Prev-IndexNL-Next

Nederlog


February 20, 2013

Autobio: 1952: Meer achtergronden + The corruption of psychiatry

Sections
Introduction   
1. Autobio: Meer achtergronden
2. Why I gave up writing about the DSM-5
About ME/CFS

Introduction:

This is a Nederlog that continues the last autobiographical one: A first autobio- graphical part in Dutch, followed by an English part, as it happens, again about
psychiatry, as per the above title of the section.

As to the autobiographical parts:

I write them because I like doing so, and because it helps me to remind things and provide a survey of my life. Because these things are quite close to me, and because the memories and associations I have live vividly for me, it's not easy to pronounce with confidence whether my memories are of interest to others.

Also, I write them in Dutch because that is most natural, especially as regards the first two decades of my life (after those first twenty years I read, wrote and spoke a lot of English), and what you get in Nederlog are - very explicitly so - first versions, that may be rewritten quite a lot, for stylistical reasons and because of factual accuracy. The last consideration arises because I am writing it out as I remember it, but it is likely that I do not accurately recall all that I tell, and I will try to do some fact checking, using fast internet.
[1]

The plan is also that I soon will put the autobiographical parts in their own directory, to have them standing by themselves. And as I have remarked before, because many of the persons I write about may still be alive, I will use first names only and avoid family names in the present set-up.

1. Autobio: Meer achtergronden

Voorlaatste aflevering

--------------------------------------------------------
Meer achtergronden (versie 0)
--------------------------------------------------------

De familie leefde in de Borgerstraat tot 1959, toen we verhuisden om een reden waar ik later toe kom. Ik herinner me deze eerste dekade van mijn leven voornamelijk als zonnig, met enkele korte periodes met sneeuw en ijs, wat ongetwijfeld betekent dat ik me vooral de aangename dingen herinner, en ook dat ik me uit die tijd niet veel onaangenaams herinner.

Het verschijnt achteraf als een gelukkige tijd: Ik had geen echte zorgen, want voor alles dat ik nodig had werd gezorgd, en ik had heel weinig of geen notie dat de maatschappij een breekbare schepping was, die nog maar kort geleden niet bestond zoals ik deze kende, omdat Nederland in oorlog en bezet was geweest.

Hoewel mijn ouders veel meer getekend waren door de Tweede Wereldoorlog dan zij beseften, en hoewel er enkele boeken in mijn ouders' boekenkast stonden die daarover handelden, sommigen met gruwelijke fotoos uit de concentratie-kampen, werd er thuis weinig en in het algemeen in Nederland vrijwel niet gesproken over de Tweede Wereldoorlog, behalve ritueel, rond de 4e en 5e mei, tot behoorlijk ver in de zestiger jaren.

Mijn ouders deden mee aan die herdenkingen, o.a. door de vlag uit steken op beide dagen, dat ik wel interessant vond maar niet goed begreep: Op 1 mei hing mijn vader breed lachend de rode vlag uit, dat overigens maar door ťťn of twee anderen in de Kinkerbuurt gedaan werd, omdat hij communist was, en uitkeek naar de revolutie en naar een veel rechtvaardiger maatschappij; op 4 mei werd de vlag halfstok gehangen, zonder Oranje-wimpel "want daar doen we niet aan"; en op 5 mei werd de vlag heelstok gehangen, omdat het bevrijdingsfeest was.

Koninginnedag viel op 30 april, maar in de eerste jaren, ik denk tot 1957, deden mijn ouders daar niet aan, en meenden dat "klassebewuste arbeiders" niet op 30 april maar op 1 mei - "de Dag van de Arbeid" - behoorden te feesten, maar dat deed vrijwel niemand, dus dat verwaterde.

Ik kreeg op 30 april ook geen geld om iets te kopen, als een balletje van papier aan een elastiek, en dat was ťťn van de dingen waarin mijn ouders afweken van de grote meerderheid, dat samenhing met hun communist zijn en met De Partij.

In het begin van de vijftiger jaren, minstens tot 1956, werd Stalin zeer bewonderd en hoog gehouden in de CPN, gedeeltelijk omdat hij de leider van de CCCP - de Communistische Partij van de Sovjet-Unie - was, en gedeeltelijk omdat hij een belangrijke rol gespeeld had bij het verslaan van de Nazis. Dat laatste werd aanvankelijk ook geaccepteerd door niet-communisten, en Amsterdam kende de eerste jaren na de oorlog een Stalin-laan, maar deze werd in 1956 na de inval in Hongarije omgedoopt tot Vrijheidslaan.

Ik kreeg iets van deze Stalin-bewondering mee, want mijn ouders hadden een boek uit 1948, "Soviet Russia" met een Stalin-portret als opdruk op de kaft, en met veel propaganda-fotoos van lachende boeren op tractoren van kolchozen, maar kreeg toch voornamelijk mee dat ikzelf het vreemd vond dat Stalin er prijs op stelde zijn portret overal in de Sovjet-Unie te zien, dat ik wat vreemd vond, zoals ik trouwens ook vreemd vond dat het portret van de koningin op schoool in de klaslokalen hing.

Maar dit waren ongetwijfeld mijn persoonlijke reacties: Mijn ouders waren, als vrijwel alle leden van de CPN, bewonderaars van Stalin tot 1956, toen het omsloeg vanwege de redevoering van Chroestjov over Stalin's fouten, en niet vanwege de Russische inval in Hongarije, waar de CPN achter stond, en overigens was de zeer grote meerderheid van de Nederlanders Oranje-gezind, uit nationalisme, en waarschijnlijk ook vanwege koningin Wilhelmina's optreden in de 2e Wereldoorlog.

Tot mijn zevende of achtste, toen ik in de krant begon te lezen, dat thuis alleen het communistische volksdagblad "De Waarheid" was, bestonden politiek en economie niet of nauwelijks voor me, al zullen mijn ouders er ongetwijfeld tamelijk veel over gesproken hebben thuis, want de familie was een pratende familie, en er werd vooral maar niet alleen aan tafel gepraat en gediscussieerd over veel, hoewel voornamelijk over of rondom politiek, omdat mijn vader daar sterk in geinteresseerd was.

Mijn vader beschouwde zichzelf als "een klasse-bewuste arbeider", en als een bewuste communistische revolutionair, die zich op de hoogte had gesteld van het denken van Marx en Engels, en erdoor overtuigd was dat een socialistische revolutie zowel moreel nodig als historisch noodzakelijk was, omdat Marx dat bewezen had.

Hij meende dit alles echt, en ik vermoed dat hij in de vijftiger jaren rekende met een socialistische revolutie bij zijn leven en in de nabije toekomst, en dat vooral omdat hij de crisis van de dertiger jaren had meegemaakt, en wist van feitelijke kapitalistische crises, en ook van Marx' Verelendigungstheorie, en er immers in 1917 een communistische revolutie in Rusland geslaagd was, en in 1948 opnieuw in China.

Het feitelijk emotioneel fundament van zijn rotsvaste communistische geloof waren meer dan 3 1/2 jaar Duits concentratiekamp als politiek gevangene, die hij alleen had weten te overleven dankzij de steun van zijn communistische kameraden, en door in het kamp ook weer in het communistisch verzet te functioneren.

Maar in de vijftiger jaren was hem dat waarschijnlijk niet duidelijk, en zag hij het meer zoals ik het schetste:

Het kapitalisme was in crisis, vanwaar ook de Tweede Wereldoorlog, die de Nazis verloren hadden doordat ze de strijd aangegaan waren met "het reŽel bestaande socialisme" van de Sovjet-Unie; Lenin en Stalin waren authentieke genieŽn die dat "reŽel bestaande socialisme" tot stand gebracht hadden; en het was alleen een kwestie van tijd voordat de door Marx voorspelde instorting van het kapitalisme zou plaatsvinden en de wereld eindelijk vrij, rechtvaardig en socialistisch zou zijn, en de grote meerderheid van proletariŽrs niet langer uitgebuit zouden worden door de kleine minderheid van kapitalisten.

Mijn ouders meenden ook dat het "reŽel bestaande socialisme" waarachtig bestond, en ongeveer zoals de Sovjet-propaganda deze voorstelde, en ik kan me herinneren dat ze in de eerste helft van de vijftiger jaren met enige regelmaat naar een Nederlands programma van radio Moskou luisterden, dat met aanzienlijk gekraak via de radio arriveerde, en mij altijd verveelde, want het was in een politieke taal gesteld die ik niet begreep en waar ik geen interesse in had, vol als deze uitzendingen waren met frases als "de knechten van het monopolie-kapitaal" en "de duistere krachten van de reactie".

Aan de andere kant: Ik had geen enkele reden aan te nemen dat mijn ouders zich vergisten, en in de tweede helft van de vijftiger jaren werd mij ook duidelijk dat sommigen in Amsterdam veel beter woonden en veel rijker waren dan anderen, terwijl ik ook makkelijk overtuigd was dat het oneerlijk was dat "de kapitalisten" veel geld verdienden, omdat "de arbeiders" weinig loon kregen, wat me ongetwijfeld in de vroege vijftiger jaren al verteld was: Dat we in een wereld leefden waar de lusten en lasten het niet rechtvaardig verdeeld waren, en dat dit veel beter en eerlijker kon, zoals aangetoond werd in de Sovjet-Unie, waar de arbeiders de baas waren, en rechtvaardig behandeld werden.

Wat daarbij ook hielp waren drie dingen die kennelijk voor alle kinderen gelden.

In de eerste plaats voelde het voor mij alsof de wereld pas echt begon met mijn geboorte: Daarvůůr bestond wel, maar was minder belangrijk en voor mij onbekend. En de wereld draaide om mij, niet zozeer omdat ik belangrijk was, of vanwege egoistische motieven, al speelden die ongetwijfeld mee, maar omdat ik het voelende, waarnemende en denkende middelpunt ervan was. Dat dit ook gold voor anderen was mij minder duidelijk, en was me inderdaad niet gegeven in mijn eigen ervaringen.

In de tweede plaats voelde het voor mij alsof mijn familie iets bijzonders en eigens was: ik hoorde daarbij, en niet bij andere families of andere groepen, die anders waren, zowel in gevoel en waarde, als in termen van ervaring. Dit ging gepaard met een groot gevoel van groepsloyaliteit: Mijn ouders wisten dingen beter dan anderen, en mijn ouders zouden vanzelfsprekend voor mij zorgen, wat maar de vraag was voor anderen, die daar ook geen reden voor hadden, en overigens andere gebruiken, opvattingen en doelen hadden.

En in de derde plaats was ik zeer onwetend: Je was gedwongen alles dat je aangeboden kreeg te aanvaarden zoals het verscheen, en je wist van hťťl weinig de verklaring, en in het begin zag je van een heleboel dingen niet in dat ze verklaring behoefden, of dat ze anders konden zijn dan zoals ze feitelijk verschenen.

Een voorbeeld van het laatste waren vrouwen en meisjes: Ze waren Šnders dan mannen en jongens, maar het precieze hoe en waarom ontging me lang, terwijl het "vanzelf" sprak dat vrouwen moeders waren, en mannen de kost verdienden, en dat meisjes met poppen speelden en lang haar droegen, en jongens niet - zo was het nu eenmaal, zo was het gegeven, en kennelijk hoorde het zo, en in ieder geval zag ik er niets bijzonders of problematisch in als kind.

Hetzelfde gold de meeste andere gegevenheden uit mijn alledaagse leven: Kennelijk hoorde het zo, zoals het ging, want de volwassenen deden zo, of deden er niets tegen, of zeiden dat het zo hoorde al deden ze niet mee.

Wat later begreep ik dat mijn ouders over allerlei dingen anders dachten, voelden en deden dan de meeste andere volwassen Nederlanders, waarmee ik een fundamenteel ander uitgangspunt had dan andere kinderen, maar voordat ik een jaar of zeven was had ik dit niet of nauwelijks door.

-------------------------------------------------------

2. Why I gave up writing about the DSM-5

I have written rather a lot about the DSM-5 during the past 2 years - see On the DSM-5, where you find listed 119 Nederlogs on the subject since September 2010, that are wholly or in part about the DSM-5 or psychiatry - and I probably will write more about psychiatry, that even may get listed in the file under the last link, but I mostly gave up writing about it for a reason that emerged strongly in December last, and again here, in a recent piece by a journalist, that you find under the link, that ends on the following note:

Suzy Chapman, a patient advocate in the United Kingdom, said that if a doctor thinks a patient is spending  too much time on the internet researching their symptoms, “or considers that their patient’s life has become ‘dominated’ or ‘overwhelmed’ by ‘illness worries’ … they will now be at risk of a ‘bolt-on’ mental health diagnosis.”

Frances said that those advocating for the expanded definition worried that too many people were being missed.

“I think that their motives are noble,” he said.

“They just don’t understand that you can’t mislabel a very large percentage of the sick population as having a mental disorder without lots and lots of trouble being caused by it.”
I can believe the above statement of Dr Frances only on the assumption that the average IQ of the editors of the DSM-5 and of the leaders of the APA is less than 85 - or else they know very well what they are doing, and they like doing it, presumably because that serves their own interests very well.

As it happens, when writing about the DSM-5 and psychiatry I have mentioned and quoted Dr. Allen Frances quite a lot, mostly because he is the chief editor of the DSM-IV, that is and will be in force until May of this year, when the DSM-5 will appear.

Dr. Frances has the considerable merit of standing up for - what seem to be - deeply felt moral reasons, which I appreciate and like, but he also is an important US psychiatrist who is co-responsible for what I see as the total demise of both morality and science from the field of US psychiatry since the DSM-III was published in 1980.

If you have doubts about my meanings, intent or ideas, you can read through the currently 119 files linked in
On the DSM-5, or check out these two files from the long list:
I have taken considerable to great trouble since September 2010 to be informed about postmodern psychiatry, having degrees in philosophy and psychology since many years, and I have not reached my conclusion that it is pseudoscientific fraudulence lightly, or on the basis if little evidence, or because I am ignorant of psychology or philosophy of science.

But in view of such evidence as I do know, including the - literally - billions of dollars that psychiatrists associated with the APA helped rake in through the flawed, falsified, ghostwritten, dishonest fraudulent flim flam that formed the core of making Prozac, Paxil, Zoloft and other similar psychotropic drugs seem acceptable to the FDA and the public, and having read the incredible lies, exaggerations, deceptions, and plain frauds committed by both drugs companies and many psychiatrists working or speaking for them, I just cannot thole reading one of the main chiefs of US psychiatry insisting about the editors of the DSM-5 that

“I think that their motives are noble,” he said.

“They just don’t understand that you can’t mislabel a very large percentage of the sick population as having a mental disorder without lots and lots of trouble being caused by it.”
So let me repeat the bit I quoted yesterday, about psychiatric incomes since the DSM-III helped remove the talking psychiatrist and instituted the pill pushing kind:

The insurance companies set the price. A psychiatrist working eight hours a day doing talk therapy earns approximately $940 a day, $4,700 a week and $225,000 per year. He or she is paid the insurance-company-set rate of $120 to 130 per hour, a seemingly handsome income. But in the new world, that's chump change.

Insurance companies' set rate is $85 to $100 dollars for a 15-minute, once-a-month, "medication management" visit. Many psychiatrists manage this feat in considerably less than 15 minutes. A typical psychiatrist's practice is largely based on the approximately 10-minute medication management session, which allows the doctor to see approximately 38 to 42 patients each day. Five additional minutes are allowed each patient for social niceties, ushering them in and out, offering them the chair and getting the next chart -- together, these add up to 15 minutes. Seeing 38 to 42 patients each day at $100 a visit comes to an approximate total of $4,000 per day. To that $4,000, one must add "special fees" (see above), averaging $30 per appointment, or $1,200 per day, raising the total income to $5,200 per day. That's $26,000 a week, roughly $104,000 a month, and $1,248,000 per year. This is a very handsome -- some think grossly obscene -- amount, definitely not chump change, and five and a half times the income of the talking psychiatrist. From a strictly economic point of view, it doesn't take an Einstein to pick the correct field.
That is not "noble": that is sick, in a field like medicine: It is morally degenerate.

It is also a completely convincing reason why the great majority of the US psychiatrists sold out on their patients rights, and bough into the obscene bullshit, the stinking deceptions, the deeply fraudulent DSM-III, DSM-IV and DSM-V.

----------------------------------

Here is a repeat from a previous Nederlog, by another critic of the DSM-5:
This is quite clear and sensible, and it should frighten people who want real medical science and not fraudulent psychiatric pill ushers who abuse science, by replacing it by pseudoscience in the name of medical science, namely to satisfy their own greed, as also shown and explained here:
and as explained in my
Finally, if Dr. Caplan seems to make sense to you, here is a link to a lot more that she lately wrote, that I only found today, and did not read all through:
It contains bits like these by her, which I find, after more than two years of reading about postmodern psychiatry, fair and deserved:
When you try to speak truth to power, what happens if the powerful turn off their hearing aids?

These days, when I think of the American Psychiatric Association (APA), I remember Lily Tomlin’s character Ernestine, an obstreperous telephone operator who was damned if she was really going to help anyone who needed it. Emitting her snorting laugh, she would say, “We don’t care. We don’t have to. We’re the telephone company.” The APA doesn’t care. It doesn’t have to. It is totally unregulated. That makes it even less regulated than the financial giants who have so damaged the economy.

I write today’s essay as part of a larger, ongoing set of actions for public education, because the people need to know how utterly unresponsive and cold-blooded this unregulated lobby group is. We know something about what happens to an individual whose destructive actions are completely unchecked. The APA’s fortress protects 36,000 psychiatrists, and although some I know personally and consider great human beings and helpers, the organization’s power and the cover of its so-called ethics rules provide protection for those who break the “Do no harm rule.” In fact, the APA’s motto might well be, “We will allow no harm to be done to our members who do harm to those who come seeking help.

Quite so - thus it appears to me. And the reason is human-all-too-human:

Psychiatry has been totally corrupted by a lack of real responsibility through control by independent knowledgeable people and by the financial proceeds of intellectual and moral corruption, that became possible through this absence of real responsibility: They were free to do as they pleased, and it pleased them to destroy patients' rights and patients' lives and patients' health, for their own financial well-being.

That is not noble: that is sick.

----------------------------------
Notes
[1] I did some fact-checking using fast internet, and in some cases it was quite amazing what amount of detail emerged, while in other cases I could find nothing at all.

In any case, the fact checking for me is quite different from what it would be for others, who lack my experiences. I do mean to correct what I have not remembered correctly, but I am the only one to judge these issues, while it is also likely that I will reply to any controversy - which may arise because I do write about persons who may remember things otherwise - that since I am only naming first and not last names, there is no factual basis for a factual controversy between me and others: I write it as I recall it, and will correct things that are clearly mistaken, but I am the only authority on my own memories.

[2] I found out late in 2009, then having fast internet since a few months, that the sick and sickening professor Wessely and his mates have been slandering me and millions of people with my kind of disease since 1988: I am a malingerer, I am insane, I am a liar, I am a wimp, all according to degenerate liars and frauds like Wessely, White and Sharpe, except that these sick minds use psychiatric euphemisms with the same point - and I must accept that such sadistic liars and con men are honest?! Because a colleague, who wrote part of the rot they abuse, says so?!

About ME/CFS (that I prefer to call M.E.: The "/CFS" is added to facilitate search machines) which is a disease I have since 1.1.1979:
1. Anthony Komaroff

Ten discoveries about the biology of CFS(pdf)

2. Malcolm Hooper THE MENTAL HEALTH MOVEMENT:  
PERSECUTION OF PATIENTS?
3. Hillary Johnson

The Why  (currently not available)

4. Consensus (many M.D.s) Canadian Consensus Government Report on ME (pdf - version 2003)
5. Consensus (many M.D.s) Canadian Consensus Government Report on ME (pdf - version 2011)
6. Eleanor Stein

Clinical Guidelines for Psychiatrists (pdf)

7. William Clifford The Ethics of Belief
8. Malcolm Hooper Magical Medicine (pdf)
9.
Maarten Maartensz
Resources about ME/CFS
(more resources, by many)


       home - index - summaries - mail