarbij:

·         Onze moeder is in 1991, ziende dat haar oudste en invalide zoon, "uit naam van de idealen van de Februari-staking", met moord werd bedreigd door door de gemeente Amsterdam beschermde harddrugshandelaars, geestelijk ingestort, en moest opgenomen worden in een bejaardenhuis,

·         waar haar gehele verzetspensioen haar, in Onze Democratische Rechtsstaat, werd ontnomen, zodat er geen enkele sprake kan zijn van enige erfenis voor haar kinderen, behoudens het uitstekende intellect en de zeer behoorlijke morele integriteit waarmee onze familie gezegend (of, in dit heerlijk genivelleerde en moreel zowel als intellectueel totaal relativistische land: gehandicapt) is.

Ik zou u nog zeer veel meer kunnen schrijven over het bovenstaande, maar dit lijkt mij wel genoeg om te motiveren waarom

1.      ik niet overloop van lust of gezondheid om, voor de zoveelduizendste keer, onbetaald en onnodig werk te verrichten voor een Staat die harddrugshandelaars beschermt

2.      ik niet gewillig ben in dit land ooit belasting te betalen, totdat mijn schade en pijn vergoed zijn

3.      de Staat der Nederlanden een gigantische schadevordering tegemoet kan zien, o.a. wanneer ze, in de vorm van de belastingdienst met haar moreel gedegenereerde en stupide vorderingen, probeert mij nog verder schaden, en

4.      dat het mijn ambitie is Holland-heroine-land zo snel mogelijk te verlaten (net als mijn broer), omdat er kennelijk geen plaats is voor mensen van ons niveau in een land waar iemand van het niveau van een Van Thijn, een Aantjes, een Nordholt of een Karremans carrière kan maken.

5.      Zoudt u mij bovendien eens persoonlijk willen uitleggen, als belasting-ambtenaar, met een persoonlijke verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid, hoe u het persoonlijk vindt om belasting te innen om de salarissen en gouden handdrukken voor corrupte bestuurders te betalen? Geeft u dat een aangenaam gevoel van menselijke integriteit en ambtelijke loyaliteit? Is dat de reden van uw bestaan, streven, en ambtelijke inzet? Leeft u daarvoor of daarvan? En betekent de frase "morele principes" iets anders voor u dan een thema waarover u goed kunt huichelen, hoewel morele principes u overigens even inzichtelijk zijn als kleuren voor een kleurenblinde, net als uw bazen? ('t Spijt me, mijnheer of mevrouw belastingambtenaar, maar in uw functie zou ik mij persoonlijk eerst doodgeschaamd hebben, en daarna ontslag genomen hebben - met mijn familieachtergrond. U niet, begrijp ik, en vandaar dat ik konkludeer dat ook voor u geldt dat het Europese ambtelijke bestuursprincipe "Unsere Ehre heisst Treue" het alfa en omega van uw geweten vormt.)

Ik dank u voor uw moeite, en verzoek uw eventuele antwoord in draaglijk Nederlands te stellen en te emailen. Indien u daar niet toe in staat bent zult u het helaas zonder mijn verdere antwoorden moeten doen.

U kunt zich wellicht ook beter tot mijn broer wenden, die weliswaar uit dezelfde familie stamt, maar niet ruim drie jaar door door de gemeente Amsterdam beschermde harddrugshandelaars met moord is bedreigd: hij is er al in geslaagd Holland-heroine-land te ontvluchten, en leeft veilig, aangenaam, en belasting betalend in een land dat aanmerkelijk minder corrupt en minder slecht bestuurd wordt.

Hij is wellicht ook iets minder ongeduldig, lijdt zeker minder pijn; en - in uw normen, want "wiens brood men eet, diens woord men spreekt" - leeft gelukkig niet in een staat die minstens zo corrupt is als België, alleen zullen de staatsdienaars hier - misschien, want ik ken dat soort gelukkig niet persoonlijk - wat minder pedofiel doch zeer veel rijker aan heroine-geld of gouden handdruk vanwege bewezen corruptie zijn.

Vergeet u vooral niet uw baas minister Sorgdrager de groeten te doen vanwege mijn familie, ook "uit naam van de idealen van de Februaristaking", en uw onsterfelijke ambtelijke loyaliteit te belijden ("Unsere Ehre heisst Treue" is toch ook uw motto, net als van alle PvdA-politici?) met haar besluit niemand te vervolgen vanwege drie miljard aan bewezen drugsimporten, zodat u, als ambtenaar, tenminste weet waarvoor u werkt: Nederlands grootste industrie, de Staatsdrugshandel?

Mijn dank, en ik wens u het beste met uw geweten.

Hoogachtend,

Colofon:
Geschreven en verzonden in april 1997. Tot heden niet beantwoord. Mag ik de zonder twijfel door en door burgerlijk-fatsoenlijke zwaar belasting betalende lezer en lezeres erop wijzen dat er in Nederland twee miljoen burocraten zijn, die bij mijn beste weten allemaal al jaren nalaten hun politieke bazen (onze zogeheten Democratische Volksvertegenwoordigers) erop te wijzen dat zij, de twee miljoen Nederlandse ambtenaren, onderhouden van de inspanningen van de overige volwassen Nederlanders om de wet te handhaven, NIET gewillig zijn mee te werken aan drugs-misdaden voor hun ambtelijke salarissen?

Ze hadden allemaal, stuk voor stuk, boze, verontruste, sarcastische, ontstelde, bevreemde etc. brieven aan de pers kunnen schrijven, over hun in de klem geraakte ambtelijke geweten, dat gedwongen wordt belasting te innen van braaf burgerllijke armoedzaaiers, ter voldoening van de gigantische salarissen en beschermingskosten voor bestuurlijke en ambtelijke heroine-importeurs.

Ik heb niets gehoord of gelezen van dergelijke brieven, en diagnosticeer dus dat een twee-miljoen-voudig "Unsere Ehre heisst Treue" op z'n plaats is: een Nederlandse ambtenaar is een creatuur dat een huichelmachine heeft waar een normaal mens een geweten heeft; een Nederlands burocraat is, immer loyaal, en in de beste Karremans- en Aantjes-traditie, tot alles in staat voor z'n salaris - behalve het leveren van behoorlijk, integer en verantwoordelijk bestuur, overeenkomstig de wet.

Ik wil weg uit dit gedegenereerde land, maar wel met een behoorlijke schadevergoeding, want mijn gezondheid is te grondig geruineerd ten bate van de belangen van Van Thijn's harddrugshandelaars om zelf in de kosten van mijn bestaan of verbetering van mijn gezondheid te kunnen voorzien, van de jodenfooi van "967 gulden per maand plus een toelage vanwege uw woonomstandigheden" die ik in Nederland krijg, vanwege mijn inspanningen, ziekte, eerlijkheid, en intellectuele talenten: er is geen Nederlandse junk die niet honderden gulden per maand meer uitgekeerd krijgt door de Staat of de gemeente, alles om deze in Nederland veel hoger geachte medemensen in staat te stellen de binnensteden leeg te plunderen voor hun verslaving, met actieve steun van honderden burocratische hulpverleners, alles vanwege de heilige menselijke rechten die junken en harddrugshandelaars wel in dit land hebben, en niet-verslaafde en niet-drugshandelende zoons en kleinzoons van medeorganisatoren van de Februaristaking niet.

Ik wil weg uit dit gedegenereerde land, waar een zwijn als Van Thijn de maat der menselijkheid en behoorlijkheid is, en een willekeurige junk meer geld uitgekeerd krijgt dan ik, omdat ie, net als het zwijn van Thijn, zogenaamd "gelijkwaardig" aan mij zou zijn.

Ik wil weg uit dit gedegenereerde land, waar de enige gehandhaafde morele waarde schijnheiligheid in dienst van financieel eigenbelang is.

o Naar Index - Overzicht Bijlages