\ 

Nederlog

 

16 Januari 2010

 

Meer over psychiatrie en sadisme

 

    "We never hurt each other but by error or by malice."
     -- (Sir Robert Chambers, possibly inspired by Dr. Johnson, A Course of Lectures on the English Law, vol I)

De 35 Kb die ik de afgelopen 2 uur over het onderwerp van de titel schreef, inclusief enig optimistisch nieuws in samenhang met ME, zijn zojuist spoorloos verdwenen, terwijl het stuk toch vrijwel af was, en ook heel behoorlijk.

Wel... ik heb niet de gezondheid noch de lust om het nog een keer te schrijven, dus geef ik u nu bijna alleen de voornaamste link waar het om ging, die interessant is over psychiatrie, over ME, over Bastiaans en over ethiek:

E.e.a. is door ene Rael Strous van de universiteit van Tel Aviv, met deze samenvatting

Abstract

For the first time in history, psychiatrists during the Nazi era sought to systematically exterminate their patients. However, little has been published from this dark period analyzing what may be learned for clinical and research psychiatry. At each stage in the murderous process lay a series of unethical and heinous practices, with many psychiatrists demonstrating a profound commitment to the atrocities, playing central, pivotal roles critical to the success of Nazi policy. Several misconceptions led to this misconduct, including allowing philosophical constructs to define clinical practice, focusing exclusively on preventative medicine, allowing political pressures to influence practice, blurring the roles of clinicians and researchers, and falsely believing that good science and good ethics always co-exist. Psychiatry during this period provides a most horrifying example of how science may be perverted by external forces. It thus becomes crucial to include the Nazi era psychiatry experience in ethics training as an example of proper practice gone awry.

U ziet hieruit wellicht, ook in verband met wat ik gisteren schreef, waarom dit onderwerp en stuk interessant zijn, zowel wat de pychiatrische sadist Bastiaans als de psychiatrische sadist Wessely (etc.) betreft, want Bastiaans en Wessely maakten c.q. maken zich, volgens mij zowel heel welbewust als met vreugde, aan hetzelfde schuldig als waaraan de nazi-psychiaters zich schuldig maakten, naar zich laat gissen ook al met vreugde.

Ik heb, als gezegd, geen gezondheid en geen lust dat vandaag voor een tweede keer uit te leggen, zodat dit tot later moet wachten.

Het gelinkte stuk van Strous is echter interessant en de moeite waard, ook afgezien van ME, en ondersteunt mijn "ME: Waarom dokter Mengele medicijnen studeerde - 2": Het is geen bloot toeval dat bepaalde au fond ziekelijke types medicijnen willen studeren, psychiater willen worden, noch dat er indertijd vooral

many psychiatrists [were] demonstrating a profound commitment to the atrocities, playing central, pivotal roles critical to the success of Nazi policy.

Maar u zult het vandaag hiermee moeten doen, afgezien van dit citaat over een moderne psychiatrische sadist i.v.m ME, dat ik herhaal van gisteren, omdat het zo duidelijk en zo kort één van mijn gronden voor mijn oordelen over de man aangeeft (**):

Factual note: Although Dr. Wessely refers to CFS in his essay - the CFS, along with PVFS and ME, are listed by the WHO since 1992 under the ICD-10 G93.3 as an organic brain disease and are specifically excluded from a psychiatric listing under F48 - a fact he fails to mention. (Van: neuroskeptic.blogspot.com)

en mijn opmerking dat de grote meerderheid van de psychiatrie die ikzelf las (1) weinig tot niets met echte wetenschap van doen had; (2) en zeer slecht geinformeerd was door kennis van echte wetenschap; daarbij ook (3) buitengewoon pretentieus was en trouwens (4) in de meeste gevallen nogal evident overwegend onzin (ook al omdat de schrijvers ervan heel weinig tot niets wisten van hoe het brein echt werkt, dat nog steeds zo is, want er is zeer veel meer niet dan wel bekend over hoe het brein z'n wonderen tot stand brengt). (***)

Het is niet waar dat dit geldt voor alle psychiatrie die ik las (*), maar wel voor de grote meerderheid ervan, terwijl de meeste psychiaters, gezien de scholenstrijd in de psychiatrie, net als tussen de religies, ook als ze geheel en al te goeder trouw zijn (wat zelden geheel geloofwaardig is), zich wel moeten vergissen in hun centrale ideeën en methoden van aanpakken.
 


(*) Laat ik de uitzondering, omdat het er inderdaad maar één is, toch noemen (in herhaling), zodat ik althans daarover duidelijk ben: De eertijdse nu overleden dean of the American Psychiatric Association, Silvano Arieti, die een uitstekend inleidend boek over psychiatrie schreef, dat "The intrapsychic self" heet.

Ik kan meer schrijvers noemen op psychiatrisch terrein die niet onredelijk zijn - Fromm, Frankl, om me tot wat namen te beperken - maar niets zo goed als het boek dat ik noemde.

(**) Ook voor goed begrip: Ik weet van Wessely's meningen over ME sinds 1990-1996, en weet niet meer precies wat ik precies las en wanneer.

Ik dacht alleen indertijd dat het één van de vele domme en quasi-wetenschappelijke psychatrische pretentieuze duisterdenkers was waar ik er al veel te veel van gelezen had, en weet pas sinds kort van zijn meer dan 20 jaren kennelijk vooral door sadisme gedreven bemoeienis met en rondom ME-patienten en ME, waar hij zich vele keren volstrekt onwetenschappelijk, vals en misleidend over heeft uitgelaten, ook op een manier die geheel in tegenspraak is met zijn morele en ethische plichten als arts.

(***) Dit is dus ook weer één van de redenen waarom sadistische bemoeials als Wessely zulke valse pretentieuze schoften zijn: Niemand heeft de kennis over het menselijk brein of de menselijke psyche die deze hondsbrutale oplichters "uit naam van de wetenschap" bovendien, precies als de fraudeur Freud, claimen te hebben, zoals niemand de claims over de waarde van hun therapieën ooit objectief positief kan valideren.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail