Prev-IndexNL-Next

Nederlog

April 24, 2018

Over  Elise


Sections
Introduction

1. Summary
2. Over Elise

Introduction:

This is a Nederlog of Tuesday, April 24, 2018.

This Nederlog is not a
crisis log. It is in Dutch and is about my falling in love, today 25 years ago, with a young woman called Elise. In actual fact very little happened, but for me it was both very emotional and rather strange.

It was strange because in 1993 I was ill for fourteen years with the same serious chronic disease I still have - now for virtually forty years - except that according to nearly all medical doctors I had seen, it was not a disease:

According to them I was either hallucinating or trying to deceive them (presumably at the same time as I got an M.A. in psychology with only straight As and without ever having been able to attend lectures, which indeed I did).

Less than a month ago (in 2018) my medical status radically ¨changed¨ in then sense that now, in 2018, I am - medically (!!!) - supposed to have ¨a serious chronic disease¨, but still nothing is done for patients with ME/CFS in Holland (of whom there are supposed to be around 40,000); there is but one medical doctor in  the whole of Holland willing to help people with ME/CFS; and I am told that my prospects are good - after ¨a mere¨ forty years of consistent medical discrimination - because the new medical doctors that are going to be trained in Holland will - possibly (!!!) - not decide anymore I am an insane hallucinator or a criminal fraud who is deceiving them.

(Rejoice!! Rejoice!!!! Rejoice!!!!!!)

But although my having ME/CFS then did - rather seriously, as well - influence my thinking about Elise, it was not more relevant then.

In any case: Falling in love with Elise was quite important to me. I also think - twentyfive years later - it helped me, although nothing ever came out of it. And I did write a great amount about it (around 2,5 MB). Below is a reproduction of a description of one of the first days of it, that in fact was taken from my autobiography. What is indented and in blue below was written in 1993; the black comments are from 2015.

1. Summary

This is a crisis log but it is a bit different from how it was the last five years:

I have been writing about the crisis since September 1, 2008 (in Dutch, but since 2010 in English) and about the enormous dangers of surveillance (by secret services and by many rich commercial entities) since June 10, 2013, and I will continue with it.

On the moment and since more than two years (!!!!) I have problems with the company that is supposed to take care that my site is visible [1] and with my health, but I am still writing a Nederlog every day and I shall continue.

2. Over Elise

Wie was Elise? Ze was een meisje van begin 20 dat in een coffeeshop werkte waar ik op zaterdag 24 april 1993 mee aan de praat kwam en waar ik vrijwel onmiddellijk straalverliefd op was geworden.

Dit is wat ik over haar schreef en haar gaf in Mei 1993 - en dit was de voor mij letterlijk ervaren "waarheid" over haar:

For Elise

My love, you are to me an epiphany
A vision, focus and center of my reality
In you all that is seems expressed and reflected
And through you all seems heavenly blessed and perfected.

All that is flows through Thee
And seeing Thee I see and feel me
While all that is and may be
Is centered and focused in Thee:

Thou art to me a true epiphany.

Hoe kwam dit? Ik kan verliefd worden uiteindelijk niet goed verklaren, maar ik kan het redelijk omschrijven.

In de eerste plaats: Dit was voor mij de zesde keer - de vorigen waren: Edith, 1967; Anky, 1977; Pamela, 1983; Judith, 1984 en Jolanda, 1986 - dat ik op 't eerste gezicht verliefd werd, en ik wist van eerdere ervaringen dat 't niet maatgevend is voor de rest van de (eventuele) relatie, en dat het vooral aan mij ontsproot, maar ook dat ik, indien zwaarverliefd, niet mijn gewoonlijk rationele en redelijk zelf was wat de beminde betrof.

Vervolgens: Een voor mij serieus bijkomend probleem was dat de voorgaande vijf jaren voor mij erg zwaar waren geweest; dat ik pas zeer kort een dragelijke woning had; en dat ik ziek was en gewoonlijk de gehele dag pijn in armen en benen had, al zag ik er niet ziek uit, en trouwens ook geheel niet alsof ik 43 was: Mij werd - ik heb het heel wat keren gevraagd, en heb iemand van verbazing van haar barkruk zien vallen toen ik zei hoe oud ik was - tussen de 23 en 28 gegegeven, en niet ouder.

De samenvatting: Het is vooral om deze achterliggende redenen dat mijn verliefderigheid - af en aan - tot eind 1994 duurde, maar dat er feitelijk vrijwel niets gebeurde, mede omdat zij ook vreemd op mij reageerde. (Ik vermoed dat ze net als ik verliefd werd, maar minder dan ik, en dat dit snel over was toen ze zich realiseerde dat ik zo'n 20 jaar ouder was, en bovendien ziek.)

Wat ik zal geven: Ik heb wel uitgebreide teksten over deze vreemde "verhouding" (2.5 MB html), maar ik zal deze geheel niet citeren, op precies één dag na, van vier dagen nadat het begon:

29 april 1993: Over het op 't eerste gezicht verliefd worden
12.05 : Ik zal proberen het - nee, niet uit te leggen maar enigszins te beschrijven. Toen ik gisteren ophield met schrijven omdat het me eenvoudig niet lukte te schrijven, heb ik eerst iets als een uur voornamelijk gehuild van ontsteltenis, vreugde, verbazing, en daarna ca. 2 uur wakker gelegen met alleen haar beeld voor ogen en haar naam op m'n lippen. Daarna ben ik in slaap gevallen, wakker geworden om 7 uur met Elise op mijn lippen en voor mijn ogen, weer in slaap gevallen na ca. een half uur, en wakker geworden om 11.15, weer met Elise, Elise, Elise, Elise.

Maar ik ben nu rustiger en beschouwelijker dan gisteren. Het is vooral een gevoel gecombineerd met gedachten over haar en beelden van haar dat heel moeilijk adekwaat te beschrijven is.

Het enige juiste woord voor het soort ervaring van gisterenavond, tussen 21.15 en zeg 0.15 is extase, en het gevoel dat er mee gepaard gaat is een zeer intens geluksgevoel, en een gevoel van groot welbevinden, dat schijnbaar als een fysiek veld om me heen hangt en me draagt als een wolk.

En ik zie haar beeld, vooral haar gezicht, voortdurend voor me terwijl een combinatie van intense verbazing, ontsteltenis, geluksgevoel en gefascineerdheid door mij zindert.

Het is niet stormachtig, zoals met woede of orgasmes, maar daarom niet minder intens. Terwijl het gebeurt ben ik me bewust dat ik geen goede cognitieve reden heb voor mijn gevoelens, wat ik ook accepteer, en wat ook een deel van de emotie is - hoe kan ze me zo ongelovelijk bewegen?; hoe kan ze zo ongelovelijk schitterend mooi zijn?; hoe is het mogelijk dat zo iemand bestaat? - maar het tekort aan goede cognitieve gronden is overigens even wezenlijk als het idem voor het bestaan van de werkelijkheid: Zo is ze me nu gegeven, onontkoombaar, intens en ongelovelijk prachtig.
Ik zal dit - alles is van één dag - herhaaldelijk onderbreken, in een poging tot enige verduidelijking (nu 23 jaar later). De hierboven gegeven essentiële punten zijn: Liefde op 't eerste gezicht (indien hevig, zoals bij mij) is een vorm van extase die draait op een intens geluksgevoel en een gevoel van groot welbevinden, allebei vooral veroorzaakt (in heterofiele mannen) door een vrouwelijk gezicht + gestalte, en geheel zonder enige aanleiding of kennis, anders dan van haar uiterlijk.

En het heeft geen zin het te proberen uit te leggen omdat er feitelijk veel te weinig bekend is over psychologie om dat enigszins adekwaat te kunnen. Maar het kan beschreven worden, en dat is wat ik hier doe. (En nee, niet iedereen heeft deze ervaringen.)

Hier is meer:

Maar laat ik beschrijven wat er gebeurde en wat de aanleiding was, want het lag zeker niet alleen aan mij, en wat ze deed moet voor een groot deel overwegend opzet geweest zijn.

Ik kwam dus binnen terwijl ze achter de bar stond met mijn zonneglazen voor, wat mijn blik plotseling behoorlijk verduisterde. Ik deed ze af en liep meteen door om wat wiet te kopen. Zij stond kennelijk iets af te wassen, maar ik lette niet erg op haar, vooral door verlegenheid, omdat ik niet wist hoe ik haar moest groeten.


Toen ik wat gekocht had ging ik aan de bar zitten, met de krant. Ze groette me heel vriendelijk, met een brede glimlach en lichtende ogen, die van zichzelf al lichtgrijs zijn. Ik bestelde een koffie, en we raakten onmiddellijk aan de praat: Ze had mijn stukken grotendeels gelezen; wilde ze opnieuw lezen; vond ze boeiend en interessant; en er stonden een boel dingen in die ze zelf al eens gedacht had.
Ik had haar namelijk diverse van mijn stukken gegeven, waaronder "Multatuli en de Filosofie", en sommige van de Spiegeloogstukken. Ik wist dat ze heel goed zijn, maar ik wist ook dat veel mensen dat moeilijk of niet goed zagen, en was dus behoorlijk positief verbaasd, hoewel ze zo reageerde als ik gehoopt had.
Ik kan me haar woorden niet goed herinneren, gedeeltelijk omdat ik nerveus was, gedeeltelijk omdat wat ze zei mij zeer verheugde, en gedeeltelijk omdat terwijl ik naar haar kijk ik gedeeltelijk opgetild word in een wolk van emoties. Als ik die verwoord dan is het weer "O, wat is ze prachtig! O, hoe schitterend en verbazend! O, what an amazing and tremendous mystery she is! O, how incredibly beautiful, strange and familiar she is!" maar voor een goed deel terwijl ik daar sta of zit en praat heb ik die woorden niet maar het gevoel in een wolk op te gaan wel.

Overigens praat ik zelf heel redelijk en vriendelijk, en is de emotionele wolk sterker als ik naar haar kijk of luister. Bovendien: Een deel van het opwindende, schitterende en ongelovelijke mysterie dat zij voor mij is ligt in mijn intense sympathie - ik heb een gevoel alsof alles wat zij doet en zegt vanzelfsprekend is, alsof zij mij is, alsof mijn en haar persoonlijkheid vooral door onze bewegingen, houdingen, gebaren en uitdrukkingen in elkaar overvloeien.
Wat hier vooral geldt zijn de wolk van emoties en gedachtes, die lang niet allemaal verbaal zijn, en niet adekwaat verwoordbaar zijn, plus mijn intense sympathie voor haar, die onmiddellijk bijzonder sterk was, en in feite zó sterk was dat ik zowel wel als niet mijn gevoel van identiteit verloor: 't Was regelmatig alsof ik me bevond waar zij stond of zat, in mijn gevoel, al wist ik tegelijk dat dit volmaakte onzin was.
Maar wij praten, en ik praat, hoewel intern tamelijk daas en geschokt, goed en vriendelijk over literatuur en computers. Zij werkt tegelijk. Het is niet druk, maar af en toe moet ze iets doen, en ik zit en kijk naar haar. Achteraf realiseer ik me dat ze dat moet zien, al doe ik het niet voortdurend, zoals ik me ook achteraf realiseer dat we elkaar terwijl we praten vaak in de ogen kijken. (Dit was de eerste keer ook zo, na enige tijd.)

Tot zover is alles mogelijk heel normaal. Weer achteraf (want ik heb niet de intellectuele kalmte dit gedurende te beredeneren) realiseer ik me dat haar reactie heel bijzonder is, want ze had me nu af kunnen houden door de stukken terug te geven, geen of weinig belangstelling te hebben of veinzen etc., maar dat realiseer ik me op het moment niet.

Alles schijnt dus normaal - er zijn weinig mensen, het is mooi weer, boy talks with girl and anything may happen though nothing does.
Jawel, zo was het - en ik kan me dit gebeuren nog steeds zeer goed voor ogen halen, al is het meer dan 23 jaar geleden. Maar tot dit moment was het zoals ik zojuist zei: Twee pratende mensen, waartussen van alles mogelijk is maar waar feitelijk vrijwel niets gebeurd (als vrijwel altijd).
Maar dan blijkt dit te gebeuren - en het is, hoe ook beschouwd en gemotiveerd, zeer verbazend:

Ze had vlak na mijn binnenkomst Kate Bush "The man with the child in his eyes" opgezet, wat ze al eerder gedraaid had als ik in de buurt was. Ik ga na een tijdje niet meer aan de bar zitten maar aan een tafeltje, vooral omdat ik de krant probeer te lezen terwijl zij werkt, het te donker aan de bar is, en ik haar niet wil opjagen of nerveus maken. Ik zit met mijn gezicht naar de straat, en gedeeltelijk buiten haar gezicht.

Tot op dat moment hebben we beiden kennelijk zeer welgemoed en vrolijk, onderbroken door karweitjes voor haar, met elkaar gepraat. Weer achteraf geredeneerd kan het voor haar lijken alsof ik mij terugtrek.
Inderdaad, al realiseerde ik me dat niet.
Wat gebeurt is dit: Zij blijft Kate Bush draaien, hetzelfde nummer opnieuw en opnieuw:
I hear him, before I go to sleep and focus on the day that's been;
(...)
And suddenly I find myself listening to a man I never saw before,
And am about to see all his love from eternity,
O, he is here again
The man with the child in his eyes
O, he is here again
The man with the child in his eyes
He is very understanding
He is so aware of all my situations
When I stay up late he's always there
But I feel him hesitate
O, I am so worried about my love
They say no, no it won't last forever
And here I am again, my girl,
Wondering what on earth I am doing here
Maybe he doesn't love me and took a trip on my love for him
O, he is here again
The man with the child in his eyes
......
- alles voorzover ik het terug kan horen van een oud en ruizig Caroline bandje - en ik zit buiten haar gezichtsveld. En dan dit:
Ze heeft dat toen in ieder geval vier keer gedraaid. Ik was de enige aanwezige op wie het kon slaan. En dan:
Ze loopt naar voren, mijn gezichtsveld binnen, ruimt wat op, zingt zachtjes mee met Kate Bush, alles terwijl ik haar ogen voortdurend kan zien maar zij mij voortdurend niet aankijkt, alsof ze enigszins dromend is, wat zeker voor mij geldt, loopt weer weg, en komt weer terug met een broodje. Afgezien van mijzelf, de dealer en nog 2 mensen die zij kent die aan de bar zitten is er niemand anders aanwezig.

Ze heeft een lichtgroen bloesje aan, dat nauw sluit en haar prachtige kleine borsten accentueert, en een zwarte driekwart lange slobberbroek, die haar heupen enigszins versluiert. Voor de toegang staat een barkruk, direct in mijn gezichtslijn.

Ze loopt er met haar broodje naar toe, kennelijk intens vergenoegd, terwijl ik haar van achteren zie, haar kaarsrechte rug, lange hals, en gedeeltelijk zichtbare licht deinende heupen.

Dan, voor de barkruk, een hele lichte aarzeling, alsof ze heel even nadenkt, heel even verlegen is, en dan spreiden haar benen zich, zodat de barkruk ertussen kan, en haar heupen glijden er langzaam, langzaam overheen, de barkruk tussen haar benen. Haar schouders bewegen heel licht naar rechts, en dan, terwijl ze doorglijdt, bolt haar linker bil op, en worden haar heupen plotseling zeer expressief en zeer sensueel geaccentueerd, totdat ze, langzaam nog steeds, uitgegleden is en zit.

Ze heeft niet omgekeken, maar draait zich nu naar links, kijkt nog steeds met intens vergenoegen richting H[..]weg, met de avondzon op haar gezicht, en begint haar broodje te eten terwijl ik haar vol profiel heb.
Dat was tamelijk tot heel bijzonder, dunkt mij (nog steeds).
Ondertussen blijft Kate Bush doorgaan. Zij zit daar en ik kijk. Ik zie haar voortdurend in profiel nadat ze eenmaal zit, en zie haar linkeroog dus ook voortdurend, waarmee, bedenk ik achteraf, zij mij kan zien. En

.....
O, he is here again
The man with the child in his eyes
.....

Ik zit en staar, en terwijl ik zit en staar lijkt het alsof er zich een zinderend veld tussen mij en haar bevindt, waar wij de polen van zijn. Het lijkt niet zichtbaar en het lijkt een staalblauwe component te hebben; het lijkt niet tastbaar, maar het zindert tussen mij en haar terwijl we allebei schijnbaar doodrustig voor ons uit zitten staren, schijnbaar toevallig zodat we elkaar kunnen zien, en ik haar volledig kan zien, in al haar kalme en vergenoegde pracht en gratie.

Het is zo ongelovelijk intens en verbazend. Het enige wat ik kan doen is tamelijk daas en verdwaasd zitten, en opgaan in de sensatie.
Dit is ook geheel zoals het gebeurde. Dan:
Na een minuut of 10 gaat ze weer naar de bar. Nog steeds kijkt ze me niet direct aan, terwijl ze loopt en staat met een combinatie van gratie en verlegenheid.

Het veld verdwijnt en ik kom enigszins bij. In de krant staat een artikel over jonge meisjes die in de US achter computers gezet worden. We hadden het daar eerder over gehad, en, na mijzelf wat verfrist te hebben in het toilet, loop ik tegen 20.45 weer naar de bar, en laat het haar zien en lezen.

Ze heeft weer een verblindende glimlach, Kate Bush staat nu voor de derde of de vierde keer op, en ik ben te daas en verbaasd om haar afscheidsgroet te horen als ik haar "Daag" zeg, al denk ik later dat het "Tot gauw" is.

Dan fiets ik terug door de Leidsestraat en het Vondelpark, terwijl ik nauwelijks zie waar ik fiets, en vrijwel volledig opga in verbazing, vreugde, angst, bevangenheid.
En dat was het, op 28 april 1993. Hier is een poging tot enige analyse, van 29 april 1993:
13.40 : Op het moment kan ik het niet veel beter beschrijven dan als boven. Ik ben nu een stuk kalmer dan gisterenavond, toen ik vrijwel alleen in een zoete razernij verkeerde nadat ik was thuisgekomen en niet verder kon schrijven, en ik kan nu evenmin als gisteren geloven dat het allemaal toeval was.

Het is nog steeds mogelijk dat ze me alleen maar aardig en interessant vindt maar als dat zo is dan is wat er gebeurde heel vreemd:

It was all so typically a woman displaying herself, showing her beauty and sexuality, and combined with her general reaction, her continuously playing the same number of Kate Bush while I am present, and her obvious and evident liking of me, smiling to me, and gazing in my eyes as she talks to me, that something is definitely happening between us or has happened already.
Ik denk dat dit geheel klopt(e).
En nog wat. Er is een hele mix van emoties in mij over haar, maar het meest prominent en belangrijk is mijn gevoel haar aan te voelen. Wat ze doet, hoe ze staat, zit, beweegt, lacht heeft tegelijk iets buitengewoon moois, intens vertederends, fundamenteel juists, en vanzelfsprekend herkenbaars.

Dit is vooral een gevoel dat het meest weg heeft van tederheid, fascinatie en herkenning - opnieuw, alsof zij mij is, alsof we delen van een geheel zijn. Ze voelt, oogt, doet voor me alsof ze tegelijk mijn vrouw, zuster, dochter en mijzelf is, en dat is heel vreemd en heel intens.

Er zit een duidelijke sexuele component is, maar, als ik het in proporties moet uitdrukken, dan is dat hooguit 10%, en bovendien secundair: Ik zie haar voortdurend voor me, niet in sexuele poses (tenzij ik daar moeite voor doe), maar in lieflijke, tedere, vriendelijke.

Ach ja. Ik kan er niets aan doen, zij kan er niets aan doen, de kans dat het werkelijk wat wordt is heel klein zoals de kans dat het voor een groot deel projectie en verlangen is heel groot is, maar aan de feiten zoals ze mij gegeven worden kan ik niets veranderen. Laat ik nu eerst eens doorlezen wat ik geschreven heb.
Dit klopt ook, over mij, en ik moet erop wijzen dat ik het gevoel alsof zij mij is bijzonder sterk had, ondanks het feit dat ik me bewust was dat dit onzin is, en dat dit voor deze en alleen deze verhouding kenmerkend was: Ik had en heb dit verder met geheel niemand anders gehad.

Hier is meer:
14.20 : Het bovenstaande is feitelijk adekwaat, maar niet adekwaat wat betreft de stortvloed en intensiteit van mijn emoties. Er is nog iets over haar uiterlijk dat ik op moet merken:

Ze is lang, rank en slank en - hier hebben een waarschijnlijk voor mij belangrijke grond - ze heeft een gezicht dat enigszins op het mijne lijkt en iets geheel en unieks eigens heeft. De eigenheid komt van haar mond, die bijzonder is, groot en breed, en nergens echt op lijkt behalve dat ze - haar mond - iets weg heeft van Lauren Bacall. Ze gebruikt weinig of geen opmaak, maar is wel verzorgd, niet slordig.
In feite, volgens anderen en mijn broer Freek, die haar in Augustus 1993 zag, leek ze meer op mij dan enige andere vrouw die hij gezien had. Aangezien hij me goed kent en geheel niet op haar verliefd was, is dat waarschijnlijk waar.

Hier is meer over haar uiterlijk:
Haar mond geeft haar iets volstrekt unieks, en is het bijzondere en eigene in haar schoonheid ("there is no real great beauty without some slight disfigurement").

Ze beweegt zich gracieus maar niet bestudeerd of nadrukkelijk. Ze oogt altijd rustig en in zichzelf, en lacht en praat makkelijk. Haar stem is een prettige vrij normale sopraan, en ze spreekt een tamelijk zorgvuldig ABN, in een variërend tempo, maar niet zo snel als ik soms doe. Ze lijkt net als ik in staat af en toe overwegend in zichzelf te verdwijnen, en lijkt haar eigen oordeel te volgen in wat ze doet. Wie niet op haar verliefd is maar niet blind is ziet waarschijnlijk een kalme gratie met een prachtig lichaam en een geheel eigen gezicht en een rustige zelfstandigheid en vriendelijkheid.

Ze heeft kort haar, korter dan het mijne, dat ze een paar maanden geleden heeft laten knippen, want tot dan hing het over haar schouders. Het staat haar goed en accentueert haar eigen gezicht.

Haar handen zijn net als haar postuur lang en slank, en haar ogen zijn groot en lichtgrijs, met daarboven mooie wenkbrauwen die haar iets lichts verbaasds of afstandelijk geamuseerds geven. In ieder geval sinds ze werkt voor de [..] gaat ze goed maar onnadrukkelijk gekleed.
Dit is ook allemaal korrekt, en ik had haar inderdaad enkele keren eerder gezien, toen overigens zonder veel intereresse, en zonder ooit met haar gesproken te hebben.

Hier is een wat meer intellektuele analyse:

Het weer is schitterend, en ik zie veel mooie vrouwen, maar geen raakt me - ik registreer alleen het feit. NB: Elise is in het geheel geen klassieke schoonheid - ze is een geheel eigen schoonheid.

En natuurlijk ben ik intellectueel ook behoorlijk ironisch, met dit verschil met andere verliefdheden dat ik niets van haar verwacht of hoop, en dat ik een bezetenheid als ik nu heb eerder meegemaakt heb, hoewel het aldoor weer enigszins anders is.

Komt er niets van, dan blijft het verbazende en zeer aangename feit dat iemand mij zo kan raken; komt er iets van dan kan dat alleen maar goed zijn, weer omdat ik niets verlang behalve met haar praten en omgaan en zien hoe we bij elkaar passen.
Inderdaad, en dit is ook behoorlijk uniek, en hangt vooral samen met mijn slechte gezondheid en met 5 jaar voorgaande gigantische ellende. Er is ook niets uit voortgekomen behalve mijn aantekeningen erover, maar het is wel zo dat ik zowel toen als nu denk dat ik haar bijzonder trof.

Hier is wat over mijn eigen verliefdheden:
Het is wel zo, en ook dat is een relevante psychologische opmerking, dat verliefdheid inderdaad een andere bewustzijnstoestand is, en het is ook zo, althans in mijn geval, dat het nooit primair sexueel is.

Het is een andere bewustzijnstoestand omdat de proportie emotie:verstand veel groter dan normaal is. Dit is ook zo bij boosheid en droefheid, maar dat zijn overwegend onprettige emoties en dit is een overwegend prettige emotie.

Het is niet primair sexueel sinds ik 7 ben en verliefd werd op Manja Terpstra, en de fundamentele emotionele gewaarwording voor mij is altijd dezelfde: Fascinatie, tederheid, de sterke wens haar te zien en bij haar te zijn, en een fixatie op haar gezicht.

Het is ook een ingewikkelde emotie, hoe intens ook, kennelijk (mede) omdat ik op alle mogelijke manieren voor haar open sta, op een manier en zonder voorbehoud als alleen met deze emotie. (Voorbeeld: Als ik me zo voel als gisterenavond, en ze zou me vragen "Wil je me me trouwen", "Wil je een kind van me" etc. dan zou ik voorbehoudsloos en extatisch "Jaaaa" zeggen - EN tegelijk weten dat dat rationeel gesproken onzin is, EN weten dat mijn rationele overwegingen weliswaar kloppen maar eenvoudig niet bestand zijn tegen mijn gevoel. Ik denk overigens dat ik me over het trouwen zou kunnen bedenken, maar het is zeker ook zo dat ik in een dergelijke emotionele staat een kind zou willen maken, hoe irrationeel ook. Ik zei al: Veranderde bewustzijnstoestand.)
Ook weer geheel waar, en het is ook zo dat het bovenstaande iets over mijn relatie met Jolanda zegt, op wie ik ook op 't eerste gezicht verliefd werd, dat veel verklaart over wat ik voor haar deed (zonder verliefdheid zou ik niets gedaan hebben), en dat ook gecompliceerd werd door Jolanda's aanvankelijke schizofrenie.

En hier is weer meer, dat ook weer klopt:
Iets anders dat voor mij geldt is dat ik haar op alle mogelijke manieren kan visualiseren en visualiseer, zij het met een preferentie voor en aanmerkelijk grotere incidentie van hoe ik haar werkelijk gezien heb. De meeste andere beelden zijn niet sexueel maar persoonlijk, en ik stel me liever voor dat ik haar gezicht kus dan dat ik met haar naar bed ga (waarbij komt dat ik daar zowel enigszins verlegen voor ben als niet weet hoe ze er naakt uitziet). Ik stel me het meest haar gezicht voor.

En ik zit ook weer met verbazing mijn reacties gade te slaan, wat ook zo is sinds mijn 7e, met als voornaamste grond voor verbazing de exceptioneel sterke gevoelens die ik voor haar heb en het wonder dat zij op dit moment voor mij is, inclusief de kennis dat het morgen over kan zijn als er een verkeerd woord valt, als ik haar in de armen van een ander zie, etc.

En er is nog iets dat heel wezenlijk is voor mij: Het heeft iets heel kinderlijks - she is as a child to me, and I feel in some ways like a child to her.

En ook: Ze heeft tot nu toe niets verkeerds gedaan - alles is zoals het moet wezen, en alles aan haar is goed, inclusief bijv. haar naam, die ik heel mooi vind.

Ik weet trouwens niet hoe oud ze is - ergens tussen de 17 en de 27, met rond de 21 als het waarschijnlijkste. Dan ben ik 2x zo oud. Dit biedt geen realistische hoop op een realistische verhouding, maar - ook weer een zich aldoor herhalend feit - ik kan niet anders dan ik doe.
Dit klopt weer - en ik weet nog steeds niet hoe oud ze is, want ze hield erg snel op met praten tegen me, binnen een dag of 10. Maar het is een feit dat alleen al het leeftijdsverschil een heel goede reden om "geen realistische hoop op een realistische verhouding" te hebben. En ik vermoed dat ze van 1969 is (wat haar rond de 24 maakte in 1993).

Er is dit over de gelijkenis tussen haar en mij, en over hoe ze me op de 28ste April raakte:
18.10 : Nog wat, terwijl ik koffie zit te drinken: Het is een feit dat niet alleen zij maar ook ik een bijzondere mond heb en dat de mijne zeer sprekend kan zijn. Het is heel goed mogelijk dat dit, naast een verdere oppervlakkige gelijkenis wat betreft haarkleur en lichaamsbouw en lengte, een rol speelt.

Want er is een ding waar ik absoluut zeker van ben, whatever the true explanation: Wat ze gisteren deed deed ze overwegend met opzet. Het kan, net als in mijn geval, op intens gevoel gebaseerd zijn, of het kan berekening of subtiliteit zijn, of een combinatie, maar een vrouw die zich zo gedraagt in de nabijheid van een man die het heel duidelijk op haar voorzien heeft nodigt de man uit.

Ze stelde zich lichamelijk ten toon voor mij, bewust, onbewust of halfbewust, en waarschijnlijk het laatste, en dat was ook een van de dingen die mij zeer aangrepen.
Ik had gelijk over haar zichzelf tentoonstellen (ook al omdat we het in eerste en tweede instantie bijzonder goed met elkaar konden vinden), maar laat dat verder voor wat het was.

Over de gelijkenis had ik gelijk, en deze was feitelijk een stuk sterker dan ikzelf zag, om de eenvoudige reden dat ik mijn gezicht veel minder vaak zie dan anderen.

Er is dit over haar collegaas, liefde en Jolanda:

Iets anders wat ik mij afvraag is in hoeverre het anderen, zoals haar collega's, opgevallen is. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die ons gisteren bezig gezien heeft niet denkt dat er iets gaande is tussen die twee, ook al omdat ze mij daar jarenlang gezien hebben en zelden een onnodig woord hebben horen zeggen en altijd onmiddellijk hebben zien verdwijnen.

Het moet opvallen dat ik nu uren met haar gepraat heb, en dat er iets subtiels tussen ons hangt, en het ligt heel voor de hand, ook voor de allerdomsten, om volledig correct te concluderen dat ik verliefd op haar ben, en ook dat zij daar tot nu toe op z'n minst helemaal niets op tegen heeft.

Een andere vraag die mij klemt is deze. Ik meen zeker te weten - maar dit is weer een van die vooral emotionele zekerheden - dat als zij van mij houdt zoals ik van haar dit eeuwig kan voortduren.

Aan de andere kant is mij dit nooit gebeurd: Ik heb zo een jaar van Jolanda gehouden, maar dat verminderde zeer als gevolg van haar voorkeur voor blonde jongens, en ik kan me nog steeds de plaats en het uitzicht voor de geest halen in December 86 (de plaats was vlak bij het Binnengasthuis, met uitzicht op waar nu de Mensa is) waar mijn extatische liefde voor haar brak in een gevoel van diepe ellende en wanhoop.
Haar collegaas wisten het in ieder geval snel, en behandelden mij allemaal heel behoorlijk en vriendelijk, al zal geen van allen (het waren er een stuk of tien) het achterste van hun mond getoond hebben als we over haar spraken, wat niet vaak voorkwam.

En de emotionele zekerheid is volstrekte onzin, al wordt deze wel zo gegeven door je gevoelens. Wat Jolanda betreft: Ik was inderdaad in 1986 vrijwel voortdurend extatisch verliefd op een combinatie van hoe ze was en hoe ik dacht dat ze zou kunnen worden (want ze was toen nog overwegend schizo), maar het is waar dat ze een uitgesproken voorkeur had voor lichtblonde jongens, en ook een feit dat dit mijn extatische liefde voor haar brak.

Ik kan me dat moment nu niet meer heugen (het is 30 jaar geleden, en was in 1993 7 jaar geleden) en het is ook zo dat mijn liefde voor haar doorging, maar wel zonder extase. (En het Binnengasthuis is nu geheel van de UvA, zwaar verbouwd, en de Mensa is verdwenen.)
Dit is ook het laatste wat ik over Elise zal schrijven. Als gezegd ging het in feite anderhalf jaar lang door, al varieerde het behoorlijk, en al werd het nooit meer zo intens als de eerste tien dagen. En er is uiteindelijk geheel niets uit gekomen, inderdaad als met Judith.

Verder probeerde ik vooral beter te worden dan ik was in deze jaren, maar dat lukte niet, en vanaf 1994 ging het ook weer slechter, en dat bleef in feite zo, met een korte pauze in 2000, tot 2012, al varieerde het ook.



24 april 2018:
Zoals ik eerder zei is het deel ¨Over Elise¨ geciteerd uit mijn autobiografie (alle delen ervan staan hier). Ik schreef veel meer over Elise in 1993/94 maar heb dat tot nu toe niet op mijn site gezet en betwijfel of ik dat ooit zal doen.



Note

[1] I have now been saying since the end of 2015 that xs4all.nl is systematically ruining my site by NOT updating it within a few seconds, as it did between 1996 and 2015, but by updating it between two to seven days later, that is, if I am lucky.

They have claimed that my site was wrongly named in html: A lie. They have claimed that my operating system was out of date: A lie.

And they just don't care for my site, my interests, my values or my ideas. They have behaved now for 2 years as if they are the eagerly willing instruments of the US's secret services, which I will from now on suppose they are (for truth is dead in Holland).

The only two reasons I remain with xs4all is that my site has been there since 1996, and I have no reasons whatsoever to suppose that any other Dutch provider is any better (!!).


       home - index - summaries - mail


crisiscrcrisisisis