"Ah me! alas, pain, pain ever, forever!

No change, no pause, no hope! Yet I endure.
I ask the Earth, have not the mountains felt?
I ask yon Heaven, the all-beholding Sun,
Has it not seen? The Sea, in storm or calm,
Heaven's ever-changing Shadow, spread below,
Have its deaf waves not heard my agony?
Ah me! alas, pain, pain ever, forever!
"

(Shelley, "Prometheus Unbound")

 

CV 
(vervolg) 

van

drs. Maarten Maartensz

hiertoe verplicht door
B&W van Ansterdam
 

Zie ook:

 Politics - Medisch - Logisch - Filosofisch - Nedernieuws - Nederlog

Philosophical Dictionary

Overzicht + Lijst

CV-Secties

Konklusies

Site: http://www.maartensz.org

 


 

Dit bestand is het vervolg van het begin van dit CV én van het eind van ME in Amsterdam

Wat vooraf ging:


Mijn CV vervolgt aldus:

1985 Woning Elandsgracht
  Hoewel ik op straat gezet ben heb ik met een vriend weten te regelen dat ik zolang zijn woning betrek en de huur overneem, want hij woont met zijn vriendin, en een ampele Amsterdamse WAO-uitkering wegens "angstaanvallen" (zijn broer werkt bij het GAK, op een hoog niveau) in Limburg.

De GDH weigert voor mij te bemiddelen

"want u heeft immers een woning. Wij doen niets voor u. Dag muhneer!"

Telefoon op de haak, want zo zijn Amsterdamse ambtenaren.

De woning is veel te klein, feitelijk een krot, zeer gehorig, en op drie hoog via een zeer stijle, zeer smalle 19e eeuwse uitgesleten trap, maar het is inderdaad formeel "een woning", en aangezien mijn gezondheid wat verbeterd is mogelijk vanwege de vitamines hoop ik de trappen aan te kunnen en niet te vaak te hoeven nemen.

Omdat ik dat weinig doe en veel vitamines op eigen kosten slik en het wat beter gaat lukt me dit aanvankelijk.

 

1985 Pampus
  In de zomer van 1985 wordt mij door leden van een stichting voor jeugdwerk, die een pand hebben op de Rozengracht, waarin de grote coffeeshop Pampus is gevestigd, gevraagd of ik wellicht de problemen met hun drugshandelaar kan oplossen, die boos is vanwege de te geringe omzet, volgens hem, en geld nodig heeft vanwege een net beëindigde gevangenschap wegens cocaïnehandel.

Ik doe dat en krijg als dank de zeggenschap over het pand en de coffeeshop, maar scheid daar na enige maanden weer mee uit omdat ik meen een filosoof te zijn, en geen drugshandelaar, en omdat ik verliefd ben geworden op een jongedame in moeilijkheden.

Ik word - als vermeende grote drugshandelaar wel uitgenodigd, persoonlijk en schriftelijk, door een portier in uniform (!!) naar een hoge ambtenaar op het gemeentehuis (wat ik niet doe) en krijg op de Wibautstraat door een corrupte belastingambtenaar een deal van 250.000 gulden aangeboden (waar ik niet op inga). (Zie Notities bij Van Traa-rapport. Ik neem aan dat dit de geheel normale gang van zaken is voor Amsterdamse drugshandelaren: Er zijn kennelijk heel vbeel drugscorrupte Amsterdamse ambtenaren, en inderdaad gaat er heel veel om in de Amsterdamse drugshandel.)

 

1986 Jolanda Tromp
 

De jongedame in moeilijkheden is de 12 jaar jongere roodharige Jolanda Tromp, die ik via de coffeeshop ontmoet heb, en zwaar verliefd op werd, maar die sindsdien cocaïne + speed van een van de dealers van de coffeeshop heeft gekregen, en is gaan hallucineren, haar woning heeft opgegeven, en in een gat in de grond in Woensdrecht leeft, om aldaar samen met anderen met dit soort problemen continu te protesteren tegen de kernwapens, de Navo, en het gebruik van atoomkracht. Ook meent ze van zichzelf dat ze "een heks" is, en ziet ze dingen die er niet zijn, en hoort ze stemmen in haar hoofd, in ieder geval sinds die dosis cocaïne + speed.

Ik ben in 1986 een stuk frisser dan enige jaren eerder; slik trouw grote dagelijkse doses vitamines, en reis met de trein naar Roozendaal, om haar los te praten uit haar omgeving van minstens lichtgestoorde actievoerders.

Dat lukt me, en eenmaal in Amsterdam laat ik haar een handleiding psychiatrie lezen, waarin al haar symptomen in een lijstje blijken te staan, onder de kopjes - het is een Duits werk - "Hexenwahn" en "Schizofrenie".

We gaan samen naar haar huisarts, want dat lijkt me het verstandigst, en zo leer ik de huisarts Heleen van Proosdij - Fertigova kennen.

Binnen 2 jaar, en na het falen van het Riagg en het GDH, hebben zij en ik juffrouw Tromp van de hallucinaties, wanen, en angsten afgeholpen, haar een woning bezorgd, en aan de UvA doen studeren, waar ze snel een baantje aan het Psychologisch Lab vindt vanwege haar uiterlijk, en snel carrière maakt, die haar uiteindelijk tot doctor in de psychologie zullen maken, werkzaam aan een Engelse universiteit.

Ikzelf doe vrijwel al het nodige werk die 2 jaar, en vrijwel niets anders, maar ik ben tamelijk gelukkig omdat ik van haar houd, haar wil helpen, dat lukt, en mijn gezondheid ook nog steeds verbetert, terwijl dr. Van Proosdij een bijzonder zinnige en verstandige arts blijkt.

 

1987 Computer
  De vader van Jolanda is een manager van Philips, en hij bezorgt ons in 1987 een Osborne, zijnde een in 1983 gebouwde zogeheten draagcomputer.

Een en ander oogt, indien verpakt voor vervoer, als een zware naaimachine, en is feitelijk een 0.6 Mhz processor met CP/M als OS, en 64 Kb geheugen, met floppies van 128 Kb, maar het is ook de eerste echte moderne PC die ik gebruik, en in nogal wat opzichten een openbaring en genot.

De Osborne wordt snel opgevolgd door Philips-computers met meer geheugen en een harde schijf, en Jolanda wordt systeem-assistent bij de computer-afdeling van het Psychologisch Lab, waar ze ook studeert, en hoge studiepunten krijgt op basis van materiaal en ideeën van mij, en haar eigen uiterlijk, dat veel wetenschappelijk medewerkers en stafleden opwindt, maar anders dan over mij.

 

1987 Hervatting studies
  Ik hervat mijn studies filosofie en psychologie in september 1987, en doe dat als deeltijdstudent i.v.m. uitkering, en op basis van zelfbetaalde collegegelden.

Bij filosofie wordt ik regelmatig omringd door groepen studenten vanwege mijn conversatie, maar de communis opinio is dat ik weliswaar bijzonder intelligent ben, maar eigenlijk niet deug, vanwege mijn uitgesproken ideeën, want iedere Asva-student (en dat is vrijwel iedereen) "WEET", en zegt doodmakkelijk, dat wie niet van Marx houdt, of tegen modern feminisme is, of die gelooft in wetenschap en waarheid, eigenlijk "een fascist" is, en geheel niet deugt, en bovendien ook - een doodzonde aan de UvA, waar iedere student zich voorbereid op een élite-baan met een élite-inkomen - "élitair" is.

Maar ik val wel op, al doe ik daar geen moeite voor, ook al omdat ik feitelijk mijn generatie en de UvA overwegend opgegeven heb als te hopeloos voor verbetering.

Ondertussen is het onderwijs onverminderd gruwelijk slecht, zwaar gepolitiseerd, en alleen interessant voor lieden die én randdebiel én feminist of marxist zijn. (Ik spreek van de studies filosofie en psychologie, lezer, en weet dat het indertijd bij wiskunde minder dom toeging. Maar dat is dan ook een vak dat je alleen studeert als je er talent voor hebt.)

 

1988 Vragen
  Ik word gevraagd, vanwege mijn in Nederland zeer ongebruikelijke conversatie, of ik studenten en personeel van de faculteit voor wijsbegeerte wil toespreken in mei 1988.

Dat doe ik, en ik besluit alleen Vragen voor te lezen, en tegelijk privé te schrijven aan de dekaan van de faculteit en aan het College van Bestuur, feitelijk vanwege woordbreuk tegen mij van één van de docenten, en vanwege voortdurende irritatie en weerzin voor het mij als

"wetenschappelijk onderwijs"

gebodene, waarvan een deel kennelijk scholingsmateriaal voor de CPN of de Asva is.

Na afloop van "Vragen" valt eerst een verbaasde stilte, dan volgt enige discussie met de staf die deze verliest; en dan laat dr. Frans Jacobs (een zogeheten "ethicus") weten

"als je zo begint zetten we je van de universiteit"

en word ik luidkeels en veelvuldig door zowel personeel als studenten voor "fascist" en "terrorist" gescholden.

 

1988 Verwijderd van UvA
  Dr. Frans Jacobs en dr. Cornelis Verhoeven, die als ex-katholiek wellicht menen dat ik een uit de hel ontsnapte duivel ben, laten er geen gras over groeien, en smijten mij prompt, feitelijk kort voor mijn doctoraal filosofie, van de faculteit

"vanwege uw uitgesproken gedachten"

en het College van Bestuur, dat nog steeds een appeltje met me te schillen heeft, doet graag mee.

Zo word ik de enige Nederlandse student die sinds mei 1945 van een Nederlandse universiteit is verwijderd (invalide en al)

"vanwege uw uitgesproken gedachten".

Dr. Jacobs, de nobele ethicus, vindt het ongetwijfeld niet leuk dat ik geprotesteerd heb tegen zijn publieke geleur met studiepunten voor sexuele gunsten aan hem door studentes - en hier zijn twee proeven van zijn anno 1988 in het faculteitsblad "Cogito" gepubliceerd proza, in een zogeheten column van zijn hand met de titel "Verliefd":

"Die voldoende krijgt ze op de koop toe, als ze mij eerst neemt. Maar als ze niets van me wil weten, ben ik onomkoopbaar. Hoe maak ik dat haar duidelijk?"

en

"Ik kan me best in de psyche van die lustmoordenaars indenken: zoiets fraais doet pijn aan je ogen, je kunt het maar het beste kapotgooien."

Hij werkt anno 2007 nog steeds aan de UvA, en talloos veel Nederlandse feministes zijn dankzij zijn hulp en bijzondere scholing in de ethiek afgestudeerd. Immers, "soms is een sigaar geen sigaar" en "soms zijn ongewenste intimiteiten geen ongewenste intimiteiten". Het is maar wat het oplevert, aan ethische studiepunten van deze priapistische beroeps-ethicus, en doctoraal-diplomaas filosofie voor geestelijk gehandicapte feministes.

 

1988 Spiegeloog-columnist
  Ik besluit me niet te laten kisten, en - ik heb weinig keus, aangezien ik ziek en niet christelijk ben - ik schrijf me weer in als student aan de UvA in september 1988, deze keer alleen in de psychologie, waarin ik immers al jaren ook een kandidaats heb.

De hoofdredacteur van "Spiegeloog", het faculteitsblad van de Faculteit Psychologie, dat maandelijks verschijnt, hoort mij praten in de bar van een Amsterdamse bioscoop en vraagt direct of ik columnist wil worden voor Spiegeloog.

Ik stem daarmee in, op voorwaarde dat ik onder pseudoniem kan publiceren, gezien mijn veelvuldige moeilijkheden aan de UvA

"vanwege uw uitgesproken gedachten".

Zo gebeurt, en mijn stukjes baren vanaf het begin veel opzien en commentaar.

 

1988 Met moord bedreigd door inpandige harddrugshandelaren
  Ondertussen woon ik nog steeds op de Elandsgracht, waar ik geslaagd ben Jolanda Tromp op de woning onder mij te krijgen, nadat de bewoner daarvan een inbreker bleek en het gevang in ging, al kost me dat wel een stuk meer geld aan de huiseigenaar.

Van 1985-1987 woon ik tamelijk onproblematisch, afgezien van geluidsoverlast van aanpalende kroegen, en gigantisch achterstallig onderhoud aan het pand, wat er o.a. toe leidde dat de stenen uit een instortende schoorsteen op straat vielen.

Mijn huisbaas was zeer ontstemd door mijn pogingen te voorkomen dat Amsterdamse burgers stenen op hun hoofd kregen, en gooide in 1987 de Pakistani die een legitieme coffeeshop met alleen koffie dreef gelijkvloers eruit, en zette er Nederlands-Hongaarse drugshandelaren in.

Deze pretendeerden in hash en wiet te handelen, maar deden feitelijk grootschalig in hard drugs, ook getuige de verjunkte halve lijken die hun klandizie vormden, en veroorzaakten vanaf het begin zeer veel meer geluidsoverlast.

Ik dacht dat ik ervaring had met drugshandelaars, en dat ik niet bang ben uitgevallen, en protesteerde, maar werd prompt en vanzelfsprekend met moord bedreigd als ik klaagde, kennelijk mede omdat de betreffende drugshandelaar dagelijks veel van z'n eigen handel in z'n eigen neusgaten propte.

Ik wandelde nog wel langs het politiebureau Lijnbaansgracht, om te vragen wat die daar van vonden, maar die vonden dit:

"Wij doen niets voor u. Als u het niet bevalt dan sodemietert u maar op uit Amsterdam."

en inderdaad hadden de moordzuchtige harddrugshandelaren een vergunning van B&W "voor een coffeeshop", met daarop een grote handtekening van burgemeester drs. Ed van Thijn, alles ongetwijfeld geheel volgens Amsterdamse politie-normen aan hun venster opgeplakt.

Ook verdient een Amsterdams politieman niet meer dan 5 à 15 keer zoveel als ik, en is er daarnaast véél bij te verdienen voor Amsterdamse politie-ambtenaren, naast een gratis koele neus.

 

1988 Vergast
  Mijn huisbaas was ook al geheel niet gelukkig met me, want ik protesteerde al drie jaar tegen de instortende schoorsteen, waarvoor ik iedere drie maanden een medewerker van de Bouw en Woningdienst op bezoek kreeg, die dan laconiek en melancholisch constateerde

"Zeker nog niets veranderd of verbouwd? Ja, hij doet het al jaren zo. Je kan 'm niet vertrouwen."

Maar ik had een schrifteljke klacht ingediend, als verantwoordelijk Amsterdams burger, en de huisbaas had een middel gevonden om van mij af te komen, denk ik achteraf.

Wat er gebeurde was dit.

Na zeer veel gehannes en geschrijf werd uiteindelijk in juli 1988 enig al dekaden achterstallig onderhoud gedaan, zoals het herstellen van de op straat vallende schoorsteen.

Deze schoorsteen werd in juli verbouwd (of "verbouwd") door een zeer plat metselaars-type, met veel herrie, overlast, en onder achterlating van al zijn troep op zolder.

Begin september begonnen mijn buurvrouw en ik weer te stoken, maar alras bleek dat de kachel bij mij telkens uitviel, en later bij haar ook. Zij liet een kachelreparateur komen, die à raison van  120 gulden iets veranderde, dat weinig of geen verschil maakte.

Op 18 september had ik de hele dag binnen gezeten, en 's avonds gegeten met mijn buurvrouw, en voelde mij tegen een uur of half twaalf vreemd slap en flauw worden.

Ik riep mijn buurvrouw, en zei

"Ik voel me zo gek, alsof ik ziek word. Wat moeten we doen?"

en zakte vervolgens in elkaar. Even later zakte zij in elkaar, boven op me, en lagen we allebei op de grond, half daas en half bewusteloos, maar zonder pijn.

Niet in staat behoorlijk na te denken dachten we allebei aan een voedselvergiftiging, en wisten niet goed wat te doen.

Na ca. drie kwartier nam het gevoel van flauwte en onwelbevinden af.

De volgende ochtend vonden we uit dat de zogenaamd herstelde schoorsteen intern ingestort was, en we dus net niet vergast waren door koolmonoxide, dat reukloos en pijnloos doodt.

Ik belde de ambtenaar van Bouw- en Woningtoezicht, die de zaak bezag, en sprak

"Dit is levensgevaarlijk. U bent net niet vergast."

Ook liet ik - wat later, zie hieronder - een professionele schoorsteenbouwer komen, die de zaak onderzocht en zei

"Dit is een schandaal. Hier moeten zo spoedig mogelijk nieuwe stalen pijpen ingehezen worden."

want de interne bekleding van de schoorsteen - de enige waarop mijn buurvrouw en ik stoken konden - was ingestort, of naar binnengewerkt.

Ik belde de huisbaas, die hetzelfde platte metselaarstype deed opdraven, die gaten hakte om de afvoeropeningen van de kachels te vergroten, en bij mij drie vuilniszakken puin en bij de buurvrouw twee vuilniszakken puin uit de schoorsteen haalde, die daarna brandgevaarlijk was vanwege ontbrekende rookkanalen.

Terwijl hij puin ruimde dat hij zelf veroorzaakt had zei hij voortdurend, zowel tegen mij als mijn buurvrouw, wellicht volgens instruktie van de huisbaas, die ons graag zag vertrekken of verrekken

"U hat wel kennuh sterreffuh fan de koolmoonoksiede.
 U hat wel kennuh sterreffuh fan de koolmoonoksiede.
 U hat wel kennuh sterreffuh fan de koolmoonoksiede."

Vervolgens gebeurde er drie jaar niets, behalve dat

(1) de oorspronkelijke ambtenaar van Bouw- en Woningtoezicht begin 1989 langskwam in zijn eigen vrije tijd om mij te zeggen dat hij "van deze zaak afgehaald" was door de directie van Bouw- en Woningtoezicht

(2) ik op zijn advies een professionele schoorsteenbouwer deed komen, met het boven beschreven resultaat

(3) de nieuwe verantwoordelijke ambtenaar op deze zaak gezet door de directie, ene Van Dijk,
- weigerde langs te komen om de zaak te inspecteren
- weigerde brieven te beantwoorden
- was telefonisch nooit te spreken

(4) de advocaat van de Bouw- en Woningdienst mr. Segers mij tientallen malen vertelde dat ik

"een leugenaar"

was, die moest ophouden hem lastig te vallen, en beter kon verhuizen als het me niet beviel, wat kwalificaties waren die hem altijd veel plezier deden, en die hij lachend placht te brengen, via de telefoon

(5) de andere advocaat van de Bouw- en Woningdienst mevr. mr. Vlas  mij herhaalde malen vertelde dat ik

"een leugenaar"

was, die moest ophouden haar lastig te vallen, en beter kon verhuizen als het me niet beviel

(6) de politie weigerde langs te komen of de zaak te inspecteren

(7) de brandweer weigerde langs te komen of de zaak te inspecteren

(8) de GG&GD weigerde langs te komen of de zaak te inspecteren

en de Bestuursdienst van Amsterdam liet weten dat ik loog, want dat hadden de advocaten van de Bouw- en Woningdienst immers verzekerd, net als ambtenaar Van Dijk.

En ik zou immers kunnen verhuizen, nietwaar, vond de Amsterdamse Bestuursdienst (mr. Gianotte en mr. Cordes).

Ondertussen nam de overlast toe, ging de drugshandel door, en werd ik zieker en zieker in hoog tempo, want ik sliep 's nachts vrijwel niet vanwege de drie kroegen met terrassen tot twee uur open en het terras van de gelijkvloerse drugshandel, en kon overdag niet slapen vanwege herrie op straat, zoals het voortdurende aanleveren van vaten pils voor de drie zeer welvarende kroegen, verbouwingen rondom, en "Het Monument Voor Sjonnie" (en Tante Leen, en Manke Nelis) recht voor mijn deur, of vanwege kermis, of wielerkoersen + straatfestivals.

En ik lag al gauw voortdurend wakker van de voortdurende pijn.

 

1989 Spiegeloog en studie
  Ik bleef naar vermogen doorstuderen, en was ondertussen eind dertig, en werd 40 in 1990.

Ook bleef ik schrijven voor Spiegeloog, en ging het mij fysiek steeds beroerder, en kreeg ik steeds meer pijn, al waren de stukjes die ik publiceerde aardig, en nog steeds commotie opleverend over diverse zaken, niet alleen universitair onderwijs  of psychologie betreffend.

Zo was er een verschil van mening tussen mij en een persoon die bezig was te promoveren in de psychologie, en wel over Gödel's stellingen in de logica, waar ik nogal veel van wist, en hij alleen van horen zeggen, wat hem niet weerhield van stellige onzin tegen mij nadat ik een stukje van hem schriftelijk had bekritiseerd.

Een prof.dr. Molenaar schreef er ook over in Spiegeloog, want het was zijn promovendus. Ik had nooit met hem te maken gehad, maar kreeg van diverse kanten te horen dat het een zinnige man was, die goed statistiek-onderwijs verzorgde, en veel van wiskunde wist en hield, en besloot hem op te zoeken en uit te leggen wat Gödel nu werkelijk bedoeld had.

En zo leerde ik Peter Molenaar kennen, aan wie ik veel te danken heb, en die vrijwel de enige intelligente en behoorlijke hoogleraar is die ik aan de UvA gekend heb, in de tijd dat ik er studeerde.

(U vindt een brief van hem uit 2002 waarmee hij mij probeerde te helpen op diverse plaatsen in ME in Amsterdam. Hij zelf is sindsdien geëmigreerd, en werkt nu aan een belangrijke universiteit in de V.S.)

 

1989 Met moord bedreigd door inpandige harddrugshandelaren
  In de zomer van 1989 was de overlast van het terras van de drugshandel weer enorm (ook tegen mijn buurvrouw, die de daarop zittende junken moest passeren om het huis binnen te komen), en protesteerde ik nog eens persoonlijk.

Het antwoord was deze keer dat ik fysiek doorelkaar gerammeld werd door de één, in het bijzijn van de ander en van twee Doberman Pinchers (vechthonden) en mij gezegd werd:

"Als je iets doet wat ons niet bevalt, dan vermoorden we je."

Mij kwam dit onder omstandigheden heel geloofwaardig voor, zowel naar intentie als naar middelen, want de beide heren waren duidelijk bewapend, mij niet welgezind, en ze stopten evident dagelijks een deel van hun eigen handel in hun eigen neuzen, wat een mens makkelijk megalomaan maakt, en nogal onvoorspelbaar.

Ik ging dus maar weer naar boven, naar mijn eigen woning boven de gelijksvloerse drugshandel + drugsterras + drugsoverlast om een en ander te overdenken.

 

1990 Zieker
  Ik werd steeds zieker, en krijg ook steeds meer pijn.

U vindt een beschrijving van de symptomen hier

Canadees medisch rapport over M.E.

met dit verschil dat de betrokken patiënten niet jarenlang geterroriseerd en uit de slaap gehouden werden.

Eén van de dingen die me begonnen te kwellen in die tijd, en tot 1993, was rheumatische pijn in mijn handen (ook geverifieerd door een keuringsarts, in 1992).

Het bovenstaande rapport is B&W en de GG&GD bekend sinds ik ervan wist en het opgestuurd heb.

Er was en is voor mij geen hulp, want de handtekening van burgemeester drs, Ed Van Thijn stond op de vergunning van de moordzuchtige drugshandelaars (evidente coke-hoofden ook, dus onvoorspelbaar en megalomaan), en ik had de fout gemaakt de voorliegster van Van Thijn, Nora van Oostveen, te informeren wie mijn vader was.

 

1990 Meer moorddreigingen
  In het voorjaar van 1990 werd één van de twee moordzuchtige drugshandelaars vlak bij zijn coffeeshop gearresteerd met diverse kiloos cocaïne en heroïne, verdween de ander, en kwam een nieuwe uitbater in de coffeeshop.

Ik ging naar de gemeente-politie Lijnbaansgracht, om de gearresteerde drugshandelaar aan te geven wegens herhaalde bedreiging met moord.

Brigadier Lammert Takens van de gemeente-politie, gekleed in een korte rode broek en een slobberig t-shirt waarop de tekst

"I lost my heart in Amsterdam"

was geheel niet onder de indruk, bleek in 1995 een uiterlijke kloon van Karremans (kwasi-mannelijke militairistische snorremans), weigerde iets te doen, en vertelde mij, met groot genoegen ook, in zijn zelfverkozen uniform, vanonder zijn snor

"Wij doen niets voor u. De politie van Amsterdam doet niets voor u. Als het u niet bevalt dan sodemietert u maar op naar het buitenland."

De Bestuursdienst van de gemeente Amsterdam en de Ombudsman van de gemeente Amsterdam weigerden mijn klachten in behandeling te nemen.

 

1990 Gemeente-voorlieger Nora van Oostveen
  Ik besloot kontakt met drs. Ed van Thijn te zoeken, bijvoorbeeld voor een interview in Spiegeloog, en kwam zodoende met Nora van Oostveen te telefoneren, die namens Van Thijn de wereld voorlichtte over Van Thijn, de burgemeester van Amsterdam, naar eigen zeer vaak herhaalde zeggen,

"Ik bestuur uit naam van de idealen van de Februaristaking"

waarmee hij o.a. doelde op de Amsterdamse gemeentelijke spreuk, deel van het stadswapen, toegekend door Koningin Wilhelmina, vanwege die staking

"Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig".

Nora van Oostveen leek het in eerste instantie

"een heel goed idee"

als ik drs. Ed van Thijn zou interviewen voor Spiegeloog, het maandblad van de faculteit voor psychologie van de UvA, en ik kon zomaar langskomen op afspraak om hem te spreken en interviewen.

Daardoor bemoedigd, en toen nog niet vol van ervarvingen met gemeentelijke  voorliegers, sprak ik ook van de bij mij inpandig gevestigde drugshandelaars, de moorddreigingen, mijn vader, zijn ridderorde, en - wie weet - ook van hoe het voelt vergast te worden

"uit naam van de idealen van de Februaristaking"

want ik mag wel eens een cynische opmerking maken.

Maar dat mocht niet van mevr. mr. Nora van Oostveen (PvdA), gemeentelijk voorlieger!

Het gesprek was meteen afgelopen, het interview afgeblazen, en

"drs. Van Thijn ontvangt u niet"

wat geheel waar is gebleken sinds 1990, al was het een professioneel media-getraind Amsterdams voorlieger die sprak.

Ik diende een bezwaarschrift in, want daar heb je recht op, in Amsterdam, dat bestuurd werd (en wordt)

"uit naam van de idealen van de Februaristaking".

dus voor wie het nog niet begrepen mocht hebben

"Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig".

 

1991 Mr Sarucco Hoofd Veiligheid Amsterdam
  Maar ja, wat moest ik verder? En hoe moest ik verder?

Ik sliep nauwelijks, had voortdurend pijn, werd nog steeds geschoffeerd en voor leugenaar uitgemaakt door de advocaten mr. Segers en mr. Vlas van de gemeentelijke Bouw- en Woningdienst, had daarvoor geklaagd, en kwam, o wonder, te spreken met het Amsterdamse Hoofd Veiligheid mevr. mr. Maureen Sarucco, een Surinaamse, wat in de hoofdstad van het Colombia van Europa, goed uikomt i.v.m. de eventuele professionele banden met de Surinaamse groothandelaars.

Later, i.v.m. de Bijlmerramp, waarmee Maureen op TV mocht verschijnen, bleek dat zij bijzonder mooi voor cameraas kan huilen.

Tegen mij was ze minder tranentrekkend: Ik moest mijn mond houden, ik kon doodvallen of vergast of vermoord worden wat haar betreft, en het Hoofd Veiligheid van Amsterdam gooide de hoorn op de haak toen ik "misdadig" voor jaar begon te spellen.

Het staat allemaal op de band en is keurig netjes en volledig overgenomen, en voor wie wil weten van

"de idealen van de Februaristaking"

wellicht instructief, ook i.v.m. het Van Traa-rapport van 5 jaar later (dat niet weerhield dat mevr. mr. Maureen Sarucco nog minstens een decade later de belangen van de Amsterdamse drugshandel en de gemeentelijke Veiligheid, die ons allen zo zeer aangaan en aan het hart liggen, trouw verder heeft mogen bestendigen, ongetwijfeld tegen een twintigvoud of meer van het verzetspensioen van mijn vader, of mijn eigen minimale bijstand.)

 

1991 Mr Lisser Bestuursdienst Amsterdam
  Ik had mij eerder tot mr Edward Lisser moeten wenden, die namens de Bestuurdienst de belangen van mr. Segers, mr. Vlas, de Bouw- en Woningdienst en de inkomsten uit drugshandel bewaakte, en mij gezegd had dat ik "een leugenaar" was.

Ook hem had ik gebeld en dat gesprek opgenomen, en ook hij had liever de telefoon op de haak gegooid dan zijn wettelijke plicht te doen - want hij heeft, naar eigen zeggen,

"geen enkele perseunlijke verantweurdelijkheid en geen enkele perseunlijke aenspraekelijkheid"

want hij spreekt zo, en staat op de band, en dat heb ik weer nauwkeurig overgetiept, en ook ingediend in 1990 bij mijn eerste Bezwaarschrift, en staat sinds 1997 op mijn site.

Antwoord van gemeentezijde, ongetwijfeld

"uit naam van de idealen van de Februaristaking":

Geen.

 

1991 Mr Giske Bestuursdienst Amsterdam
  Sindsdien en tot 1997 heb ik aan zeer vele Amsterdamse ambtenaren gevraagd of zij meenden zelf persoonlijk verantwoordelijk en persoonlijk aansprakelijk te zijn, en hun antwoord was altijd volledig eerlijk en heel verbaasd en vanzelfsprekend:

"Nee"

want dat spreekt voor hen geheel vanzelf. Sinds 2000 zeggen ze allemaal "Ja", kennelijk op instructie van de nieuwe burgemeester.

Op zoek naar mr Lisser of enige verantwoordelijke ambtenaar struikelde ik ook nog telefonisch over mr. Giske, die mij verzekerde, na ampele uitleg mijnerszijds dat

"U moet de zaak dus aankaarten, aanbinden of hoe dan ook."

en

 "Ik heb hele andere problemen en taken."

dan mij te helpen.

Het is allemaal weer keurig opgenomen, uitgetiept, en aan B&W toegezonden.

Antwoord: Geen.

 

1991 Suicidaal
  Tegen April 1991, na drie jaar heel weinig slaap, en met immer toenemende pijn, was ik depressief en werd ik suïcidaal.

De enige die daar last van had buiten mijzelf was mijn buurvrouw Jolanda Tromp, ondertussen veel-bewonderd medewerkster van de faculteit voor psychologie, die mij haar leven, studie en baan dankte, en die goed doorhad hoe een mens carrière maakt in Nederland, mij allang had gediagnosticeerd als

"een Don Quichot al heb je wel gelijk"

voor wie ze eigenlijk liever geen ene vinger uitstak, en met wie ze liever geheel niet geassocieerd werd in haar onverbiddellijke weg naar een vaste universitaire aanstelling - kortom, een dochter naar haar vader's carrière-hart, als mid-level Philips-manager.

Ze had al minstens een jaar niets voor me gedaan, en had het alleen bijzonder druk met carrière-maken en MUD spelen (een of ander dom computerspel, for the more lowly brained would be nerd, zal ik maar zeggen).

Zij greep deze kans dus met beide handen aan om onze verhouding te beëindigen, iets wat mij niet verbaasde, en op zichzelf niet speet omdat ik haar een heel stuk beter had leren kennen dan sinds mijn eerste verliefdheid, en had bevonden dat ik haar weinig eerlijk en weinig werkelijk intelligent vond, maar wel heel praktisch handig, en natuurlijk een fraaie natuurlijk roodharige vrouw, met alle kansen, mits vrij, bij allerlei mannelijke (of vrouwelijke) wetenschappelijk medewerkers met carrière-bevorderende mogelijkheden.

We gingen dus weer naar de huisarts; ik kreeg pillen om te kalmeren die niets deden, al ging de suïcidale vlaag snel over, zonder pillen; en Jolanda Tromp ging op zoek naar een andere woning, met een nieuwe 12 jaar jongere vriend, een IJslander, die ze ook al een baantje aan de universiteit wist te bezorgen.

Ik vond dat allemaal verre van leuk, maar de manier waarop ze het allemaal speelde, met uitdrukkelijk en alleen oog voor eigen belang, overtuigde mij snel dat ik me in haar fundamenteel vergist had, en dat ik iemand als zij in beginsel veel liever kwijt dan rijk was.

Alleen vond ik wel dat ze de morele plicht had mij te helpen ontsnappen uit de situatie waarin ik mij bevond.

 

1992 Vlucht: Humanistische huisvesting
  Ik wilde absoluut weg van de Elandsgracht, voordat ik daar stierf of vermoord werd, en mijn huisarts was dat geheel met me eens,  deed moeite voor me, en wist de Gemeentelijke Dienst Huisvesting te bewegen mij een woning aan te bieden.

Hier kon ik heen per februari 1992, weliswaar na maanden wachten, maar toch.

De mij aangeboden woning was een kamer met daarin een keuken en een met gips afgeschut zijkamertje, gelijkvloers - vanwege mijn problemen met lopen en staan, nu weer aanzienlijk, naast rheumatische pijn in mijn handen - in de St. Anthoniesbreestraat, niet erg ver van het Psychologisch Lab, waar ik nog steeds hoopte af te studeren.

Ik verhuisde begin februari 1992, met hulp van Jolanda en enige vrienden, maar zonder verhuissubsidie, want die moest goedgekeurd worden door directeur Vos van de Bouw- en Woningdienst, en die was daar mordicus tegen.

Dit recht werd me dus op hoge toon, schreeuwend door de telefoon, ontzegd door de drugscorrupte ambtenarij van Bouw- en Woningtoezicht, want zo zijn ze, en ze staan geheel boven de wet, en hebben zeer hoge neven-inkomsten, en heel gevaarlijke vrienden.

 

1992 Rookproef
  Op 10 februari 1992 werd er uiteindelijk - de schoorsteen nog steeds ingestort, de drugshandel gelijksvloers nog immer zeer florerend - een rookproef gedaan door dezelfde ambtenaar van Bouw- en Woningdienst, F. Mannaert, die eerder tegen B&W had verklaard, schriftelijk,

"op het eerste oog niets te kunnen zien"

en tegen mij, bij zijn inspectie, dat hij weigerde de schoorsteen te bekijken, wat hij dan ook niet deed, behalve wellicht op zolder, waar ik niet bij was.

Andere aanwezigen waren de huiseigenaar, geassocieerd met de drugshandelaars gelijkvloers, met een moordzuchtige blik in de ogen; ambtenaar Van Dijk, die meer dan een jaar voor mij onbereikbaar was geweest, en Mannaert assisteerde; en een advocaat van mij.

De rookproef bestond eruit dat de gaten in de schoorstenen dichtgepropt werden; er een rookpatroon in de schoorsteen werd gegooid; de schoorsteen boven dicht gehouden werd.

Resultaat: Mijn hele woning, inclusief de zolder waar ik sliep, stond blauw van de rook, zo dicht dat je elkaar nauwelijks kon zien.

De ingestorte schoorsteen waarop ik sinds 1988 had moeten stoken lekte aan alle kanten als een vergiet, en was levensgevaarlijk.

 

1992 Moordzuchtige junken
  Ondertussen probeerde ik te slapen, slapen, slapen op de St. Anthoniesbreestraat, maar dat lukte zeer slecht, enerszijds vanwege rheumatische pijn in mijn handen, en spierpijn in armen en benen, anderszijds doordat - gelijkvloers wonende - bleek dat 's ochtends, 's middags en 's avonds recht voor mijn ramen door junken werd gedeald in bolletjes bruin, die dat vervolgens in het portiek van de woning, of intern in het gangenstelsel, in zich te spuiten of roken.

Ook zij dreigden met moord bij mijn klachten, maar waren een stuk minder imponerend dan hun professioneler collegaas op de Elandsgracht. (Psychologisch terzijde: ik ben geheel niet bang uitgevallen, net als mijn vader, en word véél eerder boos dan bang. Kennelijk is dat met de meerderheid ànders, en inderdaad is bij keuze tussen 'fight of flight' het laatste meestal veiliger. Ook heb ik grote verachting voor wie zich verjunkt.)

Ik klaagde bij de Humanistische Huisvesting, die het hele pand beheerde, en kreeg heel humanistisch te horen dat

"Wij doen niets voor u. Als u het niet bevalt dan kunt u verhuizen."

Gelukkig zijn niet alle mensen slecht en dom, en bleek de huismeester een aardige en zinnige man, die mij geloofde en hielp, en ook wel wist dat de humanisten aan de top van de club minder humanistisch dan carrièristisch van aanleg en talent waren, en dat de drugsoverlast - 1992, centrum Amsterdam, vlak bij de Wallen - gigantisch en gevaarlijk was.

 

1992 Rheuma in handen
  Het bleef buitengewoon moeilijk om te slapen, vooral vanwege pijn, in het bijzonder in mijn handen.

Terzelfdertijd meende de SD ("Sociale Dienst") dat het ernstig tijd was dat ik eens in mijn eigen onderhoud ging voorzien, of te werk werd gesteld als vakkenvuller, en vond dat ik maar weer eens medisch gekeurd moest worden

"in voorbereiding op uw intrede op de arbeidsmarkt"

en zo gebeurde, maar vanwege hernieuwd gemeente-beleid niet door de GG&GD (waar ik sinds 1984 voor "fraudeur" en "oplichter" werd uitgemaakt, met "een gek" als vader), maar door een of andere privé-voorziening.

Ik zei, geheel naar waarheid, dat ik niet in staat was zover te reizen als zij nodig oordeelden, en tot mijn grote verbazing, gezien de track-record van de gemeente Amsterdam, stond er snel een arts aan mijn deur die mij wilde keuren.

En gelukkig was dit een kennelijk behoorlijke arts, want hij had genoeg aan mijn uiterlijk en een blik op mijn handen, met rode punten op mijn knokkels, en sprak

"dat is rheuma, meneer, daarmee kunt u in ieder geval nu niet werken"

en dat was dat. (Voor het jaar 1992, wel te verstaan.)

Voor wie het interesseert: De spierpijn van M.E. is een ander soort pijn (doffer, al kan het blauwe-plekkenachtig worden, wat verre van aangenaam is als het, zoals in mijn geval, het geheel van je onderarmen en bovenbenen geldt, dag in dag uit); rheuma is een scherpe pijn (snijdend, of zeurend als kiespijn).

 

1992 Landsmeer
  Ik besloot dat ik op de St. Anthoniesbreestraat niet behoorlijk kon slapen, en verhuisde naar mijn moeder in Landsmeer, die zich de zaak zeer had aangetrokken, in 1991 geprobeerd had Van Thijn te bellen (ze was assistent hoofd onderduikshulp geweest in Noordbrabant, waar Van Thijn zat ondergedoken, en heeft hem vrijwel zeker persoonlijk ontmoet bij een opening van de Nationale Verzetstentoonstelling die mijn vader had georganiseerd, bijvoorbeeld in het Paleis op de Dam, waar mijn vader, kort voor zijn dood, in een rolstoel gefotografeerd is terwijl hij Prinses Juliana iets aan het uitleggen is, die naast hem staat), maar mijn moeder was afgebekt door een secretaresse of mevr. mr. Van Oostveen, de gemeentelijk voorlieger (van de PvdA).

Mijn moeder - ondertussen 72 - was ook minder scherpzinnig dan vroeger, en klaagde over vermoeidheid en vergeetachtigheid.

Vanaf het voorjaar van 1992 was ik voornamelijk in Landsmeer, en slaagde er inderdaad in veel en lang te slapen, wat resulteerde in aanmerkelijke vermindering van de rheumatische klachten in mijn handen, en tot een wat minder groot gevoel van algehele uitputting, maar het leidde niet tot minder spierpijn, en inderdaad is die sindsdien en tot 2006 niet veel veranderd.

Wat me ook hielp, en ik eerder niet gebruikte omdat gebleken was dat het me niet hielp in de herrie op de Elandsgracht, waren slaapmiddelen. Afgezien daarvan nam ik nog steeds dagelijks vitamines in grote doses op eigen kosten, en gebruikte overigens geen medicijnen. En de spierpijn was bij een eerder experiment gebleken niet of nauwelijks te reageren op pijnstillers. (Je raakt er in zekere zin aan gewoon, maar het is wel een voortdurende belasting, te vergelijken met het lopen met gewichten.)

 

1993 Verhuizing
  Mijn uitstekende huisarts vond ook dat het geen pas gaf dat ik op de gastvrijheid van mijn moeder aangewezen was om te kunnen slapen (ik 43, zij 73), en had moeite voor me gedaan bij Herhuisvesting, op medische gronden, want ik had in 1989 uiteindelijk geleerd van het bestaan van M.E., via de BBC, bij toeval, omdat mijn vriendin zei "Hé, luister eens, ze hebben het over iets dat jij hebt", en inderdaad.

Mijn huisarts was het met me eens dat dit de beste verklaring leek, en geheel niet psychisch was, en overigens dat het gebeuren op de Elandsgracht een groot schandaal was.

Ik werd met medische voorrang op een toewijzingslijst geplaatst, en - o wonder - kreeg in januari 1993 een behoorlijk zij het prijzig huurhuis aangeboden, waarheen ik in februari verhuiste, met enige minimale hulp, na pressie van mij, door Jolanda Tromp, dat ook het laatste was wat ze voor me deed, en dat zeer tegen haar wil (en die van haar vader), en die me daarna weigerde te zien: Ik had zes jaar van mijn leven, kansen en talente in haar belangen geïnvesteerd, en was wat haar betreft uitgeknepen als een citroen, en had geen verder nut meer voor haar carrière.

Ook had ik weer geprobeerd verhuissubsidie te krijgen, iets dat iedere junk, iedere langjarige bijstandstrekker, iedere invalide in Amsterdam krijgt, behalve ik, want de Bouw- en Woningdienst ging daar nog over en een ambtenaar daarvan - Mannaert? Van Dijk? Segers? Vlas? - schreeuwde mij telefonisch toe

"Aan u geven wij GEEEEN subsidie, muhneer!"

Telefoon op de haak, want zo zijn Amsterdamse ambtenaren, met grote instemming van B&W ook, en heel wel mogelijk, in mijn geval, in opdracht daarvan.

 

1993 Moeder ingestort
  Ondertussen was het met mijn moeder steeds slechter gegaan, en moest ik haar laten onderzoeken, nadat ze ingestort was en zelfs heel normale woorden en haar tweede zoon niet meer voor de geest kon halen, en werd ze als "zwaar dementerend" op de lijst van dringende patiënten voor een verzorgings- of bejaarden-tehuis geplaatst, nadat gebleken was dat de Thuiszorg én niet werkte én geen enkele afspraak hield die mijn broer en ik met ze overeengekomen waren.

Aangezien mijn moeder in Landsmeer woonde, dat Amsterdam niet is, werd er vrij snel plaats gevonden in het bejaardenhuis daar, en moest mijn moeder haar woning opgeven.

 

1993 Drs. psychologie (summa cum laude)
  Uiteindelijk slaag ik er in het voorjaar van 1993 af te studeren bij psychologie, met hulp van prof.dr. Molenaar, die ik in 1989 had leren kennen, op een vrij doctoraal vnl. bestaande uit wiskunde, logica en programmeren, omdat ik o.a. met het EP had geleerd dat psychologie veel minder wegheeft van een echte wetenschap, in grote meerderheid, dan mij lief is.

Ik krijg een 10 voor mijn doctoraal-scriptie en een 10 voor mijn doctoraal werk, allebei dingen die zelden of nooit voorkomen.

De feitelijke uitreiking van de bul is geheel niet feestelijk, want ik ben ziek en depressief, en mijn moeder is te ziek om te begrijpen dat ik afgestudeerd ben.

Maar ik ben wel blij dat ik de UvA af heb gemaakt, in althans één zogeheten wetenschap, met een diploma als bewijs. Het is ongetwijfeld een prestatie, in mijn ogen vooral fysiek, want ik heb er feitelijk niets geleerd behalve meer van politieke en universitaire oplichterij. Alles wat ik van wetenschap, filosofie, wiskunde en logica weet heb ik mijzelf geleerd, overigens voor het grootste deel in de tien jaar voordat ik ging studeren, op eigen initiatief en uit eigen belangstelling.

Dat is ook de reden dat ik vanaf het begin stellig wist opgelicht te worden aan de UvA, waar het wetenschappelijk onderwijs betrof: De meerderheid van de wetenschappelijke staf wilde dat niet, vooral vanwege politieke gronden, en kon dat niet àls ze het gewild zouden hebben.

Naar mijn zeer stellige kennis was er aan de UvA vanaf ca. 1975 géén echt wetenschappelijk onderwijs behalve in die paar vakken die werkelijk talent en inzet vergen, zoals zuivere wiskunde, natuurkunde en biochemie.

Aan vrijwel alle andere faculteiten, m.u.v. de beroepsopleiding medicijnen, werd nauwelijke gestudeerd, nauwelijks wetenschap bedreven, nauwelijks wetenschap gegeven, en draaide alles om politiek en allerlei soorten universitaire en buiten-parlementaire "maatschappelijk relevante" aksiegroepen (feminisme, vakbeweging, kernwapens, homostudies, globalisering e.d.). In de 80'er jaren waren de kerntaken van de UvA, volgens College van Bestuur en Universiteteitsraad, én het Universitair Ontwikkelingsplan 1982

 "het bevorderen van de vrouwenbeweging, de vakbeweging en de milieubeweging."

Ik heb in ruim 15 jaar hoogstens vijf studenten aan de UvA getroffen (buiten de genoemde bèta-studies) met enige serieuze interesse in enige wetenschap. Vrijwel iedereen studeerde voor het diploma, de status, de carrière en het inkomen, of anders vanwege politiek activisme.

Het heeft me zeer veel geleerd over stalinisme, fascisme, maoïsme en totalitairisme - en waarom ze bestaan en zolang zovelen in hun greep kunnen houden. (Domheid, lafheid, eigenbelang, machtswellust, hebzucht.)

 

1994 Depressief
  Het is me al sinds 1991 duidelijk - psychologie gestudeerd hebbend - dat ik meer of minder depressief ben, al meen ik ook dat dit onder omstandigheden een nogal begrijpelijke overwegend rationele reactie is.

Ik hoop mijzelf eruit te redeneren (eigenlijk vooral door dingen te doen die me wèl interesseren, zoals logica en filosofie) maar dat blijkt moeilijker dan ik dacht. Het trok wel redelijk snel bij na 1991 maar de grondstemming verdwijnt niet.

Ik leg het dus uit aan mijn uitstekende huisarts

en krijg Prozac voorgeschreven, dat blijkt te helpen zonder enige bij-effecten (ik drink dan ook niet, bijvoorbeeld), maar dat wel nodig blijft, mede gezien de voortdurende misdadige mishandelingen van mij de komende jaren, om niet weer zwaar depressief te worden.

Overigens, sprekend als psycholoog, vond ik dit - alleen wetenschappelijk gesproken - een interessante ervaring, dat een pilletje je binnen een week of 4 à 6 uit een langdurige diepe depressie kan tillen waar je jezelf niet uit kunt redeneren. (Aardig boek in dit verband: "Listening to Prozac", van psychiater Peter D. Kramer.)

Dit middel in combinatie met de zeer zinnige en verstandige huisarts mevr. Heleen van Proosdij-Fertigova (sindsdien geen arts meer, kennelijk ook vanwege haar ervaringen met bureaucratisch Amsterdam) hebben samen vrijwel zeker mijn leven gered.

 

1994 Ambtenaar Joop Zegerius
  In 1993 ben ik ziek en depressief en vergeet tijdig paperassen voor Studiefinanciering in te vullen en op te sturen, die sinds 1976 systematisch gedaan hebben of ik onbekend ben of niet besta in hun dossiers, en zeer vele deurwaardersbedreigingen zonden - en krijg weer een deurwaardersbedreiging én een sommering voor te komen daarvoor bij de rechter te Groningen.

Het gaat om 42.000 gulden, die ik twee weken geleden betaald zou moeten hebben, volgens de deurwaardersbedreiging, en die ik stante pede moet betalen,

"inclusief de wettelijke rente, en de kosten"

van mijn minimale bijstandsinkomen (Studiefinanciering al 10 jaar bekend).

Ik besluit naar de gemeentelijke SD te gaan, die immers al 10 jaren weet hoe armlastig ik ben, en

"een sociaal werker"

daarvan, over wiens bestaan de SD-ambtenarij mij geïnformeerd heeft, aan te spreken.

Dit is de ambtenaar Joop Zegerius, sociaal werker van de SD van Amsterdam. Hij is klein, bebaard, bebrild, en glad, beleefd en glimlachend in de omgang, en hoort mijn verhaal aan, en belooft me dan mij te zullen helpen door een brief te schrijven aan de rechter te Groningen, en mij daarvan een copie te sturen, opdat de rechtszaak tegen mij afgeblazen wordt, en ik weet waar ik aan toe ben.

Maar ik krijg geen copie van Joop Zegerius, die ook niet meer bereikbaar blijkt voor mij,

"want die heeft het te druk met de Bijlmerramp"

om mij te woord te staan of woord te houden, volgens zijn collegaas, de rechtszaak gaat door, ik moet een advocaat regelen, en schrijf zelf uiteindelijk maar weer eens een brief aan een rechter.

Ruim drie jaar later, nadat ik het proces tegen Studiefinanciering heb gewonnen, en niets hoef te betalen, blijkt dat ambtenaar Joop Zegerius wel degelijk een brief heeft gestuurd, indertijd, aan de rechter, op gemeentelijk briefpapier.

Ik had hem op mijn doctoraal-diploma en prof. dr. Molenaar gewezen, en gezegd dat deze mij gezegd had dat Zegerius c.q. de gemeente Amsterdam hem kon bellen over mij, want hij zag me heel graag promoveren en kende mij goed.

Joop Zegerius belde, sprak of schreef nooit met prof.dr. Molenaar, noch deed enig ander Amsterdams ambtenaar of bestuurder over mij met hem, hoewel ze daar herhaaldelijk op gewezen zijn, ook schriftelijk.

Hier is wat ambtenaar Joop Zegerius, achter mijn rug om, op gemeentelijk briefpapier schreef aan de rechter te Groningen over mij - hij die nooit enig kontakt met prof.dr. Molenaar had gezocht, ook in tegenspraak met zijn beloftes aan mij:

"Maartensz is naar mijn persoonlijke mening te gek om ooit een baan te krijgen aan de universiteit van Amsterdam"

Getekend,
    Joop Zegerius
sociaal werker van de gemeente Amsterdam

Mijn desbetreffende klachten en brieven zijn nooit beantwoord, en kennelijk uiterlijk 2004 versnipperd, want de directie van de SD beweerde in dat jaar

"dat er geen klachten van meneer bekend zijn bij onze instelling"

Wel, ikzelf beschouw dit gedrag van ambtenaar Joop Zegerius als zowel opzettelijke laster en smaad, als een zeer welbewuste poging, waarschijnlijk in opdracht van de burgemeester, om van mijn depressiviteit misbruik te maken, en mij de zelfmoord in te manipuleren, ten behoeve van welstand en welvaren van de Amsterdamse burgemeesters en hun harddrugshandelende vrienden en "gedoogde" beschermelingen.

Wie het anders ziet moet nog eens mijn tweede bezwaarschrift doorlezen, geheel bekend aan ambtenaar Joop Zegerius, zowel van schijf als op schrift, die dus héél goed wist wat hij deed, en het deed met groot plezier en grote schijnheiligheid, en veel gelach.

Want Joop Zegerius is een welbewuste, genotvolle, geniepige, liegende Schreibtischmörder van grote smerigheid en aanleg voor die roeping, en een evidente misdadiger en sadist.

Ik wil met dergelijk verdierlijkt menselijk uitschot niet in een stad of staat leven, en er geen cent aan belasting voor bijdragen. Hetzelfde sentiment geldt vele met naam genoemde anderen in ME in Amsterdam.

 

1995 Stichting 40-45
  De afhandeling van de problemen van en rond mijn moeder kwamen grotendeels op mij neer, al hielp haar familie ook wat, mede omdat mijn broer in het buitenland woont.

Maar in 1995 was hij in Amsterdam, en zijn we samen naar de Stichting 40-45 gegaan, met verzoeken om enige hulp voor haar en mij.

Wij troffen een modern gebouw, verfraaid met Verzetskunst (Frits Siegers e.d.), met grote kantoren met hoogpolige tapijten en grote stoelen voor alle medewerkers en medewerksters, alles van een niveau van welstand vèr boven het onze of dat van onze ouders, toch waarachtige verzetshelden.

Het feitelijk resultaat was

"Wij kunnen niets voor u doen"

kennelijk vooral omdat de dames en de directie iets van mijn in "Spiegeloog" gepubliceerde stukken hadden gelezen, met bijzonder weinig instemming, zoals ze me ook laten weten.

(Voor kinderen van PvdA-ers met énige al was het nog zo vage verzetsachtergrond waren er echter tal van subsidies, financiële hulpen, studiehulpen, fondsen, stichtingen etc. Maar ja, dat waren mijn ouders, mijn broer en ik niet, PvdA-lid of -sympathisant.)

 

1995 Vorderingen Gemeente en Universiteit op disks
  Ik maakte een uitgave van mijn vorderingen op disk, waar ik ook een in Prolog geschreven presentatie-programma bij schreef, en leverde mijn vorderingen in deze vorm nogmaals in bij het College van Bestuut van de UvA en het College van B&W.

Een en ander is volledig opgenomen in ME in Amsterdam.

Antwoord: Geen.

 

1996 Moeder overlijdt
  In 1996 komt mijn moeder, die geestelijk zeer achteruit gegaan is, te vallen, wordt geopereerd, en sterft. Ze laat haar lichaam na aan de wetenschap.

Het resultaat was weer een heel gedoe met de gemeente Landsmeer, die beslag op haar geld wil leggen, ongetwijfeld om de wethouderlijke neveninkomsten te verhogen, en kennelijk nog iets te verrekenen had met wijlen mijn communistische vader, die geheel niet geliefd was bij het gemeentebestuur van Landsmeer, vanwege conflicten met een burgemeester die én fout was geweest in de oorlog, en een alcoholische Groszmaul was, maar dat wist ik uiteindelijk weer recht te trekken met een scherpe brief.

 

1996 Internet en site
  In 1996 krijg ik een computer die goed genoeg is om het internet te gebruiken, word lid van xs4all, en begin in november 1996 mijn eigen site, in het allereerste begin heel klein, maar al snel voorzien van redelijk wat materiaal, waaronder dat over Leibniz' Nouveaux Essays, dat ik 1996 schreef, en onder Leibniz-kenners gewaardeerd en gelinkt en ook gelezen wordt, en gebruikt werd of wordt aan een universiteit in Japan.

De huidige site ziet er heel anders uit, is veel groter, en wordt met betere hulpmiddelen gemaakt, maar bevat voor een deel nog dezelfde tekst als eind 1996, ondertussen - in het geval van Leibniz - herhaaldelijk geherformatteerd met de rest van mijn site, gereinigd van type-fouten, en wat bijgewerkt, maar voor het grootste deel hetzelfde als in eerste instantie.

En dit is een eerste relevante opmerking over mijn site als geheel: Ook vanwege mijn ziekte, bestaat het feitelijk uit originele eerste versies, alleen later geherformatteerd met de rest van mijn site, en gereinigd van type-fouten, en soms wat gewoonlijk kleine verbeteringen of aanvullingen.

Een tweede relevante opmerking over ME in Amsterdam:

De teksten van de ingediende brieven, bezwaarschriften, mails etc. zijn letterlijk en volledig, ook zoals ingediend op papier, behalve wat betreft type-fouten, en met wellicht enkele uitzonderingen, waar dat aangegeven en niet relevant is.

Alles wat aan de Gemeente Amsterdam en de Universiteit van Amsterdam gezonden is, is gezonden op de opgegeven data, en in de belangrijke gevallen aangetekend of tegen ontvangstbewijs overhandigd.

Beide bezwaarschriften aan Van Thijn zijn door mij persoonlijk afgeleverd bij zijn persoonlijke portier, een meneer van Heijningen, tegen ontvangstbewijs aan mij.

Het is dus niet zo dat B&W van Amsterdam en het College van Bestuur van de Universiteit van Amsterdam niet weten wie ik ben, mijn zaak niet kennen, of niet weten van mijn website.

Dat alles is volkomen bekend en duidelijk sinds 1996 uiterlijk, en waarschijnlijk, waar het Van Thijn zelf geldt, sinds eind 1988 of begin 1989, toen ik hem voor het eerst persoonlijk probeerde te spreken te krijgen.

 

1997 "Antwoord" van de UvA
  En wat wonder! Ik kreeg zomaar antwoord - nou ja: "antwoord" - op een mail van mij aan het het College van Bestuur van de Universiteit van Amsterdam, die herinnerde aan mijn ingediende vordering.

En hier start in feite ME in Amsterdam zoals dat op mijn site staat, en vandaar vervolgt het verhaal tot 2007, in een linealisering van augustus 2007, die de overigens inhoudelijk hetzelfde materiaal overzichtelijker en toegankelijker maakt, en een viertal nieuwe bestanden - Overzicht, Na 19 jaar, CV en Konklusies - toevoegt.

 

1997 ME in Amsterdam (1e versie)
  Ik vond namelijk het antwoord dat ik kreeg, en ook de universitaire studiegids en de universitaire website van dat jaar zo màl dat ik dit aangreep om mijn vordering op het internet te zetten als ME in Amsterdam (fundamenteel dezelfde tekst als nu, maar in een ander html-formaat).

Die malheid had een reden: Er had een grote burokratische revolutie plaatsgevonden aan de UvA, als gevolg van het verloop van de studenten-beweging en het opheffen van de Universiteits-Raad, en totaal veranderen van de bestuursstructuur, en de macht was aan het College van Bestuur en diverse cliques hevig intrigerende incompetene bestuurlijke regelneven en -nichten (van beiderlei kunne), die zich plotseling niet meer in "maatschappelijk relevant" "soosjalisties demokraties" proza uitdrukten, maar in een gestoord en krom burokraten-Nederlands.

 

1999 Marokkaanse jongeren en ouders
  Ik had sinds 1993 aardige Marokkaanse buren, een hij en een zij met twee zonen en een dochter,  waarvan de zoons, als bijna tienjarigen, erg verbaasd waren dat ik ze vriendelijk toesprak, wat ze kennelijk niet gewend waren van Nederlanders.

De man was ook intelligent, net als de zonen, en overigens kennelijk zeer gelovig, en werkeloos.

In de Amsterdamse buurt waarin ik woon wonen veel Marokkanen, met en van wie ik nooit de minste last heb, en hun kinderen, met wie ik rond dit jaar wel last kreeg.

Dit gebeurde als volgt:

Ik draag mijn haar wat langer dan normaal, en kreeg daar regelmatig opmerkingen over, zowel van Amsterdamse gemeentelijke sadisten vermomd als portiers, als ook van de Marokkaanse jeugd in de buurt waar ik woon.

Omdat me dat niet beviel sprak ik er een tweetal van aan, die ergens tussen de 12 en 16 waren, maar zij vonden dat ik niet deugde als Nederlander (en ze worden en werden inderdaad vaak gediscrimineerd door Nederlanders, al sprak ik ze beleefd en vriendelijk aan), en begonnen te schelden dat ik "een pooier" was.

En dat herhaalde zich daarna vaak als ik de straat op ging. Ik heb er een paar maal wat van gezegd; één Marokkaanse puber is begonnen te vechten maar was niet tegen me opgewassen (ik heb op jiu-jitsu gezeten in mijn puberteit, en weet hoe ik me moet verdedigen); en ik heb een stuk steen naar mijn hoofd gekregen dat mijn dood had betekend als het me getroffen had.

Mijn Marokkaanse buurman was een intelligente en aardige man, en ik heb redelijk vaak met hem gepraat, en gezegd dat ik graag met de vaders van de betreffende jongens zou praten, omdat ik vond (en vind) dat deze hun kinderen behoren bij te brengen zich behoorlijk te gedragen.

Ik denk dat hij er behoorlijk wat moeite voor heeft gedaan, want al met al verdween het gescheld en de agressie; uiteindelijk werd er zelfs een project voor Marokkaanse vaders gestart met gemeente-subsidie, en na enkele jaren zeiden twee opgeschoten Marokkaanse jongens, die mij 's avonds voorbijliepen mij dat het ze speet dat ze me indertijd zo uitgescholden hadden, waarvoor ik ze vriendelijk bedankt heb.

Voorzover ik weet ben ik de enige Nederlander in mijn buurt die zich beleefd en vriendelijk gedraagt tegen Marokkanen en Turken, want de algemene regel lijkt te zijn dat zogeheten autochtonen en allochtonen elkaar mijden en ontwijken als ze elkaar niet uitschelden. Dit hangt ongetwijfeld nauw samen met intelligentie en algemene ontwikkeling, maar ik veronderstel dat de normen van mijn autochtone landgenoten nog steeds meebrengen dat ik dit alleen maar opmerk omdat ik een soort élitaire fascist zou zijn. (Ik merk het op om hoogbegaafden te helpen, en Jezus zij al, aan het kruis genageld en al "Vader vergeef ze, want ze weten niet beter".)
 

 

1999 "Chaos aan de Amstel"
  In 1999 kwam "Chaos aan de Amstel" uit, van een journalist die Jos Verlaan heette en toen een zogeheten "onderzoeksjournalist bij Het Parool was.

Het was een slecht geschreven boek dat mij inhoudelijk groot gelijk gaf, en meer dan ik dacht of wist: Volgens "Chaos aan de Amstel", gebaseerd op jaren onderzoek, zijn grote delen van de ambtenarij te Amsterdam op allerlei manieren, niet alleen waar het drugs betreft, maar ook t.a.v. aanbestedingen, inkoop van materiaal, en terreur tegen collegaas, volledig corrupt en misdadig, en bestaat een flink deel van het Amsterdams B&W-beleid uit het zo stevig mogelijk blijven zitten op de deksel van een gigantische bestuurlijke beerput.

(...)

 

1999 Justitie in Amsterdam
  In 1999 besloot ik het hele dossier ME in Amsterdam, zoals voorgelegd aan de UvA en de Gemeente Amsterdam, voor te leggen, ook met verwijzing naar mijn site, aan de Hoofdofficier van Justitie van Amsterdam, mr. Vrakking, met het verzoek op te treden tegen B&W en/of de betrokken ambtenaren bij de Bouw- en Woningdienst en de Bestuursdienst

Mr. Vrakking (PvdA) liet mij schriftelijk weten, in een een-regelige reactie, wel op officieel briefpapier, dat

"Ik zal in deze geen stappen ondernemen".

De lezer mag meewegen dat Vrakking al dekaden met vele of alle betrokkenen bevriend is, en carrière maakte in dezelfde partij, en dat het jaarlijks economisch belang van de Amsterdamse drugshandel - 10 à 20 miljard jaaromzet, met vele miljarden onbelaste pure winst jaarlijks - bijzonder groot is, ook voor vele ambtenaren en bestuurders van de Gemeente Amsterdam.

En van Officieren van Justitie als Vrakking en zijn medewerker mr. F. Teeven mogen Amsterdamse invaliden naar believen vergast, geterroriseerd, beledigd, aangevallen en gediscrimineerd worden, tenminste als ze zich niet met De Internationale op de lippen en "Shalom! Shalom!" roepend blijmoedig en dankbaar laten vergassen, maar in plaats daarvan de gruwelijke doodzonde begaan zich

"grievend en/of beledigend"

uit te laten over ambtenaren en bestuurders die invaliden laten vergassen door Amsterdamse harddrugshandelaren die (partij-, bed- of snuif-) vrienden zijn van de bestuurlijke top van Amsterdam.

Dat is immers een hele grote, bijzonder onnederlandse, zeer immorele en onbehoorlijke manier van spreken, tegen burgemeesters

"met mijn joodse identiteit"

die Amsterdam besturen, of de Amsterdamse harddrugshandelaars (waarvan er heel wat ook "toevallig besneden" zullen zijn, of in ieder geval PvdA-er of Groenlinkser) onwelgevallig zijn, wat immers bijzonder slecht is voor de Amsterdamse economie, en in het bijzonder het vastgoed-deel daarvan, dat ook een heel effectieve private bewakingsdienst heeft, professioneel gespecialiseerd in het omleggen van anderen, met veel ervaring ook, mede dankzij het wijze beleid van Van Thijn, Patijn en Cohen.

En zo wordt in "de stad van de Februaristaking" (gemeenteproza) de wet gehandhaafd, Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig ook (gemeentewapen): Ten behoeve van de belangen van harddrugshandelaars, en drugscorrupte ambtenaren.

 

2000 Nationale Ombudsman
  Ik had rond 1996 telefonisch en schriftelijk kontakt met de toenmalige Nationale Ombudsman mr. Oosting (c.q. zijn medewerkers, wel advocaten), die mij had doen zeggen dat er mogelijkheden waren de politie van Amsteram over een en ander aan te pakken. Maar daar was niets verder uit voortgekomen omdat mijn gezondheid in 1996 weer inzakte, waarschijnlijk als gevolg van teveel fysieke inspanning vanwege de dementie, ziekte en dood van mijn moeder, en ook de volgende 10 jaar nauwelijks beter werd, en mr. Oosting afscheid nam als Nationale Ombudsman.

In 2000 probeerde ik het weer, met een nieuwe Nationale Ombudsman, als immer - vanwege de gegarandeerde objectieve, integere, humane behandeling van je klachten, ook met het oog op je Mensenrechten en de Grondwet - weer een PvdA-er, een mr. Fernhout, mij bekend als één van de 19 ondertekenaars van de Brief over de 2 van Breda, en dus iemand die het kennelijk vanzelfsprekend vond en vind vele ex-verzetsstrijders de zelfmoord in te manipuleren (want dat was het voorzienbare gevolg van de vrijlating van deze twee).

Hier is de Fernhout-correspondentie met - naar eigen PvdA-ideologie - de Gelijkwaardige van Kotälla, Aus der Fünten en Lages.

 

2000 Amsterdamse politieke partijen
  Omdat ik ondertussen ME in Amsterdam op mijn site had staan in een redelijk formaat besloot ik de Amsterdamse gemeentelijke politieke partijen aan te spreken over het gebeurde.

Dit was eerder gebleken effectief onmogelijk te zijn, zodra de dames en heren enigermate doorhadden waar het over ging, want dan waren ze niet te bereiken, wat overigens toch al moeilijk was.

In 1999-2001 probeerde ik het weer, maar had telefonisch bijzonder weinig succes, want alles wat zich als gemeente-raadslid laat betalen in Amsterdam bleek afgeschermd door zichzelf fractie-medewerkers noemende ambtenaren, die geheel niet van zins bleken iemand als ik zelfs maar beleefd te woord staan, vanwege - had de burgemeester gezegd, en praattten zij na, hoewel ik me altijd bijzonder vriendelijk en in uitstekend en beleefd ABN tot hen wendde - uw

"grievend en/of beledigend"

taalgebruik, dat in hun ogen, al was het een resultaat ervan, alle vergassing, terreur, universitaire verwijderingen, en ambtelijke discriminatie volledige rechtvaardigde. (Dit hebben diverse fractie-medewerkers, o.a. van PvdA, CDA en VVD mij ongeveer in deze termen meegedeeld, nadat ik op mijn site had gewezen, met daarop ME in Amsterdam.)

Uiteindelijk slaagde ik er alleen in één enkel glad PvdA-raadslid telefonisch te spreken, dat de telefoon op de haak gooide; één enkel SP-raadslid dat het evident leuk vond dat iemand van mijn achtergrond vergast was (en die vond dat ik niet mocht klagen omdat ik nog leefde); het enige raadslid van "Mobiel Amsterdam", dat kennelijk een lid is en was van een of andere neo-nazi club, maar toch tienduizenden gemeentelijke Amsterdamse euroos naar zich toe wist te trekken, en jaren later, als LPF-lid, honderdduizenden parlementaire euroos; en de voorzitter van de CDA-fractie, die met mij over helemaal niets wilde spreken dan - "omdat u gestudeerd heeft" - de toen in het nieuws zijnde pedofiele avonturen van Cohn-Bendit in een "anti-autoritaire crèche", die hem (als ex-koorknaap?) evident bijzonder hadden opgewonden, en waarvan hij lustig en veel beter geïnformeerd dan ik tegen mij sprak, alsof mij dat moest interesseren zoals het hem deed, "omdat u gestudeerd heeft", zoals hij zei.

Dit verbaasde me nogal, en was ook jaren voordat bekend werd dat PvdA-topman Ad Melkert graag SM-hoeren mag afranselen in Haagse bordelen van dat soort, en dat PvdA-topman Rob Oudkerk dagelijks aan zijn gerief kwam op de Thamesweg, met hulp van heroïnehoertjes en van royale doses cocaïne in de neusopening van de "Samen Sterk!" staande medische (deeltijd-)arts Oudkerk.

Ik ga er tegenwoordig maar vanuit dat het tot de karakter-eigenschappen behoort van wie in Nederland politiek voorop loopt dat hij of zij én ziekelijk publicitair-geil is, én een stel met machts-uitoefening samenhangende sexuele perversies heeft, die alle journalisten te Nieuwspoort van haver tot gort kennen, maar nooit openbaren, uit piëteit en eigenbelang. (Zie verder in dit verband: Bram Peper, Neelie Kroes, Tara Varma-Singh, Ayaan Hirsi Ali/Magan e.v.a.)

Ook mocht ik Maarten van Poelgeest van Groen-Links bellen, die ik nog als zogeheten "studentenleider" had meegemaakt, die vond dat ik "een fascist" was, en die ondertussen, als zovele Nederpolitici, gesjeesd was in zijn kennelijk voor hem veel te veel eisende politicologische studieën.

Ik belde laat op een middag, en kreeg niet hem maar een zich Kathelijne noemende juffrouw aan de telefoon, die later, tenzij Poelgeest een poel vol Kathelijnes voor sex-diensten heeft, gebleken is de Poelgeestse Levenspartner Buitenweg te zijn, sindsdien Europees Parlementariër.

De heer van Poelgeest kon mij niet spreken, aldus Kathelijne,

"want hij is moe en ligt in bed"

maar ik mocht het ook aan haar uitleggen, wat ik deed in mijn vaak gecomplimenteerde zeer heldere Nederlands.

De juffrouw had weinig commentaar, maar verzekerde mij dat ik teruggebeld zou worden, wat nooit gebeurde: Nooit meer van gehoord, en sindsdien voor mij volkomen onaanspreekbaar, alsof zij Brahmanen zijn en ik een onaanraakbare.

Van Poelgeest is ondertussen fractievoorzitter van Groen Links in de Amsterdamse gemeenteraad, en kortelings wethouder, en ik mag vermoeden dat hij, aangezien hij verre van scherpzinnig is, zijn dagelijkse frisse neus betrekt bij de advocaten van de Bestuursdienst, die daar immer een onsje van klaar hebben staan, naar ik aanneem, o.a. om de Amsterdamse gemeenteraadsleden scherp te helpen houden. Zijn partner Buitenweg is Europees Parlementariër.

Kijk, dàt is nou

"Solidariteit! Integriteit! Verantwoordelijkheid!"

van Groen Links (ex-CPN, ex-PSP, ex-PPR) betekent, in de alledaagse vanzelfsprekende politieke praktijk, voor deze klimmers naar de leidende politieke kaste, en de van hun integriteit afhankelijke - vergassen of niet, immers; met moord bedreigd worden of niet, immers - Amsterdamse burgerij.

De fa. Van Poelgeest-Buitenweg, handelaars in politieke idealen, beroepsbestuurder en beroepsleugenaar tot in de toppen van hun authentieke vingeren, floreert nog steeds hoogst integer, en hebben reeds, temidden van drukke bestuurlijke werkzaamheden, een kleine Van Poelgeest-Buitenweg in hun grachtenpand gecreëerd, die het ongetwijfeld ook ver zal brengen in het Nederbestuur. Er is ook al een kleine van Poelgeest, en het paar of drietal "verdient" gezamenlijk minstens 40 keer zoveel als ik, of als het verzetspensioen van mijn ouders, alles heel betrokken-integer, natuurlijk, voor wie het gelooft. Gefeliciteerd! 

 

2000 Jos Verlaan Radikaal Gewetensvol Onderzoeks-Journalist
  Omdat ik "Chaos aan de Amstel" een interessant hoewel slecht geschreven boek vond probeerde ik de schrijver ervan persoonlijk te spreken te krijgen in 2000.

Dit was de - vergeleken met mij - jonge heer Jos Verlaan, die acteerde alsof hij één van De Laatste Linkse Onderzoeks-journalisten was, en hoogstpersoonlijk Een Groot Revolutionair, in journalistieke vermomming, en toen werkzaam bij Het Parool, dat gevestigd was in een groot grauw en lelijk gebouw aan de Wibautstraat.

Voor wie het niet weet: Onderzoeksjournalist was een aanbeden ideaaltype en zelfbeeld van nogal wat zogeheten Neerlandse linkse journalisten, what with Woodward, Bernstein and Hunter S. Thompson, van Koos Koster t/m Constant Vecht, Gijs Schreuders ("De man die faalde", behalve in het innemen), Elsbeth Etty (Schreuders' immer zwaargeverfde nimf en muze, eveneens jenever-kenner) en Jos Verlaan (de Verzetsheld van Het Parool). Het is ook een zelfbeeld van personen die intellektueel, moreel en stylistisch helemaal niets voorstellen - wat temidden van hun gelijkwaardig begaafde collegaas wellicht wat moeilijk vast te stellen is, voor betrokkenen en hun gelijkbegaafde vrienden en collegaas.

Ik belde de Linkse Onderzoeks-Journalist bij Het Parool, en hij was wel geïnteresseerd doch enigszins skeptisch. Ik wees hem op mijn site, en kreeg een uitnodiging

"maar eens langs te komen op de redactie"

wat ik deed, toen ik daar wat gezondheid voor had, waarmee ik kon verschijnen in het Parool-gebouw.

Er gebeurde twee keer hetzelfde: Ik mocht spreken, per telefoon, staande tegenover een portier in militair bewakingsdienst-uniform, kennelijk vanwege het gevaar dat Revolutionaire Onderzoeksjournalisten dagelijks met heldenmoed trotseerden, anno 2000, met een juffrouw die sprak

"namens de redactie"

en die weliswaar toegaf

"uw interessante site"

gezien te hebben, maar mij zei dat Jos Verlaan, de opvolger van de Heldhaftige Koos Koster, mij

"helaas nu niet kon spreken"

maar dat ik "later" maar eens terug mocht komen.

Ondertussen, mag ik aannemen, werd ik gretig en via cameraas bespied door de spreekster en Verlaan, die konden zien dat ik enigermate lang fraai krullend haar heb, er beschaafd uitzie, en konden horen dat ik bijzonder helder en beleefd ABN spreek.

Drie weken later gebeurde exact hetzelfde opnieuw, en ik konkludeerde dat De Revolutionaire Onderzoeksjournalist én niet kon schrijven, én kennelijk de race-kak kreeg vanwege de risico's die een man als ik -

"zoon van mede-organisatoren van de de Februaristaking, hm hm", "geridderde vader, hm hm", "verwijderd van de UvA vanwege uw uitgesproken gedachten, hm, hm, dan zult u het er wel naar gemaakt hebben"

- voor een journalistieke carrière van een man als hij impliceerde.

Sindsdien is deze Revolutionair overgestapt naar de NRC, waar hij, evident vanwege zijn onvermogen behoorlijk Nederlands te schrijven, immer aan een mede-journalist gepaard wordt voor volstrekt oninteressante artikeltjes, die sporadisch verschijnen, maar hem omgetwijfeld een zeer veel betere broodwinning bezorgen dan mij.

Dag Jos! Solidaridad, compagnero! Viva Fidel! (En leg de Nederlandse mensheid nu eens uit wat Het Denken Van Che En Fidel voor een man als jij betekende! Ik herschrijf het dan wel naar enigermate leesbaar Nederlands proza voor je! Op mijn site! Gratis! Uit solidariteit!)

 

2001 Gemeentepolitie Amsterdam
  Aangezien mijn site on line te vinden was sinds 1996 (met ME in Amsterdam sinds 1999) besloot ik in 2000 en 2001 te proberen de Amsterdamse (ex-)commissarissen van politie Nordholt, Van Riessen en Kuipers te spreken te krijgen, en wendde mij daarom tot het gemeentelijke hoofdbureau van politie, waar ik een tweetal inspecteurs van politie van middelbare leeftijd trof, die mij heel beleefd behandelden en aanspraken, en beloofden e.e.a. voor te leggen aan deze halfgod-wetshandhavers (nooit voor mij te spreken ten tijde van mijn vergassing en bedreiging), en die inderdaad mijn site, mijn beleefde persoon, en wat schriftelijke bewijsmiddelen herhaaldelijk persoonlijk hadden gezien op het Hoofdbureau van Gemeentepolitie, vlakbij de Elandsgracht.

Ik heb dit gedurende twee jaren geprobeerd, ben fysiek langs geweest, en heb redelijk veel getelefoneerd. De heren inspecteurs waren en bleven onveranderlijk beleefd, maar ik kreeg alleen maar uitvluchten te horen namens Nordholt, Van Riessen en Kuipers.

Nordholt verdient sindsdien diverse miljoenen per jaar met dure praatjes waarin hij managers verklaart hoe heldhaftig, vastberaden en barmhartig een Nordholt de Amsterdamse drugshandel bestreden zou hebben; Van Riessen is kamerlid voor  de VVD en legt de Kamer regelmatig uit hoe heldhaftig, vastberaden en barmhartig een Van Riessen de Amsterdamse drugshandel bestreden zou hebben; en Kuiper leeft hoogst aangenaam van zijn bijzonder goede ambtelijke pensioen, naar ik mag hopen met een knappe jonge Thaise (of Thaise jongen, naar verkiezing).

Uiteraard heeft niemand nooit enig onderzoek naar geheime bankrekeningen van de heren gedaan, en ik geef toe dat ik voor de onderzoeksjournalist die dat zou proberen een heel geringe overlevingskans geef, want de Amsterdamse harddrugshandelaren zijn zéér veel gevaarlijker en professioneler dan de zogeheten "terroristische" pubers van allochtone afkomst waar de Amsterdamse politie zich op toelegt om te bestrijden

"uit naam van de idealen van de Februaristaking"

en ook veel vuurwapenvaardiger dan de Amsterdamse politie, van wie ze ook nooit enige last of hinder ondervinden, want dat zou de korpsgeest van het politiekorps van Amsterdam zeer verontrusten, en de vastberaden strijd tegen Het Terrorisme van Marokkaanse ADHD-pubers op het net zeer bemoeilijken.

 

2001 Rechtbank Amsterdam
  Ik kreeg een huurprobleem met mijn verhuurder (een grote Amsterdamse woningbouw-coöperatie), dat ik wel financieel kon oplossen, maar aangreep om te proberen de Amsterdamse rechtbank voor mijn zaak te interesseren.

Zo gedacht, zo gedaan, en ik verscheepte het hele dossier van ME in Amsterdam, zowel op papier als op schijf of CD, naar de rechter Westhof, die in Amsterdam recht sprak na een verleden, aldus een advocaat Panholzer, die hem kende,

"als voormalig studenten-radikalinski, Maarten!"

Rechter Westhof bleek het - neem ik aan - veel te druk te hebben met het drinken van hallucinerende huasca-thee met z'n radikale vriend mr. Bakker Schut (RAF-advocaat van weleer, en héél revolutionair integer), of wat ex-radikale meesters in het recht en Amsterdamse rechters ook mogen doen in hun ambtelijke en vrije tijd, zoals snuiven, roken, of Mulisch lezen, over De Oorzaken Van Het Kwaad.

Enig antwoord kwam er helemaal nooit van de rechtbank te Amsterdam, zelfs niet toen ik het hoofd van de Amsterdamse advocaten daarom verzocht daar op aan te dringen.

Rechter Westhof meent ongetwijfeld dat invaliden zoals ik, die zich immers

"grievend en/of beledigend"

hebben uitgelaten over hun partij-kameraden burgemeesters en bestuursdienst-advocaten en Bouw- en Woningdienst-advocaten vrijelijk in Amsterdam, naar vigerende hoofdstedelijke rechtsnormen, vergast, geterroriseerd en met moord mogen worden bedreigd door Amsterdams leidende economische ondernemers (de Amsterdamse drugshandelaars, zo bijzonder geliefd en geëerd in PvdA- en burgemeesters-kringen, vanwege de daar zo levende "idealen van de Februari-staking").

Geeft niet: Hij staat Onze Burgemeester niet aan! Vergast hem! Naar Amsterdams Recht! Hij is toch invalide, en heeft godbetere het ook nog "grievend en/of beledigend taalgebruik"!

 

2001 Advocaat-generaal Amsterdam
  Aangezien e.e.a. niet opschoot met de commisarissen van politie van Amsterdam, en ook niet met de rechtbank van Amsterdam, en al helemaal niet met de advocaten van de gemeente Amsterdam, tegelijk advocaten van de hoofdstedelijke harddrugshandel, besloot ik de advocaat-generaal van Amsterdam aan te spreken, een mr. Myer, ook

"deeltijd-hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam in De Mensenrechten"

Mr. Myer (PvdA) had het véél te druk met het lesgeven aan de UvA in

"De Mensenrechten"

om mij te ontvangen of beantwoorden of zelfs maar persoonlijk telefonisch te woord te staan, maar hij had een secretaresse, die hij kennelijk geinstrueerd had vriendelijk en beleefd te zijn, want deze vertelde mij zo een tien keer dat

"mr. Myer kan uw site héélááás niet vinden, meneer"

hoewel ik e.e.a. persoonlijk op schijf of CD had aangeleverd bij het Hof van Justitie te Amsterdam, tegen ontvangstbewijs.

Sindsdien is mr.Myer, toch ook, naast mensenrechten-kenner en -docent óók advocaat-generaal van Amsterdam, die naar ik mag aannemen heel goed betaald wordt voor zijn rechtsmatige inspanningen, ondanks het feit dat ik hem ook persoonlijk gemaild heb, voor mij volledig onbereikbaar geweest.

De lezer moet maar bedenken dat er sindsdien, in de afgelopen zeven jaar, slechts tussen de 70 en 140 miljard euro in en rond Amsterdam zijn omgezet in illegale drugs, en dat "illegale drugs"  helemaal nergens genoemd worden in de Verklaring van de Rechten van de Mens, die mr. Myer - wellicht "toevallig besneden" ook - ongetwijfeld op kan dreunen in omgekeerde volgorde, zelfs in zijn slaap, als

"deeltijd-hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam in De Mensenrechten"

Noblesse oblige, lezer! Hulde en dank aan mr. Myer! Hiervoor is mijn grootvader vermoord, en heeft mijn vader bijna vier jaar concentratie-kamp overleefd!

Opdat de Amsterdamse harddrugshandelaar maar zoveel mogelijk mag omzetten! "Uit naam van de idealen van de Februaristaking!" Met aktieve steun van de advocaat-generaal-deeltijd-hoogleraar mensenrechten! ("Vanwege mijn joodse identiteit", begrijpt u wel, want dat roepen atheïstische PvdA-ers heel graag uit, geheel conform Goebbel's rassenwaanzin).

 

2001 Officieren van Justitie Amsterdam
  Terzelfdertijd probeerde ik andere officieren van justitie in Amsterdam te bereiken, die geen tijd hadden voor doceren over mensenrechten, maar in de dagelijkse praktijk van de jaarlijks 10 à 20 miljard omzettende Holleeders, Kleppers, Mieremetten en overige zeer goede vrienden van Amsterdamse gemeente-advocaten en Amsterdamse burgemeesters, wethouders en PvdA- raadsleden stonden.

Ik trof een mr. Meulenberg, een man met een geoliede kaak, en - bleek mij uit de NRC, maar zei hij mij nooit -

"persofficier van Justitie"

van Amsterdam.

Mr. Meulenberg, die ik een keer of 10 à 15 aan de lijn heb gehad, was altijd oliekaakadvocaterig-beleefd tegen mij, maar wel met een immer hoorbare skepsis, en altijd gereed met deze of gene kwinkslag, zoals dat iemand

"die zo begaafd was al u bent toch wel een carrière kon maken".

En overigens kon hij, verzekerde hij mij even veel keren als ik hem aan de telefoon had

"helaas uw site niet vinden, meneer"

zodat het hem altijd weer

"aan evidentie ontbrak een oordeel te vellen"

De harddrugshandel handelde en moordde dus gewoon door, en als ik het wel heb is mr. Meulenberg nog steeds persofficier van justitie in Amsterdam, anno 2007, wat tal van geëerde Amsterdammers vast een heel veilig gevoel geeft, maar mij helaas niet.

Ik heb mr. Meulenberg dan ook al heel wat jaren niet gebeld, en mag hopen en aannemen dat zijn carrière heel voorspoedig verloopt, en dat zijn geheime rekeningen in Zwitserland een zeer aangenaam Zwitserleven beloven bij zijn, waarschijnlijk zeer spoedige, pensionering. (U kunt hem wellicht in 2008 op Antigua treffen, waar het heel goed golven is, de cocaïne vrijwel gratis is, en veel Amsterdamse politiemannen van hun welverdiende pensioen genieten, zodat je er je ABN niet vergeet. Ook heeft het een heerlijk klimaat, en aangename casino's, en heel professionele jonge dames van opmerkelijke schoonheid en financiële gewilligheid, en vast schone jonge heren ook, als Meulenberg die overtuiging is toegedaan. Vale!)

 

2001 Hoofd (tijdelijk) GGD Amsterdam
  Op het internet was ondertussen gebleken zéér veel informatie over ME te zijn, die trouwens persofficier van justitie Meulenberg

"helaas ook niet kan vinden, meneer"

Voor mij was dat makkelijk (maar ik heb ongetwijfeld een hoger IQ dan mr. Meulenberg) en er was me gebleken dat in Amerika de Food and Drugs Administration een preparaat vrijgegeven had voor de behandeling van ME dat beoogde meer energie te geven, en NADH heette.

Dit sloot goed aan bij een theorie die ikzelf had opgesteld over ME en mijn voortdurende gebrek aan energie, maar was te duur voor mij om te betalen, van mijn immer geminimaliseerde bijstandsuitkering, waarvan ik toch al maandelijks opdraaide voor aanzienlijke medische kosten.

Ik richtte mij tot de SD, voor bijzondere medische bijstand, die mij, als vanouds, naar de GGD verwezen, voor een zogenaamd "medisch oordeel".

De laatste keer dat ik dat gedaan had trof ik een arts J. Stomp, die begon met mij te zeggen in ons persoonlijk gesprek over medische bijstand i.v.m. mijn medische kosten voor mijn ondertussen erkende ziekte

"Ik zie niet in waarom De Nederlandse Gemeenschap u zou ondersteunen"

en mijn scherp geschreven brieven in protest waren, als te doen gebruikelijk in Amsterdam, niet beantwoord noch behandeld door zowel de GGD als de Amsterdamse Ombudsman.

Ik was dus niet vol hoop, maar ging toch, en had eens geluk, want toen ik bij de GGD-lokalen op de Nieuwe Herengracht arriveerde bleek deze hele institutie op sterven na dood, zonder personeel, in een uitgestorven gebouw, omdat de voorgaande directie, van allerlei ongetwijfeld hoogbegaafde en integere medici, elkaar de tent hadden uitgevochten om maar kontrole te kunnen krijgen over een zo medisch-financieel voordelig instituut als de GGD.

De GGD was op dit moment feitelijk failliet, en de enige drie personen in het GGD-gebouw die ik trof waren de portier, de secretaresse van de nieuw-benoemde directeur Yvonne Baune, en deze directrice zelf.

Mevrouw Baune, bleek me later, was een mr. in het Nederlands Recht, een zeer prominente Amsterdamse carrière-ambtenaar, een PvdA-lid, en getuige haar uiterlijk, dat een zeer grote verwantschap had met het huidlandschap van de dichter W.E. Auden, en veelgetraind alcoholica.

Maar ze was onder de indruk van mijn conversatie, in het bijzonder het magische woord "bio-chemisch", dat zij herhaaldelijk nasprak toen ik het gebruikte, en ook van mijn verwijzing naar prof.dr. Molenaar, die mij in deze steunde.

Ikzelf was wat verbaasd over haar begaanheid met "bio-chemisch", maar wist toen nog niet dat zij feitelijk gemeente-advocaat was en de opdracht had de puinhopen van de GGD zo spoedig en stil mogelijk te ruimen.

Hoe het zij, mevr.mr. Baune + secretaresse beloofden mij hulp, werkten me zo snel mogelijk het volledig uitgestorven GGD-gebouw uit, en - wat wonder! - ik bleek de toegezegde hulp voor NADH ook te krijgen, bij wijze van unieke uitzondering op mijn vragen om hulp in Amsterdam.

Helaas bleek de NADH, die ik maandenlang trouw genomen heb, niet te helpen (als te doen gebruikelijk, is later gebleken, met veel langjarige ME-patiënten).

 

2002 Prof. dr. Molenaar
  Peter Molenaar had mij geholpen, en zag ondertussen met lede ogen aan dat ik geen enkele hulp kreeg in Amsterdam, terwijl zowel hij als ik graag wilden dat ik bij hem zou promoveren, op een logisch onderwerp van psychologisch belang, namelijk propositionele attitudes, waar ik ook op afgestudeerd was bij hem, in 1993.

Hij schreef dus een fraaie brief voor me, op universitair papier, waarmee ik naar de GGD en de gemeente en de gemeentelijke ombudsman ging.

NB: Het voornaamste probleem was totaal gebrek aan enige hulp bij aanzienlijke invaliditeit en een allerminimaalste gemeentelijke bijstands-uitkering - en ik wendde mij overigens tot de gemeente

Dat vermeldde prof.dr. Molenaar niet in zijn fraaie brief, maar dat hoefde ook helemaal niet, want hij verwees ook naar mijn site, waar dat allemaal op te vinden is.

Een en ander - diplomaas, necrologie van mijn vader, brief, en een deel van mijn website - zijn wel ter hand gesteld van de GG&GD-directie, in de vorm van de persoonlijke secretaresse van het hoofd der GG&GD, prof.dr. René Coutinho. Deze persoonlijke secretaresse heet(te) Charlotte Bruinsma, dus net als de hartsvriend van Prinses Mabel, en zei mij op mijn desbetreffende vraag dat

"u best mag zeggen dat ik de zuster van Klaas Bruinsma ben".

De lezer kan begrijpen, wellicht, dat dit (1) mij een zeer veilig gevoel geeft en (2) het een en ander suggereert in samenhang met het feit dat prof.dr. René Coutinho heroïne en andere drugs mag geven aan de vele Amsterdamse junken, naast grote subsidies voor nieuwe tanden, nieuwe huisinrichting, nieuwe kleren, en overige gemeentelijke bijdrages die dienen om deze mij verre meerderwaardige - blijkt evident uit mijn behandeling - Amsterdamse Burgers (eventueel Duits, zonder Nederlands paspoort) - naar de grootst mogelijke humane ingevingen van zijn menselijk hart terzijde te staan bij hun (Her-)Integratie In Onze Democratische Rechtsstaat.

Ook is het ongetwijfeld zo dat in Amsterdam jaarlijks miljarden omgezet en verdiend worden in de illegale drugshandel, en dat prof.dr. René Coutinho ongetwijfeld de juiste medische toon kan treffen als hij zegt (met Aeschylos en Marx)

"nihil humanum me puto est".

Het is wellicht ook niet onaardig te vermelden dat ik in eerste instantie, toen ik de brief van prof.dr. Molenaar persoonlijk wilde bezorgen, terecht kwam in een afdeling van de GG&GD vol bijzonder goed geklede, van fraaie tanden voorziene Amsterdamse junken, in de zoete geur van aceton, die ik zogoed ken uit mijn tijd in de Sleep-In. (Want zo ruikt heroïne.)

Mijn eigen konklusie is dat prof.dr. René Coutinho - ook wetende van mijn depressiviteit - mij de zelfmoord probeerde in te manipuleren, vrijwel zeker vanwege de belangen van drs. Ed van Thijn, mr. Schelto Patijn, en mr.dr. Job Cohen.

Wie dat anders ziet mag het gaan uitleggen bij een rechter, bij voorkeur in Straatsburg, voor het Europese Hof van de Mensenrechten.

 

2002 Amsterdams ombudsmens
 

De Amsterdamse Ombudsman is een halfgod die voor een man als ik niet of alleen na onderhoud met en screening door getrainde mindere halfgod-ambtenaren.

Mijn konklusie is dat mevr. mr. Nora Salomons mij de zelfmoord probeerde in te manipuleren, vrijwel zeker vanwege de belangen van drs. Ed van Thijn.

Wie dat anders ziet mag het gaan uitleggen bij een rechter, bij voorkeur in Straatsburg, voor het Europese Hof van de Mensenrechten.

 

2002 Ambtenaar Rene Zegerius
 

Ik heb over deze sportschooljongen die mij vrijwel direct bij het begin van ons persoonlijk gesprek vroeg, schuddend met zijn biceps ter dikte van mijn dijbenen, grijnslachend vroeg

"Heb je ooit wel eens een pak slaag gehad, Maarten?"

zoals ik prof.dr. Molenaar direct nà het gesprek meedeelde, evenals over de evident vals gebleken en vals gedane beloftes aan mij en hem weinig te zeggen behalve het vermelden van de links

want deze Zegerius verwees me

"naar het Leger des Heils, als u dan hulp nodig zou hebben"

Mijn konklusie is dat René Zegerius mij de zelfmoord probeerde in te manipuleren, wetende van mijn depressiviteit, pijn, en jarenlange welbewuste gemeentelijke mishandelingen, vrijwel zeker vanwege de belangen van drs. Ed van Thijn, mr.dr. Job Cohen, en medisch drs. Oudkerk.

Wie dat anders ziet mag het gaan uitleggen bij een rechter, bij voorkeur in Straatsburg, voor het Europese Hof van de Mensenrechten.


 

2002 Maatwerk
  Ook in 2002 besloot de SD mij weer eens aan te pakken, en zo mogelijk van het Hilton te doen springen, ten behoeve van de carrières en inkomens en reputaties van Van Thijn, Patijn, Cohen en Oudkerk.

Ik schreef er twee mails over, niet geheel en al vol vreugde en vriendelijkheid:

Dit was het doen en laten van Derk Berkhof, chef van de SD Bilderdijkkade, die mij minstens 5 jaar lang geweigerd heeft te ontvangen, te beantwoorden middels brief of mail, of te spreken per telefoon, ondanks vele tientallen beleefde verzoeken mijnerszijds.

Mijn konklusie is dat Derk Berkhof mij de zelfmoord probeerde in te manipuleren, vrijwel zeker vanwege de belangen van drs. Ed van Thijn, mr.dr. Job Cohen, en medisch drs. Oudkerk.

Wie dat anders ziet mag het gaan uitleggen bij een rechter, bij voorkeur in Straatsburg, voor het Europese Hof van de Mensenrechten.


 

2002 Stichting 40-45
  Eind 2002, fysiek heel beroerd, besluit ik me weer eens tot de Stichting 40-45 te wenden, en daar br brief van prof.dr. Molenaar bij te gebruiken:

Aan directie Stichting 40-45
Antwoord van Stichting 40-45

Ik wend me dus tot de Stichting Dienstverlening Zaanstreek Waterland, Afd. Oorlogs en Geweldsgetroffenen, Snuiverstrat 63a, 1561 HB Krommenie, die mij is aangeraden door directeur De la Haye van de Stichting 40-45. (De straatnaam doet denken - achteraf - aan WEThouder Oudkerk, waarover hieronder wat meer.)

 

2003 "Sociaal Werker" "Rob Verhagen"
  De zojuist genoemde Stichting Dienstverlening Zaanstreek Waterland, Afd. Oorlogs en Geweldsgetroffenen stelt mij in verbinding met hun sociaal werker Rob Verhagen, met wie ik enige mails uitwissel eind 2002. Ik gebruik voor het volgende overzichtje Recent.

2002

Trouwens... de lezer(es) die dit wellicht "wel een hele riedel e-mails" vindt heeft gelijk, maar zoals wel vaker heb ik een bedoeling met e.e.a., uitgedrukt door de aanhalingstekens in de titel van dit punt.

Hier is het vervolg in

2003

Het geval wil dat ik sinds 1970 geen TV heb en zéér zelden TV kijk, altijd met het gevoel er verstandig aan te doen zo'n strontmachine niet in huis te hebben. Een bijkomend nadeel is echter dat ik de koppen van politici vaak niet ken noch herken.

Aan de andere kant, Rob Verhagen - merk op, alleen bij wijze van sugestie: Rob - Oudkerk - Verhagen - De La Haye - Maxime Verhagen - léék uiterlijk verdomd veel op Rob Oudkerk zoals ik mij deze herinnerde van fotoos, alleen wat sjofeler gekleed en minder expansief van gedrag, en later bleek hij, via de radio, ook nog  precies zo'n stem te hebben.

Het eerste was me meteen duidelijk toen ik het persoonlijk gesprek met hem overdacht (in een Amsterdamse kroeg) en de stem-wijzer leerde ik later.

Ongeacht de werkelijke identiteit van "Rob Verhagen" - en mijn persoonlijke waarschijnlijkheid dat deze feitelijk Rob Oudkerk was was ondertussen boven 1/2 gekomen, al wist ik noch iemand anders (behalve mevrouw Oudkerk en de betrokkenen) iets van Rob Oudkerk's sexuele escapades met heroïne-hoertjes aan de Thamesweg of met cocaïne bij het wethouderlijk verpozen, noch van zijn spontante uitingen (sprekend "met joodse identiteit") over Marokkanen (die hem aan het vrouwelijk geslachtsdeel, hem zo bekend van de Thamesweg, doen denken, "Solidair en Sterk!" ook), terwijl ik ook nog niet wist van z'n humanistische grootvader Cohen - was ik het ondertussen behoorlijk zat en besloot gewoon mijn vordering te herhalen, en mijn taalgebruik wat aan te scherpen:

Antwoord van Rob Verhagen, Rob Oudkerk, Job Cohen en B&W van Amsterdam: Geen. Wèl beweerden degenen die ik wel mocht bereiken nog steeds - en al máánden - dat de zo bijzonder integere Stichting Dienstverlening Zaanstreek Waterland, Afd. Oorlogs en Geweldsgetroffenen maand in maand uit, drie, vier maanden lang, "computerstoringen" had, om welke reden

"meneer Rob Verhagen u hééélááás niet kan antwoorden"

(en natuurlijk ook niet via z'n eigen computer, of desnods een internet-café):

Hier is tenslotte de afhandeling van het geheel, en merk vooral de exquise beleefdheid van het wezen dat zich "Groeneveld" noemde:

En dat is het laatste wat ik mocht vernemen van de Stichting Dienstverlening Zaanstreek Waterland, Afd. Oorlogs en Geweldsgetroffenen en van de Sticxhting 40-45 en van "Rob Verhagen".

Ik heb nog wel gebeld en gemaild met de Stichting 40-45 sindsdien, en ze een keer of vijf verzocht "Rob Verhagen" persoonlijk met mij te laten spreken, met een identiteits-bewijs (ikzelf moet me iedere keer identificeren, met bewijs en nummer, bij willekeurige anonieme Amsterdamse ambtenaren), maar niks, niente, nada, nothing, nichts, ingenting.

De lezer(es) mag z'n eigen konklusies trekken. Rob Oudkerk "werkt" tegenwoordig weer in Den Haag, als

"kanjer"

- zegt zijn direkteur-en-vriend - om pubers Normen en Waarden bij te brengen, op iets dat zich "College" noemt. Hij is ongetwijfeld nog steeds vóór gekozen burgemeesters.

 

2004 Ontheffing studieschuld
  In het begin van 2004 krijg ik een papieren brief van de Studiefinanciering, ondertussen kennelijk al jaren geprivatiseerd en herbenoemd tot het Orwelliaanse "Informatie Beheer Groep" met daarin het nieuws dat "uw studieschuld" gereduceerd is tot 0 vanwege 17 jaar geen inkomen c.q. als armlastige in de allerminimaalste Amsterdamse bijstand.

Ik heb op dat moment meer dan 20 jaar deurwaardersbedreigingen van deze dienst gehad; ik heb ertegen moeten procederen; mijn studiefinanciering is volstrekt onrechtmatig en onbehoorlijk vele keren ingetrokken (o.a. in 1977, 1983, 1984); ik heb er in 20 jaar tevergeefs telefoneren nog nooit een behoorlijk mens getroffen die zelfs maar wist waar ik van sprak; en ik heb een opleiding gehad alleen geschikt voor randdebielen, Connie Palmen en René Boomkens, en overige BN'ers met IQs van ca. 115, maar niets van enige interesse of belang voor wie hoger begaafd is dan dit zeer middelmatige MULO-niveau van weleer.

De ontheffing is overigens geheel in overeenkomst met de Nederlandse wet en het feitelijk contract dat ik vele jaren met deze zogeheten "dienst" heb; de behandeling gedurende al die jaren is alleen maar als smerig, stuitend en beestachtig te kwalificeren, althans voor wie van adekwaat descriptieve niet-eufemistisch liegende terminologie houdt.

Overigens: Er zijn over de afgelopen 30 jaar vele duizenden klachten van vele duizenden (ex-)studenten over deze organen geweest. Ik ben in dit opzicht geheel de enige niet, en mijn klachten en ervaringen zijn geheel normaal.

 

2004 "Herintegratieprojekt"
  Ondertussen hadden B&W en de SD niet stilgezeten: De SD had mijn dossier kennelijk versnipperd, want deelde mij op officieel gemeentelijke brief mee met

"geen enkele klacht van u bekend"

te zijn, want een absolute leugen was, want ze hadden er vele gehad, vaak tegen ontvangstbewijs of als aangetekende brief, maar inderdaad nooit waardig bevonden te beantwoorden, anders dan mij naar de GGD te sturen voor "medische keuring".

Men vond het hoog tijd dat ook ik aan het vakkenvullen gezet werd, en riep mij op te verschijnen bij de fa. Alexander Calder.

Ik schreef een mail of twee, en de firma Calder bedacht zich, en gaf de opdracht terug aan B&W van Amsterdam. Dit was verstandig, al kreeg ik nog wel een angstige mail van de firma met de vraag of ik stappen tegen hen zou ondernemen, waarop ik vriendelijk en troostrijk van nee antwoordde, omdat ze mij immers niets gedaan hadden, en van mijn geval niets geweten hadden toen het als dossier op hun bureaus verscheen.

Dit geheel was vooral het doen en laten van Derk Berkhof, chef van de SD Bilderdijkkade, die mij minstens 5 jaar lang geweigerd heeft te ontvangen, te beantwoorden middels brief of mail, of te spreken per telefoon.

Mijn konklusie is dat Derk Berkhof mij de zelfmoord probeerde in te manipuleren, vrijwel zeker vanwege de belangen van drs. Ed van Thijn, mr.dr. Job Cohen, en medisch drs. Oudkerk.

Wie dat anders ziet mag het gaan uitleggen bij een rechter, bij voorkeur in Straatsburg, voor het Europese Hof van de Mensenrechten (en moet de brieven van mijn huisarts en medisch specialist aan de SD meewegen).

 

2005 Nedernieuws
  Ik ging ondertussen regelmatig verder met Nedernieuws, in feite eenvoudig door mails aan mijn broer over het reilen en zeilen in Nederland, na de moord op Fortuyn, maar twee maanden voor de moord op Van Gogh, en ging trouwens ook door met Multatuli, waarin ik 2001 begonnen was, vol walging vanwege een brief van het Amsterdamse Ombuds"mens".

Het was een interessante maar geen vrolijke tijd eind 2004, want Theo van Gogh werd op 2 november vermoord. Mijn commentaren daarop in Nedernieuws waaieren allerlei kanten op, en zijn interessanter en geïnformeerder (vooral over Theo) dan mij overigens bereikt heeft over het onderwerp, ook al omdat ik zijn site enigszins gevolgd had, en zelfs een keertje zijn zogeheten Troetelturkerinnetje uitgelegd wat logisch redeneren en zomeer is.

Mijn fysieke toestand in 2004 en 2005 was trouwens behoorlijk desastreus, en ik lag beide jaren minstens 20 uur per dag in bed, waar ik gewoonlijk wakker werd stijf als een plank van de spierpijn, en op een beroerde dag onmiddellijk in hevig gezweet uitbarstte - drup, drup, drup van mijn hoofd naar het toetsenbord - als ik opgestaan was en twee stappen gelopen had naar de computer.

 

2005 Belasterd uit naam van B&W
 

Ik schreef RAMO = Relatief Aan Mijn Ouders nadat mij meegedeeld was dat "iemand sprekend namens B&W van Amsterdam" - juffrouw Joke Dierdorp (vroeger Raschew geheten), juffrouw Astrid Blok, beide "persoonlijke assistentes" van Job Cohen? - achter mijn rug om mij belasterde bij wie ik hulpsverleningsverzoeken deed.

Hoe dat precies ging weet ik niet, maar ik kan het me makkelijk voorstellen:

  • Goeiemiddag, u spreekt met (Thuiszorg, AWBZ, Bijzondere Bijstand ... you name it)
  • Goedemiddag, ik bel u namens B&W van Amsterdam, over uw cliënt Maartensz. Kunt u dit even nakijken?
  • O, de burgemeester! Wat leuk! Ja hoor, Maartensz die staat in onze dossiers.
  • Ja, dat is het nu juist: Oók in de onze.....weet u, wij van B&W zouden het zéér op prijs stellen - vooral meester Cohen en dokter Oudkerk - als u de betreffende afhoudt. Ziet u, het is een heel pijnlijk medisch geval, en ook drs. Ed van Thijn verzoekt u, uit naam van de idealen van de Februaristaking, weet u ... betrokkene is een beetje, hoe zal ik het zeggen....
  • .... ach Collega! Een half woord is genoeg! Als ik op 'm kon stemmen dan deed ik dat, op Cohen bedoel ik. "Ein echter Mensch!" Doet u 'm vooral de groeten namens mij en onze collegaas! Het komt in orde!

Het heeft onder die omstandigheden, met mijn voortdurende moeheid en pijn, geen enkele zin enige Amsterdamse instantie of ambtenaar om enige mij wettelijk en moreel toekomende hulp te vragen.

Ik heb dat sindsdien dan ook niet meer gedaan.

 

2005 CFS Centrum
  Ik had mijn huisarts weer om hulp gevraagd, omdat ik op het internet over ME in verband met l-carnitine had gelezen, en dat op eigen kosten uitgeprobeerd had, en meende enige evidentie te hebben dat het mij wat hielp.

Mijn huisarts was aangeschreven door het CFS-Centrum dat enige jaren eerder opgericht was in Amsterdam zonder dat dit nieuws mij bereikt had; ik maakte een afspraak; en werd snel geaccepteerd als M.E.-patiënt; en aan het l-carnitine slikken gezet, overigens een experimentele behandeling zonder echte garanties, behalve dat gebleken was dat het in ca. 50% van de empirische gevallen positief gewerkt had, in meerdere of mindere mate.

Aangezien l-carnitine overigens niet gevaarlijk is, maar prijzig in de aanschaf, was ik geïnteresseerd in dit experiment, want dit was het eerste medicijn dat door de officiële medische wereld voorgeschreven werd, en vergoed werd door de verzekering.

Dit experiment begon in augustus 2005, met een nogal beroerde conditie, en hielp de eerste maanden weinig of niets.

 

2005 Fanmail
 
Ik krijg wel eens aardige fanmail, zelfs van Nederlanders en Nederlandsen die mij alleen van mijn site kennen. Hier is er één met een goedgemeende raadgeving:

Geachte heer Maartens,

 
Vandaag kwam ik geheel toevallig op uw site terecht en raakte direct gefascineerd. Allereerst door wat ik toen nog voor uw enorme zelfoverschatting hield, deze kwaal laat mij telkens weer lezen en lachen, dus ik las gauw verder. In uw geval echter bleek/blijkt er meer aan de hand, hoewel wel een beetje gezwollen van eigendunk bezit u werkelijk substantie en denkvermogen.

Zelf ben ik geen genie, in het geheel niet, maar wel iets intelligenter dan gemiddeld. Helaas beschik ik tegelijkertijd over een werkelijk sociaal hart en ben ik overgevoelig voor hypocrisie, vandaar dat ik mijn intelligentie niet op niveau ontwikkeld heb: ik had dan terecht gekomen in het milieu dat u zo genadeloos heeft uitgekotst. Ik hoef niet uitgekotst te worden, ik sterf in dergelijke omstandigheden een beetje af en vermijd dat dus. Ooit ben ik naar het buitenland gevlucht vanwege de Nederlandsche situatie maar heb moeten constateren dat een groot deel van het probleem niet veroorzaakt wordt door Nederlanders maar door mensen in het algemeen. Mogelijk bestaan er ook landen op deze wereld waar respect voor elkaar en wat ons omringd vanzelfsprekend is maar helaas heb ik dat tot nu toe alleen aangetroffen in een reservaat waarin de laatste overlevenden van een uitstervende stam leven. In een wereld waarin men leeft volgens het recht van de sterkste is een dergelijke cultuur tot ondergang gedoemd.

 
Ik zal uw site zeker nog vaker bezoeken omdat ik nog lang niet uitgelezen ben en het voor mij een plek van lering en inzicht is. Wel hoop ik dat u gaat proberen minder lange zinnen te formuleren. Momenteel raak ik af en toe de draad kwijt, bij nadere analyse blijkt dat telkens weer veroorzaakt te worden doordat de zinnen zo lang zijn dat u zelf het spoor bijster bent geraakt. U maakt dan grammaticale fouten die een intellect als het uwe onwaardig zijn: een zin bevat bijvoorbeeld wel een onderwerp maar na de bijzin daarbij vergeet u verder te gaan waarmee u bezig was en zodoende ontbreekt het gezegde of andere delen die noodzakelijk ijn voor het begrijpen van het verhaal. Dit soort dingen ben ik een paar keer tegen gekomen maar helaas ben ik vergeten één of meerdere voorbeelden op te schrijven zodat ik u nu geen concreet verhaal kan doen. Ik zal daar in het vervolg beter op letten zodat ik gedocumenteerde kritiek kan geven.
 
Een tweede punt waar ik iets over aan te merken heb is het feit dat u in herhaling blijft vallen over het u aangedane onrecht. Het is een feit dat u meer dan bijzonder onredelijk behandeld bent maar een groot deel van de gebeurtenissen is lang geleden en wordt al heel vaak genoemd en toch blijft het telkens weer terugkomen. Natuurlijk moet het verleden niet vergeten worden maar blijven hangen in ervaren onrecht maakt het niet ongedaan. Bovendien weet u heel duidelijk dat u niet ineens achteraf in het gelijk zal worden gesteld, zoiets gebeurt maar één keer in de 500 jaar en die eer is té recent W Oltmans te beurt gevallen. Daarnaast weet ik uit eigen ervaring dat deze vorm van 'blijven hangen' ontzettend veel energie vreet, iets dat me in uw geval (maar dit is een lekendiagnose) dubbel zonde lijkt vanwege uw ziekte.
 
Of u zich mijn kritiek aantrekt of niet, of u er iets mee doet of niet, of u het mij kwalijk neemt of niet, het maakt niets uit, ik zal uw site blijven bezoeken. Het is voor mij leerzaam en amusant en tegelijkertijd een feest van herkenning. Ik geniet van uw analyses en ben blij iemand tegen te komen die bepaalde inzichten deelt.
 
Met respectvolle groet ---

Ik ben vereerd en gevleid, maar wat betreft "W Oltmans" en mijn kansen op schadevergoeding onder het vigerend Neerlands Recht, waar ik inderdaad weinig illusies over heb te verliezen:

Misschien dat dit CV als antwoord kan dienen? Of "Over mijn ME"? Of het geherformatteerde ME in Amsterdam? Of wellicht, in een land waar financieel gewin zo bijzonder moreel wordt geacht, en rijkdom de maat aller normen, de grondslag aller goedheid, en de Nedernorm aller Nedermoraal is, wellicht mijn vordering, die ikzelf serieus neem en hoop te innen?

Of deze vraag:

  • Waarom hebben mijn ouders en grootouders nu eigenlijk in het verzet gezeten; waarom is mijn grootvader vermoord in een Duits concentratiekamp; en waarom heeft mijn vader bijna vier jaar concentratiekamp overleefd, en er een Nationale Verzets-tentoonstelling over gecreëerd?

Opdat ik maar vlijtig geterroriseerd mocht worden, vlijtig vergast mocht worden door een harddrugshandelende huisbaas, herhaaldelijk van de universiteit gegooid vanwege "uw uitgesproken gedachten", en 18 jaar constante pijn moest dragen omdat het drs. Ed van Thijn belieft

"uit naam van de idealen van de Februaristaking"

- die dat zelf ook hoogst bijzonder moreel, menselijk,en integer kan, zoals alleen hij, Cohen ("ein echter Mensch") en Oudkerk ("medicus") dat kunnen - heel

"Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig"

een invalide te laten terroriseren en vergassen, één met mijn hun persoonlijk - net als mijn vader, die ze vast alle drie herhaaldelijk de hand hebben geschud, als geridderde organisator van de Nationale Verzetstentoonstelling, en als zeer bekend en geacht man in Voormalig Verzetskringen - heel welbekende achtergrond, en geheel welbewust en opzettelijk, en tot nu toe geheel ongestraft?

Alsof vergassen, met moord doen bedreigen, uit de slaap doen houden, in harddrugs doen handelen, en miljarden doeb omzetten in illegale drugs tot de kerntaken en persoonlijke liefhebberijen van B&W van Amsterdam?

En wat is dan de zin, inhoud en betekenis van het "Nederlands Recht", "De Nederlandse Rechtsstaat", "Ons Democratisch Bestuur", en - ik vergat het daar bijna, o lezer(es) - de "Heldhaftigheid, Vastberadenheid, Barmhartigheid" van Amsterdamse burgemeesters en wethouders, met "joodse identiteit", "met islamitische identiteit", met "socialistische identiteit (genus PvdA)"?

Als iedere Somalische economische vluchtelinge, iedere arisch geblondeerde neo-rechtse populist, zomaar bewaking krijgen vanwege hun grote lijden en de grote gevaren waaraan zij zijn blootgesteld, door eigen taalgebruik bovendien, en iedere Amsterdamse junk vertroeteld wordt door GGD-hoofden die geen brieven of klachten beantwoorden, maar veel gratis heroïne en Amsterdamse financiële steun uit te delen hebben aan alle Amsterdamse voortreffelijke junken - ook van Duitse nationaliteit, want

"de gemeente Amsterdam discrimineert niet"

adverteert de gemeente zelf, uit de belastinggelden, voor wie het wil geloven.

Ik vraag het maar eens, niet alleen aan de aardige schrijfster, maar aan Nederlandse bestuurders, politici, journalisten, columnisten, publicisten, academici, filosofen en overige Neerlandse publieksvoorgangers, publiekgangmakers, publieksprekers....

Zeker oostindisch doof, blind, en stemloos als de zo carrièrematig geschoolde drie spreekwoordelijke aapjes, nietwaar?

Het is eerder zo gezien en gezegd, o waarachtige medemensen van Neerlanderthaalse morele en intellectuele begaafdheid!

   Gy hebt het Volk bedorven! Gy, schriftgeleerden, gy, gy, gy . . .

    Gy, met uw gepraat over dingen die vanzelf spreken. Gy, met uw gepraat over dingen die in 't geheel niet spreken. Gy, met uw rechterzy en uw linkerzy. Gy met uw behoud en met uw liberalisme. Gy, met uw "eerste beginselen" die onmisbare bondgenooten van elke beginselloosheid. Gy, met uw deftigheid en witharige wysheid. Gy, met uw duitenplatery, dat is: gy met uw bedrog . . . GY hebt het Volk bedorven! [8]

   En ge huist, als vuil ongedierte, niet alleen in de plooien van de toga der Volksvertegenwoordigers - ge nestelt overal waar ge kunt plaats vinden tusschen naad of vouw der bedekking van de een-of-andere deftigheid. Gy, sprekers, praters, schrijvers, redenaars, preêkers . . .

En

 ..'t Zal niet gezegd worden dan niemand de ziekte aantastte, de rotte ziekte waaraan dit Volk lydt: de LEUGEN.
Ik zal doen wat ik kan..

Maar hij en ik bevonden ons temidden van pygmeeën, nietwaar, en onze ondeugd was en is dat we de waarheid spreken over Nederland, Nederlanders en Nederlandse bestuurders en ambtenaren, en Nederlandse corruptie, leugens, diefstal en misdaden.

En dat kan niet en mag niet, in Nederland, onder Nederlanders, want Ons Volk (fan Tsjempions!) wil dat niet. Dat ondergraaft hun trots zelfbeeld; dat ontregelt hun illusies; dat verstoort hun dagelijks gelieg en geposeer in de media, over Normen, Waarden en de eigen grote morele voortreffelijkheid en integriteit; dat zou - o schande - "het buitenland" wel eens te denken kunnen geven.

Dat is alles onneerlands, onvaderlands, onpatriottisch, zeldzaam ongebruikelijk ook, en onvriendelijk tegen gouverneurs en burgemeesters, en vreselijk hoogmoedig, dus slecht, verwerpelijk, immoreel, ongelijkwaardig, en overig lokaal afgrijselijks, tot "fascistisch" en "terroristisch" toe, want aangesproken Nederlanders zijn zelf nóóóóóóóóit

"grievend en/of beledigend"

en hebben overigens inderdaad onveranderlijk een beroerd slechte stijl, die natuurlijk wel trots gedeeld, herkend en bewonderd door miljoenen gelijke gelijkwaardigen, van gelijkwaardige moraal en verstand, hoogst integer ook.

Kortom, heel menselijk, heel gemiddeld, heel herkenbaar.

Er ligt een drugstaat tussen de Schelde en de Rijn,
Dankzij Nordholt, Cohen, Oudkerk en Van Thijn.

Het is niet vrolijk of optimistisch stemmend. Dunkt mij, in alle bescheidenheid, natuurlijk.

 

2005 Afvoer
  Ik lig sinds 1996 voornamelijk in bed. Wie naar mijn site kijkt mag dit wellicht vreemd voorkomen, maar alles is geschreven met moeheid of uitputting, en met voortdurende pijn, vooral in armen en benen.

Dit betekent in de praktijk dat ik in bed lig, wat schrijf, in bed lig om bij te komen (slapen zonder pil lukt nooit vanwege pijn) enzovoort enzoverder. Het enige way ik verder kan is af en toe het huis uit wankelen voor brood en andere boodschappen, op 'gezonde dagen' naar het Vondelpark voor een paar uur, voornamelijk zitten, en dat is mijn leven. Slapen gaat meestal redelijk, met een slaappil, behalve als ik teveel pijn heb. Dan lukt het gewoonlijk ook wel, maar niet meer dan een paar uur.

Waar ik ook jaren last van heb - vanaf ca. 1989 tot 2004 - is plotselinge nachtelijk kramp in een kuitspier, die dan plotseling volkomen stijf staat, en daar alleen uit is te krijgen door mijn hiel vast te houden en te trekken, en geduld te oefenen. (Dit hang kennelijk samen met de magnesium-huishouding in M.E.-patiënten.)

En het is ook een ervaringsfeit dat programmeren me moeilijk valt na 1996, vanwege vermoeidheid en het feit dat dit gewoonlijk vergt dat je veel in je geheugen houdt. (Logisch redeneren gaat nog wel, want dat vergt minder geheugen-inspanning.)

(...)

 

2006 Nederlog
  Eind 2005 besloot ik dat Nedernieuws mij enigszins begon te vervelen, omdat ik met mijzelf had afgesproken het over Nederlands nieuws te hebben, en niet over wat anders, en omdat ik een ander formaat dan mails aan mijn broer wilde uitproberen.

Op 1 januari 2006 begon ik met Nederlog, dat een veel wijder bereik had, en niet meer als mail aan mijn broer gericht was, zoals Nedernieuws wel.

 

2006 Experiment carnitine
  In het voorjaar van 2006 had ik ca. een half jaar carnitine geslikt. Omdat het weinig verschil maakte, in positieve of negatieve richting, en het beste wat ik met stelligheid kon zeggen was dat als er een verschil was het positief maar niet groot en wel variabel was (net als M.E., want dat fluctueert ook nogal onvoorspelbaar, behalve in dit ene opzicht dat als je je teveel inspant, je dat subiet de volgende dagen, weken of maanden terug zal betalen met meer pijn en meer uitgeputheid).

Mijn behandelend specialist besloot de doses te verhogen, en na enige tijd begon ik diarrhee te krijgen, dit laatste overigens een bekend gevolg van teveel carnitine, en op zichzelf niet schadelijk.

Ik besloot een radikaal experiment te ondernemen, door onmiddellijk met l-carnitine te stoppen voor één à twee maanden om te zien of dàt dan verschil maakte.

Zo gedacht, zo gedaan, en het eerste en enige wat gebeurde was dat de diarrhee direct ophield.

Daarna ging het over zes weken langzaam en zeker merkbaar achteruit, zodat ik weer begon met l-carnitine, en dit effect zich weer omkeerde, en sneller dan het afgenomen was, en ik me uiteindelijk in de zomer enigszins dragelijk begon te voelen, en tot althans iets in staat te zijn fysiek.

NB: Op slechte dagen, sinds 1996, word ik stijf als een plank met spierpijn wakker, met geluk wat minder dan die waarmee ik insliep, wat ik alleen met een pil kan vanwege de pijn, en betekenen de twee stappen naar de computer vanuit mijn bed een zware zweetaanval, waarbij het zweet drupt en drupt van mijn hoofd op het toetsenbord.

Ik lig dan vrijwel de hele dag uitgeput in bed, met voortdurende pijn, waarmee ik weinig anders kan dan liggen en het uithouden, en waarmee ik ook niet kan lezen. Het enige "voordeel" is dat ik ook daar dan veel te uitgeput voor ben.

Dit kan weken of maanden voortduren, met lichte variaties.

Op minder slechte dagen kan ik meer, word ik wakker met minder pijn, en minder (of, na ruim een jaar l-carnitine, (bijna) niet met stijfheid), en kan wat meer, gewoonlijk wel op voorwaarde dat ik ertussen op bed bijkom, eenvoudig omdat dit het minste aan energie kost. Als ik weinig pijn heb kan ik dan ook lezen, tenzij ik daar te moe voor ben.

Ook dit kan weken of maanden voortduren, met lichte variaties, en één grote zekerheid: Als ik me om een of andere reden - gewoonlijk externe dwang, gewoonlijk vanwege ambtenarij van de gemeente, of nalatigheid daarvan - teveel fysiek moet inspannen zak ik in, en wordt het slechter.

Deze cyclus bestaat nu sinds eind 1988, en hoewel de gemeente Amsterdam dat héél goed weet is er voor mij geen enkele hulp, en geen enkele financiële bijstand, buiten de allerminimaalste bijstands-uitkering.

De l-carnitine heeft het aantal slechte dagen verminderd, en mij fysiek wat minder beroerd helpen zijn. Of het werkelijk geneest kan ik nog steeds niet met enige stelligheid zeggen, alleen dat het tot nu toe en sinds ruim een jaar beter c.q. minder beroerd gaat dan de voorgaande 10, wat ook psychologisch een aangenaam verschil is, vergelijkenderwijs. (Tel uw zegeningen.)

 

2006 Bedreiging
  Ondertussen was er iets anders onaangenaams gebeurd:

In het begin van het jaar kreeg ik een korte mail van mijn ex-huisbaas de harddrugshandelaar, die

"met juridische stappen"

dreigde als ik zijn naam en adres niet zou verwijderen uit ME in Amsterdam.

Uiteraard was er geen enkele aangave van wat niet beviel of niet juist was, maar met vergassers en drugshandelaars met steun van B&W van Amsterdam moet een mens uitkijken, die geen Somalische economische vluchteling is tenminste, want de politie, naar eigen zeggen

"komt pas als de lijk'n al over de vloer'n ligg'n"

en dat was ook een geheel waarachtig hoewel geheel onrechtmatig antwoord geweest over zichzelf en al hun collegaas die ik aangesproken had.

Wel liet de ex-huisbaas weten

"uw naam en adres niet in onze administratie"

te kunnen vinden, wat maar goed was ook, en wat de hoofdreden vormt voor mijn alias. (En ook ben ik ziek en houd ik écht niet van publiciteit - dat ook. Ik heb niet het soort persoonlijkheid dat geilt op cameraas en publieke aandacht, zoals toneelspelers en politici wel. Ik vind het niet interessant op te treden voor mensen die mij niet begrijpen, en die ik niet enigermate intelligent vind, en heb geen theatrale persoonlijkheid, zoals de meeste publieksfiguren wel.)

 

2006 Huis opgeruimd
  In juli-augustus slaagde ik er eindelijk in, met hulp van een Boeddhist bevriend met een vriendin, en tegen betaling van mijn vakantiegeld, mijn huis op te ruimen, dat bitter nodig was.

Het kostte mij, bleek achteraf, ook weer drie maanden om hiervan bij te komen, grotendeels in bed, maar het was me in ieder geval gelukt, en het was iets dat ik de voorgaande tien jaren eenvoudig niet aangekund had, fysiek, ondanks mijn grote wil en pogingen daartoe, en gedeeltelijk succes in het begin.

Ik heb overigens iedereen die erom vroeg altijd gezegd - zodat dit de GG&GD sinds 1984 bekend was! - dat ik gewoonlijk zelfs niet in staat ben zogeheten

"licht huishoudelijk werk"

te doen, en vaak hooguit een paar honderd meter per dag kan lopen.

Maar dat vinden de gemeente-ambtenaren en B&W van Amsterdam alleen maar zeer genotgevend om te horen, en vervolgens niets te doen, behalve liegen, bedriegen, chicaniseren, en geen mails, brieven of klachten beantwoorden.

 

2006 Site bestaat 10 jaar
  In november 2006 bestond mijn site 10 jaar en was uitgegroeid van 10 Kb naar meer dan 200 MB, vrijwel alleen tekst, afgezien van een programmeer-omgeving, en over tal van onderwerpen over Philosophy, Logic, Computing en M.E.

De eerste drie namen ondertussen verreweg de meeste ruimte in beslag, en zijn voornamelijk in het Engels; M.E. in Amsterdam bleef vanaf 1997 vrijwel hetzelfde, afgezien van het mee-veranderen in formaat als dat van mijn site veranderde, wat herhaaldelijk gebeurde, met in 2003 het huidige formaat.

Ik had ondertussen sinds 1999 continu slechte ervaringen met xs4all gehad (door mij privé noxs4me@all genoemd, naar het voornaamste gebrek ervan), en een belangrijk verschil was ondertussen dat ik het onderhoud van mijn site bij xs4all in oktober 2004 effectief beëindigde, en een andere, grotere, buitenlandse site verwierf:

Afgezien daarvan bestaat er een mirror-site van M.E. in Amsterdam alleen, ook in het buitenland, en wordt een deel van mijn site in Computing gemirrored in California, in verband met programmeren.

Voor wie het verbaast dat ik zoveel schrijf terwijl ik ziek ben zijn er diverse antwoorden:

  • zie MM mailt met medisch ME-specialisten
  • ik heb geen TV sinds 1967
  • ik schrijf al 40 jaar heel makkelijk heel snel
  • ik schrijf zoals ik spreek en denk
  • ik heb iets te zeggen
  • ik kan blind typen
  • ik weet veel en ben niet dom
  • ik heb 40 jaar systematisch gelezen in mijn onderwerpen
  • ik heb iets zeldzaams met filosofie en logica, al sinds mijn 15e.

Er zijn meer waarachtige antwoorden en factoren, maar het is ook waar dat er niets op mijn site staat - van meer dan 300 MB - dat niet met pijn, doodmoe, en in de grootste legale armoede die Nederland kent, is geschreven, en dat ik de tijd dat ik niet schreef vrijwel geheel doodmoe en met pijn in bed doorbracht.

In 2006 had mijn site als geheel een 4 bij Google, evenveel als site van BNers als bekende kamerleden, en veel delen van filosofie en logica 1, 2 of 3 punten, zowel bestanden als overzichts-bestanden, de laatste gewoonlijk met een 3.

Voor dit soort materiaal - filosofie en logika, door een alias, niet in zijn moedertaal geschreven, bovendien, is dat nogal zeldzaam, en heb bovendien nooit enige moeite gedaan mijn site populair te maken, op enigerlei wijze, o.a. omdat het al mijn gezondheid en inzet vergde e.e.a. gaande te houden met M.E. en zonder enige hulp, van een minimum-bijstandsinkomen. (Ook heb ik een hekel aan publiciteit, en heb daar ook geheel geen gezondheid voor.)

O, er is een puntje of drie wat ik vergat

  • Anders dan alle Nederlandse hoogleraren die ik - gedurende 30 jaar! - trof, met welgeteld één uitzondering, ben ik werkelijk intellectueel hoogbegaafd en werkelijk geïntereseerd in echte wetenschap. (Er zijn begaafde Nederlandse natuurkundigen en wiskundigen, maar ook zij zwegen terwijl het universitair en overig onderwijs rondom hen afgebroken en geruïneerd werd.)
  • Anders dan alle Nederlandse ambtenaren, politici, rechters, officieren van justitie, advocaten generaals, parlementariërs, gemeenteraadsleden, journalisten, criminologen, burgemeesters en WEThouders ben ik werkelijk ethisch en moreel bewogen, en lieg ik niet. (Was het anders, dan was ik allang professor geweest, vanwege evidente begaafdheid. Het is ook geheel niet moeilijk voor ruggegraatlozen of acteurs mee te zingen in een PvdA-netwerk, o.i.d.)
  • Anders dan alle andere Nederlanders, heb ik een unieke achtergrond, en ondertussen een unieke levensloop: Het is moeilijk mij dingen wijs te maken over revolutionaire, linkse, socialistische of communistische bewogenheid, moed, integriteit, of opvattingen, en het is moeilijk mij met geaccepteerde ideologieën, religies of media-praatjes te bedriegen. En ik heb geen mensen meegemaakt zoals mijn ouders en hun vrienden, maar velen die iets dergelijks pretendeerden, van Asva-studentenleiders tot PvdA-burgemeesters en WEThouders. Leugenaars, carrièremakers, poseurs, allemaal - en niet werkelijk intellectueel of artistiek begaafd, noch werkelijk intellectueel geïnteresseerd.

Maar ik màg dit soort dingen niet zeggen of schrijven, want dat is

"grievend en/of beledigend"

voor alle deze hoogmogende betrokkenen, die in de feitelijke praktijk al 30 jaar geheel boven de Nederlandse wet staan, en die, weer van 16 miljoen Nederlanders, gewoon temidden van het Nederlandse publiek, dat dit "gelijkwaardig" graag ziet met Big Brother, hun kont mogen afvegen aan de Nederlandse wet, die ze hogelijk betaald worden te handhaven, en ze mogen de meest schunnige leugens hanteren om dat te doen, en ze mogen al dertig jaar lang de drugshandel en de Nederlandse nationaal-socialistische Partij van de Drugshandel (PvdA) beschermen, om zelf carrière te maken in een bestuursapparaat dat feitelijk al dekaden primair functioneert, in Amsterdam en omstreken, om de hoofdstedelijke mafia te beschermen, protegeren, helpen, assisteren, "gedogen", in hun jaarlijkse omzet van 10 à 20 miljard euros.

O, Burgers van Nederland! Dit was vast weer vreselijk

"grievend en/of beledigend"

voor de laatste drie burgemeesters van Amsterdam!

Is het niet veel beter om iemand als ik gewoon publiek te vergassen (of laten stenigen, door "gegriefde en/of beledigde" ambtenaren, burgemeesters, en hun drugshandelende bloem der Amsterdamse economie) op de Dam, bijvoorbeeld? In de hoop dat ik nog wat zèg, terwijl ik krepeer?

 

2006 18 jaar pijn dankzij Van Thijn
  Hier is een kleine uitbarsting uit december 2006, naar aanleiding van een stukje uit Shelley's "Prometheus Unbound", dat heel adequaat descriptief blijkt in mijn geval. De spreker is Prometheus, geketend aan de rotsen, met een aangevreten lever:

"Ah me! alas, pain, pain ever, forever!

No change, no pause, no hope! Yet I endure.
I ask the Earth, have not the mountains felt?
I ask yon Heaven, the all-beholding Sun,
Has it not seen? The Sea, in storm or calm,
Heaven's ever-changing Shadow, spread below,
Have its deaf waves not heard my agony?
Ah me! alas, pain, pain ever, forever!
"

(Shelley, "Prometheus Unbound", lines 23-30)

Zie verder Over mijn ME: "Ah me! alas, pain, pain ever, forever!".

 

2007 Nederlog
  In 2007 ging ik gewoon door met Nederlog, met één belangrijk verschil, namelijk dat ik in de zomer besloot zowel Nedernieuws als Nederlog om te zetten van het oude formaat, met nogal wat stukjes per groot bestand, naar een nieuw formaat, met één stukje per bestand, en met betere bestandsnamen en een betere index, en wat scheutiger voorzien van alinering voor meer leesgemak.

Zo gedacht, zo gedaan, al nam een en ander diverse maanden moeite, wat ik op kon brengen omdat het jaar lopend van augustus 2006 t/m augustus 2007 duidelijk beter was, vooral wat energie betreft, en minder wat pijn betreft, dan alle voorgaande tien.

 

2007 Site 2007
  De site profiteerde ook van mijn relatieve "welbevinden", of althans geringere uitputting, en ik slaagde erin
  • het formaat wat bij te werken;
  • de zeven delen van Multatuli's Ideen in mijn editie met mijn commentaren overwegend af te sluiten (alles is gedaan behalve enige overzichten);
  • diverse edities van klassieke filosofische teksten van Hume en Mill met mijn uitgebreide commentaren neer te zetten, naast al bestaande idems over Machiavelli, Russell, Leibniz, en Wittgenstein;
  • en in 2007 een uitgebreid commentaar tye schrijven bij de Ethica van Aristoteles, in mijn editie (0-versie tot nu: uitgebreid en grotendeels maar niet geheel af);
  • en een begin van een begin van een keuze voor een herbewerking van mijn commentaren bij Multatuli.

Overigens geldt hetzelfde als ik hierboven zei over mijn site, met als enig verschil dat de site als geheel, net als de secties, bij Google een 3 scoren, nog steeds heel respectabel, en een getal wat commercieel succesvol zou heten. Ook is het zo dat veel van de bestanden in de sectie Philosophy en Logic op mijn site Google-punten scoren, en dat ik nooit de minste moeite heb gedaan mijn site bekendheid te geven bij zoekmachines of op andere manier.

En een voorname verandering van de site in 2007 is natuurlijk deze:

  • In augustus 2007 linealiseer ik het deel ME in Amsterdam, en maak het daarmee beter toegankelijk, leesbaar, en te volgen, en ook formatteer ik e.e.a. wat beter.
  • Ik voeg een paar bestanden toe aan ME in Amsterdam, namelijk Overzicht, Na 19 jaar en CV, alle drie grote bestanden die bedoelen overzichten van en konklusies over de laatste 30 jaar van mijn leven met ME in Amsterdam, met de gemeente Amsterdam, en met de Universiteit van Amsterdam

Het is misschien niet overbodig dat de basis-tekst - die bestaat uit afschriften van brieven, bezwaarschriften en mails, gewoonlijk aan bestuurders, ambtenaren of politici - sinds 1997 dezelfde is: Men krijgt precies te lezen wat ik indertijd schreef (in pre-computer-tijden keurig getypt).

En ik wijs erop dat vele van mijn teksten expliciet gaan over mijn niet-gehandhaafde burgerlijke en menselijke rechten in Amsterdam, wat misdadig is van alle ambtelijke en bestuurlijke en politieke verantwoordelijken.

Overigens is het een interessant feit, vooral over Nederlanders en masse, dat veel van de bestanden op mijn site in Philosophy en Logic gelinkt wordt en Google-punten krijgt, (wat voor dergelijk materiaal, van een alias, nogal zeldzaam is), maar dat ME in Amsterdam en Nedernieuws en Nederlog nauwelijks of niet gelinkt worden.

 

2007 Carnitine
  Het jaar 2007 was voor mij beter dan de 10 of 18 voorgaande, of beter gezegd: minder beroerd, want al is de vooruitgang voor mij prettig, ik ben verre van gezond, en ga nog steeds met pijn naar bed en sta met pijn op, en heb weinig energie - maar wel iets meer dan vorig jaar, vanwaar bijvoorbeeld mijn commentaar op Aristoteles' Ethica (al kostte dat ook aanzienlijke fysieke moeite, en het is dan ook nog niet geheel af).

Het is allicht een tip - voor gemeentelijke en universitaire advocaten - voor wie mijn ethische achterlijkheid zou willen aantonen. (Het is echter waarschijnlijker dat dergelijke lieden het plagieren voor een promotie, zeg ik als psycholoog.)

 

2007 Herhaling vorderingen
  In augustus 2007 linealiseer ik het deel ME in Amsterdam, en in september herhaal ik mijn vordering op de gemeente, de UvA en de SD/DWI.

Zoals sinds dekaden gebruikelijk met deze instellingen in mijn ervaring (gemeenteraadsleden en BN'ers hebben ongetwijfeld àndere persoonlijke ervaringen) is het weer een absurd gebeuren, Ionesco-en-Monty-Python-waardig en ik heb het deze keer min of meer bijgehouden in Nederlog:

Meer ME in Amsterdam
Maarten Maartensz mailt met medisch ME-specialist
Something Nice About ME (?)
NRC en logica
Mail aan mijn huisarts i.v.m.  ME
De NICE behandelingsprotokollen van ME
Nederlands Respect, Nederlandse Moraal
RAMO 1: Amsterdamse ambtenaren Edelaar en Krol - hola!
RAMO 2: Amsterdamse ambtenaren mr Krol (en Edelaar)

"Grievend en/of beledigend"
ME & ML
Mijn tekst en uitleg over juffrouw Ali
Rushdie, Ali en ik
Rushdie, Ali en ik: Omnia comparitio claudicat
"Het is een zucht naar roem, een jammerklacht om miskenning"
Nederlandse Gerechtigheid en Rechtvaardigheid: Rijkman

De Prins der Polemisten
Polemiek en satire
Ik word gelinkt dus besta

Ik hoop dat de bovenstande Nederlog-stukjes een en ander illustreren en verklaren (ook met hulp van de daarin gezaaide links).

 


Maarten Maartensz
Amsterdam
September-Oktober 2007


Tot zover mijn CV. Hier zijn hier redelijke vervolgen: