- Verder met Achtergrond-opmerkingen

 




Waar het mij om gaat:
Burofascisme vs democratie



 




Definitie: "Buro-fascisme" =def "onverantwoordelijke en onaansprakelijke burocraten en bestuurders".

Stelling 1: Het buro-fascisme is de voornaamste reden voor het voortbestaan van totalitaire staten als de voormalige Sovjet-Unie, Hitler-Duitsland, China en Noord-Korea.

Reden: Deze staten bestaan bij gratie van miljoenen gewillige staats-dienaars, bereid het smerige werk en de dagelijkse dosis terreur uit te voeren voor de Leiders. Buro-fascisme is DE grondslag van iedere vorm van staatsterreur, om welke reden de combinatie van "Buro" en "fascisme" een semantisch zeer terechte is.

Stelling 2: Buro-fascisme is van alle tijden en plaatsen waar mensen mensen regereren.

Reden: De meerderheid van de mensen, in het bijzonder dienaren van machthebbers, zijn conformisten zonder werkelijke eigen individuele normen en ideeen. En overal zal de meerderheid van talentloze conformisten gewillig zijn het smerige werk voor de Leiders te doen - leert de geschiedenis. Zo was het en zo zal het blijven, zolang het gemiddelde menselijk hart en de gemiddelde menselijke hersens blijven wat ze de afgelopen 20 eeuwen kennelijk geweest zijn.

Stelling 3: Buro-fascisme kan alleen verhinderd worden door iedere burocraat en iedere bestuurder jaarlijks persoonlijk verantwoordelijk te maken voor z'n doen en laten, bestuurlijk, wettelijk en financieel; daarop - zoals dat tegenwoordig heet - "af te rekenen" middels iets als een accountants-onderzoek; te vervolgen en gevangen te zetten bij misbruik van z'n functie; en voor niet langer dan 5 jaar in enige functie te handhaven.

Reden: "Power corrupts, and absolute power corrupts absolutely. All great men are bad." (Lord Acton, summing up lessons of history.) De huidige staats-burocratieen zijn overal ter wereld "poelen des verderfs" waar de minsten, lafsten, meest leugenachtige kruipers 40 jaar de tijd krijgen te intrigeren voor eigen belang met collegaas en partijgenoot-burocraten.

Stelling 4: Een mogelijk zinnige en praktische manier om buro-fascisme te vermijden is alle volwassen en gezonde burgers tot ca. 2 jaar "sociale dienstplicht" te verplichten - op een geschikt tijdstip in zijn of haar carriere - gedurende welke tijd men het burocratische nodige werk verricht in een functie vergelijkbaar met die men buiten deze dienst heeft.

Reden: Dit vermijdt carrieres in het machtapparaat; leert burgers verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid; is sociaal mogelijk gezien de opgeheven "militaire dienstplicht"; en vervangt de clique van carriere-makende kruipers, conformisten en talentlozen die nu de kern van iedere burocratie vormen door doorsnee burgers die twee jaar lang hun eigen soort werk voor en in dienst van de gemeenschap doen - en daarna verder gaan met hun eigen carriere, los van de staatsburocratie.

Stelling 5: Het zojuist gestelde is werkelijk "democratisch" (nl: regering door het volk"), in de oorspronkelijke betekenis van dat zwaar misbruikte woord, dat in de feitelijke praktijk neer komt om "parlementair gelegitimeerd buro-fascisme" in het Westen.

Reden: Het woord "democratisch" betekent "regering door het volk". Wat we feitelijk hebben is de staatsmacht in handen van een zeer kleine groep beroepspolitici die telkens opnieuw herkozen of herbenoemd worden in politieke functies en een iets grotere groep burocraten die hen dienen.

Stelling 6: Neo-fascisme is gevaarlijk, maar buro-fascisme is gevaarlijker.

Reden: Alleen in een onverantwoordelijk bestuurde staat heeft neo-fascisme een kans. (Dus heeft het tegenwoordig een aanzienlijke kans in Europa.)

Stelling 7: Het Amsterdams gemeentelijk bestuuur is overwegend buro-fascistisch, met sterke totalitaire socialistische trekken.

Reden: Dit heeft ingewikkelde achtergronden, niet allen slecht of immoreel. De feitelijke totale verrotting is toegeslagen met drs. Ed van Thijn en politie-commissaris Eric Nordholt - een groter incompetent heeft Amsterdam nooit bestuurd noch heeft een slechter politie-commissaris ooit macht uitgeoefend in Amsterdam (mogelijk met uitzondering van 1940-45).


Overigens - hier is een lijstje van Nederlandse buro-fascistische organisaties, gebaseerd op meer dan twintig jaar consistente ervaring, alles documenteerbaar als ME in Amsterdam. In ieder geval bedoel ik dat

(1) deze organisaties feitelijk onverantwoordelijk en onaansprakelijk zijn
(2) hun wettelijke taken niet uitvoeren en
(3) de burocraten ervan voor de individuele burgers feitelijk boven de wet staan, en straffeloos kunnen doen en laten wat ze willen tegenover de burgers wier belangen ze zouden moeten verdedigen:

- De gemeente Amsterdam, inzonder
- B&W van Amsterdam
- de gemeente-politie van Amsterdam
- de gemeentelijke Bouw- en Woningdienst van Amsterdam
- de gemeentelijke Sociale Dienst van Amsterdam
- de gemeentelijke horeca-wet "handhavers"
- de gemeente Landsmeer
- de Studiefinanciering (tegenwoordig: "Informatie Beheer Groep")

en nogal wat anderen - maar wat betreft de bovenstaande heb ik uitgebreide documentatie, en als gezegd meer dan twintig jaar consistente ervaring (en geen familie of vrienden in deze organisaties!).

En de fundamentele menselijke reden is een eenvoudige: De grote meerderheid van de burocraten in deze organisaties zijn intellectueel en moreel talentloos, persoonlijk initiatief= loos, en hebben geen werkelijk, niet-hypocriet, besef van persoonlijke verantwoordelijkheid of persoonlijke aansprakelijkheid.

Er zijn veel meer burofascistische organisaties op de wereld, en één daarvan is kennelijk de Europese Unie, die kennelijk precies één behoorlijke ambtenaar telde, nu al jaren gediscrimeerd door al z'n collegae omdat hij z'n wettelijke en morele plicht deed: Ambtenaar Paul van Buitenen.

Voor wie geinteresseerd is in enige psychologische achtergronden zijn hier een paar links

Over de morele niveaus van mensen

Achtergronden van martelen

Een vraag over de menselijke doorsnee

On People

De gedebiliseerde rechtsstaat

Er is meer op deze site aanwezig dat relevant is voor dit onderwerp, bijvoorbeeld in de links in de bovenstaande teksten en

De ideologische aap,
Waarheid en waarde,
Mandarijntjes met een IQ van 118
"Ik wil gelezen worden"

Ik wens u veel leesplezier.


 


Tenslotte, hier is een - zeer onvolledig! - lijstje van Nederlandse burofascistische dieptepunten uit mijn ervaring:


Kort overzicht van 25 jaar Nederlands burofascisme`

1975 (mei) :

De Staatsexamen-commissie beantwoordt mijn aangetekende brief uit Noorwegen (waar ik toen woonde) pas na 2 ½ week. Resultaat: Geen staatsexamen.

1976

De Studiefinanciering beantwoordt mijn post uit Noorwegen niet, en ik krijg dus geen studiebeurs.

1977 (april):

De UvA doet toezeggingen over woonruimte; de Studiefinanciering over beurzen: Eenmaal in augustus in Nederland geremigreerd om te studeren blijkt er geen woning en geen beurs en moet ik bij mijn ouders logeren en bijstand aanvragen.

1977 (november):

Ik krijg vele maanden te laat geleend geld van Studiefinanciering, en geef dat eerlijk op bij de Gemeente Landsmeer - maar Studiefinanciering deelt mij mee (zie 1975 en 1976) dat "u bent nu 27 en hebt geen recht meer op een beurs: u krijgt een renteloos voorschot". Dat scheelde me meteen 20.000 gulden.

1978 (januari):

Ik krijg geen geld meer van Studiefinanciering, en als ik bel blijkt dat ik "een fraudeur" zou zijn omdat ik .... van de bijstand gestudeerd zou hebben in september en october 1977. Ook volgens de gemeente Landsmeer ben ik "een fraudeur".

1978 (februari):

Ik moet wegens geldgebrek ophouden met studeren en ga werken. Via een uitzendbureau kom ik bij het Kohnstamm-instituut, wat een grote bende van bedriegers en oplichters blijkt.

1978 (september):

Ik begin weer te studeren, want krijg weer een renteloos voorschot. Ondertussen heb ik dus vanwege het Nederlands burofascisme in feite drie opeenvolgende jaren verloren plus 20.000 gulden.

1979 (januari):

Ik word ziek, en mijn vriendin 10 dagen later Bij mij constateert de dokter "een virus-infectie", bij haar mononucleosis (ziekte van Pfeiffer). We zitten allebei in het eerste jaar, en zijn gedwongen tentamens te doen en proberen dus door te werken.

1979 (mei):

We zijn nog steeds niet beter. Volgens de huisarts van mijn ex, ene W. James te Diemen, "is het psychisch", wat ook wel de reden zal zijn dat hij herhaaldelijk niet doet wat hij beloofd heeft.

1980 (april):

Mijn ex en ik zijn 1 ½ jaar ziek. We hebben het eerste jaar allebei net gehaald, niet vanwege de moeite van de leerstof maar omdat we allebei nauwelijks kunnen lopen of staan. Omdat de doktoren niets kunnen vinden "zal het wel psychisch zijn", maar omdat we ook geen enkel belang hebben de WAO op te lichten komt er na zeer veel soebatten en een jaar wachten een studentenflat in Amsterdam.

1981 (maart):

Naast ons in de flat blijkt een recent psychotisch geworden figuur te wonen die niet meer studeert, en boven ons een met hem bevriend invalide drankorgel dat ook niet studeert. Het drankorgel organiseert vrijwel iedere avond drinkgelagen tot 3 of 4 uur 's nachts met andere bevriende drankorgels, waar mijn ex en ik niet van kunnen slapen. Wij protesteren en de psychoot naast ons begint de belangen van zijn bevriende drankorgel te verdedigen - door mij fysiek aan te vallen, te schoppen, slaan en uit te schelden, vuilnis voor onze deur om te keren, en, later, mij en mijn ex met moord te bedreigen.

1982-1983 (beide jaren):

De zojuist geschetste terreur gaat drie jaar door. In die drie jaar bellen mijn ex, ikzelf en andere betrokkenen ca. 150 keer met de gemeente-politie. Deze weigert alle 150 keer te komen, maar komt onmiddellijk in de vorm van twee ca. 20-jarige Groningse puistenkoppen met het IQ van een baviaan wanneer de psychoot naast ons belt - en komt met de mededeling tegen hem, mij en andere betrokkenen "Wij kom'n pas als de lijk'n al over vloer'n ligg'n" - wat zowel de psychoot als alle anderen begrepen als een regelrechte uitnodiging aan de psychoot ons te vermoorden. Hijzelf vatte het ook zo op, en ging met verdubbelde sadistische vreugde door met tot 6 uur 's ochtends opera's draaien in z'n kamer naast onze slaapkamer, vuilnis voor onze deur omkeren, en mijn ex opwachten met moorddreigingen.

1983

 

Ik heb ondertussen vele keren met de Stichting Studentenhuisvesting gesproken, net als nogal wat anderen. Het antwoord is altijd hetzelfde - het burofascistische en sadistische "Wij doen niets voor individuele gevallen". Ik weiger de huur te betalen en richt me tot de bazen van de SSH, het CvB van de UvA, dat mij persoonlijk heel goed kent uit de Universiteits-Raad, waar ik bij de meeste vergaderingen ben als oprichter en leider van de NASA, een studenten-vereniging voor studenten die in goed objectief wetenschappelijk onderwijs zijn, en dus volgens de ASVA "fascisten". Alle leden van het CvB van de UvA, Cammelbeeck, Poppe en De Hon weigeren iets voor mij te doen, want ook zij "doen niets voor individuele gevallen" - zolang zij zelf of hun vrienden dat niet zijn. Het CvB begint een proces tegen mij met het doel mijn invalide vriendin en mij op straat te zetten.

1984 (januari - april):

Mijn vriendin en ik zijn uit elkaar en ik ben naar een andere woning gevlucht vanwege de onophoudelijke terreur van de psychoot in de studenten-flat. Ik kan die woning niet betalen, en de UvA weigert mij voor half geld in te schrijven - zodat ik weer moet ophouden te studeren. De studiefinanciering stopt en ik vraag bijstand aan. Ik ben behoorlijk ziek, en als ik twee maanden geen huur betaald heb word ik gewoon, invalide en al, door dezelfde deurwaarders die tegen mij procederen voor het CvB, op straat gezet.

1984 (mei):

Ik vraag bijstand aan. Dit blijkt vele keren vele uren wachten in te houden, onder het oog van twee gemeentelijke GSD-portiers die op hun machspositie geilen, dus Marokkanen en Surinamers discrimineren, hun persoonlijke details laten voorlezen, hun Nederlands kritiseren etc. Ik zeg er eerst wat van tegen "uw behandelend ambtenaar" een juffrouw Heemskerk. Haar antwoord is "dat is mijn verantwoordelijkheid niet, en het zijn mijn collegaas". Een paar dagen later zegt ik er dus wat van tegen de portiers, en wordt door de heren portiers uitgemaakt voor "Vuiluh smeriguh gepuh-kop! Gore homofiel! Kom naar buituh sodattuhmuh juh kennuh fersuipuh!". Ze weten dat ik invalide ben, maar ik ga naar buiten. De burofascisten blijven in de deuropening staan schelden. Als ik ambtenaar Heemskerk bel antwoordt ze "U denkt zeker dat we de loper voor u uitleggen. Ik doe niets voor u en als u geen uitkering wil blijft u maar weg." Als ik protesteer bij het Gemeentehuis weigert men absoluut ook maar iets te ondernemen tegen de twee burofascsisten, omdat .... ik ze niet voor "buro-fascist" had mogen uitmaken (een woord dat ik bedacht had toen ik hun vanzelfsprekende sadistische discriminatie zag, en de reacties van hun superieuren).

1985 (voorjaar):

Ik moet voor de GSD gekeurd worden door de GG&GD. Dit was ook in 1984 gebeurd, en redelijk verlopen. Deze keer opent mijn keuringsarts de conversatie met "Zeker te lui om te werken?", en blijkt na de 10 minuten durende verbale ruzie die volgde als keuringsrapport te hebben opgesloten dat er met mij niet valt samen te werken (iets wat ik pas in 1990 uitvind, overigens).

1985 (september):

De GSD vertelt me dat ik .... "een fraudeur" ben, want ik zou gestudeerd hebben met een uitkering. Ik moet mijn uitkering tot september terug betalen, en wordt pas als bijstandstrekker geaccepteerd vanaf september. (Reden: De immer corrupte UvA die mij weigerde in te schrijven heeft mij WEL aan het eind van het studiejaar ingeschreven - vanwege de 20.000 gulden die ze per student per stuudierichting van het Rijk krijgt.)

1985 (ergens):

Geheel anders dan ik accepteert de sociaal-fascist drs. Cammelbeeck van de PvdA dit jaar op 64-jarige leeftijd een "gouden handdruk" van 850.000 gulden "vanwege zijn teleurgestelde toekomst-verwachtingen": Hij kreeg nl. een hartverlamming, en had in plaats daarvan nog een paar jaar verder willen stelen van de rekeningen van de UvA (waar "zijn" CvB tussen de 45 en 60 miljoen gulden liet verdwijnen tussen 1980 en 1985).

1986 (voorjaar):

Ik heb in 1983 uitgevonden dat mega-doses vitamines mij helpen, en vraag om bijzondere bijstand want dit is duur, mij beroepend op het feit dat de Amsterdamse junken wel bijzondere bijtand krijgen. Antwoord van "sociaal werker" Roel de Smet van de GSD: "Muhneer, de junken hebben een erkend probleem in Amsterdam en uw ziekte is niet erkend. Dag muneer, daar is de deur."

1986-1987:

Ik betaal mijn vitamines zelf al jaren van de bijstand, en heb zeer sterk het idee dat mijn gezondheid gradueel verbetert. Ik heb ondertussen een goede huisarts gevonden, die het met mij eens is. (Jaren later blijkt op het internet dat ik volledig gelijk heb.)
Geld krijg ik echter nog steeds niet.

1988

In 1985 loste ik het probleem ziek op straat gegooid te worden op door in het kleine krotwoninkje van een vriend te trekken, die met zijn vriendin in Limburg woont. Daar was het dragelijk leven tot 1988, behalve dat de huisbaas nooit achterstallig onderhoud deed, en dat de voorgaande 25 jaar ook al niet gedaan had. Het hele pand was dus een krot - maar begin 1988 vestigde de huisbaas, volkomen in tegenspraak met z'n eerdere beloften aan z'n huurders, gelijkvloers een coffeeshop - die feitelijk vooral in heroine, cocaine, geluidsoverlast en moorddreigingen grossierde. Tegelijk nam de horeca op de kop van de Elandsgracht waar ik woonde grote vlucht, want alle uitbaters kregen vergunning voor wat ze maar vroegen - zodat ik vanaf 1988 tot 3 a 4 uur in de nacht wakker lag van de kroegherrie en de herrie van de drugstent: Ik had binnen 20 meter van mijn slaapkamer 4 cafe-terassen die in de praktijk tot 3 uur geluidsoverlast gaven.

Ondertussen had ik geprobeerd af te studeren bij de UvA bij filosofie, waar ik mij in 1987 weer had ingeschreven, maar werd vlak voor mijn afstuderen door het faculteits-bestuur en het College van Bestuur van de UvA verwijderd "vanwege uw uitgesproken meningen, ondanks de ernst van uw ziekte" (want je zal weten dat je met sadisten te maken hebt).

1988 (september):

De huisbaas heeft uiteindelijk in het voorjaar wat achterstallig onderhoud gedaan. Ook is de huur bijna verdubbeld. Mijn benedenbuurvrouw en ik beginnen in september weer te stoken. Ergens rond 12 uur 's nachts roep ik mijn buurvrouw omdat ik me zo slap en beroerd voel en niet weet wat ik moet doen. Als ze boven komt zak ik voor haar ogen in elkaar, en even later ligt ze naast me, net als ik half bewusteloos. In deze daze staat denken we dat het voedselvergiftiging is.

De volgende dag blijken zowel haar kachel als haar kachel het niet meer te doen, en uiteindelijk blijkt de schoorsteen, die in Juli nieuw gemetseld is, intern ingestort en vol puin te liggen: Mijn buurvrouw en ik zijn net niet vergast.

1989 (januari):

De BWD geeft opdracht aan de huisbaas "onmiddellijk" stalen pijpen in te hijsen bij wijze van nieuwe rookkanalen - maar zet ook een nieuwe inspecteur op de zaak, ene Van Dijk. Ook hoor ik over het eerst - op de BBC World Service - over M.E.

1989 (maart):

Ik schrijf opnieuw een lange brief aan het CvB van de UvA c.q. Jan-Karel Gevers. Als een echte sociaal-fascist antwoordt deze niet.

1989 (februari - april)

Ik schrijf "De gedebiliseerde Nederlandse rechtsstaat" over de onwettige vrijlating van twee veroordeelde oorlogsmisdadigers door de Nederlandse regering, en bezorg dit bij een van de opstellers van het pleidooi op grond waarvan de Nederlandse wet verkracht werd ten gunste van massa-moordenaars. Antwoord: geen.

1989 (juli):

Ik ben ondertussen voor het eerst zeer geloofwaardig door de drugshandelaars van de coffeeshop met moord bedreigd toen ik klaagde over de overlast met de woorden "Als je iets doet wat ons niet bevalt vermoorden we je". Ik ben daarom weer bij de gemeentepolitie geweest, maar deze laat mij weten "geen tijd en geen personeel" te hebben en trouwens "belangrijker zaken van doen" te hebben. (Zie 1981-83: "Wij komen pas als de lijken al over de vloeren liggen".)

1989 (sepember):

Sinds januari is er niets aan de schoorsteen gebeurd. Mijn buurvrouw en ik hebben in opdracht van de BWD voortdurend met open ramen gestookt vanwege het gevaar van koolmonoxide-vergassing. (Auschwitz ligt 45 jaar in het verleden. De burgemeester van Amsterdam spreekt wekelijks over "mijn joodse identiteit", "mijn integriteit" en "de idealen van de Februaristaking". Zijn salaris is 350.000 per jaar + regelmatige drugshandelaarsgratificaties.)

BWD-inspecteur van Dijk hebben we iets van 50 keren geprobeerd te bereiken, maar Van Dijk is er eenvoudig nooit, en al z'n collegaas beweren "niet verantwoordelijk" te zijn. Ik schrijf een boze brief aan de directie van de BWD en bel met de advocaten van de directie.

Dit blijken twee beroepssadistische meesters in de rechten, Vlas en Segers geheten, die mij allebei vertellen dat ik "een leugenaar" ben, dat "er helemaal geen gaten in de schoorstenen zitten" en dat "als het al zo lang levensgevaarlijk is dan kan het best nog een tijdje levensgevaarlijk blijven". De Amsterdamse BWD doet dus niets, en de drugshandel van mijn huisbaas kan dus doorfloreren en ik verder kreperen.

1990

Ik schrijf mijn eerste bezwaarschrift aan burgemeester Van Thijn. Deze antwoord niet. Ik bel zijn voorliegsters Nora van Oostveen, die mij verteld dat Van Thijn mij niet antwoord "omdat u de burgemeester wil chanteren". Ik zeg dat ik gewoon rustig wil leven in een rechtsstaat, maar wordt niet geloofd door beroepsleugenaar Van Oostveen (uiteraard sociaal-fascist = lid van de PvdA).

Ook stap ik persoonlijk naar de GG&GD gewapend met nieuwe kennis over M.E. die ik ondertussen verworven heb, en klachten over hun keuringsarts van 1985. Na ca. 10 maanden en veel moeite mijnerszijds en veel leugens van de zijde van de GG&GD is de uitkomst ... nihil.

1991

Ik heb ondertussen honderden keren met honderden Amsterdamse ambtenaren gesproken. De grote meerderheid vertelt mij desgevraagd "geen verantweurdelijkheid en geen aenspraekelijkheid" te hebben, "niets voor u te kunnen doen", "niets voor individuele gevallen te doen" c.q. "als het u in Amsterdam niet bevalt dan sodemietert u maar op" (wetende dat ik doodarm en invalide ben). Het blijkt nu ook dat er "een standbeeld voor volkssangur Sjonnie Sjordaon" recht voor mijn woning neergezet gaat worden, zodat er nog veel meer geluidsoverlast en horeca-omzet zal zijn ten koste van mijn gezondheid.

Ik schrijf een tweede bezwaarschrift dat opnieuw niet wordt beantwoord.

1991 (april):

Ik word suicidaal depressief, maar dat trekt naar enkele maanden weer bij voor het besluit dit te overleven met het doel af te rekenen met Ed van Thijn c.s. de burofascistische beestmensen, vergassers en drugshandelaarsvrienden "uit naam van de idealen van de Februari-staking" die de bestuursmacht in Amsterdam hebben weten te verwerven met leugens en bedrog(en dat besluit, lezer, is de reden dat u dit leest - en ja "chanteren" wil Van Thijn niet, en heb ik nooit gewild).

Ondertussen heb ik behoorlijk veel pijn (die sinds 1989 ook niet meer weggegaan is), want tussen 1989 en 1992 hen ik gemiddeld hooguit 4 a 5 uur per nacht geslapen, en is mijn tussen 1983 en 1988 behoorlijk verbeterde conditie totaal geruineerd.

1992 (februari):

Ik ben er wel in geslaagd een medische urgentie te verkrijgen, en heb na een jaar wachten een woning aangeboden gekregen waar ik naar toe vlucht.

De gaten zitten nog steeds in de schoorsteen, maar de B&W van Amsterdam heeft de twee Amsterdamse ambtelijke vergassers en drugshandelaars-vrienden de BWD inspecteurs Mannaert en Van Dijk de opdracht en kans gegeven na drie jaar gelogen te hebben dat er geen gaten in de schoorstenen zouden zitten en de schoorsteen niet intern ingestort zijn nu "objectief" zelf, als persoonlijk betrokken partij, het rapport voor de vergassers en drugshandelaars van B&W te schrijven. (Dit is Amsterdamse bestuurlijke verantwoordelijkheid: Klachten van burgers worden gewoonlijk afgehandeld door de burofascisten waar ze over klagen, terwijl de integriteit van het bestuur van sociaal-fascisten van de PvdA wordt "gegarandeerd" door een sociaal-fascistsiche Ombudsvrouw van de PvdA.)

Mannaert en Van Dijk mogen dus van B&W bedriegen en liegen over hun eigen rol en dat doen ze, en ik ontvang hun leugens in mei 1992, en het blijkt een grote reeks smerige leugens.

Ik schrijf een derde bezwaarschrift, dat ik in de daarop volgende 5 jaar ca. 15 keer indien bij diverse Amsterdamse ambtenaren, maar dat nooit beantwoord wordt, en dat ik ook telkens weer terugkrijg. Het zou namelijk "beledigend en/of grievend" zijn voor de betrokken burofascistische belangenbehartigers van de drugsmafia.

Ondertussen is mijn moeder ingestort als gevolg van de wetenschap dat haar oudste en invalide zoon drie jaar lang bedreigd is door drugshandelaars en vergassingsgevaar, en al die tijd vrijwel niet heeft kunnen slapen vanwege de terrassenoverlast, zodat zijn gezondheid buitengewoon veel slechter is dan tussen 1986-1988, toen ik dacht te genezen - en dat alles in een stad "bestuurd uit naam van de idealen van de Februaristaking: heldhaftig, vastberaden en barmhartig".

Mijn moeder moet dus opgenomen in een bejaardenhuis want ... ze laat voortdurend het gas thuis aanstaan. Hoe zou dat toch komen, Heroine-Edje?

Omdat we in Nederland een verzorgings- en rechtsstaat genieten, moet ze haar gehele bezit inleveren (zodat haar kinderen dat tenminste niets in handen kunnen krijgen in onze verzorgings- en rechtsstaat: wat verbeeld je je wel niet als kind van helden van het anti-fascistische verzet?!)

1993

Ik slaag erin - na veel moeite - mijn moeder opgenomen te krijgen, en ook weer een andere woning te vinden, omdat de woning waar ik naar toe was gevlucht, die gelijkvloers was i.v.m. mijn slechte gezondheid en in het Centrum, vlakbij de Nieuwmarkt, zodat ik de universiteit zou kunnenn bereiken ..... de plaats bleek waar de junken van de Nieuwmarkt 's ochtends hun bolletjes heroine kregen van hun dealers.

Toen ik daar wat van zei, evenals van hun gewoonte freebasend in mijn portiek te liggen, was hun aanbod "je ken een mes in je leijer krijgen, teringlijer". En toen ik de politie belde was het advies dat .... "als het u niet bevalt moet u verhuizen". Ik vroeg dus weer een medische urgentie, en woonde bij mijn moeder.

Ook slaagde ik er in 1993 in briljant af te studeren bij psychologie, maar kon de mijn aangeboden promotie-plaats niet aannemen vanwege mijn zeer slechte gezondheid.

1993 (september)

Aan de andere kant ben ik nog steeds fysiek beroerd en depressief, en lever niet op tijd papieren in bij de Studiefnanciering - die onmiddelijk een deurwaarder op me afstuurt, die binnen 3 dagen ... 42.000 gulden + 15% voor hemzelf opeist.

Ik ga dus weer eens naar de Sociale Dienst, een sociaal werkend ambtenaar Joop Zegerius, en verzoek deze vriendelijk een briefje aan de deurwaarder te schrijven met het verzoek met die onzin op te houden: ik ben ziek, doodarm en depressief, en als ze even geduld hebben dan kan ik een promotie-plaats krijgen en heb ik wat meer geld. Zegerius belooft mij een kopie van z'n brief, maar die arriveert nooit, en Zegerius blijkt tot 1996 onvindbaar.

1996 (voorjaar):

Ik vind eindelijk Zegerius. Die blijkt, vrijwel zeker in opdracht van B&W, aan de deurwaarder en de rechter geschreven te hebben dat volgens hem ik "te gek ben om ooit een baan aan de universiteit te krijgen".

Excuus krijg ik natuurlijk niet: daar voelt zo een burocratisch beestmens - evident een verziekte sadist - zich boven staan. En hij heeft 28000 Amsterdamse burofascistische collegaas, die hem allemaal beschermen en afdekken: "Unsere Ehre heisst Treue!"

1996 (december)

Van Thijn is ondertussen burgemeester af, en benoemd als professor doctorandus aan de UvA, en de UvA adverteert voor aankomende studenten met de leus "Als je altijd al een eigen mening had, ben je van harte welkom - Universiteit van Amsterdam".

Ik componeer dus een versie van "ME in Amsterdam" en lever die in bij het CvB.

1996

Rond deze tijd komt het Rapport van de commissie Van Traa uit, waarin bewezen wordt dat er in Nederland en vooral in en rond Amsterdam een gigantische met drugs samenhangende corruptie bestaat.

1997 (maart):

Mijn brief + vordering + ME in Amsterdam aan het CvB van december 1996 wordt niet beantwoord door de hoogmogenden van het CvB, want .... "uw proza is beledigend en/of grievend".

1997 (april)

Ik lever dezelfde vordering in bij burgemeester Patijn van Amsterdam. Daar hoor ik helemaal niets van, behalve dat enerszijds "wij kunnen uw materiaal niet lezen want wij weten niets van internet, browsers etc." en anderszijds "wij beantwoorden uw proza niet want het is beledigend en/of grievend".

Ik probeer ca. 40 keer een behoorlijke reactie te krijgen van enige Amsterdamse ambtenaar, maar tref alleen de ene liegende burofascist naar de andere, allen levend, denkend en voelend volgens het Burofascistisch Moreel Beginsel "Unsere Ehre heisst Treue!" (wat meer recentelijk de Nederlandse EU-ambtenaar Van Buitenen ook aan den lijve gevoeld heeft: wie aan de bazen van beestmensen komt wordt als beestmens behandeld door de beestachtige dienaren van deze beestmensen, zelfs al was het vroeger je collega: "Unsere Ehre heisst Treue!", als modale ambtenaar).

1998 (mei)

Ik heb 5 jaar geprocedeerd te Groningen tegen Studiefinanciering - die wilde dat ik per onmiddellijk van mijn allermininaalste inkomen 42.000 gulden + 15% daarvan binnen drie dagen aan de deurwaarder betaalde, en de rechter is het met mij eens dat zowel de Studiefinanciering als de deurwaarder hun boekje ver te buiten zijn gegaan.

Excuses voor 5 jaar bedreiging dat mijn totale bezit door de Staat in beslag genomen zal worden krijg ik niet - wel bevestiging dat ik nog steeds 42.000 gulden schuld zou hebben.

1999 (maart)

Ik vind uit dat er een nieuw medicijn is gepatenteerd tegen ME dat gebaseerd is op een soortgelijke theorie als ik in 1987 bedacht.

Dit is duur maar blijkt te helpen (hoewel het onduidelijk is of het geneest - maar aspirine geneest hoofdpijn ook niet, maar is desalniettemin zeer behulpzaam).

1999 (januari - juli)

De GSD betrekt mij in een half jaar durende chicane over de vergoeding van mijn medische kosten, die uiteindelijk uit blijkt te monden in een GG&GD-rapport dat ik geen recht zou hebben op bijzondere bijstand omdat .... "uw ziekte heeft geen bekende genezingsduur" en "uw ziekte heeft geen bekende oorzaak".

Dit rapport krijg ik alleen in handen via een beroep op de wet openbaar bestuur.

1999 (zomer)

Rond deze tijd komt het rapport van de parlementaire commissie Kalsbeek uit, waarin bewezen wordt dat de Nederlandse politie voor miljarden aan hard drugs ingevoerd heeft.

De leden van de commissie worden, geheel anders dan ik, omgeven door veiligheidsmensen vanwege "het gevaar" dat ZIJ zouden lopen, maar met de rapportage wordt niets gedaan.

1999 (zomer)

Rond deze tijd wordt ook uitgebreid gerapporteerd over de parlementaire enquete-commissie die zich met de Bijlmer-ramp bezig houdt.

Als iets evident wordt uit de verhoren en rapportages van deze commissie dan is het de georganiseerde onverantwoordelijkheid en onaansprakelijkheid op alle niveaus van Nederlands bestuur.

Met de rapportage wordt niets gedaan - kennelijk was de hele commissie alleen een manier om een paar kamerleden prominentie te verschaffen.

1999 (september)

Over het medisch keuringsrapport van mei 1999 dat ik eindelijk via de Wet Openbaar Bestuur in handen kreeg, na maanden chicanes, heb ik een paar fraaie satires geschreven en ben ik mee naar de directie van de GG&GD gegaan.

Eindelijk lukt het me de medische kosten die ik maak vergoed te krijgen - voor het eerst sinds 1983!

1999 (november)

Ik zet mijn nieuwe website neer bij xs4all inclusief "ME in Amsterdam", en kreeer tegelijk een mirrorsite in het buitenland waar mijn site gehandhaafd kan blijven als ik in Nederland zelfs niet mijn waarheid mag vertellen.


Hier loop ik tien jaar welbewust opzettellijk sadistisch Amsterdams burofascisme tegen mij achter.... later dus meer van dezelfde brute brutale beestachtigheden, maar nu een opmerking ook van 1999, die B&W van Amsterdam al 10 jaar gigantische vreugde hebben geboden, want ze zijn zo:

In een behoorlijke rechtsstaat, met een behoorlijk verantwoordelijk en aansprakelijk bestuur, was niets van dit alles gebeurd.

Gezonde Nederlanders hebben mijn ervaringen niet - en in die zin is Nederland een beter land dan een fascistische of socialistische terreur- staat.

Maar de reden dat gezonde Nederlanders mijn ervaringen niet hebben is niet dat Nederland zo een prachtig bestuurde rechtsstaat is, maar eenvoudig dat ze de gezondheid en het geld hebben te vluchten uit situaties waar hun menselijke rechten systematisch kapot gemaakt worden, en vanwege hun gezondheid en relatieve rijkdom ZEER veel minder te maken hebben met de burofascisten die ze via hun belastingafdracht in leven houden om de wet te handhaven.

Een rechtsstaat bestaat echter niet in de eerste plaats voor wie gezond, rijk en krachtig genoeg is om zichzelf toch wel te kunnen redden zonder hulp van anderen, maar om de zwakkere leden van de samenleving te beschermen tegen de uitbuiting, bedrog of terreur van de sterkeren of slimmeren.

In die zin is Nederland naar mijn ervaringen als invalide van de afgelopen 25 jaar geen rechtsstaat - maar een paradijs voor burofascisten, drugshandelaars, beroeps-politici en andere beestmensen.

Wie bezwaar heeft tegen de term "beestmens" bedenke dat mij en ieder ander aan de UvA onderwezen is tussen 1972 en 1997 dat "alle mensen" - van Einstein tot Eichmann, van Mandela tot Van Thijn - "gelijkwaardig" zouden zijn, altojd uitgezonderd mijzelf, want ik was "een fascist" omdat ik me verzette tegen de gelijkstelling van de besten met de slechtsten, en beschouwe mijn familie-achtergrond, om welke reden ik dan ook, als enige student sinds de 2e WO van de universiteit verwijderd ben "vanwege uw uitgesproken meningen".

Voor een rechtbank zal ik eventueel genetisch relativisme bepleiten:

Relatief aan iemand als mijn vader en moeder - twee zeer moedige en morele antifascistische verzetslieden - is iemand als Heroine-Edje van Thijn een verachtelijk beestmens. Hetzelfde geldt zijn "Unsere Ehre heisst Treue!" ambtelijke uitvoerders. En ja: het zal wel overwegend aangeboren gebrek in dienst van gecultiveerd hypocriet egoisme zijn, en ja: het is me ook volstrekt duidelijk dat GEEN ENKELE van de 28000 Amsterdamse ambtenaren en duizenden bestuurders de morele kwaliteiten van mijn ouders of de intellectuele kwaiteiten van mijzelf hebben.

Want laten we wel wezen, Nederlanders, wat betreft jullie eigen Nederlandse buro-fascisten:

Er is iets buitengewoon verachtelijk immoreels aan burocraten in terreur-staten die het smerige werk voor de dictator doen - maar wat moet een behoorlijk mens denken van de vele honderden ambtelijke en politieke schoften waar ik mee te maken heb gehad, levend in "Onze Democratie", waar hun leugens, schofterigheid, sadisme, of corruptie geheel vrijwillig is?

De vergassers van de SS konden als verdediging aanvoeren dat ze in een terreurstaat leefden, en zelf vermoord zouden zijn als ze niet met moorden geholpen zouden hebben.

De vergassers van de gemeente Amsterdam - Van Thijn, Oostveen, Mannaert, Van Dijk, Segers, Vlas, Lisser, Sarruco, Cordes, Giannotte etc. allen overigens afgestudeerd - werden en worden uitdrukkelijk alleen gemotiveerd door hun eigen beestachtigheid, hebzucht, corruptie, conformisme of sadisme

Wie "beestachtigheid" een wat sterke term vindt bedenke dat ik AL deze zwaar overbetaalde meesters in de rechten die de wet overeind zouden moeten houden in Amsterdam ZEER vele keren uitgelegd heb - DRIE JAAR LANG, vele tientallen kern - verteld heb dat
(1) ik invalide ben
(2) ik doodarm ben
(3) ik pijn lijd en
(4) ikzelf en mijn buren herhaaldelijk en zeer geloofwaardig met moord waren bedreigd door drugsdealers die van B&W van Amsterdam vergunning hadden gekregen drugs te verkopen, en in feite tussen 1989 en 1992 voornamelijk heroine en cocaine leken te verhandelen en
(5) dat mijn huisbaas mij kennelijk weg of dood wilde door mij te trachten te vergassen door drie jaar lang een ingestorte schoorsteen niet te repareren, waarvan gemeente-ambtenaren drie jaar eerder gezegd hadden dat het ding levensgevaarlijk was vanwege het gevaar van koolmonoxide-vergassing of schoorsteen brand.

Volgens AL deze schoften was IK "een leugenaar", moest IK "maar opsodemieteren uit Amsterdam als het u hier niet bevalt", zou IK moeten begrijpen dat ZIJ "geen enkele persoonlijke verantweurdelijkheid of aenspraekelijkheid" zouden hebben, en kon IK doodvallen - bij voorkeur langzaam, pijnlijk en voor hun ogen, terwijl ze me konden natrappen.

Persoonlijk kan ik dat ALLEEN verklaren door de aanname dat ik mij ofwel tot de corrupte ambtelijke uitvoerders en beschermers van de Amsterdamse drugsmafia heb gericht ofwel tot een stelletje buitengenwoon laffe en verziekte sadisten.

En in sommige gevallen - de meesters in de rechten Vlas en Segers van de Gemeentelijk Bouw- en Woning Dienst, bijvoorbeeld - kennelijk evidente sadisten die direct voor de Amsterdamse drugsmafia werken. Waarom deze Vlas en Segers mij letterlijk hinnekend en grinnekend van genot tussen 1990 en 1992 vele keren voorgehouden hebben dat IK een leugenaar zou zijn, en dat "als het al zo lang levensgevaarlijk is dan kan het nog best een tijdje levensgevaarlijk blijven" kan ik niet anders verklaren dan zo: ze vonden het allebei kennelijk heerlijk een invalide die zich kennelijk niet kon verdedigen de dood in te drijven, en zijn daar inderdaad bijna in geslaagd.

En inderdaad, mevr mr. Vlas, meneer mr Segers, professor drs. Heroine-Edje van Thijn: Ik heb in 1991 geen zelfmoord gepleegd om precies twee redenen:
(1) ik wilde meer van filosofie en logica begrijpen en
(2) ik wilde persoonlijk afrekenen met jullie.
Ondertussen ben ik bijna 10 jaar van constante pijn, ziekte, armoede en discriminatie verder - maar ben ook briljant afgestudeerd, heb een geneesmiddel gevonden dat mij in ieder geval helpt, en heb mijn eigen websites gecreeerd.

Het heeft me zeer veel moeite en pijn (letterlijk, lezer!) gekost zo ver te komen, en ik geef toe dat het voorbeeld van mijn vader die meer dan 3 jaar en 9 maanden Duitse concentratie-kampen heeft overleefd en het voorbeeld van Mandela, die 27 jaar terreur op Robben Eiland uit wist te houden daar bij hielpen.

De afrekening kan nu dus beginnen: Jullie betalen mijn schade en pijn of verantwoorden jullie zelf persoonlijk en fysiek tegenover mij: "Necessitas non habet leges". Zoals ik jullie alle drie in 1991 heb doen weten: Jullie hadden een ander moeten nemen om te terrroriseren en jullie ingeschapen sadistische beestachtigheid op te botvieren - ik verzet me tot mijn of jullie dood tegen jullie soort, want ik zal niet vergast, bedreigd of vermoord worden in Amsterdam "uit naam van de idealen van de Februaristaking" voor de belangen van de drugsmafia c.q. corrupte burocraten of bestuurders. 

 


 


 

De mensheid zal pas gelukkig kunnen zijn als de laatste buro-fascist is opgehangen aan de darmen van de laatste beroeps-politicus

 

Colofon:
first: 27 Oct 1999
last: 10 Nov 1999

Ik pretendeer overigens dat het begrip "buro-fascisme" en de realiteit waaraan deze term refereert een belangrijk inzicht in de bestuurlijke werkelijkheid van staten, provincies en gemeenten is.

Aanvulling 25 februari 2000:

Deze tekst is bekend aan het College van B&W van Amsterdam sinds het voorjaar van 1999, zoals mijn desbetreffende anti-burofascistische vordering hen bekend is sinds 25 april 1997. De dames en heren gemeentelijke burofascisten weigeren sindsdien in te gaan op mijn eisen: ik zou "grievend en/of beledigend" zijn - over een stelletje fascistoide ambtsmisdadigers die mij drie jaar lang lieten terroriseren dooreen stelletje harddrugshandelaars "uit naam van de idealen van de Februari-staking"!

Ook heeft sindsdien de gemeentelijke vergasser van Amsterdam, de burofascistische gemeente- advocaat R. Segers, werkend voor het door de Amsterdam drugsmafia bestuurde Bouw- en Woning-dienst, een vordering van 8 miljoen op mij gesteld een half jaar geleden - wat ik uiteraard als de zoveelste poging van dit gedegenereerde beestmens zie mij te intimideren middels zijn mafia-connecties en middels zijn al sinds 1992 gehandhaafde protectie door de drugsmisdadigers van B&W van Amsterdam.

Van deze vordering van Segers op mij is ook een telefoonband, zoals het B&W ook al meer dan een half jaar bekend is - en zoals het B&W al vele jaren bekend is dat de hele Bouw- en Woning-dienst in feite een Amsterdamse drugsmafia-dienst is, via welke miljarden gewit worden en een aanzienlijk deel van het Amsterdamse onroerend goed drugsmafia-protectoraat of eigendom wordt.

 

© Maartens@xs4all.nl