Nederlog        

   20 juli 2008

                                                                 

 

"Aan het werk, op welke manier ook"

 


"Severe truth is expressed
with some bitterness."
(Henry David Thoreau)

"Aan het werk,
op welke manier ook"


Wethouder Freek Ossel (in vermomming) rechts; ikzelf (in vermomming, kortgeknipt) links (alles gefotografeerd door een waarachtige tijdsbeeldcamera) (*)

Ik heb "Het PAROOL" altijd beschouwd als een partijblad van en voor de PvdA-Amsterdam en de in Amsterdam "werkende" gemeentelijke ambtenarij, en mijn ervaringen rond 2000 met de toenmalige would be "onderzoeks-journalist" Verlaan hebben deze opvatting alleen maar versterkt.

Het gaat niet goed met "Het Parool" (ze schijnen tegenwoordig ca. evenveel abonnees te hebben als "De Waarheid" ten tijde van de opheffing ervan), maar het bestaat nog steeds, en wordt immers ook gedragen door een heuse Stichting waarin tal van in Amsterdam rijk geworden PvdA-bestuurders en -bureaucraten hun beste beentje voorzetten voor hun eigen propaganda-orgaan.

En ongetwijfeld om deze onderliggende reden vond ik op 16 juli een in plastic verpakte Parool in mijn bus, dat duidelijk bedoeld was om mij te verleiden tot het worden van betalend abonnee van deze hoofdstedelijke Pravda van de PvdA, en om bij te dragen aan mijn groter levensgeluk, hetgeen allebei  jammerlijk mislukt is (mede) om een reden die ik u nu ga onthullen, namelijk een artikel over maar liefst twee volle paginaas, ook verfraaid met fotoos, over de hoofdstedelijke zogeheten SD-DWI, onder de titel (met socialistiese roodstellingen van het PvdA-propaganda-orgaan):

Aan het werk,
op welke manier ook

Maar laat ik eerst even schetsen wat mijn ervaringen sinds 25 jaar zijn met de zogeheten SD-SWI

  • Bij mijn intrede werd ik omstandig uitgescholden door twee gemeentelijke portiers voor "gore homofiele gepenkop"; werd mijn moeder uitgemaakt door dezelfden voor "smerige rothoer"; werd ikzelf door deze heren herhaaldelijk met moord bedreigd - en sindsdien heb ik hier 25 jaar lang persoonlijk, schriftelijk, en op mijn site tegen mogen protesteren zonder antwoord, want ik zou de heren niet op de voor hen juiste toon hebben toegesproken toen ik hun racistische discriminatie van Surinamers en Marokkanen waar ik bijzat kritiseerde, wat geheel niet gewn is in Amsterdam, en fascistode gemeentelijke ambtenaren dus makkelijk beweegt hun volle menselijkheid tentoon te stellen
     
  • Hoewel ik geaccepteerd ben als invalide, kreeg ik nooit enige vorm van bijstand voor mijn medische kosten, nooit enige vorm van huishoudelijke hulp, en kreeg ik 25 jaar lang actieve tegenwerking bij al mijn pogingen af te studeren (zelf betaald, zelf gehaald) en te promoveren (geruneerd door ambtenaren en directeuren van de SD-DWI met waarlijk sadistisch genot)
     
  • Hoewel ik met alleen 10-en afgestudeerd ben als psycholoog, hoewel ik een erkende invalide ben die voortdurend, volgens mijn behandelde medici, "veel pijn" heeft, en hoewel er zeer fraaie brieven van mijn huisarts en van universitaire professoren (mede) gericht aan de SD-DWI zijn mocht ik niet studeren (deed ik dus zlfbetaald in deeltijd) en niet promoveren, "want dat is nergens relevant voor", volgens de behandelende bureaucratische Amsterdamse SD'ers.
     
  • Hoewel ik erkend invalide ben met "veel pijn", en dagelijks nauwelijks een paar honderd meter kan lopen, en het ook erkend is dat ik depressief ben na bijna vier jaar drugsterreur inclusief moorddreiging en bijna geslaagde poging tot mijn vergassing, heeft de SD-DWI de afgelopen zes jaar herhaaldelijk geprobeerd mij naar Nijmegen of Utrecht te doen verplaatsen om "gentegreerd te worden in onze samenleving" d.m.v. een zogeten professioneel bureau van ex-ambtenaren die daar veel geld mee verdienen, wetende dat ik dat niet kan, wetende dat ik "veel pijn" lijd, wetende dat ik depressief wordt van ambtelijke verplichtingen die ik fysiek niet aankan terwijl de behandelend ambtenaar dit weet, en glimlachend blijft volhouden dat "u moet dat van De Wetgever, en ikzelf heb geen enkele persoonlijke verantwoordelijkheid of aansprakelijkheid", en zeggende, toen ik vroeg of ze erop uit waren mij de zelfmoord in te drijven

          "Dat kan ons niet schelen.
           U doet maar wat u niet laten kunt.
           Als u niet gaat trekken wij u uitkering in."
     
  • Hoewel ik de zoon en de kleinzoon van Amsterdamse verzetshelden ben, met een vader geridderd op het stadhuis te Amsterdam, weigeren alle 17.000 Amsterdamse ambtenaren boven de rang van portier of zogeheten "Klantmanager" al 25 jaar lang mijn brieven, mails, klachten, of telefonische bezwaren zelfs maar te beantwoorden, anders dan met de bloedstollend door de telefoon geschreeuwde boze kreet

          "U heeft helemaal geen recht over het verleden te klagen!"
     
  • Als ik mijn zogeheten "Klantmanager" bij de SD-DWI probeer te spreken te krijgen per telefoon - altijd een functioneel anoniem figuur, altijd zonder leeftijd en zonder opleiding, altijd met de absolute macht over mijn lichaam en mijn uitkering ("Power corrupts, absolute power corrupts absolutely": Lord Acton) - dan moet ik rst drie maal hl beleefd en kruiperig mijn nummer zeggen (ik ben geen mens, ik ben een nummer) tegen drie andere "behandelende ambtenaren" zonder naam, functie of opleiding, die de telefoon op de haak smijten met ambtelijk gebrul en gedreig als je protesteert of zegt dat je doctorandus bent, of dat je niet bejijd en bejoud wil worden

U vindt meer over een en ander in mijn CV, dat niet vrolijk maar wel heel waarachtig is, en in feite vooral gaat over hoe menselijkheid verdierlijkt in een klimaat van systematische persoonlijke onverantwoordelijkheid en persoonlijke onaansprakelijkheid, zoals dat heerste in concentratiekampen, zoals dat heerst voor Amsterdamse bureaucraten en bestuurders, en zoals dat al 25 jaar bestaat bij de SD-DWI, alles volgens de best onderbouwde theorien uit de sociale psychologie, in experimenten die juist gedaan zijn om te zien hoe mensen verdierlijken als ze niet behoorlijk verantwoordelijk kunnen worden gemaakt voor hun doen en laten of als ze menen de wil van hun bovengestelden, hun leiders, hun bazen, hun burgemeesters, of gewoon een anonieme autoriteit uit te voeren.

Terzake.

Het artikel over twee paginaas draagt als waarachtige titel - "Arbeit macht frei, und Jedem das seine" -

Aan het werk,
op welke manier ook

en begint met de volgende drie inspirerende alineaas (socialistiese belettering van "Het Parool"), die ik inclusief journalistieke taal of redeneerfouten hier exact reproduceer:

Voorzichtig schuifelt wethouder Freek Ossel van Werk tussen de werkbanken in de glaswerkplaats door. Met zijn handen op zijn rug blijft hij staan bij de werkbank van Sylvia (45). [zie de foto boven - MM] Vol trots laat ze hem haar zelfgemaakt glaskunstwerk zien. "Ik kan niet werken," zegt ze, "maar het voelt heerlijk om weer bezig te zijn, als is het voor maar vier uurtjes per week."

Ossel (**) is op bezoek in de buurtwerkplaats in Westerpark om zich te laten informeren over een nieuwe aanpak van de Dienst Werk en Inkomen (DWI) om mensen als Sylvia [die dus niet kunnen werken - MM] weer aan de slag te krijgen. De dienst wil de komende jaren alles op alles zetten om ook de mensen met 'een grote afstand tot de arbeidsmarkt' te activeren.

Sylvia is een van de ongeveer 1300 uitkeringsgerechtigde Amsterdammers die via de DWI op een zogeheten activeringsplek zijn geplaatst. Jaren geleden werd ze chronisch ziek en doordat ze veel pijn heeft, kan ze waarschijnlijk nooit meer werken.

En daarom ziet wethouder Freek Ossel-Hossel er barmhartig, vastberaden en heldhaftig heel persoonlijk betrokken socialisties-solidair op toe, met zijn bestuurlijke handen streng op zijn bestuurlijke rug, en natuurlijk met zijn socialistiese uurloon van 400 euro, dat zijn ondergeschikte SD-DWI directeur Schreuders met een idem uurloon van 200 euro, en zijn daar weer aan ondergeschikte nobele Klantmanagers met een ook al ambtelijk-socialistisch uurloon van 50 euro er allemaal allerstrengst op toezien dat Sylvia, die "chronisch ziek" is en "veel pijn" heeft, en "nooit meer werken" kan, toch werkt, en wel voor 2 euro 50 per uur (want dat is de norm voor de Sylviaas van Amsterdam bij de SD-DWI), al is het in Sylvia's geval ook maar voor vier uur in de week, want in Amsterdam, de stad van de Idealen Van De Februaristaking, krijgt ieder mens het zijne, volgens oud socialisties recept: Jedem das Seine, und Arbeit macht Frei.

Ik weet dit alles immers uit Het Parool, deze Pravda van de Amsterdamse PvdA, en weet ook al 25 jaar dat mijn grootvader hiervoor vermoord is in kamp Amersfoort, mijn vader hier bijna 4 jaar voor in concentratiekampen heeft gezeten, en ik zelf onverbeterlijk briljant aan de UvA ben afgestudeerd om dat nu en later voor u en de wereld vast te leggen tegen mijn effectieve uurloon van omgerekend 1 euro 25. Jedem das Seine, want imners

Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil!

Namelijk voor het opzetten van een 25 jaar durend Milgram-experiment, terwijl Milgram en Zimbardo al 40 60 jaar geleden experimenteel bewezen hebben dat om het even welke normale doorsnee-mens binnen enkele dagen (!!) veranderd kan worden in een zwaar sadistische cipier, mits vrijgesteld van persoonlijke verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid, en (soms) wanneer ze daartoe beleefd verbaal aangespoord worden door schijnbare autoriteiten (en dat zlfs als ze deze geheel niet kennen en dit niet hun eigen bazen zijn).

Of ik het interview gelf, lezer? Eerlijk gezegd niet, want ik studeerde psychologie en logica.

In feite denk ik dat de twee Paroolpaginaas die ik aan het bespreken ben zorgvuldig geprepareerd zijn in samenwerking met de SD-DWI-directie om het kunnen terroriseren van legitieme invaliden maar zo makkelijk mogelijk te maken.

U hoeft me hierover nu niet te geloven, maar ik zal u dat hieronder trachten te verduidelijken, als zeergeleerd psycholoog, met 25 jaar ervaring met mijn Bovengestelde Portiers, Klantmanagers, en Teamleiders Klachtenafhandeling, wanneer ik tot "Sylvia zelf" kom, die ook al geerd wordt met een interview in het Parool.

Daartoe kom ik zometeen, maar ik zal eerst het tot nu geciteerde Parool-artikel verder opvoeren, in al z'n verbluffende menselijke fraaiheid - en houdt u vooral de bedragen die ik noemde in uw achterhoofd, en raadpleeg het lemma Hulpverlener, in mijn Philosophical Dictionary, dat opgesteld is na 25 jaar ervaring met de Amsterdamse ambtelijke Hulpverleners: Er wordt in Neerland bepaald niet voor niets hl veel "hulp" verleend, al houden de Sylviaas of ik (waar het zogenaamd om gaat) daar zelf maar 2 euro 50 per uur aan over, als we geluk hebben:

De DWI [een acroniem die ik heb leren vertalen als "Dierlijk Wreed Inhumaan", maar ik ben een oude pessimistische cynicus, en lijd al jaren aan slecht taalgebruik] wil de komende jaren de ongeveer elfduizend Amsterdammers activeren die in de zogenoemde trede 2 zitten. [Vat u? Willende instituties, met ambtelijke boeventaal, verplicht opgelegd aan alles en iedereen die in hun handen valt - MM]. Dat zijn mensen die wel zelfstandig kunnen functioneren, en vaak ook een uitkering krijgen, maar die door verschillende oorzaken niet kunnen werken. "Wij willen dat die mensen uit hun huis komen, uit hun sociale isolement," zegt Harro Hogerwerf, projectleider maatschappelijke participatie bij de DWI.

U ziet diverse projectleiders op bovenstaande foto. SD-Scharfhrer HaHa - de Projectleider Maatschappelijke Participatie, zeg maar der Fhrer der gesellschaftliche Normalisierungs-Partizipation - bedoelt het o zo goed, al gebruikt hij leugens (hoezo "sociaal isolement" Herr HaHa? Ik word door mr mensen per dag gelezen dan door jou per jaar wordt gesproken!), en al spreekt hij het politiek correct bureaucraten-jargon over "die mensen" zonder welk in Amsterdam geen ambtenaar ambtenaart en geen bestuurder bestuurt.

Heer ambtenaar Hoogerwerf - van wie ikzelf mg aannemen dat hij, "relatief aan mij", 50 IQ-punten minder heeft doch 50 keer meer verdient, als Amsterdamse SD-Scharfhrer - is maar dan ook heleml niet neerbuigend, laatdunkend, of arrogant over mijn soort volk, zegge "deze mensen":

"Veel van deze mensen moeten van heel ver komen. Vaak hebben ze jaren niet gewerkt en moeten ze nog wennen aan heel simpele dingen als op tijd komen en je taak afmaken. Maar we willen vooral dat deze mensen door deze aanpak weer gaan meedoen in de maatschappij."

Snapt u? Volgens Scharfhrer HaHa is "deze mens" die dit schrijft - Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil! - zlfs niet in staat tot

"heel simpele dingen als op tijd komen en je taak afmaken"

(kon ik niet leren in mijn 58 jaar, als alleen met 10-en afgestudeerd psycholoog; kan ik echter leren, mits diep gebukt in grote dankbaarheid, van Herr HaHa, die vrder van mij afstaat, naar ik immers mg aannemen, in IQ dan hij van een authentieke idioot, wat bovendien zijn kansen op geluk in Onze Rechtsstaat zr veel groter maakt dan de mijne, bij onze bestaande (on)gezondheden), zoals Herr HaHa mij en alle lezers van Het Parool ook verzekert dat ik niet zou

"meedoen in de maatschappij".

Volgens het Politiek Correcte bureaucratisch boevenjargon van Scharfhrer HaHa doet "deze mens", die dit schrijft, namelijk alleen mee met Onze Nederlandse Rechtsstaat als hij stram saluerend en hl blij zijn nummer roepend doet wat de Scharfhrers van de SD hem bevelen, en anders niet: "Aan het werk, op welke manier ook".

Maar wellicht begrijpt u het nog steeds niet zo goed, dus ik citeer vlijtig verder over "deze mensen":

Veel deelnemers zijn ernstig ziek geweest of zijn dat nog steeds. Dat kan een geestelijke aandoening zijn, zoals een depressie of een psychose, maar ook een fysieke als nek- en rug-klachten of reuma.
Hoogerwerf: "Voor hen is de drempel om weer te gaan werken, heel hoog. Er is vaak veel angst om te starten."

Wordt het u al wat duidelijker?

U bent "ernstig ziek", u heeft "een depressie of een psychose", u heeft "veel pijn", of u heeft "reuma" (net als ik nu ik dit tiep: Dank je wel Job Cohen!) - en uw Klantmanagers zullen u wel even ng zieker, nog depressiever, ng psychotischer, met ng meer pijn en ng meer reuma maken, uiteraard heldhaftig, vastberaden, barmhartig ook, want zo zijn Amsterdamse ambtenaren immers, want Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil!, en daarvoor werkt ambtenaar Herr HaHa ook, groot humanist als hij ongetwijfeld is, in eigen ogen.

En u moet wel gk zijn, lezer, om "veel angst" te hebben voor de SD'er HaHa en zijn loyale collega-hulpverleners, als u "ernstig ziek", "een depressie of een psychose", "veel pijn", of "reuma" heeft, want SD'er HaHa en zijn loyale collega-hulpverleners bedoelen het allemaal minstens even goed als ex-wethouder Oudkerk, en zijn ook allemaal even nobel, even humaan, even integer, en even menselijk als hij, zoals zijn opvolger wethouder Freek Ossel-Hossel u ongetwijfeld ook in een door de belastingbetaler gesubsidieerde mediamiek getrainde stem met bijpassende bestudeerde handgebaren kan verduidelijken.

Waar leidt dit alles toe, afgezien van 2 euro 50 per uur voor "deze mensen" en diverse duizenden of tienduizenden per uur voor de hordes aan ambtelijke en NGO( = eertijdse ambtenaren) zogeheten hulpverleners? Tot dit:

Het afgelopen jaar zijn bijna 1300 klanten actief gemaakt op deze maatschappelijke activeringsplekken, waar ze als vrijwilliger meewerken in de zorg ["ernstig ziek", met "een depressie of een psychose", en met "veel pijn", of "reuma" - MM], in de kinderopvang, in de groenvoorziening of in buurthuizen.

Hieraan ben ik dus op het uiterste nippertje en met veel pijn en moeite aan ontsnapt op 19 maart van dit jaar, of ik was ondertussen dood geweest, en u had mij al maanden niet gelezen - want (het verbaast u wellicht) als iemand die zowel lijd aan "ernstig ziek" zijn, "een depressie", "veel pijn" heeft, en nu ook weer "reuma", kn ik niet werken wanneer een SD'er HaHa dat beveelt, wil ik niet werken, zl ik niet werken, en ga ik zeer veel liever dood dan me zo te laten behandelen, door een dergelijke soort ook.

Maar ik wijk enigszins af van de Neerlandse en Amsterdamse doorsnee (zodat ik daarbij als nogal tot zeer minderwaardig geld), en er zijn talloos veel andere gelukkigen die daar nders over (zeggen te) denken dan ik (want "Er is vaak veel angst" onder zogeheten "klanten" voor zogeheten "Klantmanagers" van de SD-DWI, al gelooft u dat wellicht niet, in Onze Nederlandse Rechtsstaat):

Inmiddels hebben 2565 DWI-klanten [als burger ben je tegenwoordig "klant" bij een "Manager" die betaald wordt uit de publieke middelen om de "klant" zijn plaats tegenover "De Overheid" te leren - MM] een activeringsplek toegewezen gekregen.
De komende jaren wil de dienst dat aantal fors uitbreiden. In 2010 moeten vijfduizend uitkeringsgerechtigden deelnemen aan een activeringsproject."

Ziet u? "Uitkeringsgerechtigden", die "moeten deelnemen" als "vrijwilliger", tegen een uurloon van - maar liefst! - 2 euro 50, aan "een activeringsproject", voor hen geregeld door hun "Klantmanagers", want in Amsterdam krijgt "Jedem das Seine" van Job Cohen en Freek Ossel-Hossel, en ook in Amsterdam, net als vroeger, toen alles nog beter was, geldt nog steeds heel socialistiies-humanisties dat "Arbeit macht frei". Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil! .

En waarom is dat allemaal nodig, afgezien natuurlijk van de grote dagelijkse bevrediging die het Klantmanagers, Teammanagers en Directie van de SD-DWI geeft? Hierom, volgens de afsluitende alinea van het ene stuk op de twee Parool-paginaas:

"Zowel voor deze mensen als voor de maatschappij is het beter als ze participeren," legt Hoogerwerl uit. "Mensen die actief bezig zijn, maken nu eenmaal meer kans op het vinden van werk."

Ik heb - "deze mensen", "de maatschappij" - een geschiedenisleraar gehad die een evidente sadist was en Hoogerwerf heette, maar heel misschien is dat toeval. Overigens...

Misschien begrijpt u nu wat bter waarom "dze mens", die zowel lijd aan "ernstig ziek" zijn, aan "depressie", "veel pijn" heeft, en nu ook weer "reuma" besloten heeft ZR veel liever dood te gaan dan zich NOG een keer te laten tiranniseren door wat "dze mens" alleen maar kan zien met zijn onverbeterlijk goede diploma in de psychologie, ook sprekend als "begenadigd mathematisch logicus", die niet mag promoveren als invalide van de Klantmanagers van de SD-DWI, omdat dit "allemaal volledig irrelevant" is volgens deze functioneel anonieme leeftijdsloze opleidingsloze, als schunnig sadisme, en ook omdat hij net als zijn collegaas sinds 1994 - "Mensen die actief bezig zijn, maken nu eenmaal meer kans op het vinden van werk" - "Ik zie er het nut niet van in" - dat iemand als ik promoveert of aan de universiteit werkt, omdat immers alles wat ik schrijf op mijn site niet alleen bewijst dat ik niet "meedoe in de maatschappij", en omdat volgens mijn Klantmanager, zijn Teammanager, directeur Schreuders van de SD-DWI, wethouder Ossel-Hossel, en ook natuurlijk Scharfhrer "Harro Hogerwerf, projectleider maatschappelijke participatie bij de DWI" voor mijn site, die immers een bewijs van niet maatschappelijk particieren, geldt dat dit allemaal verlangens van mij zijn die alleen

"een zucht naar roem, een jammerklacht om miskenning"

 vormen, en niets beters of anders.

Tenzij uw hart even verhard is als dat van een farao of een Amsterdamse SD-ambtenaar begrijpt u ondertussen waarschijnlijk bijna even goed als een psychiatrisch geschoolde wat de SD-DWI-ambtenaren feitelijk motiveert en beweegt, in het helpen "maatschappelijk participeren" van "deze mensen" die "ernstig ziek" zijn, en aan "depressie" lijden, "veel pijn" hebben, en nu ook weer "reuma".

Zo nee, dan zal ik u dit nu verduidelijken door het begeleidend interview met "Sylvia (45)" herself te behandelen, en te tonen hoe ik aanneem dat dit de komende jaren gebruikt zal gaan worden in SD-DWI-kantoren, door richtig Amsterdamsche Scharfhrers als Hoogerwerf en zijn loyale Klantmanagers-collega-hulpverleners.

Want ook "Sylvia (45)" heeft een eigen interview - al moet ik u meteen bekennen dat ik niet of nauwelijks in haar geloof, want (schrijft het Parool)

Sylvia (45, wil niet met haar achtenaam in de krant)

en ze staat dan ook alleen maar afgebeeld met een foto waar haar gezicht ook volledig verborgen is door heur haar, zodat ze volledig onkenbaar is geworden, en ik maar zo vrij ben aan te nemen dat "Sylvia" feitelijk een Klantmanager is die voor Het Parool een toneelstukje opvoerde om alle Klantmanagers in de toekomst te helpen hun klanten te terroriseren, of anders iemand die geheel uit de duim is gezogen door de Parool-verslaggevers, kennelijk met hetzelfde doel.

U gelooft dat niet? Nu, oordeel zelf lezer:

"Sylvia herself" dus vertelt, naast haar volkomen onherkenbare foto (met rood- en vet-zetting van het socialisties Parool, net als de taalfouten):

"In korte tijd kreeg ik drie chronische ziektes achter elkaar. Ik heb meerdere hersenoperaries moeten gaan en heb heel erg last van reuma. Het maakt niet uit wat ik doe, ik heb altijd pijn. Als ik een half uurtje heb gestofzuigd moet ik een uur zitten om bij te komen."

Alles dus als voor mij, behalve dat ik "slechts" n chronische ziekte heb (de "drie" worden opgevoerd door de toneelspelende Klantmanagerin om iedereen die "ernstig ziek" is en "klant" van een "Klantmanager" voor gek en voor leugenaar te zetten, voorgoed vanaf nu, en in de toekomst), terwijl ik ook al minstens 10 jaar gn energie en teveel pijn heb voor "een half uurtje" stofzuigen (waarvoor ik al 25 jaar vrg om enige hulp bij de SD-DWI, bijvoorbeeld desnoods van een Sylvia, als het dan niet anders kan).

Kortom: "drie chronische ziektes", "meerdere hersenoperaties", "heel erg last van reuma", "altijd pijn", ook nog eens bijzonder snel moe, en ondertussen 45 jaar oud, maar toch (zegt ze zelf, voor wie dit gelooft, en geen psychologie studeerde):

"Het liefst wil ik weer gewoon werken, maar dat gaat waarschijnlijk niet lukken. Samen met de DWI [merk de verzustering tussen "deze mens" en een bureacratisch orgaan op, en ook het "Samen" - MM] heb ik wel gekeken naar wat ik nog kan en mag - maar sinds ik ziek ben is dat bar weinig."

Ik geloof dat laatste graag, want - heel wel mogelijk geheel niet toevallig, lezer! - heeft "Sylvia" dezelfde klachten als ik, al kan ze wel een stuk beter en langer stofzuigen dan ik.

En anders dan ik is deze "Sylvia (45)" zr dankbaar jegens de SD-DWI, en wordt ze daar ook volkomen nders dan ik behandeld (en zal ze noch mijn diplomaas noch mijn achtergrond hebben):

"Elke keer als ik bij de DWI kwam met een idee over wat ik zou kunnen doen, zeiden ze: "Dat kun je nooit aan" of "Dat houd je niet vol.""

Bemoedigend! Ter vergelijking: Ik ben nu 25 jaar lang voor "fraudeur", en "te lui om te werken", of "smerige homofiele gepenkop" uitgemaakt door ambtenaar Hoogerwerf en/of zijn Klantmanagers en/of collegaas, terwijl indien professoren van de UvA vriendelijk vragen mij enige hulp te geven voor het kunnen vervullen van een promotieplaats, dan is dat "helemaal nergens relevant" voor, en wordt zo iemand nooit gebeld of gemaild omdat, zegt mijn Klantmanager dan schalks:

"U kunt toch niet verwachten dat een man als ik met een professor praat, muhneer?!".

Nee, dan "Sylvia (45)"! Niet alleen krijgt zij o zoveel hulp en excuses van haar Klantmanagers, voor wie het gelooft, ze weet ook hl goed hoe de vork in de steel steekt in Amsterdam:

Het ergste is nog dat ik vrees dat ze gelijk hebben. Bovendien loop ik dan een groot risico dat ik mijn uitkering kwijt raak. [Waarmee ik vele keren bedreigd ben, door Klantmanagers of hoe ze heten, in deze stad bestuurd uit naam van de idealen van de Februaristaking - MM] Dat is geen vetpot, maar als ik ga werken, het niet volhoudt en vervolgens mijn baan kwijtraak, heb ik een gigantisch probleem.

Juist! Vanwaar "Sylvia (45)", ls ze dan echt bestaat, de motieven heeft om het even wat te zeggen tegen de Parool-journalist, alles om na "drie chronische ziektes", "meerdere hersenoperaries", "heel erg last van reuma", "altijd pijn" aan verdere Klantmanagers-chicanes te ontkomen, koste wat dat kost in onwaarheden, en vanwege de pijn.

Het is logisch inderdaad mogelijk dat "Sylvia (45)" gn poserende Klantmanager is, maar ze heeft wel gruwelijk politiek correcte denkbeelden en idealen, en dat ook na maar liefst "drie chronische ziektes", "meerdere hersenoperaries", "heel erg last van reuma", en "altijd pijn":

"Na een paar jaar thuis zitten voelde ik me volledig waardeloos. [Exact zoals uw Klantmanager u dat leert: Wie niet Werkt In Onze Nederlandse Rechtsstaat is volledig waardeloos - MM].
Ik heb een dochter van zestien, daar zorg ik voor, en daarnaast doe ik wat in het huishouden. Maar verder kan ik eigenlijk niets, en dat is enorm frustrerend. Bovendien schaam ik me ervoor dat ik niet werk."

U ziet: "Sylvia (45)" is, zo dat al mogelijk is, en ondanks al haar grote pijnen en vele chronische ziekten en operaties, ng Politiek Correcter dan haar Klantmanagers, wat - kan ik u in gemoede verzekeren - op buitengewone morele en intellectuele vermogens wijst, ls "Sylvia" bestaat.

En gelukkig was er voor haar, die zich "volledig waardeloos" voelde, ondanks een dochter waar ze voor zorgt, en ondanks werk in haar eigen huishouding, toch nog redding vanwege de nobele Klantmanagers en Directie en Projectleiders van de SD-DWI (taalfouten volgens Het Parool):

"Ik ga nu iedere week een of twee keer naar de werkplaats. Vier uurtjes ongeveer, langer houd ik het niet vol. Het is ontzettend zwaar. Ik betaal er een hoge prijs voor, want elke dag dat ik heb gewerkt, moet ik bekopen met ontzettende pijn in mijn spieren. Vier uurtjes glassnijden ["Sylvia's (45)" therapeutisch werk in "de werkplaats" - MM] voelt voor mij alsof ik een marathon heb gelopen."

Ikzelf, die al 30 jaar ME heb, heb dit overgeschreven omdat ik denk dat de Klantmanagers en Directie van de SD-DWI deze "Sylvia (45)" opvoeren om de vrije hand te krijgen tegen DWI-"klanten" met ME, want ze hebben gewoon mijn symptomen overgeschreven, en haar in de mond gelegd. (Of is het toch toeval?)

Alleen in haar mond komt alles natuurlijk weer keurig - "ontzettend zwaar", "ontzettende pijn" - Politiek Correct op de pootjes terecht want, zo jubelt "Sylvia (45)" buitengewoon blij, en die deze psycholoog voorkomt als ernstig geestesziek of zwaar masochistisch of accuut psychotisch, ls ze bestaat, en ls ze eerlijk is, wat mij hoogst onwaarschijnlijk voorkomt, was het alleen vanwege de pijn en de dreiging van uitkeringsloosheid als chronisch zieke:

"Maar toch heeft het mijn leven compleet veranderd. [Wekelijks vier uur "ontzettende pijn" lijden, als ernstig zieke, voor 2 euro 50 per uur - MM]. Ik heb weer contact met mensen [terwijl ze toch haar dochter, en haar Klantmanagers en Projectleiders had - MM], leer nieuwe dingen [als "hoe lijd ik ng meer pijn en houd ik mijn Klantmanager te vriend" - MM], en maak weer iets. [Van glas, alles immers vl belangrijker dan zorg voor haar eigen dochter of huis - MM] Door bezig te zijn, ben ik weer onderdeel van de samenleving. Ik voel me eindelijk weer nuttig."

Ziet u? Dat geldt zlfs voor de zo "grievend en/of beledigende" oude cynicus als ik, die over zijn eigen site meent dat

"Door bezig te zijn, ben ik weer onderdeel van de samenleving. Ik voel me eindelijk weer nuttig."

Ik wil daarom de komende drie jaar, die ik met zr veel inspanning en pijn veroverd heb op de SD-DWI besteden aan het vervolmaken van mijn documentatie over de bestuurlijke praktijken en bestuurders van de gemeente Amsterdam, omdat ik deze de afgelopen 25 jaar, chronisch ziek en met veel pijn, heb leren kennen als 

S  - adistisch
D  - uivels
-
D  - ierlijk
W - reed
I   - nhumaan

in de allerbeste (nationaal-)socialistiese Milgram-traditie, maar u begrijpt ongetwijfeld ondertussen dat ik dit soort dingen alleen schrijf omdat ik zo bijzonder dankbaar ben te hebben mogen leren van de ambtenaren en bestuurders van de stad Amsterdam, en inzonder van de burgemeesters, wethouders en Klantmanagers van dit orgaan, wat de menselijke grondslagen zijn van fascisme en terrorisme, en ook omdat (ik beken het) mijn verstand niet van de verbluffende kwaliteit van enig Amsterdams ambtenaar is, mijn moraal de omgekeerde is van alle burgemeesters en wethouders sinds dekaden, en ook omdat Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil!

Ik hp maar dat dit alles mg van mijn Klantmanager, van mijn Teammanager, van mijn Projectleider, van mijn Directeur en van mijn Wethouder (****), allen volstrekt moreel gelijkwaardig (zo niet meerderwaardig) aan mijn ouders, en intellectueel gelijkwaardig (zo niet meerderwaardig) aan mij, en ook om ze enigszins te proberen te doen appreciren hoeveel moeite ik doe en deed om mijzelf te veranderen in een

"onderdeel van de samenleving"

en hoezeer ik smacht naar het

"Ik voel me eindelijk weer nuttig"

al mag ik natuurlijk niet promoveren ("dat is helemaal nergens relevant voor") en behoor ik uiteraard glas te snijden, als hoogbegaafde,

"met ontzettende pijn in mijn spieren"

al is het maar om 4 uurtjes per week "nuttig" te kunnen zijn voor "onze maatschappij", en al voelt het "alsof ik een marathon heb gelopen."

Ik zal u een volgend keer pogen te duiden wat ik denk dat er gaat gebeuren met het interview van "Sylvia (45)", namelijk hoe dit op vele plaatsen in vele Klantmanager-kantoren achter plastic geplakt zal worden, alles om de weerspannige "klanten" de les te doen lezen door de voorbeeldige "Klantmanagers", op de toon als "Als zij het kan, kan jij het zeker!!", en om vele argumenten bij de hand te hebben om invaliden die zelfs na "drie chronische ziektes", en "meerdere hersenoperaries", en "heel erg last van reuma", en "altijd pijn", zich voordoen alsof zij tot "deze mensen" zouden behoren die te beroerd zijn om te werken in Onze Democratische Rechtsstaat, en in De Stad Van De Idealen Van De Februaristaking: "Aan het werk, op welke manier ook".

Op dit moment vrg ik echter alleen maar, en plein publique bovendien ("Hey, hey, hey, LBJ, how many kids did you kill today?") (***)

Wethouder Freek Ossel, Directeur Wim Schreuders, Projectleider Harro  Hoogerwerf, Teammanager Leon Edelaar, Klantmanager Henk Lont:

HOEVEEL tientallen of honderden "ernstig zieke" invaliden, aan  "chronische ziektes", lijdende "klanten" ("deze mensen"), ook na "meerdere hersenoperaties", en met "heel erg last van reuma", en met "altijd pijn" hebben jullie ondertussen de zelfmoord in gejaagd?

Of houden jullie ook dat al 25 jaar evenmin bij als dat jullie mijn klachten beantwoorden?

Of moet je dan werkelijk hoogbegaafd zijn n onverbeterlijk briljant zijn afgestudeerd in de psychologie n mijn familie-achtergrond hebben om te kunnen inzien of aanvoelen dat je "ernstig zieken" alln zo behandelt als je zelf een evidente sadist bent?

Nu ja... 't is me duidelijk dat er sprake kn zijn van enig verschillen over normen en waarden. Of is er wellicht iets als morele kleurenblindheid, die tch het ambtelijk en bestuurlijk functioneren faciliteert?

Want lezer, ik heb u het meeste fraais van die twee Parool-paginaas geserveerd en ik vind het hl moeilijk - als psycholoog, bijvoorbeeld - om mij zelfs maar voor te stellen dat het bovenstaande over iemand met "drie chronische ziektes", "meerdere hersenoperaties", "heel erg last van reuma", en "altijd pijn", voor wie het opgedragen werk resulteert in "ontzettende pijn in mijn spieren" en door werk dat haar doet voelen "alsof ik een marathon heb gelopen" vrij is van - tja - malevolentie.
 

P.S. Invalide hoogbegaafden die in aanraking komen met de SD-DWI geef ik in overweging dat mij ondertussen 25 jaar pijn, vernederingen, chicanes en bedreigingen van (o.a.) de SD-DWI bespaard zouden zijn geweest als ik 25 jaar geleden had besloten Van Speijk achterna te gaan, en dat ongetwijfeld Projectleider ambtenaar Harro Hoogerwerf binnenkort in ieder SD-DWI-lokaal de spreuk op zal laten hangen (eventueel naast een zweep, en een foto van Dachau, "pour encourager les autres"):

"Wie hier binnentreedt moet alle hoop opgeven."
    (Dante)

Omdat ik dat 25 jaar geleden echter niet deed, en sindsdien ook nog niet, mag ik nu wat resteert van mijn zo pijnlijke leven besteden aan het documenteren van Amsterdamse bureaucratische ... praktijken.

Mijn eigen opvatting over Amsterdam en Nederland is dan ook deze, om de titel van het Parool-fraais dat ik besprak te variren:

"Verlaat Nederland,
op welke manier ook"

Slaagt u daar namelijk niet in, als hoogbegaafde invalide bijvoorbeeld, dan staat u het bovenstaande te wachten, of erger, zeker als u zich niet politiek correct blij en dankbaar voor het ontvangene opstelt. Kunt u dat echter, dan wens ik u veel geluk met glassnijden op uw "activeringsplek".


(*) Dit is een uitsnede van een foto die ook te zien was op de tentoonstellingen die mijn vader organiseerde over de gevaren van het heropkomend fascisme.

Feitelijk ziet u rechts Heinrich Himmler (gelijkwaardig aan alle Amsterdamse wethouders en burgemeesters, volgens wat ik aan de UvA en uit de monden van Amsterdamse PvdA-burgemeesters heb geleerd: "Alle mensen zijn gelijkwaardig", en wie daartegen protesteert aan de UvA wordt daaraf gesodemieterd als "fascist" en "terrorist") en links een gevangene in het concentratiekamp Dachau. (Ik meen trouwens dat Himmler hier tegen de gevangene zegt "Wat is je nummer?! Ik moet je nummer weten!")

(**) Die als ik het wel heb eerder "Hossel" heette, kennelijk van "Hustle", wat wellicht niet gepst genoeg klinkt voor de waardigheid van een Amsterdamse wethouder, waarachtig als het toch is, qua wethouderlijke functie-omschrijving.

(***) Een kreet uit de zestiger jaren, gericht aan de toenmalige president van de VS Lyndon Bain Johnson. Indertijd mocht een Nederlands burger in Amsterdam zlfs niet zeggen of roepen "Johnson Molenaar", omdat dit "beledigend en/of grievend" zou zijn voor "een bevriend staatshoofd".

(****) En zo nee, dan kunnen ze immers altijd een met mr.dr. Job Cohen bevriende rechter opscharrelen om me te doen veroordelen tot verplichte Arbeit macht frei, nietwaar.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail