Maarten Maartensz:                          Nedernieuws

Nedernieuws 19 mei 2005             

 

Beste Freek,

Een Nedernieuws! Tsjee, de goede dingen des levens kunnen niet op, begrijp je ongetwijfeld. Althans... voor buiten Nederland wonende gelukkigen dan, of voor Nederlandse bestuurders van voormalige nutsbedrijven, die 800.000 Euros jaarlijks "verdienen", zoals ik de vorige keer uiteenzette. Ik zeg er zometeen iets meer over.


Filosofie: De "maand van de filosofie" alhier - April - is weer voorbij, en heeft voor mij alleen enig kotsproza in de NRC opgeleverd van vier filosofische bedriegers, waarvan ik er één ken. Ik zal het je besparen als te gruwelijk voor verdere vermelding: Eerlijke recensie kan tot suïcide leiden, dus dat doe ik je niet aan.

Ikzelf - naar ik aanneem de enige Nederlandse filosoof met echte hersens van de afgelopen eeuw, bescheiden als ik ben, met uitzondering van Evert Beth altijd, want die schreef goede boeken en had hele zinnige ideeën, en ook met uitzondering van de wiskundige Brouwer, als die zichzelf voor filosoof hield, wat me niet duidelijk is - lag weer een groot deel van de tijd met pijn en zonder hulp in bed, "vanwege uw uitgesproken gedachten, ondanks de ernst van uw ziekte", en hield me overigens voornamelijk onledig met het maken van een uittreksel van mijn commentaren bij Multatuli, en het produceren van een commentaar bij Ideen 4.

Dat is allemaal redelijk gelukt, ondanks de voortdurende pijn en de idem moeheid, maar ik heb dan ook geen TV en drink niet, en lijd een noodgedwongen zeer armlastig en betrekkelijk zondeloos bestaan, waarin ik alleen m'n hersens gebruik, voorzover mogelijk, want ik màg niet beter of anders van B&W van Amsterdam, waarover straks ook wat meer, omdat er in Amsterdam immers zovele zo verdienstelijke junken leven, en ikzelf alleen maar ziek en briljant ben, en het Amsterdamse bestuur zeer onwelgevallige meningen heb, en in Amsterdam eerder een cocaïne-snuiver en hoerenloper wethouder wordt of een schoft burgemeester dan dat ik hulp krijg.

Maar goed - het leven is niet makkelijk, zeker niet als je hersens en moed hebt, en veroordeeld bent tot een bestaan onder Nederlanders.

In ieder geval zijn de uittreksels van mijn commentaren bij Ideen 1 t/m 3 gemaakt én grotendeels van indexen voorzien. Ik vermoed dat een en ander, als het publiek Nederklimaat nog even doorontwikkelt in de richting van de laatste jaren, binnenkort goed is voor publieke steniging vanwege onNederlandse meningen, laatdunkende opmerkingen, hoogmoed en overige zaken die een armlastige invalide niet passen in onze Neerlanderthaalse heilstaat voor junken, Brood en Hazes, maar ik kan er toch ook niets aan doen dat God in Zijn goedertierenheid mij opgescheept heeft met betere hersens dan Zijn gelovigen, en de schandalige wil die hersens te gebruiken om te proberen de waarheid te spreken en te schrijven, wat altijd en overal gevaarlijk is onder mensen. Ook hierover hieronder wat meer, want ik ben gelukkig niet geheel de enige met die sociale perversie de waarheid te willen spreken zèlfs als dat de meerderheid tegenstaat, en dergelijke zeldzame gelijkgezinden helpen mij moed houden.


Elite: Ik schreef de vorige keer een paar regeltjes over Komrij, die het in de vandaagse NRC over het Nederlandse anti-élitairisme heeft. Zou hij mijn site lezen? Ik citeer zijn slot-alinea van vandaag:

"Ik heb de generatie waarvan ik ongevraagd deel van uitmaak wel eens een generatie van verraders genoemd. Vriendelijker kon ik me niet uitdrukken. Dat ze het anti-élitairisme bleven omhelzen maakt ze tot verraders in het kwadraat. Vierentwintig uur per etmaal rotzooi op het geldkloppers-instituut dat TV heet, een literatuur die zelden zo armoedig was, een aan flarden gereten universiteit, een volk dat tussen stotteren en brullen geen taal meer kent, de heren van de revolutie worden bedankt."

Zie je? Nu is Komrij één van de weinige niet-domme Nederlanders, maar ook zijn IQ was niet hoog genoeg om dit soort dingen in te zien toen er nog wat aan gedaan kon worden, en ik als invalide éénling in de woestijn stond te roepen en gedwongen was mijn paarlen te voederen aan de collaborateurs van de Asva en de miljoenen-dieven van de PvdA (Cammelbeeck, Poppe, De Hon).

Het zou zo leuk zijn geweest, en wie weet iets tegen hebben gehouden, indien onze begaafde poëet dit soort dingen twintig of vijfentwintig jaren geleden geschreven had toen ik ze immers ook al doorhad en publiek verwoordde. Maar nee: Gerrit geloofde toen nog in Den Uyl's genie en in de emancipatoire zegeningen van de homo-beweging, al geef ik 'm na dat hij toen ook veilig in Portugal zat, en niet met zijn neus op het genivelleerde verval en in de leugens van de linkse carrière-makers, die zich nu allemaal, van Ons Aller Joods Geweten Leon de Winter tot De Grote Marxistiese Theoreticus Paul Scheffer als Rechts - konservatief etc. - afficheren, eenvoudig omdat hun kostje gekocht, en hun carrière gemaakt is, en ze de voordelen voor zichzelf willen houden, en doodsbang zijn voor revolutie van iedere aard.


Grondwet: Het Onderwerp Van De Dag is de Europese Grondwet, waarover de Neerlander binnenkort mag stemmen in een zogeheten Raadgevend Referendum. Het is 'een hot issue' omdat de kans aanzienlijk is dat de meerderheid 'Nee' zegt, waarna volgens de voorstanders - grote intellecten met sociale gewetens als Van Aartsen en Balkenende - zoiets als de Untergang des Niederländischen Abendlandes dreigt, zo niet erger.

Het geeft ook enige aanleiding tot wat bittere vrolijkheid, want Brinkhorst - D'66 carrière-maker, beroepsleugenaar, prinsesse[n]-vader met van die alcoholische vouwtjes in z'n lepe oogleden, en vice-premier - die nèt geen 40 jaar gelogen heeft dat de Nederdommocratie alleen kan bestaan met referenda heeft juist verkondigd dat het Nederlandse volk te dom is voor dit referendum:

"We houden nu een referendum over een zaak waar de bevolking niets van weet" en het ware beter referenda te houden over "zaken die de mensen beter kunnen overzien, die over een nationaal, een Zuid-Hollands of een Amsterdams thema gaan".

Het volk màg kiezen van Laurens-Jan de prinsesse[n]-vader-dommocraat, zolang het volk maar kiest wat Laurens-Jan wil, nietwaar. Heerlijk, die democraten van 66!

Wat ik van Onze Nieuwe Grondwet - mits Ja - vind? Geen idee, want het ding is inderdaad niet of nauwelijks te vinden of te krijgen, en ik stem nooit, al niet sinds 1972, want van publieks-voorgangers als Brinkhorst en zijn soort krijg ik alleen acute kotsneigingen en aanvallen van zware misanthropie.

 In hetzelfde verband:


Zalm: Ook deze beroepsleugenaar heeft enige tegenwind, want er is gebleken dat ik inderdaad ca. de helft armer ben dan vóór de invoering van de euro - één brood = 4 gulden 40, omgerekend: Dat soort prijzen - omdat de pariteit van gulden en euro opzettelijk onjuist was, waarschijnlijk vanwege een of ander begrotingstekort (omdat dit altijd de smoes is, à la God's ondoorgrondelijke wegen: Zodra een Zalm je besteelt dan gebeurt dat 'vanwege onze kinderen' en ter leniging van de staatsschuld die de incompetente politieke vrienden van Zalm opgebouwd hebben).

Er wordt dus gevreesd dat Ons Gewone Volk 'Nee' zal stemmen tegen de Nieuwe Grondwet, omdat ze in meerderheid tegen de euro zijn, en inderdaad indien ze géén voorzitter van een voormalig nutsbedrijf (jaarinkomen in guldens: 1,7 miljoen) en géén kamerlid of minister zijn, in feite een stuk armer zijn geworden, en zich blauw moeten betalen aan belastingen ten behoeve van de nutsbedrijf-managers, driekwart debiele immer liegende Nederkamerleden, en overige bestuurlijke Neerlandse uitvreters en oplichters.


B&W van Amsterdam: Van bestuurlijke Nederlandse uitvreters en oplichters gesproken... de Amsterdamse WEThouder Huffnagel van de VVD is wethouder af, omdat uitkwam dat hij maandelijks 1000 of 1500 euro extra kreeg bovenop zijn ampele wethouders-salarsis van diverse tonnen (dus diverse van mijn maandsalarissen EXTRA), omdat hij het anders zo vreselijk àrm had, en deze tienduizenden op jaarbasis zogenaamd "vergat" - als WEThouder van financieën - op te geven bij de belastingen.

Hij is de enige niet, want redelijk wat Amsterdamse raadsleden - vrijwel allemaal niet en nooit gewillig mij te woord te staan of zelfs maar te beantwoorden: Ik mag vergast en met moord bedreigd worden in "hun" stad, want ik ben immers geen junk, geen raadslid en geen drugshandelaar - blijken ondertussen duizenden euros van aan hun politieke partijen toegekende vergoedingen gewoon zelf genaast te hebben, voor eigen genot. (Naar men mag aannemen ten behoeve van hun cocaïne-dealer, want zo zijn Amsterdamse raadsleden en wethouders nu eenmaal.)

De uitblinkster in zelfverrijking uit gemeentebelastingen is het énige raadslid dat ik wèl persoonlijk trof in mijn totaal mislukte queeste op zoek naar een behoorlijk Amsterdams gemeenteraadslid (en die vervolgens verdomde wat voor me te doen), de dievegge en oplichtster van 'Mokum Mobiel' Gonnie van Oudenallen. Zij kende haar eigen reclame-bedrijfje "Dreams Come True" geheten - jawel, lach maar! - 21.000 euro partij-subsidie toe, en verdomt die terug te betalen zolang de àndere raadslid-cum-dieven de door hun genaaste duizenden niet ook terugstorten ... die natuurlijk allemaal solidair dezelfde smoes hebben, al stolen ze minder.

Dit is het excuus van de slavenhandelaar, de drugshandelaar en van Amsterdams gemeenteraadsleden: "Als ik het niet zou doen" - slaven- of drugs-handelen, of van gemeentebelastingen stelen - "dan zouden anderen het immers doen", gevolgd door het Van Oudenallen-verweer van de idems: "Ik retourneer niet wat ik gestolen heb zolang niet alle dieven hetzelfde doen, want anders is het niet rechtvaardig". Echt-Amsterdamse morele principes, broer - en geef ze eens ongelijk met een voorganger als Job Cohen en ex-collegaas als Rob Oudkerk!

Ieder gemeenteraadslid wéét immers dat Cohen z'n woninkje voor zes miljoen kon laten verbouwen uit gemeenschapsgeld; en dat Oudkerk hoerenliep en cocaïne snoof uit de Amsterdamse belastingpot, en dat hun persoonlijke excuus 'mijn Joodse identiteit, al heb ik niet het Joodse geloof' heet, als golden de nazistische rassenwetten van Neurenberg nog steeds in Amsterdam; en dat overigens Amsterdamse PvdA-commissarissen van politie - Nordholt, Welten - vele honderdduizenden jaarlijks extra - belastingvrij! - bovenop hun salaris van vele honderdduizenden krijgen, omdat ze persoonlijk zo uitnemend zouden zijn o.i.d. en het waarschijnlijk, volgens de normen van Cohen, die een hoogst moreel man is, moreel geen pàs geeft dat een Amsterdamse drugshandelaar veel meer zou verdienen in Amsterdam, met Amsterdamse politie-bescherming, dan een Amsterdamse politie-commissaris, die er immers is om drugshandelaars te beschermen.

Kortom, hier is wat Amsterdamse politieke grammatica: Corrupt, corrupter, Amsterdamst; smerig, smeriger, B&Wst; laf, laffer, raadlidst.


Liu Binyan: Deugt er dan helemaal niets en niemand? Wel, er is de calvinistische leer van de erfzonde, die geheel en al adekwaat is aan alles en iedereen die in Amsterdam bestuurt: Allemaal dieven, oplichters, leugenaars en intriganten, net zoals Calvijn dacht, en ik zou niet weten met welke uitzondering ook, van welke partij ook, al kan een enkeling zich wellicht verweren met het voorwendsel dat ie te dom of te laf was om z'n plicht te doen, en ook persoonlijk niet handig en brutaal genoeg was om méér dan een paar duizend euro te stelen. MIJ is in ieder geval gedurende 25 jaar zoeken in Amsterdam als ware ik Diogenes helemaal géén werkelijk mens in het Amsterdams bestuur gewaar geworden.

Toch bestaan er dergelijke mensen, althans - ja, 't is ver weg - in China.

Liu Binyan is zo iemand, is dit jaar 80 geworden, en is een behoorlijk verbazende man: Een chinese marxist, journalist en schrijver, met een kennelijke fraaie Chinese stijl, die in 1957 uit de partij werd gezet als 'extreem rechts element' (= kritiek op Mao) en maar liefst 22 jaar heropvoeding onderging, om vrijwel direct na z'n rehabilitatie zeer fraaie en moedige artikelen te schrijven over de Chinese bestuurlijke corruptie, met titels als 'Mensen of monsters?', en in 1987 voor de tweede keer uit de partij gezet te worden.

Het is iemand wiens vader Russisch kende, die dat aan hem leerde, en die zichzelf Engels en Japans leerde, en die net als ik een bevlogen lezer is. Ik ken hem van een boek van hem dat de zeer goed gekozen Nederlandse titel 'Een kwestie van karakter' heeft (Engels: 'A higher kind of loyalty'). Hieronder volgen twee citaten, die aangeven waarom de man mij zozeer bevalt, en hoe uitzonderlijk moedig hij is, maar eerst een citaat van mijzelf uit mijn commentaren bij Multatuli, naar aanleiding van een andere bijzonder moedig Chinees:

Hier is een relevant citaat uit een zeer instructief boek, gepubliceerd in 1991 en n.a.v. vele gruwelijke ervaringen gedurende Mao's Culturele Revolutie:

"It was from this time that I developed my way of judiging the Chinese by dividing them into two kinds: one humane, and one not."

(p. 454, Jung Chang, "Wild Swans"). Voor mij geldt iets soortgelijks, over Nederlanders, op basis van mijn ervaringen in Amsterdam, beschreven in "ME in Amsterdam". Sinds ik 3 1/2 jaar geterroriseerd ben geweest door inpandig bij mij met B&W-vergunning gevestigde, "gedoogde" en geprotegeerde harddrugshandelaren waar iedere door mij aangesproken gemeente-ambtenaar en -bestuurder beweerde geen persoonlijke verantwoordelijkheid en geen persoonlijke aansprakelijkheid te dragen geloof ik zowel in het bestaan van beestmensen als heb ik een helder inzicht in de menselijke achtergronden achter Auschwitz e.d.: het karakterloze conformisme van de grote meute dat teruggaat op hersenloosheid en de karakterloze schijnheiligheid van de grote meerderheid van politieke leiders, die zichzelf vrijwel altijd recruteren uit díe groep van schoften en leugenaars die het aan persoonlijke moed ontbreekt misdadiger te worden en aan hersens zelf wat voor te stellen in wetenschap of kunst.

Wie dit afkeurt geve waarachtig inzicht in z'n eigen menselijkheid! Zie 74, 136 en 276. Ook Milgram en Kohlberg verdienen aandachtige studie in dit verband.

Geconfronteerd met de Amsterdamse Van Thijns, Patijs, Cohens, Oudkerken enzomeer, en na 17 jaren voortdurende pijn en moeheid denk ik niet anders over Hollanders dan Jung Chang over Chinezen. Honi soit qui mal y pense!

Hier is dan Liu Binyan:

"Tweeëndertig jaar daarvoor had ik een speciaal soort mens gezocht, mensen die de wereld met hun hart en door eigen ogen zagen en die niet de kudde volgden, mensen die hun eigen hersens gebruikten, die in opstand kwamen tegen onrechtvaardigheiden niet uitsluitend hun eigen huid spaarden. Ik had overal gezocht en jonge verslaggevers aangespoord hen te zoeken, maar we hadden weinig succes gehad. En de afgelopen twintig jaar waren mensen met deze eigenschappen 'vijanden van het volk' genoemd. Onderdanigheid en slaafsheid werden nationale deugden die werden aangemoedigd door het systeem." (p. 217)

Net Nederland, nietwaar - met dit verschil dat Nederlanders spontaan zo zijn, uit eigen vrije wil, zonder enige totalitaire pressie, omdat ze zo eerlijk overtuigd zeggen te zijn van de deugd van 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg'.

"China leek op een monsterlijke molensteen, die maar bleef doormalen en elk spoortje individualiteit van het Chinese karakter verpletterde. Ieder woord dat je sprak, elk aspect van je leven moest aan de norm voldoen. (..) je mocht nooit en te nimmer iemand krenken, zelfs niet degene die in klare taal moesten worden toegesproken. (..)
  In feite werd van de hypocrisie een deugd gemaakt. Tussen superieuren en ondergeschikten en in relaties met mensen van je eigen niveau, overheerste een oppervlakkige houding van kameraadschappelijkheid, terwijl achter je rug om intriges plaatsvonden. Sommige mensen lieten echter hun tanden zien als ze eenmaal de mach hadden.
  Toch bestond de overgrote meerderheid van het volk niet uit politieke strebers of intriganten, de meerderheid zonk weg in middelmatigheid. Individualiteit werd onderdrukt, het geweten verstikt, en de mensen volgen de stelregel:'Liever veilig dan opvallend.'
  Na verloop van tijd veranderde een deel van China's bevolking in een stereotype met een grijns op het gezicht, standaarduitdrukkingen op de lippen, en een neutrale houding ten opzichte van kwesties waarvoor ze verantwoordelijkheid droegen. Ze deden hun dagelijkse werk volgens een vast patroon, kozen hun woorden zorgvuldig en deden hun uiterste best hun eigen politieke veiligheid te waarborgen.
  Daardoor kon middelmatigheid een deugd worden, incompetentie zorgen voor promotie. Als je zag hoe de ene na de andere groep getalenteerde, moedige en rechtschapen mensen te gronde werd gericht door diverse campagnes, kon je het anderen toch niet kwalijk nemen dat ze hun identiteit opofferden om hun huid te redden?
  Maar je kon ze zeker niet bewonderen. Ze hadden de kwaliteiten van een echt mens verloren. Ze hadden zichzelf aangeleerd niet kwaad te worden over onrechtvaardigheid, niet ontroerd te worden door lijden, niet overstuur te raken van een crisis, niet te zien dat hun land in gevaar verkeerde, en geen verantwoordelijkheid te dragen. Kortom, ze hadden geleerd zich nergens iets van aan te trekken behalve van hun eigen positie, en toch een zuiver en ongeschonden geweten te houden." (p. 222)

Waarin de Hollanders Chinezen zijn, nietwaar? Uit vrije wil, berekening, en egoïsme, maar ook - ik geef het toe, zowel als excuus als verklaring - uit aangeboren domheid en lafheid, zegge op z'n calvijns de menselijke erfzonde. Of op z'n boeddhistisch: 'Stupidity and egoism are the roots of all vice."

Ikzelf heb het de afgelopen jaren geanalyseerd, snel en uit de losse pols, maar toch redelijk adekwaat, in mijn commentaren bij Multatuli, die een soort Nederlandse Liu Binyan was, of omgekeerd, en dus - "pikant dat "dus", nietwaar" (Multatuli) - veel te lijden had, van zijn zogeheten soortgenoten.

Maar goed: echte mensen bestaan, en hebben altijd bestaan zolang er mensen zijn, overal en altijd. Helaas in een kleine minderheid, en helaas vrijwel altijd alleen van hoge intelligentie, en helaas mag je dat in Neerlanderthalië van de Neerlanderthalers niet zeggen, want dan ontbreekt het je aan de Neerlanderthaalse deugd van 'respect' (Herben) en 'gelijkwaardigheid' (nuts-managers) en 'gewoonheid' (Brinkhorst).

Kortom, broer: Ongetwijfeld is Denemarken géén paradijs, maar het is wel een plaats je zegeningen bij gelegenheid te tellen.

Het beste,

Maarten.

 

Nedernieuws 19 mei 2005