Motto:
"It was from this time
that I
developed my
way of judging
the Chinese by
dividing them
into two kinds: one
humane, one not."
(Jung
Chang, Wild Swans,
p. 454)
|
Dit moet de inleiding worden bij ME
in Amsterdam 2008, dat
bestaat uit stukken uit Nederlog
over mijn lijdensweg sinds 20 jaar
in deze stad (mede) bestuurd door
familie van de smerigste
oorlogscollaborateurs die er in
Nederland in de 20ste eeuw geweest
zijn en dat ME
in Amsterdam vervolgt.
Op het moment is een en ander nog
in opbouw en bestaat uit de
bestanden die in Nederlog van eind
2007 en van aan de kwesties rond
2008 ME
in Amsterdam zijn
besteed.
Deze bestanden lijken door van
begin tot eind met de
pijlenknoppen in de bovenste witte
balk, waarvan de 
naar
de Index
ME in Amsterdam - 2008,
die weer
naar ME
in Amsterdam linkt.
Maar om in ieder geval de term
"mijn lijdensweg" te verhelderen
is hier een citaat uit het begin
van Samenvatting van (De
Aabb-mensen 5: RAMO):
Mijn
vader overleefde bijna 4
jaar Duitse concentratiekampen
als veroordeelde 'politieke
terrorist', en kon daarna nog
een familie stichten, waarin
ik als oudste zoon geboren
werd, en 20 jaar werken als
bouwvak-arbeider, waarna hij
gepensioneerd werd met een
verzetspensioen, en hij
organiseerde met het
Sachsenhausen-comité in de
laatste 20 jaar van zijn leven
tentoonstellingen over het
verzet, de kampen, en het
gevaar van heropkomend
fascisme, die uiteindelijk
uitmondde in de zogenaamde
Nationale
Verzetstentoonstelling, die
vele keren in vele plaatsen,
zoals het Koninklijk Paleis op
de Dam en de Dom te Utrecht,
gestaan heeft, en waarvoor
mijn vader, vlak voor zijn
dood, op het stadhuis van
Amsterdam, geridderd is;
Ikzelf overleefde bijna
4 jaar, als niet-erkende
invalide met ME,
geluidsoverlast,
moordbedreigingen, terreur
en een vergassing waar
ik net niet aan overleed,
wonend boven een coffeeshop
vermomd als harddrugshandel,
met vergunning van
burgemeester Van Thijn voor
het raam om in drugs te
handelen, en ben in hetzelfde
jaar als ik vergast werd voor
de derde keer van
de Gemeentelijke
Universiteit verwijderd
vanwege "uw uitgesproken
ideeën", en heb sinds dat
jaar, en na nog 3 jaar terreur
en overlast, waarin mijn toch
al niet goede gezondheid
radikaal geruïneerd zijn,
voortdurend pijn,
en ben ook al 20 jaar
klagend over de terreur, de
vergassing, en de
verwijdering, bij zowel de
gemeente Amsterdam als de
gemeentelijke UvA, en
krijg al 20 jaar geen
antwoord: Men is systematisch
en universeel persoonlijk
onaansprakelijk en
persoonlijk
onverantwoordelijk bij de
gemeente Amsterdam en de UvA
- en ik heb geen
familie kunnen stichten, heb
de diepste legale armoede
geleden, heb geen enkele hulp
gekregen, heb zelfs geen enkel
antwoord gekregen, behoudens
dat ik geen antwoord krijg
vanwege mijn taalgebruik, dat
dusdanig "grievend
en/of beledigend" zou
zijn dat het Amsterdams
burgemeesters en wethouders
ontslaat van de plicht de
Nederlandse wet te
handhaven, gelijk als in het
geval van gedoogde soft- en
harddrugshandel (want de
gemeente-politie van Amsterdam
weigerde ook daartegen mijn
klachten in behandeling te
nemen), en ik mocht ook,
ondanks mijn bewezen en
erkende briljante verstand, niet
promoveren, en werd door de
GGD en namens B&W naar het
Leger des Heils verwezen toen
een vooraanstaand universitair
professor (sindsdien
geëmigreerd) daar
om vroeg.
Volgens B&W van Amsterdam, na
maar liefst een half jaar studie
van mijn website in 2008 door
B&W geldt dit antwoord:
Gemeente Amsterdam
Bestuursdienst
Directie Stedelijke
Bestuursadvisering
Afdeling Fysiek Domein
--------------------------------------------------------------------
Datum
augustus 2008
Ons
kenmerk
2008/5760
Behandeld
door
M.C.J. van Eendenburg
--------------------------------------------------------------------
Onderwerp
Vragenlijst
Geachte heer Maartensz,
In februari heeft u een
uitgebreide mail gezonden aan alle
leden van het College van B&W.
Naar aanleiding van uw mailbericht
berichten wij u als volgt.
In uw mailbericht vraagt u ons de
Achmea vragenlijst in te vullen.
Daarbij heeft u diverse aspecten,
waaronder uit het verleden,
betrokken.
Wij hebben kennis genomen van wat
u hierbij onder woorden heeft
gebracht.
Wat betreft de invulling van de
vragenlijst kunnen wij u niet
helpen.
Tot slot brengen wij het volgende
onder uw aandacht. Zoals
aangegeven bevat uw mailbericht
diverse zeer uiteenlopende
onderwerpen dan wel stellingnames.
De inhoud van uw opmerkingen geeft
geen aanleiding om hier verder op
te reageren.
Een afschrift van deze brief
hebben wij ter informatie gezonden
aan de Gemeentelijke Ombudsman en
de Dienst Werk en Inkomen omdat
ons is gebleken dat uw
correspondentie ook aan hen heeft
gericht.
Met vriendelijke groet,
Burgemeester en wethouders van
Amsterdam,
secretaris
drs. H. de Jong
(handtekening)
burgemeester
mr. M.J. Cohen
(handtekening)
Ja, het is bitter, het is
schunnig, het is wreed, en het is
sadistisch, heel welbewust ook -
en merkt u op s.v.p. dat de dames
en heren van B&W en de
ondertekenende bestuursschoften
niet schrijven dat ik ergens enige
onwaarheid heb geschreven en niet
schrijven dat iedereen weet dat ik
gek ben, wat ik dan ook niet ben,
om welke reden ze ook dat niet
durfden op te schrijven.
Die smerigheid is in 2002 al
mislukt, bij de vorige opzet mij
voorgoed het zwijgen op te leggen
door mij tot wanhoop te drijven.
Maar ja: Zo wordt de wet
gehandhaafd in Amsterdam, dit heet
moreel en menselijk in Amsterdam,
want in Amsterdam regeren de
nazaten van de smerigste
oorlogscollaborateurs - Googel
toch eens "Cohen Asscher Joodsche
Raad", o Nederlanders! - met de
nazis uit naam van hun identiteit
ten behoeve van zichzelf en de
drugsmafia.
Het is niet anders en ik kan er
ook niets aan doen op het moment
behalve de genoemden voor nu - en
zo mogelijk voor eeuwig op te
prikken - in de volle glorie van
hun door en door corrupte lage
menselijkheid.
Ook begrijp ik tegenwoordig een
stuk beter waarom mijn
ouders, toch heel intelligente
mensen, communisten bleven: Ze
hadden zelf teveel collaborateurs
en teveel Cohens en Asschers
meegemaakt tussen 1940 en 1945.
Wel, de tentoonstelling waarvoor
mijn vader op het stadhuis van
Amsterdam een hoge ridderorde
opgespeld kreeg, toen ondertussen
"Nationale Tentoonstelling over
Het Verzet" geheten, begon onder
de titel "We nemen het weer
niet!".
En ik moet wel aannemen dat,
zoals de wet in Amsterdam
"gehandhaafd" wordt, volgens de
gemeentepropaganda die maand na
maand in mijn bus gestort wordt,
mijn grootvader vermoord is in een
Duits concentratiekamp, mijn vader
bijna vier jaar Duitse
concentratiekampen overleefde, en
mijn moeder in het verzet zat,
opdat ik maar vergast, met moord
bedreigd en twintig jaar lang
gepijnigd mocht worden in
Amsterdam, omdat ik de moed had te
protesteren tegen overlast gevende
drugshandelaren die drugs
handelden met bescherming van de
gemeentepolitie en de Bouw- en
Woningdienst.
U zult er meer van kunnen lezen!
Index ME
in Amsterdam - 2008
