Nederlog        

 

 19 mei 2008

                                                                 

Inzake Fred Spijkers (en mijzelf)

 


 

In diepe dankbaarheid voor de vele objectlessen in mede-menselijkheid en bestuurlijke integriteit opgedragen aan staf en directie van De Amsterdamse Ombudsman.

Ik schreef eerder over Fred Spijkers, die in 1984 weigerde te liegen voor zijn bureaucratische bovengestelden over de verrotte dodelijke mijnen van de landmacht, en die sindsdien het leven vrijwel onmogelijk is gemaakt door vele Nederlandse ambtenaren en bestuurders, die zèlfs de hem toegekende schadevergoeding weigeren behoorlijk uit te betalen.

Kortom, een zaak die te vergelijken is met de mijne, en één die laat zien uit welk menselijk brandhout zeer vele Nederlandse ambtenaren en bestuurders zijn gemaakt (*):

De ongelukkige die volgens dergelijke ambtenaren en bestuurders niet deugt - ambtenaren en bestuurders die zèlf altijd gevrijwaard worden van alle sancties (*) - en zeker de ongelukkige die onweerlegbare kritiek heeft op ambtelijke of bestuurlijke corruptie, wordt gewoonlijk overgeleverd aan een groot en gewillig keurkorps van - waarschijnlijk vrijwillige -  functioneel anonieme bureaucratische sadisten: àlles wat je treft, maand in maand uit, jaar in jaar uit, dekade in dekade uit, zijn bekakte laffe aanstellerige leugenstemmen uit een telefoon met eventueel een slordige onleesbare ambtelijke paraaf op een papier met een bestuurlijk logo, boven een tekst vol leugens, chicanes, valsheden, bestuurlijke bedreigingen en stupide nauwelijks leesbare voor een deel duistere bureaucratenleugens: dat is àlles wat je als Nederlands burger en als persoonlijk door ambtenaren met moord bedreigde, als persoonlijk belogene, als personlijk uitgescholdene, als persoonlijk beledigde, als persoonlijk vergaste, van het schunnige minderwaardige bestuurstuig dat de norm is in bestuurlijke Amsterdam te weten mag komen, maar die jou als klokkeluider jaar in jaar uit mogen vernederen, discrimineren, chicaniseren, schofferen, beledigen, bedreigen en proberen je ziek of gek te maken, of je de zelfmoord in te drijven, terwijl zij daar in de hoogste ambtelijke salarisschalen voortdurend voor betaald worden uit belastinggeld, en jij volgens de heren en dames ook zelfs "niet het recht hebt om te klagen over het verleden", geen geld hebt, armoede lijdt, en ziek bent, zoals ze allemaal héél goed weten, en bij gelegenheid o zo lustvol gráág mogen vragen: "Het is zeker erg zwaar, nietwaar, met al die pijn?" (Ja, mevrouw Sterk: Het IS erg zwaar, met al die pijn, en weinig slaap daardoor. Dank u! En nog een heel prettige middag gewenst!)

Twee hoogleraren van de VU - Leo Hubers en Hans van den Heuvel - schreven een zinnig stuk in de NRC van vandaag onder de titel "Enquete voor zaak Spijkers".

Ze beginnen zo:

Andermaal is er veel belangstelling voor klokkenluider Fred Spijkers die bijna een kwart eeuw geleden voorkwam dat de ontploffing van een ondeugdelijke mijn (met dodelijke afloop) in de defensiedoofpot belandde. Wat er vervolgens met Spijkers is gebeurd, tart elke beschrijving. Niemand in Nederland is zo lang en zo ingrijpend, gecriminaliseerd door de Nederlandse overheid. Het gaat om fraude, misleiding, intimidatie en geweld. Vele ambtenaren en politici hebben daaraan meegewerkt of hebben dit laten gebeuren.

Wat er gebeurde en gebeurt, is in strijd met alles wat de rechtsstaat en een integere overheid dienen te belichamen, zo werd onlangs ook door UvA-onderzoek onder leiding van Joep van Vliet vastgesteld (NRC Handelsblad, 6 maart). De onthutsende conclusie was dat overheidsdienaren 23 jaar lang middelen hebben gebruikt om onrecht te begaan: ze waren „slecht” of zelfs „kwaadaardig”. „Ministers, staatssecretarissen en hun ondergeschikten hebben Spijkers het leven en de uitoefening van zijn rechten gedurende 23 jaar onmogelijk gemaakt, omdat hij onrecht aan de kaak stelde.”

Juist, zo is dat - beleefd en eufemistisch geformuleerd. De hoogleraren leggen het enigermate uit, en stellen vervolgens:

Toch zal diezelfde Spijkers de eerste zijn om te beklemtonen dat de aandacht voor zijn persoon, hoe urgent ook, niet mag betekenen dat de aandacht stokt voor de ‘zaak-Spijkers’ zelf, de zaak van alle klokkenluiders en het herstel van rechtstaat en bestuurlijke integriteit.

Juist - want een staat waar dergelijke dingen mogelijk zijn ("23 jaar lang middelen hebben gebruikt om onrecht te begaan: ze waren „slecht” of zelfs „kwaadaardig”") is geen rechtsstaat, behalve in de muilen van degenen die deze misbruiken voor eigen opgang, perverse bevrediging, of bestuurlijke en ambtelijke zelfverrijking.

Vervolgens schrijven ze:

Daarom komen we nu met een vijfpuntenplan. Het zou de minister en staatssecretarissen sieren wanneer ze de moed op zouden brengen nu een doorbraak te forceren. Die ligt voor het oprapen, wanneer ze drie basisprincipes zouden steunen in de zaak Spijkers (over geld, verantwoordelijkheden en archieven) en het initiatief nemen ook andere klokkenluiders te helpen én te leren van gemaakte fouten.

Het vijfpuntenplan citeer ik met vetzetting door mij van wat me principieel belangrijk voorkomt:

  • Spijkers en zijn twee kinderen worden in staat gesteld hun leven op te pakken door de expliciete vaststelling dat ze gebruik kunnen maken van de toegekende financiële tegemoetkoming, zonder dat dit Spijkers bindt aan beperkingen. Defensie komt de afspraak na dat de kosten van de advocaat en vertrouwensarts van Spijkers betaald worden. Bij dit alles assisteert een onafhankelijke bemiddelaar (de bereidheid daartoe van Pieter van Vollenhoven wordt omarmd; Spijkers heeft zijn vertrouwen in hem uitgesproken, nu het kabinet nog).
  • Geen enkele politieke of ambtelijke functionaris mag zich kunnen onttrekken aan de verantwoordingsplicht voor ernstig falen in het verleden. Van strafrechtelijk en bestuursrechtelijk onderzoek en procedures kan niemand worden gevrijwaard. Het is aan de rechterlijke macht en niet aan kabinet of ambtenaren om hier de grenzen te trekken.
  • Algemeen geldt dat het openbaar bestuur verantwoording aflegt over politieke en ambtelijke beslissingen en besluitvormingsprocessen door middel van archivering en openbaarmaking. Er is geen reden om informatie over Spijkers langer geheim te houden dan in dit soort gevallen gebruikelijk is. De archieven zouden beschikbaar moeten komen en te raadplegen zijn op een wijze die ook voor soortgelijke gevallen geldt. Het is aan de rechter om dit te toetsen.
  • Er wordt voortvarend gewerkt aan een oplossing voor andere urgente klokkenluiders zoals Ad Bos. Het door de meerderheid van de Tweede Kamer gesteunde plan voor een noodfonds wordt snel ingevoerd. De minister van Binnenlandse Zaken neemt het voortouw, ongeremd door mogelijke tegenwerking vanuit andere departementen en realiseert dat per 1 september. Ondertussen wordt ook gewerkt aan de door de minister beloofde verbetering van de wijze waarop de overheid reageert op klokkenluiders.
  • De Tweede Kamer initieert een serieus onderzoek naar wat is misgegaan in de wijze waarop de rijksoverheid met klokkenluiders omgaat. Een parlementaire enquête is daarvoor nodig omdat veel politici, bestuurders en ambtenaren onder ede gehoord moeten kunnen worden (evenals andere betrokkenen zoals landsadvocaat en ombudsman).

Dit lijkt me allemaal een heel goed idee, zowel in het specifieke geval van Spijkers als in het algemeen. De hoogleraren besluiten als volgt, en ik zet weer vet:

De enquête zou zich niet moeten beperken tot de zaak-Spijkers. Het gaat er om van een aantal extreme gevallen te leren welke mechanismen ertoe hebben geleid dat de rechtsstaat met voeten is getreden en individuele burgers tot slachtoffer zijn gemaakt. Daarvoor is de informatie onmisbaar van ambtenaren die tot nu toe hebben moeten zwijgen.

Juist! En mag ik er op wijzen dat ME in Amsterdam en Nederlog en Nedernieuws voor een flink deel gewijd zijn aan de vraag

welke mechanismen ertoe hebben geleid dat de rechtsstaat met voeten is getreden en individuele burgers tot slachtoffer zijn gemaakt

U vindt mijn toelichting in de voetnoot, en een deel van mijn oplossing in het Bureaucracy-plan, dat bovendien de deugd heeft dat het mij de enige mogelijkheid lijkt om écht democratisch bestuur te krijgen, in plaats van bestuur door de minsten, de slechtsten, de lafsten, de luisten, de best liegenden, de handigst intrigerenden, en de doodordinaire schoften in ambtelijke of bestuursfunctie.

En hoeveel keer moet ik nog herhalen dat ik in een Calvinistisch land leef waar het géén schunnige ambtelijke discriminering en bedreigingen behoort op te leveren als ik mij beroep op de verklarende klacht van de Heidelberger Kathechismus als ik zeg dat de afgelopen DERTIG JAREN VAN DISCRIMINATIE EN BEDREIGING VANWEGE MIJN MENINGEN mij hebben geleerd dat:

Althans in  Amsterdam is de meerderheid van de ambtenaren en bestuurders

"onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad"

en is een aanzienlijk deel bovendien drugscorrupt of doodordinaire sadisten, wier gedrag - "ha, lekker: invalidetje pesten!! ha, fijn: een ogebruikelijk mens sarren en met moord bedreigen, en laten vergassen, en uitschelden en beledigen", als Amsterdamse ambtenaren - alleen behoorlijk verklaard kan worden door sadisme of drugscorruptie of allebei, in combinatie met

"All power corrupts. Absolutele power corrupts absolutely." (Lord Acton)

en het feit dat in Nederland de ambtenarij en het bestuur volledig boven de wet staan in de praktijk, en altijd onbestraft worden, al laten ze bewijsbaar zeer vele miljoenen verdwijnen (Leemhuis, CvB van de UvA), al zijn ze bewijsbaar drugscorrupt (Amsterdamse Bouw- en Woningdienst), en al zijn het evidente sadisten.

En misschien helpt het de hoogleraren als ik opmerk dat op mijn site het probleem heel behoorlijk geanalyseerd is, op diverse niveaus, en in nogal wat verschillende toonzettingen (want ik heb altijd pijn, ben altijd moe, en heb niet altijd evenveel geduld of goedertierenheid) en dat mensen als Cristopher Browning, in zijn boek "Ordinary Men" redelijk goed verklaard hebben hoe heel gewone mensen en heel gewone ambtenaren tot zeer grote beestachtigheid bewogen kunnen worden:

Alles wat je nodig hebt is een bestuur en en ambtenarij die weten dat ze in de praktijk niet vervolgd kunnen worden, boven de wet staan, en bovendien de wensen van de burgemeester of de bazen of de collegaas uitvoeren.

En dat is het geval in Amsterdam, en in Nederland, en dunkt me een meer dan voldoende reden om in dit land niet te willen leven.
 


(*) Mijn stelling is deze - en zie de rest van deze tekst, en lees ME in Amsterdam:

Wie in Nederland een geboren sadist of schoft is zou wel gèk zijn als hij of zij - mits natuurlijk zélfs niet persoonlijk in staat om bijv.  deurwaarder te kunnen worden, of zogeheten beveiligingsmedewerker - met een dergelijke minderwaardige aanleg GEEN ambtenaar, bestuurder of politicus werd:

Je staat dan immers in de feitelijke praktijk effectief volledig boven de wet; je krijgt bovenmodaal betaald, met een vorstelijk pensioen; en je kunt je hele leven, door je loyale collegaas respectvol beschermd, genotvol aan je  perversies wijden, en - zolang je tenminste de secretaresse van je baas niet verkracht - kun je je tientallen jaren als een perfecte sadist misdragen tegen iedere burger die aan je wordt overgeleverd, want alle collegaas zullen je loyaal beschermen, en al je bazen zullen je premies geven voor wie je op hun aanwijzing kapotmaakt, want je staat als ambtenaar en bestuurder in Nederland vrijwel altijd volledig boven de wet, en boven vervolging of aanklacht, en er is veel corruptie en onrechtmatigheid in het Nederlandse bestuur, en tegen dat laatste zijn er zelfs met enige regelmaat zogeheten klokkenluiders, die naar doorsnee Nederlandse bestuurlijke en ambtelijke norm - is immers gebleken in Fred Spijkers' geval, is immers gebleken in Ad Bos' geval, is immers gebleken in mijn geval - bij voorkeur de dood, de invaliditeit of de zelfmoord in gedreven worden door de ambtelijke collegaas en bestuurlijke vrienden van degenen die zij aanklagen, en met behulp van hun vele loyale collegaas jaar in jaar uit proberen je kapot te maken, zonder enige remming of beperking, met iedere mogelijke smerigheid of leugen, want iedere ambtenaar en iedere bestuurder weet dat als zij tòch mochten worden vervolgd, dan vrijwel alle collegaas ze tot meineed en moorddreiging toe zullen beschermen, gedekt door het Pikmeer-arrest, gedekt door hun ambtelijke functie, gedekt door hun bazen en bovenbazen, gedekt door politici, en gedekt door ombudsmannen, want wie in Neerland onweerlegbare kritiek heeft op de ambtenarij of het bestuur die ambtenaren of bestuurders persoonlijk zou kunnen schaden moet kapot gemaakt van het bestuurstuig dat hij kritiseert, en màg en kàn kapot gemaakt worden, want in de praktijk blijft vrijwel iedereen in Neerland à la mode de Karremans toe staan kijken, al dan niet met een hart vol leedvermaak (**) terwijl de klokkenluider langzaam, wreed, schunnig, doch gewoonlijk heel beleefd bureaucratisch wordt doodgemarteld of de zelfmoord in gedreven wordt door Nederlandse bestuurlijke Schreibtischmörder met de schijnheilige muil vol van Nederlandse wetten, regels, normen, waarden en wetten, het verrotte hart vol schunnige perversies, en een stupide geest zonder enige kennis of beschaving.

Kortom, er zijn dus - ik schrijf als briljant psycholoog, van 58 met nu 30 jaar voortdurende zeer grote ervaring en kennis van in het bijzonder het Amsterdamse volledig gedegenereerde bestuur, en de totaal verziekte Amsterdamse ambtenarij - zéér vele keren méér geboren sadisten, functionele psychopaten, zonder geweten geboren degenerées, en functionele debielen, schoften, en ellendelingen werkzaam als ambtenaar of bestuurder in Nederland, en dan vooral weer in Amsterdam, waar de ambtelijke sadist óók nog eens miljonair kan worden door ambtelijke corruptie c.q. samenwerken met drugshandelaren en totaal drugscorrupte hoofdstedelijke en levensgevaarlijke vergassers en gewillige assistenten van terroristen van de Amsterdamse Bouw-en Woningdienst, dan in de Nederlandse bevolking als geheel, proportioneel gesproken.

En vandaar de lange en gruwelijke lijdenswegen en martelgangen van Fred Spijkers, van Ad Bos, en van mij.

Ook wil ik er uitdrukkelijk op wijzen dat dit een wetenschappelijke hypothese is, die elementair bewijsbaar of weerlegbaar wordt zodra bekend is welke delen van het menselijk DNA coderen voor sadisme, beestachtigheid, wreedheid, leedvermaak, en de typische ambtelijke gruwelijke totaal beschavingsloze aangeboren stupiditeit, gecombineerd met schunnig laffe schijnheiligheid, en totale onwetendheid over alles wat beschaving, cultuur of wetenschap betreft.

In de laatste link vindt u ook (een schets van een aanzet van) mijn oplossing - en enigszins tot mijn verbazing blijkt dit een stuk dat zeer vaak gelezen en neergeladen wordt. Ik zal de oplossing die ik geef helaas niet meer kunnen meemaken, maar mag ik de na mij komenden erop wijzen dat niet alleen het goede maar ook het slechte in de mens overwegend aangeboren is, genetisch bepaald is, en dat de kennis daar wat aan te doen, en het middel om de geboren Eichmanns, zegge het ras van domme of sadistische bureaucraten, het ras van loyale gewillige uitvoerders van om het even welke beestachtigheid zolang het maar "dienstbevel" heet of de baas of collega het vraagt, uit het menselijk genoom te verwijderen er aan staat te komen.

Dat is nu eens een hoopgevende gedachte - vind ik - voor wie het goed voor heeft met de mensheid, en die geen geloof (meer) heeft in de crème de la crème van het geboren en getogen menselijk tuig dat zich zo vaak, zo makkelijk, zo natuurlijk, en zo handig tot politiek leider of bureaucraat of - god betere het! - ombudsman weet op te werken, met een beroep op de hoogste menselijke idealen, maar gemotiveerd door de laagste menselijke lusten, die in vele gevallen niet van doodordinaire sadistische beestachtigheid te onderscheiden zijn, maar die  "loyaliteit", "collegialiteit" en "respect" heten, in Neerland.
 


(**) Dàt is immers wat "tolerantie" betekent in de feitelijke praktijk voor Nederlandse ambtenaren, "peace keepers" en bestuurders:

Toe staan kijken terwijl anderen vermoord worden, met moord bedreigd worden, vergast worden, gediscrimineerd worden, of  corrupte voorgangers durven te kritiseren, en klagen dat de vermoorden, vergasten, gediscrimineerde kritikasters niet genuanceerd en beleefd genoeg geklaagd hebben bij de collegaas van degenen van wie hen hebben gepijnigd, afgebeuld of gemarteld.

Écht Néérlands - en inderdaad: nadat de kritikaster omgebracht is, zo wreed als mogelijk is, gewoonlijk, en het politiek tij is gekeerd, zijn alle beulen en alle zeer gewillige uitvoerders en collaborateurs van weleer plotsing zevenmiljoenvoedig verzetshelden, naar eigen zeggen, én hebben zelf alláng gezegd wat die vermoorde kritikaster zei, en vóórdat hij het zei, zodat hij au fond eigenlijk zo bijzonder niet was, en aan hen moet worden goedgemaakt wat aan hem is kwaadgedaan.

Ze zijn zo, Neerlanders - al zijn er zeldzame individuele uitzonderingen. Ik vermoed dat ook dàt genetisch is, en vandaar mijn voorstel. Honi soit qui mal y pense!

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail