Prev-IndexNL-Next

Nederlog


 
July 11, 2013
Autobio: Eerste helft 1970

Sections
Introduction
1. Autobio - Eerste helft 1970
2. De rest van 1970

About ME/CFS

Introduction:

It still is the case that sleeping remains quite difficult for me. This also makes my life rather difficult, at the moment.

Anyway. Today there is in the present file only a Dutch part of my autobio (also added to the file I've created for that purpose) that was quickly copied, for the most part, from my journal for 1970.

I'm aware most of my readers in Denmark - over 550 daily, at the moment, on the least often visited site, so probably 1500 or more on both sites, but I do not have statistics for the Dutch site - are English, and few are interested, but it does interest me, and that is why it's there.

But I do agree it is Dutch, and it is my autobiography, which I also think is a fairly interesting story, at least until I was 28 or 38, but indeed it's true it will only concern those who have an interest in my life and read Dutch.

Also, from now on - 1970 - it will be mostly much summarized, because there rather more often was a journal from 1970 onwards, although not systematically.

In fact, there are, literally, thousands of pages of journals, though the later ones, from 1999 onwards at least, are mostly boring, like my life, at least externally - for I did not have a boring life, but I could do little in, and even less from 1994 onwards, for lack of health.

Finally, there may be a later file today, in English, but this again depends on my health, that is not good, and still suffers from too little sleep, painful eyes and M.E.

1. Autobio - Eerste helft 1970

Voor de eerste helft van 1970 is er een journaal, eerst met de hand geschreven en in het begin van 1971 uitgetiept. Helaas is er niets of vrijwel niets vanaf juni, toen ik begon in de Sleep-In.

Wat nu volgt is een korte inleiding over de eerste helft van 1970 uit 2013, gevolgd door een flink citaat dat uitlegt hoe ik in de Sleep-In terecht kwam, waarna ik moet zien hoeveel ruimte ik heb voor de tweede helft van 1970, die voornamelijk bestond uit werken in de Sleep-In tot oktober; het schrijven van een jaarverslag en het inleveren ervan bij Harry Verheij, die deed alsof ik niets geschreven had; en mijn verhuizing naar de Zocherstraat, waar ik een zolderkamer van 3*3 meter van Nico en Dolly had aangeboden gekregen als huurder, die ik geaccepteerd had, en dat mij in staat stelde mijn ouderlijk huis te verlaten.

In 1969 was ik een verhouding begonnen met Renée van A., die één of twee jaar jonger was dan ik, die ik van K3 kende, en die ook in Landsmeer woonde. Ik vond haar wel erg aardig, maar was niet wérkelijk verliefd op haar, maar ze was tamelijk mooi, nogal schuw, en soms geinteresseerd in vrijen. Het probleem was vooral dat ze veel minder uitgesproken was dan ik, en ook minder goed sprak.

Dit duurde een paar maanden, maar ging in januari 1970 uit, door een samenloop van omstandigheden, die begon met het feit dat Ton en Ellen een huurachterstand hadden opgebouwd, uit hun kamertje op de Utrechtsestraat gezet werden, en besloten de kamer van Ko IJ. over te nemen in het K3-pand op de Keizersgracht 192, omdat Ko naar Indië ging.

Omdat ik goed bevriend was met Ton en Ellen hielp ik mee verhuizen en verbouwen, en omdat Landsmeer ver weg was bleef ik er ook regelmatig slapen, of bleef anders regelmatig slapen bij Nico en Dolly, op de Hoofdweg.

Ook kreeg ik weer contact met Edith, dat op diverse lange gesprekken en enige correspondentie uitdraaide, omdat zij besloten had dat ze weliswaar niet op me verliefd was, maar dat ik wel interessant was, en overigens ook i.v.m. politieke plannen, die wel een gezamelijke tocht naar Den Haag met zich meebracht, met een strandwandeling en meer gesprekken, maar verder resultaatloos was (zoals ik verwacht had).

Ik werkte voor De Waarheid, alleen 's avonds, en bereidde mij overdag voor op een staatsexamen, maar dat viel in het begin van 1970 in het water vanwege de verhuizing, het werk aan het huis van Ton en Ellen, behoorlijk wat roken, en een gevoel van onbehagen bij mij, dat vrijwel zeker aan de leeftijd lag en ook in mindere mate aan het huis in Landsmeer, waar ik nooit kon aarden en waar ik mij nooit werkelijk thuis voelde, anders dan in de eerdere behuizingen in Amsterdam.

Ik sla dus het e.e.a. over en beland op 5 mei in Landsmeer, en vanaf nu is het overgetiept uit mijn journaal voor 1970 o.a. om te laten zien dat ik op mijn 20ste al zo schreef als nu en sindsdien. En ik moet opmerken dat dit ongeveer een half jaar later uitgeschreven is, en begin 1971 uitgetiept is, waar ik het nu van overneem. Het enige dat toegevoegd is, is de alinering - het origineel is geheel zonder alineaas getiept:

------------------------------------------------

"De inzet van een volgende samenhangende reeks is 5 mei. Dit staat niet genoteerd; ik moet het dus uit mijn geheugen diepen. Op 5 mei 's ochtends voelde ik me nogal verveeld, landerig, sikkeneurig: het hele bevrijdingsgedoe, de gekonstrueerde opgewektheid, de hypokrisie, 4 mei halfstok, 5 mei heelstok, 25 jaar bevrijding enzovoort, enzovoort hing mij nogal ver de keel uit.

Ik heb mij, voorzover ik mij herinner, 's ochtend nogal uitdrukkelijk thuis zitten vervelen & ben uiteindelijk 's middags tegen een uur of twee naar de stad gefietst (stad-en-land-mentaliteit) ófwel omdat ik gehoord had ófwel omdat ik vermoedde dat zoiets zou gebeuren. Omstreeks 1/4 over twee was ik in de stad waar op de Dam helemaal niets gebeurde (nu ik dit schrijf geloof ik dat ik via de radio wat gehoord had).

Maar de Singel tussen Vijzelstraat en Thorbeckeplein was afgezet aan de stadskant terwijl er een demonstratie met S.J.ers [1] die een soort japanse draak droegen & tegen de woningnood gericht was (monster der woningsnood o.i.d.) de Reguliers- dwarsstraat introk. Ik erachteraan.

De Herengracht bij het Thorbeckeplein was afgezet door zwaarbewapende politie- agenten (nieuwe gevechtshelmen, rieten schilden, lange wapenstok). Het bleek naderhand dat er een kraakpand leeggehaald/geslagen werd.

Ik heb er een tijdje staan praten met een paar mensen, het bekende breedsprakige want ongeïnformeerde gespekuleer & geouwehoer, en voelde mij nogal welgemoed.

Er gebeurde weinig of niets, niemand kon ziet wat er in het betreffende pand aan de hand was: te zien was er weinig of niets dan het betreffende pand waarvoor op de grond een hoop witachtig strooisel of witte verf lag, daarvoor & daarbij geparkeerde politiebussen, verder zichzelf in dubbel opzicht verversende politie- mannen & de menigte zelf, verspreid over de twee opritten van de brug & de brug zelf.

De menigte was waarschijnlijk voor iedereen het interessantste: een soort prikkelend massagevoel; ieder voelt zich de eerste onder gelijke kameraden.

Na enige tijd had ik het wel gezien & wilde weer verder gaan kijken, toen er een meisje en een jongen pamfletten begonnen te verspreiden met informatie over en verdediging van de kraakaktie. Ik vond ze allebei nogal interessant: het waren beiden persoonlijkheden, vooral het meisje, hoewel beide een nogal kunstzinnige signatuur droegen.

Dus ik wachtte nog even, het meisje liet me niet geheel onverschillig; ik had wel kennis met haar willen maken - had al een pamflet van haar gehad & de manier waarop dat gebeurde sprak me wel aan: het overreiken had cachet, karakter; er zat een interesse achter; het was niet het ongeïnteresseerde of plichtmatige uitreiken.

Dus wachtte ik nog even & bekeek de reaktie van de mensen:het opleven van de diskussies, het aangrijpen van de nieuwe impuls om de massaliteit te beleven. (Overigens: als er 300 mensen stonden was het veel. Massaliteit is meer een kwalitatief gegeven.)

Toen de pamfletten uitgereikt waren (typerend dat ik telkens het woord uitreiken i.p.v. uitdelen gebruik: het geeft redelijk duidelijk aan wat ik bedoel: er werd méér uitgedeeld dan een stuk papier met een mededeling: er werd iets van persoon tot persoon meegedeeld (?)) liep het meisje weer mijn richting uit, draaide even aarzelend in de rondte & vroeg mij toen: "Kan jij mij even naar de BBK [2] brengen om nieuwe pamfletten op te halen?" (Ik was op de fiets.)

Ik vond haar aardig, was blij dat er weer wat gebeurde, blij daarin betrokken te raken & blij met de kans evt. wat achtergrondinformatie op te doen of wat aan het pamflet te doen, waar ik mij niet geheel kon verenigen.

Dus stemde ik toe; zij stapte achterop & we gingen nieuwe pamfletten halen. Die hebben we samen weer uitgedeeld (gedeeltelijk samen met de jongen) waarna we weer nieuwe pamfletten zijn gaan halen. Die waren er niet, dus ben ik eigenhandig een pamflet gaan schrijven. Toen ik daarmee bijna klaar was werd de BBK binnen gevallen door de politie (de BBK was het hoofdkwartier of koordinatiecentrum van de kraakakties) & iedereen gearresteerd op grond van de gekonstrueerde aanklacht van verboden wapenbezit (op grond van de veronderstelde zakjes kalium die de krakers als afweermiddel tegen de politie zouden hebben gebruikt).

Het meisje, waarvan ik toen wist dat zij Winnie heette, werd ongelovelijk zenuwachtig & stak een uitgebreid & onsamenhangend gefluisterd verhaal tegen mijn af m.b.t. het feit dat zij ziek was dus eigenlijk niet op straat mocht zijn, geneesmiddelen nodig had binnen een paar uur, naar Blaricum moest & nog een paar dingen.

Ik word, typisch genoeg, onder invloed van dingen die me ernstig bedreigen erg (vervaarlijk?) kalm & had als eerste een scherp protest tegen het tegen het politieoptreden nl. waar hun bevel tot huiszoeking was & of ik hun bevel tot in hechtenis neming resp. de aanklacht mocht resp. wenste te zien, & of ze als ze dat niet konden tonen maar weer wilden verdwijnen omdat we anders een aanklacht zouden indienen wegens huisvredebreuk (kraken).

Winnie klampte zich mentaal min of meer aan mij vast. In de politiebus spraken we een alibi af: vriend & vriendin, aanwezigheid wegens nieuwsgierigheid wegens krantenartikelen, op weg naar haar kamer op de Weesperstraat [3], verder niets.

In het hoofdburo een tijdlang in de manege gezeten (een uur of 3), omringd door politieagenten die duidelijk apies komen kijken en hun superioriteit beleven, zoals het kwasi-kwasi-achteloos spelen en slaan met een zweep, het maken van pesterig-grappige opmerkingen ("dag juffrouw..eh..mijnhééér"), het voeren van een lekker streng W.C. beleid & het doen van halfslachtige & paternalistische toenaderingspogingen (vadertje agent: Waarom dóen jullie dat nou, jongens?) (excuses van de beul: ik doe mijn plicht, sta in mijn recht, vertegenwoordig de wet & doe geen onnodige pijn behalve als u niet doet wat wij willen (oh?) & daarbij is het ten bate van u, van mij en van de maatschappij dat ik doe wat ik doe (zoals mij opgedragen is)).

Verhoord, geprotesteerd, vingeafdrukken, geprotesteerd, Einzelhaft voor 1 uur, verhoord, welsprekend het afgesproken verhaal afgestoken & omstreeks half 9 met alle andere gearresteerden van kraakacties samengebracht in een grote kamer en gevoederd.

Hier treffen Winnie en ik elkaar weer (na de manege waren we gescheiden). Om 11 uur werd ik als één van de laatsten voor de officier van justitie geleid (toch nog vóór Winnie), waar ik weer een zeer welsprekend verhaal tegen afsteek met als resultaat dat ik ter plekke vrijgelaten word nadat ik de officier van justitie onder ogen heb gebracht dat "mijn vriendin" minstens even onschuldig is als ik, wat weer tot gevolg heeft dat hij (de officier) van zijn voorgenomen lijstje voorgeleiden afstapt & Winnie opkommandeert.

Ik stap buiten de officierskamer & ben "vrij": een vreemde ervaring in het gebouw
waarin je net 7 uur doorgebracht hebt als vervaarlijk misdadiger. Ik blijf wachten op Winnie, die als zij langs komt vertel "ik ben vrij, ik blijf op je wachten". M.a.w. speel het spelletje & je bent er uit.

Ze speelt het spelletje niet helemaal maar wordt toch vrijgelaten & krijgt de raad mee dat ze zich maar bij haar vriend moet voegen & hem, hard studerende & niet politieke enz., zoveel mogelijk moet steunen & navolgen. Bewijs van welsprekendheid.

Het heeft ons een arrestatie en  veroordeling bespaard: in tegenstelling tot de meesten.

Om kwart over 11 werden we vrijgelaten, namen nog enkele adressen & boodschappen van medegearresteerden op ("Zijn jullie vrij? Te gek hoor.") & vetrokken naar de BBK, lopend. Uitgestorven, behalve de woning boven, waar we hoorden dat bijna iedereen vastgezet was.

Weer buiten gekomen zei Winnie dat als ze niet zo moe was geweest ik wel even met haar meegekund had om te kunnen "uithuilen" op haar kamer. (Eufemisme? Waarvoor? Handig verpakt bedankje?)

Zij naar haar kamer, ik naar huis. Door dit accident bood zij mij tussen 20 & 30 mei een funktie als staflid aan in één van de projekten van de Z.J.A. [4] nl. de Sleep-In ("het leukste, zeker in augustus") evenals de jongen van die dag (Sjirk W.) (die niet gearresteerd was). Zodoende. (Van deze periode bestaat een verslag voor de Stichting [5]. Zie daar.)

Dit hele verhaal dient om aan te tonen dat 5 mei een nieuw brandpunt was."

------------------------------------------------


Tot zoverre ca. 2 paginaas van mijn journaal uit 1970, dat ik verder oversla behalve een korte notitie van vrijdag 4 juni 1970:

------------------------------------------------

"Verder is er dinsdag een vergadering geweest over het jeugdtoerisme: ik werk daar 1/2 van Juni; Juli & Augustus. 757,98 schoon per maand. Augustus of September verhuizen naar Dolly. Dus dat is allemaal goed geregeld."

------------------------------------------------

Er staat ook nog dat September er nog bijkwam, na Augustus, en dat het verhuizen pas per omstreeks December rond was - maar daarmee kwam ik te wonen op de Zocherstraat 23, op de 4e verdieping boven het Vondelpark, met uitzicht daarop, en voor het eerst zelfstandig, en niet meer bij mijn ouders, en op mijn 20ste.

Het was allemaal nogal toevallig, want ook de woning in de Zocherstraat was Niko en Dolly in het voorjaar van 1970 aangeboden, dat een grote verbetering was vergeleken met het veel kleinere huis op de Hoofdweg, en zij boden mij bijna direkt de zolderkamer aan, wetende dat ik het thuis en in Landsmeer moeilijk had, zowel vanwege het huis en de afstand van Amsterdam, als vanwege mijn vader.

Over de Sleep-In later wat meer. Ik sluit nu af met wat feitelijk de laatste opmerking uit 1970 is, gedateerd

-------------------------------------------------

"29-11-70

Serieusiteit. Mijn serieusiteit (seriousness) is groot genoeg om alles serieus te nemen, maar te klein om mijn serieusnemen serieus te nemen. (Karakteristiek v.d. cynicus?)"

-------------------------------------------------

Het antwoord op de vraag is: Nee - maar ik was net 20.

Overigens is het zo dat ik vanaf mijn 20ste zowel erg snel schreef als dat deed zoals ik dat overwegend nog steeds doe: Alles is snel en als eerste versie geschreven, en wordt altijd letterlijk weergegeven. En het meeste is tamelijk objectief: Ik beschrijf de feiten zoals ze zich aan mij vertonen, en dat is ook zo gebleven.

2. De rest van 1970

Dit is alleen maar ingevoegd om te zeggen: De tweede helft van 1970 volgt later, en hangt voor een deel ervan af of ik het verslag voor de Stuchting Z.J.A en de Gemeente Amsterdam dat ik oktober 1970 schreef terug kan vinden.

Dit is niet zeker: Ik heb er jarenlang een kopie van gehad, maar weet niet wat ik er mee gedaan heb, en mijn administratie is niet op orde, en is dat al 20 jaar (!) niet geweest, omdat ik de afgelopen 20 jaar zieker was dan de 15 daarvoor, en eenvoudig geen gelegenheid en geen gezondheid had dit in orde te kunnen brengen.

Nee, écht niet. Dit is één van de dingen die ik medici verwijt: Ze hebben geen idee over mijn werkelijke leefsituatie, niet het minste dat ook maar enigermate adekwaat is, en ze kunnen dat ook niet krijgen zonder mij langere tijd te volgen, als ze me dan niet geloven, zoals de meesten kennelijk niet doen, omdat ze hun tests geloven, die eenvoudig niet van toepassing zijn op onverklaarde echte ziektes.

Maar goed - dit was alleen een korte uitweiding.

Tenslotte, voor wie dit interesseert, een link naar wat ik een goede hoewel commercieel bedoelde film over Amsterdam in 1970 vind:
De reden om dit op deze plaats op te voeren is dat het een authentieke indruk maakt, en redelijk wat beelden geeft van situaties en straten die ik me herinner uit 1970, en die sindsdien overwegend verdwenen of veranderd zijn.

P.S. Jul 13, 2013: De laatste videolink is vandaag toegevoegd
---------------------------------
Notities
[1] De S.J. = de Socialistische Jeugd.

[2] BBK = Bond Beeldende Kunstenaars, ook al gezeteld in een grachtenpand.

[3] Weesperstraat: Ze woonde in de studentenflat daar, op dezelfde vloer als Jan Timman.

[4] Z.J.A. = Zomerstichting Jongeren Akkomodatie (?), toen pas opgericht met het doel iets voor "de Damslapers" te doen, dat in 1969  begonnen was een flink probleem te zijn in Amsterdam: Er waren te weinig betaalbare bedden voor teveel jeugdige gasten, en er werd dus veel op straat geslapen.

[5] Stichting = Z.J.A.

About ME/CFS (that I prefer to call M.E.: The "/CFS" is added to facilitate search machines) which is a disease I have since 1.1.1979:
1. Anthony Komaroff

Ten discoveries about the biology of CFS(pdf)

2. Malcolm Hooper THE MENTAL HEALTH MOVEMENT:  
PERSECUTION OF PATIENTS?
3. Hillary Johnson

The Why  (currently not available)

4. Consensus (many M.D.s) Canadian Consensus Government Report on ME (pdf - version 2003)
5. Consensus (many M.D.s) Canadian Consensus Government Report on ME (pdf - version 2011)
6. Eleanor Stein

Clinical Guidelines for Psychiatrists (pdf)

7. William Clifford The Ethics of Belief
8. Malcolm Hooper Magical Medicine (pdf)
9.
Maarten Maartensz
Resources about ME/CFS
(more resources, by many)



       home - index - summaries - mail