Nederlog        

   6 juli 2008

                                                                 

 

Heldhaftig Krisisberaad in Kabinet van Burgemeester Cohen

 

 


  1. Inleiding: Murder with a Goosequill
 
2. Voorspel: Meer Fieldingse gruwelen
  3. Toepassing: Het Kabinet van de Burgemeester overlegt

1. Inleiding: Murder with a Goosequill

Ik vermeld al een paar dagen op deze plaats dat ik - meer dan een maand al, eigenlijk - een relapse heb, wat schrijven, denken, leven en vooral slapen aanzienlijk moeilijker voor me maakt dan het toch al is, en ik probeerde u ook al een paar keer op deze plaats te amuseren met selecties uit en aanprijzingen van Hogarth's goede vriend, de 18e eeuwse zoveelsterangs schrijver van nogal lamlendige would-be komedische romannetjes, Henry Fielding, waarover onze eigen Grootste Nederlandse Schrijver ooit, natuurlijk geheel terecht, opmerkte dat

hy staat voor meester in dat vak te boek. Voor 'n meester van 2n rang, nu ja, maar voor ´n meester toch! ´t Is ergerlyk!

Natuurlijk kan ik u dan geheel niet geamuseerd hebben met Fielding's hooguit 2n rangs proza, en dat is dan maar goed ook, want ik gebruikte het immers als illustratie bij een afschuwelijk serieuze zaak, waarover een mens alleen zou kunnen lachen als hij of zij een waarachtige Hollander is - waarover dezelfde Grootste Nederlandse Schrijver ooit  geheel naar waarheid opmerkte dat

Onder de eigenaardigheden van den Nederlander bekleedt de volkomenheid 'n eerste plaats. (Multatuli, idee 1277b)

Maar nu wil het geval dat ik afgelopen vrijdag, laat in de middag, een mail mocht ontvangen mevrouw Sterk, één van de meest heldhaftige, vastberaden, en barmhartige onderzoeksters van mr.dr. Ulco van der Pol, de huidige Amsterdamse Gemeentelijke Ombudsman, daarmee ook de Trotse Opvolger van de overaftelbaar oneindig barmhartige mr. Nora Salomons, terwijl Ulco zèlf helaas, doch wel zo gelukkig voor hem, toevallig veel op vakantie en verlof moest de laatste vier maanden.

Ik vermoed dat het daardoor komt dat mevrouw Sterk de afgelopen zes maanden àlles inzake mijn belang in Amsterdam - een belang dat immers, geheel terecht, naar burgemeesterlijk normbesef al meer dan 20 jaar voor zéér veel minder dan een junk doorgaat, die in heldhaftig vastberaden en barmhartig Amsterdam immers de hulp, de hulpgoederen en de gratis heroïne van goede kwaliteit nagedragen krijgen namens B&W gedurende dezelfde jaren - geheel alléén moest doen, waarvan ze kennelijk zo overwerkt is geraakt dat mr. Ulco haar als zogeheten "onderzoeker" .... van mijn, naar vigerend en media-getraind ombudsmannelijk normbesef, ongetwijfeld gehéél niet belangrijke zaak, afgehaald heeft.

Het is om deze reden dat ik mij nu gedwongen zie om u, met mijn zeer beperkte geestesvermogens, en mijn vrijwel geheel niet bestaande fantasie, opnieuw te bedreigen zoals Galileo bedreigd werd door de inquisitie, en wel met het door mij lafhartig van Fielding geleende martelinstrument

"for murdering the language with 'a certain Weapon called a Goosequill'

dat mij ter illustratie moet dienen van recent krisisberaad in het kabinet van de burgemeester, en wel over mijn alle hulp en mensenrechten geheel onwaardrige, maar ook bijzonder lastige en brutale eigen persoontje.

Indien u dit toch niet gehéél ontrieft, sterk van hart en geest als u dan moet zijn, doet het u wellicht deugd alvast te weten dat ik hieronder ook nog enige lering en toelichting zal geven op de sociaalweten-schappelijke en medische begrippen EGO, TGO, DGO én VGO, die vrijwel onontbeerlijk zijn bij het ontsluieren van de beweegredenen van zulke heldhaftige, vastberaden, barmhartige liefdes-zuster en broeders van de hoofdstedelijke cocaïnehandel, als Nora Salomons, Ed van Thijn, Job Cohen, Rob Oudkerk, en Lodewijk Asscher, alle vijf héél grote en integere specialisten in genoemde hoofdletterlijke psycho-sociale problematiek, zoals u hieronder ook toegelicht zult vinden.

2. Voorspel: Meer Fieldingse gruwelen

Maar om te beginnen moet ik u helaas weer vervelen met een citaat van de (hooguit) 2n rangs meester, dat maar duidelijk maakt hoe bijzonder moreel Engelsen van dezelfde stand als liefdesengel Nora Salomons en haar zeer gewillige uitvoerders van Amsterdams gemeentelijk beleid inzake invaliden, zieken en zwakken kunnen zijn, en dat vooral als de laatsten problemen hebben. Sint Maarten zinkt erbij in het niet!

Terzake.

Joseph Andrews dan, ternauwernood ontsnapt aan de liefderijke nagels van Mrs. Slipslop, begaf zich te voet op weg naar beter streken, en viel al snel in de handen van de voorvaderen van de zo menselijke handelaren  in geestverruimende middelen die zo populair zijn bij B&W van Amsterdam de laatste 40 jaar, tot hun grote persoonlijke voordeel en genot ook, en wel van twee struikrovers, die hem met moord bedreigden, al zijn geld afnamen, en met wie Joseph in gevecht raakte toen ze ook zijn kleren opeisten, kleren trouwens die ongetwijfeld véél beter waren dan de mijne zijn, na slechts 25 jaren SD-DWI-steun.

Ook hoop ik dat u niet al te geschokt wordt door de waarachtige verheldering van moraliteit, en enig licht op hypocrisie, ook van de hipmoderne Amsterdamse wethouderlijke soort.

Joseph (..) received a blow from behind, with the butt end of a pistol, from the other villain, which felled him to the ground, and totally deprived him from his senses.

The thief who had been knocked down [door Joseph, die niet naakt doodgeslagen wilde worden - MM] had now recovered himself; and both together fell to belabouring poor Joseph with their sticks, till they were convinced they had put an end to his miserable being: then they stripped him entirely naked, threw him into a ditch, and totally deprived him of his senses.

Kortom, om uw lijden of genot even te onderbreken: Joseph bevond zich ten naaste bij in de positie waarin ikzelf mij in september 1988 bevond, driekwart bewusteloos op de grond liggend na vergassing door  moordzuchtige Amsterdamse harddrugshandelaren, naar veelvuldig uitgedragen burgemeesterlijke humane overtuiging geheel de gelijkwaardigen van mevr. mr. Sarruco, meneer mr. Lisser en mevrouw mr. Oostveen, voorbeeldig gemeentelijk voorliegster.

Maar terug naar mijn huidig onderwerp.

Daar lag "poor Joseph", toen de Engelse voorvaderen van het huidig kabinet van de burgemeester van Amsterdam, en dat geheel toevallig, zonder enige hulp van de schrijver, langs kwamen rijden, verzameld in een postkoets, op weg naar een burgemeester:

The poor wretch, who lay motionless a long time, just began to recover his senses as a stage-coach came by. The postillion, hearing a man's groans, stopt his horses, and told the coachman there was certain a dead man lying in the ditch, for he heard him groan. "Go on, sirrah," says the coachman, "we are confounded late, and have no time to look after dead men." A lady, who heard what the postillion said, and likewise heard the groan, called eagerly for the coachman to stop and see what was the matter. Upon which he bid the postillion alight, and look into the ditch. He did so, and returned, "that there was a man sitting upright, as naked as he ever was born."--"O J--sus!" cried the lady; "a naked man! Dear coachman, drive on and leave him." Upon this the gentlemen got out of the coach; and Joseph begged them to have mercy upon him: for that he had been robbed, and almost beaten to death. "Robbed!" cries an old gentleman: "let us make all haste imaginable, or we shall be robbed too." A young man who belonged to the law answered "He wished they had passed by without taking any notice; but now they might be proved to have been last in his company; if he should die they might be called to some account for his murder. He therefore thought it advisable to save the poor creature's life, for their own sakes, if possible; at least, if he died, to prevent the jury's finding that they fled for it." He was therefore of opinion "to take the man into the coach, and carry him to the next inn." The lady insisted "That he should not come into the coach. That if they lifted him in, she would herself alight: for she had rather stay in that place to all eternity than ride with a naked man." The coachman objected, "That he could not suffer him to be taken in unless somebody would be willing to pay a shilling for his carrying the four miles." Which the two gentlemen refused to do. But the lawyer, who was afraid of some mischief happening to himself, if the wretch was left behind in that condition, saying no man could be too cautious in these matters, and that he remembered very extraordinary cases in the books, threatened the coachman, and bid him deny taking up at his peril; for that, if he died, he should be indicted for murder; and if he lived, and brought action against him, he would willingly take a brief in it.

U ziet nu, na aandachtige lezing, waarom ik beweerde dat de heren en dames in de Engels postkoets allen voorouders moeten zijn van de zeer heldhaftige meesters in het recht en bijzonder barmhartige persoonlijke secretaresses van de burgemeester waartoe ik mij richtte en richt, die immers allen al vele jaren zo bijzonder uitblinken in persoonlijke verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid, op voorbeeldigste heldhaftige, vastberaden en barmhartige wijze ook.

Er is echter één relevant verschil, afgezien van nauwelijks relevante verschillen van plaats, tijd en omstandigheden, en dat is dat eertijds en in good old England "the poor wretch" na hooguit een half uur geleerde ethische en juridische discussies alsnog in de postkoets belandde, terwijl een vergelijkbaar resultaat in Amsterdam wel minstens 20 jaar + 4 maanden vergt, zoals ik u nu zal uitleggen door enig geheim overleg waarvan ik leerde met u te delen, in de goedheid van mijn hart, en zonder daar enige vergoeding voor te vragen, waar ik immers ook geen recht op heb, volgens de barmhartige liefdebroeders van de gemeentelijke SD-DWI.

3. Toepassing: Het Kabinet van de Burgemeester overlegt

In de afgelopen vier maanden, die verstreken zijn sinds de keurmeester van de Achmea mij, geheel in tegenstelling tot hooggeleerde burgemeesterlijke wensen, geheel "structureel/functioneel" medisch afkeurde voor drie jaren, en hij bovendien schriftelijk registreerde, en ongetwijfeld rapporteerde, aan de Gemeentelijke Behoerden die mijn onwelzijn zo heldhafig mogen bestieren bij de SD-DWI, dat ik géén bed en géén wasmachine heb, en ook géén huishoudelijke hulp, ondanks ziekte, pijn, en erkende invaliditeit sedert maar 30 jaar, dat immers voor mijn ziekte alles ook geheel niet nodig is, naar hoogst heldhaftige burgemeesterlijke en barmhartige wethouderlijke waarden en normen, in Amsterdam.

Alhoewel B&W dus, als de slechts twintig voorgaande jaren - niet meer dan 4 wereldoorlogen, in tijd - van mijn pijn en armoede, en hun carrières en publieke optredens, mij of wie voor mij sprak of schreef niet en nooit beantwoordde, behalve met de diepbewogen aanklacht, bij zeldzame gelegenheden, dat ze dat niet deden vanwege mijn grievende en/of beledigende taalgebruik, was er kortelings wèl frekwent krisis-overleg van Het Kabinet Van De Burgemeester.

Al dit krisisoverleg was echter diep geheim, en vond in zogeheten "achterkamertjes" plaats, ook al omdat vele Amsterdamse bestuurlijke en ambtelijke betrokkenen bij althans dit overleg het alléén kunnen voeren met hulp van de voortdurende dagelijkse nasale steun en toeverlaat van de Amsterdamse ex-wethouder, de hoogst barmhartige Rob Oudkerk, hoewel daar buiten het kabinet van de burgemeester soms minder genuanceerd gedacht wordt dan erbinnen, met hulp van dit wit denkpoeder. Mede vandaar dus was er enige geheimzinnigheid, ook tegen mevrouw Sterk, onderzoeker.

Tòch - u staat werkelijk paf! - heb ik beslag weten te leggen op enkele bandopnames van dergelijk overleg, dat ik u daarom nu kan meedelen, voor uw edificatie en delectatie, zij het helaas in extract, omdat de opmames enigszins beschadigd zijn.

Aanwezig: mr.dr. Job, mr. Nora, mr. Maureen, mr. Edward, mr.dr. Ulco, mr. Lodewijk, drs. Rob, en de juffrouwen Joke, Astrid en Petra, allen zéér gewillige en hoogst bekwame loyale, collegiale en respectvolle uitvoerders van zojuist genoemden, en net als zij tot in de toppen van hun zorgvuldig gemanicuurde nagels gemeentelijk getraind in Heldhaftigheid, Vastberadenheid en - vooral - Barmhartigheid, met prof.dr. Frans Jacobs als genodigd universitair specialist ethiek, en moreel minstens even voortreffelijk gelijkwaardig als alle genoemden.

Job (licht spuwend): "Waarom is die gore klootzak niet allang dood? Waarom mag die ellendeling mijn ruiten ingooien?! WAAROM, verdomme, waarom!?"

(Lange, lange, héél lange stilte. Nora kijkt naar Maureen, die naar Edward kijkt, die beschuldigend naar Joke wijst, die naar Astrid wijst, die naar Petra wijst, die gered wordt door ...)

Ulco: "Ik vind dat we dit met name dus heel integer moeten implementeren, en dat Petra indertijd heel goed haar best heeft gedaan. Ja, Nora?"

Nora: "Het spijt me écht meer dan ik zeggen kan, lieve Job, maar de ellendeling is véél taaier dan ik dacht. Ed kreeg 'm ook al niet kapot, en de God van het Oude Testament kan toch echt weten dat Ed werkelijk zijn UITERSTE best gedaan heeft hem kapot te maken. Hij is er zelf ook al járen ziek van, en was daarom verhinderd vandaag."

Job: "En ik word doodziek van die hondsbrutale schunnige stukjes die deze antisemitische rotzak schrijft, tegen MIJ, met MIJN identiteit! IK heb 'm toch niet laten vergassen?! Hoe dúrft-ie!  Waarom zijn jullie niet bij machte geweest gewoon met 'm af te rekenen?"

Maureen: "Indertijd - dit blijft toch onder ons, nietwaar? - hebben we een échte professional aan Willem H. gevraagd, maar die wilde niet meespelen. 'We moesten 't zelf maar doen, want het is jullie probleem, niet het mijne', zei hij, 'of het aan de gemeentepolitie vragen', waarbij hij héél smerig lachtte, en hij had het indertijd, moet gezegd, zelf dan ook echt véél te druk met Sam Klepper en John  Mieremet en Theo van der Bijl, allemaal ook héél goede vrienden van Job en mij, die ons sindsdien zo tragisch ontvielen."

Job: "En die jij en ik verdomme nog zèlf gered hebben in 2002! (*) Heldhaftig, vastberaden en ook nog eens barmhartig! Godverdomme! Waar was dàt dan goed voor? Zou er dan tòch een god zijn? Waarom moet IK zo lijden, verdomme?!"

Rob: "Als ik héél éventjes mag (en leest het OT eens, beste neef Job) ... ik hèb die kutklootzak indertijd zelf gesproken, in vermomming, en volgens mij is deze kutfiguur helaas helemaal geen antisemiet, godgeklaagd als dat is, al heb ik zelf het geloof niet, maar gewoon anti-mij en anti-Ed en anti-Nora en anti-Job en anti-Lodewijk."

Lodewijk: "En wat voor verschil maakt dàt dan, in 's hemelsnaam?"

Rob: "Wil jij soms je lul ontbloten voor de rechtbank? De rotzak is toevallig besnéden, en misbruikt dat op een beestachtig schunnige manier, maar wat kunnen wij er nu nog aan doen? Had ik die kutklootzak maar om laten leggen toen het nog kon!"

Job: "Slome trappengeest! Jij zit veilig in Den Haag, maar ik zit in zijn vuurlinie, en hij werpt met modder, de vuilik, de verbale terrorist!"

Astrid (behulpzaam): "Ik heb hem 'm wel eens aan de lijn gehad, en hij was toen eigenlijk best beleefd en vriendelijk."

Joke (geïrriteerd): "Alleen maar omdat jij 'm stroop om de mond smeerde."

Astrid (triomfantelijk): "Poeh! Kijk dan hoe handig jij het aanpakte! Hij kan je bloed wel drinken, en denkt dat je een sadiste bent."

Joke (glimlachend naar haar nagels starend): "So what else is new?"

Frans: "Als ik ook even mag? Ik vind dat we dit ethisch moeten aanpakken, zo van enerszijds, anderszijds, schadevergoeding."

Ulco: "Hè ja, daar is het de rotzak immers om te doen?! Waarom heb jij hem dan ook van de UvA getrapt indertijd? Hij was daar immers nóg zoet geweest zonder enig probleem, als jullie hem iets logisch of wiskundig hadden laten doen. Dat had nauwelijks méér gekost dan minimale bijstand ook!"

Frans: "Omdat hij mijn sexleven verstoorde, het enige leven dat ik had en heb! Omdat hij mij belachelijk maakte! MIJ! EEN ETHICUS. EEN ACADEMISCH FILOSOOF, nota bene. 't Is een schande!! Waarom moet IK lijden, en dan voor zó iemand, verdomme?!"

Ulco: "En wat voor "schadevergoeding" had je in gedachte? Weet je niet dat in Nederland, volgens onze eigen mooie  Neerlandse rechtsdemocratische wetgeving, iedereen voor z'n eigen schade opdraait, mits het geen verziekte Thuiszorg-bestuurder is, of drugscorrupte gemeentelijk bestuurder, natuurlijk, want die krijgen tegenwoordig allemaal 900.000 euro mee als ze een NGO het faillisement in helpen, of vanwege het levensgevaar dat ze liepen in hun heldhaftige vastberaden strijd tegen het drugsterrorisme. En zo hóórt het ook in een waarachtig sociaal-demokraties bestuurde stad!"

Nora: "Hm. 't Is trouwens wel een werkelijk gruwelijke armoedzaaier, die géén pas geeft bij mij op de Leidsegracht. Als we hem als schadevergoeding nu eens gewoon een wasmachine boden? Of een bed? Op voorwaarde dat het dan definitief afgedaan is? No hard feelings, en ook geen gore rotstukjes meer?"

Ulco: "Of desnoods allebei, via De Knipkaart? Nora, ik wist dat ik je niet voor niets gevraagd heb!"

Lodewijk: "Hée, hée! IK ga hier over de financieën, tot ik Job opvolg (en Rob mijn taak overneemt). DAT kan Gemeentebruin niet trekken, hoor! Het gaat wel om Ons Belastinggeld!"

Nora: "Hoezo niet trekken? De ellendeling vordert op ons persoonlijk! Hij wil onze geheime Zwitserse bankrekeningen geopend zien! Wist je dat soms niet?"

Lodewijk: "I advice the Cayman Islands for Amsterdam banking businesses. Noli me tangere! Maar ik heb een ideetje: We branden hem gewoon af als een gestoorde TGO. Dat lukt gegarandeerd, net zoals of nóg beter dan met die deloyale respectloze oncollegiale zak van een Spijkers! We laten 'm gewoon opsluiten als gestoorde! Voorgoed afgevoerd! Vanwege z'n eigen vader, die rotzak!"

Petra (heel blij opverend): "JAAAAAAA, goed idee, jongens! O, en wat is "Tee Gee Oo" trouwens, als ik vragen mag?"

Rob, Job, en Nora (door elkaar heen, met groot enthousiasme, waardoor van Balkenendiaanse duidelijkheid):
"Grede bemunatie doorligboffer!"

Ulco: "Tweede Generatie Oorlogsslachtoffer, mijn eigen lieverd. Als jij z'n dossier beter bestudeerd had indertijd wist je allang dat ie dat is, en verdomme ook nog eens DGO."

Rob: "Derde Generatie Oorlogsslachtoffer, Petra, net als ikzelf ook, vanwege mijn grootvader, weet je, die een bijzonder markant man was, van zéér bijzondere moraliteit ook. Dat TGO-gedoe schuift trouwens ook héél redelijk in Stichting 40-45 subsidies, voor mensen van mijn identiteit, al heb ik dat geloof natuurlijk niet.  Ikzelf heb er indertijd de hele kutriolering van mijn tweede huis in Frankrijk van kunnen betalen, met dat stinkende bloedgeld, en dat hoefde dus voor één keer eens niet zwart bovendien."

Astrid: "Waarom niet voor hèm ook wat van die Stichting, dan? Dat zou toch immers een probleempje of wat gescheeld kunnen hebben?"

Nora: "Hij griefde en/of beledigde de werknemers van die inrichting door ze een kopie van zijn gepubliceerde stukken te geven, met zijn "publiek uitgesproken ideeën", de idioot. Dat was immers lang vóór Dijsselbloem, dus toen nog zwaar fascistisch en terroristisch in onze eigen beminde PvdA-kringen - waartoe iedereen bij deze integere en morele  Stichting immers ook behoort. Ze hebben 'm gewoon aan de deur gezet, want zijn vader is veilig dood, en z'n moeder ook."

Job (honend): "Héél handig hoor! En alsof dat wat zegt! Ikzelf ben TGO, DGO én VGO, net als Nora, Ed en Rob .... en kijk eens hoe geestelijk gezond wij niet zijn!"

Ulco (vriendelijk): "Vierde Generatie Oorlogsslachtoffer, Petra. Maar Job heeft een heel goed punt, nietwaar Nora?"

Nora: "Hoe bedoel je? Wat heeft mijn verleden met een verziekte armoedzaaier als hij te maken? Zijn familie bestond uit laffe en gore politieke terroristen, en niet uit heel vreedzame joden die nog geen vlieg kwaad deden, en alleen maar leefden om zèlf rijk te worden."

Rob (geïrriteerd): Nora! Job bedoelt dat die gore kutklookzak dan gaat roepen dat wij gestoord zijn! Moet je dan echt een IQ van 137 hebben om dat meteen te kunnen begrijpen?

Nora (lief glimlachend): "Rob, lieverd, ik woon nog steeds aan de Leidsegracht, en jij moet nu in Den Haag je gerief  zoeken. C'est le ton qui fait la musique, aussi dans la politique weet je."

Rob (boos): Moet jij nodig zeggen, kutwijf! Als jij gewoon goed gedaan had waarvoor je ingehuurd was, dan was hij er nu niet meer geweest, verdomme, en had ik nu lekker in het gras bij de Thamesweg kunnen liggen, neus koel, lid stijf, problemen géén - in plaats van hier te moeten zitten, tegenover iemand met jouw uiterlijk! Bah!

Ulco (minzaam): Jongens, jongens, jongens! Niet zo kort door de bocht, alsjeblieft! Effe dimmen! Als we het nou eens aan Ed vroegen? Die is immers TGO, DGO, VGO en ook nog eens EGO van gróót formaat - o, en dat is dus een Eerste Generatie, mijn lief: Onze Ed ontsnapte nog als achtjarige wel tweemaal uit handen van de SS! Hij beschrijft het eerlijk allemaal zèlf, in alle bescheidenheid, in zijn eigen Wikipedia-biografie, die ook heel objectief van zijn eigen hand is. Moet je eens lézen, meisje, dan kan je ook zien wat een Waarachtige Verzetsheld én EGO we hier ooit als burgemeester van Amsterdam mochten genieten. Een waarachtig Groot Schrijver en Denker bovendien! En hij hééft toch immers nog ruim over van zijn bijverdiensten in wit poeder, indertijd?

Job (strenge Den Uyl wijsvinger): Nee! Nee! NEE! Dat geld is allemaal voor Ed's eigen kinderen en kleinkinderen, en verder om Onze Partij en vooral Onze Partijgenote Evelien uit de problemen te helpen!

Petra: Maar wat moeten we dàn? Hij zit nu achter mij aan! Nora, hij moet me vast niet! En jou ook niet! Wat moet ik doen tegen zó iemand? Ik kan 'm in m'n eentje helemaal niet verbaal aan.

Lodewijk: Stelletje slappe laffe lamme grede bemunatie doorligboffers! Luister, zo iemand moet je... (bandbreuk) ...

...en tot zover mijn authentieke bandopname, doorgespeeld door een - the mind boggles! - corrupte Amsterdamse ambtenaar, die ook niet van Petra en Nora houdt, en hoopt ze via mij te kunnen schaden.

Ik hoop dat u dit weer tot enige instructie mocht dienen bij het beantwoorden van de zo moeilijke vraag aan wie in Onze Nederlandse Politiek, loyaal en met respect, uw vertrouwen te geven, en bij het belichten van de redenen waarom het kabinet van de burgemeester al máánden overuren draait, en ook ter illustratie van mijn eigen evidente totaal verrotte menselijke slechtheid van gemoed en moraal, althans relatief gesproken aan de voorbeeldige Gelijkwaardigen van Verzetshelden die in Amsterdam in het Kabinet van de Burgemeester de heldhaftige en vastberaden Amsterdamse Strijd tegen Het Terrorisme leiden, inzonder dat van mijn eigen (en Fielding's) uitermate wrede verbale soort, dat immers voor de huidige en vorige burgemeesters ook zéér veel gevaarlijker is dan Al Qaeda.

Binnenkort hoop ik mij op deze plaats werpen op het vraagstuk van de Relativiteit van de Moraal, en oordeel, óók in samenhang met Amsterdamse burgemeesters, wethouders, gemeenteraadsleden, en ambtenaren. Komt dat zien!


(*) Job en Maureen verschenen in 2002 - en zie ook de coïncidentele brief van prof.dr. Molenaar - voor talrijke TV-cameraas om daar glimmend van genot en trots en plein publique te melden dat zij zelf, hoogstpersoonlijk en samen, maar liefst 19 (NEGENTIEN!) moordaanslagen op Amsterdamse drugshandelaren hadden weten te voorkomen.

U begrijpt nu wellicht - zo langzamerhand - waarom ik, in en in slecht en verhard als mijn hart wel moet zijn, hier wellicht een héél klein tikje cynisch, verdorven als ook ik soms mag zijn, verbaal dan, wat héél grievend en/of beledigend is, voor ambtenaren en bestuurders in een stad als Amsterdam, toevoeg:

Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil!

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail