\ 

Nederlog

 

22 november 2009

 

"Ik ben als dissident geboren"

 

     "Poets and philosophers are  the unacknowledged legislators of the world".
      - Shelley, geciteerd in Wallas's Art of Thought

      "Ah me! alas, pain, pain ever, forever!

No change, no pause, no hope! Yet I endure.
I ask the Earth, have not the mountains felt?
I ask yon Heaven, the all-beholding Sun,
Has it not seen? The Sea, in storm or calm,
Heaven's ever-changing Shadow, spread below,
Have its deaf waves not heard my agony?
Ah me! alas, pain, pain ever, forever!
"
     - (Shelley, "Prometheus Unbound")
       geciteerd in mijn CV


In zekere zin vervolgt dit het stuk van gisteren, en overigens sluit een en ander nauw aan bij ME in Amsterdam.

        Secties

1. Een Chinese dissident
2. Een Amsterdamse dissident
3. Het activisme aan de UvA
4. "Engagement is uit, activisme in"
5. Ai Weiwei's engagement

6. Ai Weiwei's arrestatie en mishandeling
7. Het publiek maken van gegevens over mishandeling
8. Sociale rechtvaardigheid
9. Een geboren dissident
10. Het verschil dat kunst kan maken


1. Een Chinese dissident

De woorden in de titel van dit stuk zijn niet de mijne, al gelden ze voor mij ook, maar zijn van de Chinese kunstenaar Ai Weiwei. Ze vormen - zonder aanhalingstekens - de titel van een interview met hem in het Cultureel Supplement van de NRC van 20 november

Ik ben als dissident geboren

over bijna 2 paginaas, inclusief fotoos, dat als volgt opent:

De Chinese kunstenaar Ai Weiwei heeft nu een geruchtmakende expositie in Munchen. Hij weet zeker dat kunst de wereld kan veranderen. "In China is iets wat niet geopenbaard is, nooit gebeurd. Daarom maak ik alles wat ik meemaak publiek."

Zoals uit het interview blijkt is zijn drift tot openbaarmaking niet alleen gemotiveerd door zijn wens zaken te openbaren die de Chinese regering veel liever geheim gehouden zag, zoals inzake de aardbeving in Sichuan in 2008, maar ook omdat hij een kunstenaar is - en vooral, naar in begrijp en kan meevoelen, want "ik ben helaas Amsterdamner", uit lijfsbehoud.

Wie is Ai Weiwei? Het artikel in de NRC is van Sandra Smallenburg en begint zo - en ik neem de papieren versie over van de NRC van 20 november, omdat ik, die de NRC dagelijks los koopt, een en ander vandaag niet op de website van de NRC kon vinden, en omdat het enig licht werpt op hem en indirect op mij:

Op 12 augustus van dit jaar maakt de Chinese kunstenaar Ai Weiwei een foto van zichzelf met zijn mobiele telefoon. Hij staat in de lift van een hotel in Chengdu en wordt omringd door politieagenten die hem zojuist in het holst van de nacht van zijn bed hebben gelicht.

De foto staat in de NRC bij het stuk over hem, dat kennelijk onder andere in in het Cultureel Supplement van de NRC van die dag staat, omdat dat hele CS gewijd is aan "activisme", overigens een term die mij met enige achterdocht doet bevangen.

2. Een Amsterdamse dissident

Laat ik dat eerst uitleggen, want ik wilde vooral ingaan op de analogie tussen mij en Ai Weiwei, al zijn er natuurlijk ook aanzienlijke verschillen, waar ik ook op in zal gaan. ($)

Ik ben zelf namelijk drie keer verwijderd van de Universiteit van Amsterdam, de laatste keer in 1988, vlak voor mijn doctoraal filosofie, vanwege mijn uitgesproken gedachten, of zoals het College van Bestuur dat formuleerde, ook met expliciet sadistisch genot in verband met mij toen al bestaande en erkende invaliditeit, die mij Ai Weiwei's mogelijkheden al 32 jaar ontnemen:

Uw uitgesproken gedachten over het peil van bestuur, onderwijs en onderzoek aan deze universiteit, alsmede over haar bestuurders en medewerkers zouden o.i. aanleiding voor U moeten zijn deze universiteit de rug toe te keren om vervolgens te trachten aan een andere universiteit in binnen- of buitenland af te studeren. Het ontgaat ons om welke reden U nog prijs stelt op een - afgedwongen - diploma van deze instelling al dan niet gepaard gaande met een studievergoeding c.q. smartegeld ten behoeve van Amnesty International.

met als expliciet, bijzonder schunnig en sadistisch voorafje

Uw ziekte, waarvan wij de ernst geenszins onderschatten, brengt U niet in een positie die af wijkt van andere studenten met eveneens ernstige aandoeningen (..)

Ik probeer daar nu al 21 jaar verhaal en vergoeding voor te krijgen, zonder ooit enig behoorlijk antwoord te krijgen, en kwam tot mijn

uitgesproken gedachten over het peil van bestuur, onderwijs en onderzoek aan deze universiteit, alsmede over haar bestuurders en medewerkers

omdat ik in 1977 geremigreerd was uit Noorwegen om te studeren in de stad waar ik helaas geboren ben, niet wetend wat een liederlijke wantoestanden er aan de UvA heersten, zoals aan de UvA bijna niemand wist dat ik de zoon en kleinzoon van communistische Amsterdamse verzetshelden was en de oudste zoon van een waarachtige arbeider ook, iets dat in die jaren opzichzelf al bijna voldoende om met woest enthousiaste ondersteuning van Asva en PP  een aanstelling te krijgen, want de zogenaamd revolutionaire studenten en leden van Progressief Personeel stamden vrijwel zonder uitzondering, als de door en door corrupte ellebogenwerker Paul Rosenmoeller, uit de rijke of gegoede burgerij, en hadden zelden zelfs maar een arbeider gezien, behalve in het voorbijgaan.

Ik hield mijn afkomst geheim uit walging en om mijn ouders te sparen, die allebei nog leefden en allebei nog kaderleden van de CPN waren, omdat ikzelf vrijwel vanaf de eerste dag aan de UvA, waar ik begonnen was filosofie te studeren, in de aanname dat snel te kunnen doen omdat ik daar al zo'n 1000 a 2000 boeken van en rond gelezen had in de voorgaande 10 jaren, uitgemaakt werd voor "fascist" omdat ik onmiddellijk eerlijk zei niet veel met Marx op te hebben.

Dat uitmaken voor "fascist" gebeurde heel vanzelfsprekend, tot mijn aanzienlijke verbazing, al bij mijn eerste treffen met de leden van de verening van filosofie-studenten Cogito, allen jonger dan ik (ik was toen 27), allen zoon of dochter van welgestelde burgers, en alleen op mijn antwoorden inzake hun vragen "Wat denk je eigenlijk van Marx?".

Toen ik zei deze te kennen en daar heel weinig van onder de indruk te zijn was het antwoord al dat ik dan wel zoiets als een fascist zou zijn - en dat is zo gebleven tot ik er uiteindelijk afstudeerde, met de best mogelijke cijfers, en bij psychologie, in 1993, na genoemde drievoudige verwijdering, en levend in bittere armoede en voortdurende pijn, vanwege ME, waar iemand in Nederland geen hulp bij kreeg en geen hulp bij krijgt, om redenen die o.a. te vinden zijn in mijn More about ME, van 28 oktober j.l.

De reden voor mijn opstelling over Marx - en zie mijn reeks Die Partei hat tausend Augen, over de succesvolle collaborateurs van mijn generatie - die ik als het ware met de paplepel had opgedaan omdat mijn vader een bekende Amsterdamse communist was, en zo'n 25 jaar scholingsleider van de CPN in Amsterdam (!!) (alles zaken die ik de om baantjes en geld intrigerende smeerlappen van de Asva en de PP niet aan de neus hing) was dat ik mij sinds mijn 17e op filosofie had toegelegd; op mijn 20ste, in 1970, mij van het marxisme, communisme, en de hele politiek had afgekeerd, met grote walging ook, vooral vanwege mijn weerzin tegen totalitairisme en leugens, mijn voorkeur voor echte wetenschap en waarheid, en mijn ervaringen in het revolutionaire Frankrijk van 1968 en in en rond het Maagdenhuis in 1969, die voor mij het meest van totalitaire terreur weg hadden gehad, en waar ik geleerd had dat mijn eigen vader een zeer veel integerder en geloofwaardiger revolutionair was dan de hele linkse studenten- bweging, maar dat ik het ook met hem niet eens kon zijn, omdat ik veel meer zag in echte wetenschap , echte wiskunde, en echte logica, dan in met een baard van een barricade met stenen naar agenten gooien, zoals mijn linkse babyboom-generatie dat zo graag mocht doen, ondertussen de eigen menselijke revolutionaire excellentie bezingend, en de agenten voor SS'ers uitscheldend, alsof dat vanzelf sprak.

Ook wist ik niet - jaren in Noorwegen gewoond hebbend - dat de UvA was sinds 1972 en tot 1995 verworden was een zwaar activistische, socialistische, postmoderne, neo-marxistische universiteit, formeel geleid door de formeel o zo vreselijk democratische Universiteits-Raad, verkozen met absolute meerderheid van stemmen van studenten + personeel + wetenschappelijke staf, met de feitelijke macht al die jaren in handen van de studenten-fractie Asva, vol CPN'ers, de personeelsfractie Progressief Personeel, idem plus wat ellebogenwerkers uit de PSP en PPR, die tesamen de absolute meerderheid hadden al die jaren, en konden doen en laten in de UvA wat ze wilden, en dat alles altijd in vaste collaboratie en onder regie van immer corrupte op eigen verrijking uitzijnde leden van het College van Bestuur (%), altijd afkomstig uit de PvdA of uit een vakbond, altijd alleen uit op macht, zelfverheffing en zelfverrijking.

3. Het activisme aan de UvA

Het activisme aan de UvA tussen 1972 en 1995 bestond er onder andere in dat het onderwijs in wetenschap er overwegend of totaal opgeschort werd, behalve in de strikte beta-studies en nog enkele andere, en vervangen werd door, zoals het Ontwikkelings-Plan (OP) van de UvA van 1982 dat formuleerde

Het bevorderen van de belangen van de vakbeweging, de vrouwenbeweging en de milieubeweging

en meer in het bijzonder van de leden van de Asva en de personeelsfractie Progressief Personeel, dat ertoe leiden dat tal van Asva-leden voor het leven wetenschappelijk hoofdmedewerker werden of professor, bij Neerlandistiek, sociologie, psychologie, filosofie en meer dergelijke zogeheten "studies"; dat de studenten bij dergelijke studies hun doctoraaldiplomaas konden behalen vrijwel alleen door zwijgend aanwezig te zijn bij werkgroepen nominaal gewijd aan Het Denken van Ger Harmsen, Gramsci of Adorno, en vooral door deelname aan kraakacties, zoals uiteengezet door Stefan Sanders ruim een jaar geleden, ook al in de NRC (met een redactie vergeven van eertijdse linkse studenten-activisten, wat kennelijk ťťn van de redenen is dat de redactie van dat blad mijn site wel weet te vinden, maar mij niet: ik kan kennelijk beter kreperen dan dat ik mijn menselijke rechten zou kijgen, of anders ontgaat het de NRC-redactie al heel lang dat in een echte rechtsstaat mensen niet vanwege hun "uitgesproken gedachten" van een universiteit getrapt mogen worden, noch kunnen worden).

Een en ander staat al 12 jaar heel duidelijk en behoorlijk volledig uitgelegd in ME in Amsterdam op mijn site, maar desalniettemin krijg ik al 21 jaar geen antwoord van de Universiteit van Amsterdam op mijn vele klachten en eisen tot schade-vergoeding, omdat ik evident als Untermensch behandeld wordt, nog steeds, en ongetwijfeld nog steeds als "fascist" en "terrorist" geldt, het eerste vanwege mijn meningen, het tweede omdat mensen discussies met mij plegen te verliezen, en alles vooral vanwege mijn publiek aan de faculteit voor filosofie voorgedragen 39 vragen uit Mei 1988 over het verval van het onderwijs aan de UvA - waar ik sindsdien volledig gelijk over heb gekregen via het Parlementaire Rapport Dijsselbloem, dat heel wel mogelijk voor een deel, maar uiteraard zonder kennisgave, van ME in Amsterdam geparafraseerd is door de PvdA'er Dijsselbloem.

4. "Engagement is uit, activisme in"

Maar zie ME in Amsterdam  - en voor het moment afsluitend inzake "activisme": Het Cultureel Supplement van 20 november in de NRC begint met een uitleg dat het hele nummer gewijd is aan activisme, onder de o zo verheffende de geest zeer slijpende kreet en hoogst wervende titel

"Engagement is uit, activisme in",

dat het feitelijk gaat om een moderne kunststroming, waarover de NRC schrijft - op de ook in de kunst, net als de politiek, net als in de mode - feitelijk zeer totalitaire toon dat

"engagement is nu volkomen uit de tijd"

en (heel Orwelliaans ook, lezer, maar probeer dat de NRC-redactie eens duidelijk te maken, voor we weer 21 jaar verder zijn):

"Daarom is het ook beter het kunstzinnig engagement van nu aan te duiden met een gangbare term die minder dwingend klinkt: actvisme.

Aldus de kennelijke babyboomer en UvA-afgestudeerde Raymond van den Boogaard in de NRC, en vandaar dus kennelijk Ai Weiwei in de NRC, tot wie ik nu terugkeer, al kan ik me niet voorstellen, om redenen die u ongetwijfeld duidelijk zullen worden, dat Ai Weiwei in zou stemmen met Van den Boogaard's kwalificatie dat hij niet geŽngageerd zou zijn.

Maar terzake.

5. Ai Weiwei's engagement

De foto die Ai Weiwei van zichzelf maakte, waar ik in de eerste sectie van verhaalde, staat in deze context - en ik citeer weer, door inspringing, als in dit hele stuk:

Op zijn tentoonstelling in het Haus der Kuenst in Muenchen (*) heeft Ai Weiwei de foto nu pontificaal in de entreehal opgehangen. Het kiekje is uitvergroot tot een poster van enkele meters hoog. De gezichten van de Chinese agenten prijken levensgroot en herkenbaar op de museumwanden, het flitsaureool schijnt als een reusachtige zon op de bezoekers neer. Kijk eens wat mij is aangedaan, wil Ai Weiwei maar zeggen. En om alles nog eens te verduidelijken, heeft hij de foto omlijst met berichten uit diverse internationale kranten. De koppen vertellen het verhaal in grote lijnen. Chinese kunstenaar gearresteerd en in elkaar geslagen. Kunstenaar opgenomen in Duits ziekenhuis na politiegeweld. Kunstenaar twittert over zijn hersenbloeding.

Uiteraard zijn twee achterliggende redenen voor hem om dit te doen dat hij in China lijfelijk aanzienlijk gevaar loopt en dat hij niet in de Chinese dagelijkse media besproken wordt, maar in het buitenland wel - want hij is internationaal bekend als kunstenaar, onder andere als de architect van het Olympisch Stadion van Peking, dat bekend staat als "het vogelnest".

Nu komen we bij Raymond van den Boogaard's lievelingsterm van het moment:

Maar bovenal is Ai Weiwei activist. Op zijn immens populaire blog - gemiddeld tienduizend bezoekers per dag - publiceert hij met grote regelmaat stukken die felle kritiek leveren op de Chinese overheid. Herhaaldelijk heeft hij gepleit voor meer persvrijheid en betere mensenrechten.

Dit is natuurlijk bijzonder moedig en lofwaardig - en zoals ik gisteren en eerder uiteenzette feitelijk zeer zeldzaam.

6. Ai Weiwei's arrestatie en mishandeling

Het is echter waar dat de man politiek/ethisch/menselijk actief is en in verband met zijn activiteiten gearresteerd en mishandeld is:

Ai's arrestatie op 12 augustus had te maken met de actie die hij voert voor de slachtoffers van Sichuan, op 12 mei 2008. Daarbij vielen ruim 80.000 doden, onder wie opvallend veel schoolkinderen -volgens Ai doordat corrupte overheidsfunctionarissen ondeugdelijke schoolgebouwen hadden laten bouwen.

Ongeveer zoals in Nederland met de bouwfraude en de metrofraude, zoals bijzonder veel in dit artikel over China althans mij aan Nederland doet denken - met o.a. de twee verschillen dat Nederland op papier een rechtsstaat is en China niet en dat Ai wereldberoemd is, en ik niet.

Maar weer terug naar Ai - en wie de parallelen niet duidelijk zijn verwijs ik naar ME in Amsterdam en Nederlog:

Op 12 augustus was Ai Weiwei in Chengdu, de hoofdstad van de provincie Sichuan, om te getuigen in een rechtszaak tegen een andere activist, Tan Zuoren.
(...)
Met zachte en afgemeten stem vertelt Ai wat er die nacht precies gebeurde. "Het was de nacht voor de rechtszaak, drie uur in de ochtend. Ik werd wakker van luid gebons op de deur van mijn hotelkamer. Zo'n dertig agenten stormden binnnen. Toen ik hun vroeg zich te legitimeren werd ik op mijn hoofd geslagen. Ze gaven geen uitleg waarom ze zo bruut waren. Ik ben tot het eind van de middag in mijn hotelkamer gevangen gehouden en toen op een vliegtuig naar Peking gezet. Daardoor kon ik de rechtszaak niet bijwonen."

Een maand later, toen Ai zijn tentoonstelling in Muenchen aan het inrichten was, kreeg hij hevige hoofdpijnen. In het ziekenhuis bleek dat er een bloedprop zat tussen zijn schedel en zijn hersenvlies. Ai was in levensgevaar en moest een spoedoperatie ondergaan.

7. Het publiek maken van gegevens over mishandeling

Ai is van een en ander gedeeltelijk hersteld - anders dan ik, die nu al 22 pijn lijd na bijna 4 jaar gigantische overlast door een Amsterdamse drugshandel beschermd door de opeenvolgende drugscorrupte en metrofrauderende colleges van B&W van drugscorrupt Amsterdam - maar nog niet geheel, en hij heeft, als internationaal bekend kunstenaar mogelijkheden om bijvoorbeeld via de NRC zijn voortbestaan te pogen te verzekeren.

Dit is alweer anders dan ik, die wel om dezelfde reden mijn website opgezet heeft, maar zelf geen fysiek tot zeer recent gezond bekend buitenlands kunstenaar is, en derhalve, kennelijk, als site al 13 jaar niet besta volgens B&W van Amsterdam, de Ombudslieden van Amsterdam, de Nationale Ombudsman, de NRC, het Parool, het CvB van de Uva, de officieren van justitie van Amsterdam, de Amsterdamse rechtbank, de commissarissen van politie van Amsterdam, en de advocaat-generaal van Amsterdam, die allemaal tot een half jaar geleden liegend beweerden dat "wij kunnen helaas uw site niet vinden".

Gelukkig is de NRC er weliswaar niet voor mij, maar wel voor Ai Weiwei, en trouwens ook voor vele eertijds quasi-revolutionaire redactieleden van de NRC, en Ai heeft dan ook de zeer bijzondere grote deugd geen Amsterdammer te zijn:

Al op de dag na de operatie bracht Ai foto's van zichzelf in zijn ziekenhuisbed naar buiten via Twitter. "In China heeft iets wat niet geopenbaard is, nooit plaatsgevonden", zegt hij daarover. "We hebben een lange geschiedenis van overheden die informatie achterhouden. En er is geen onafhankelijke pers die vragen stelt. Daarom maak ik alles wat ik meemaak publiek."

Ik kan mij dat zeer levendig voorstellen - zeer waarschijnlijk veel levendiger dan de feitelijke collaborateurs van de NRC en het Parool, die zogenaamd mijn sites niet kunnen vinden, al sinds 2000 niet, zoals alle Amsterdamse en Nederlandse bestuurders en bureaucraten, al had deze alleen dit jaar vrijwel 100.000 bezoekers en bijna driekwart miljoen hits - en ik deed nooit moeite beroemd te worden, en mijn site is ongetwijfeld een stuk moeilijker dan die van Ai Weiwei (al weet ik dat niet, want ik heb nog niet naar de zijne gezocht, en ken geen Chinees).

Ai en het stuk vervolgen

"Ze zijn heel stom geweest door mij te arresteren, want nu weet iedereen het. De zaak heeft internationaal veel aandacht gekregen."

8. Sociale rechtvaardigheid

Ai heeft onder andere geprobeerd om de namen van de 80.000 slachtoffers van de aardbeving te Sichuan boven water te krijgen, dat door de regering verboden werd, is daarin geslaagd, en zegt daarover

"Waar het mij om gaat in het Sichuan-project is sociale rechtvaardigheid. De regering had het steeds over aantallen slachtoffers. Maar het gaat hier wel om mensenlevens. Ik wilde weten wat hun namen waren. Hoe oud waren ze, in welke klas zaten ze, wie zijn hun ouders? Honderden telefoontjes hebben we gepleegd naar de lokale overheden in Sichuan. Maar steeds vertelden de autoriteiten ons dat de informatie nationaal geheim was."

Maar desondanks is hij erin geslaagd 95 procent van de namen boven water te krijgen, wat aanzienlijke moeite, inzet en persoonlijk gevaar gekost moet hebben.

9. Een geboren dissident

Waarom doet zo iemand dat? Als hij bovendien een makkelijk bestaan zou kunnen leiden als Nationaal Kunstenaar van China en loyaal regerings-dienaar? De NRC zegt er dit over

Vaak worden Ai Weiwei's anti-autoritaire houding en zijn grote rechtvaardigheidsgevoel in verband gebracht met zijn vader, de bekende dichter Ai Qing, die tijdens de Culturele Revolutie jarenlang zijn vak niet mocht uitoefenen.

Een groot deel van zijn jeugd bracht Ai Weiwei door in de barre Gobi woestijn, waarnaar zijn familie in 1967 verbannen was. "Mijn vader werd naar een strafkamp gestuurd toen ik tien was" vertelt hij. "Vijf jaar lang moest hij dag in dag uit toiletten reinigen. Ik denk dat ik als dissident geboren ben. Alles wat ik doe is politiek. Maar ik heb nooit de juiste gereedschappen gevonden om mijn ideeŽn uit te dragen. Tot ik kunstenaar werd."

Wel... mijn vader heeft bijna vier jaar in Duitse concentratiekampen gezeten, voor mijn geboorte; mijn moeder zat in het verzet; mijn vader's vader zat in het verzet, en is vermoord in het concentratiekamp Amersfoort.

Ik denk dat ik als dissident geboren ben - dus als zelfstandig denkend, willend en beslissend individu, dat feitelijk kennelijk zeer zeldzaam is, en evident vooral genetisch is, zoals ook allebei mijn ouders zowel hoogbegaafd waren als vanwege de armoede van hun ouders en de economische van de dertiger jaren niet konden studeren, als ik wel.

En ik kan ook zeggen: Alles wat ik doe is filosofie. Maar ik heb nooit de juiste gereedschappen gevonden om mijn ideeŽn uit te dragen - en dat niet omdat mijn site niet gelezen wordt, maar omdat geen enkele journalist, bestuurder, politicus, ambtenaar of wie dan ook in Nederland bereid is ene vinger voor mij uit te steken, want ik ben arm, invalide, in pijn, en mis de lokale voortreffelijkheid een bekende buitenlands dissident te zijn, en hulp aan mij zou de Neerlandse en in het bijzonder Amsterdamse autoriteiten zeer ontrieven, ook in het restant van de rechtsstaat, snel fasciserend als dat is sinds 2001, dat Nederland heet.

Het zou ook zeer tegen de belangen van de drugscorrupte colleges van B&W van Amsterdam zijn; tegen de belangen van de drugscorrupte ambtenarij van Amsterdam; tegen de belangen van de zeer machtige, zeer rijke, van de beste Amsterdamse advocaten en Bulgaarse huurmoordenaars voorziene drugsmafiosi zijn - en het zou eigenlijk alleen maar de wet, de rechtsstaat en mijn belang dienen als ik publiciteit zou krijgen, DUS krijg ik dat niet in Nederland, want ik ben dab ook niet veilig een Chinees die Chinese autoriteiten kritiseert, maar heel gevaarlijk een heuse Nederlander die Nederlandse autoriteiten kritiseert.

En dat geeft in Neerland geheel geen pas, voor oppassend brave Nederlanders inclusief ooit naar eigen zeggen zeer revolutionaire, of zeer linkse, of zeer humanistische welmendende Neerlandse journalisten.

10. Het verschil dat kunst kan maken

Nogmaals dus: Waarom doet zo iemand dat? Ai zegt er dit over:

Hij is ervan overtuigd, zegt hij met die fluwelen, gedecideerde stem, dat kunst de wereld kan veranderen. "Kunst kan echt een verschil maken, daar moeten we wel in geloven. Anders heeft het geen zin om kunstenaar te zijn. Deze totalitaire maatschappij negeert ons als individuen. Daar moeten we ons tegen verzetten."

Ik denk er niet anders over, al ben ik geen kunstenaar maar een filosoof, om welke reden ik Shelley citeer, die allebei was.

Ondertussen lijd ik al 22 jaar voortdurend pijn; krijg ik al 32 jaar vrijwel geen hulp; heb ik al 16 jaar geen wasmachine (mag niet van de gemeente Amsterdam c.q. de levensgevaarlijke SD/DWI, en ik kan het zelf niet betalen); en krijg ik, ondanks erkende invaliditeit, geen thuiszorg, geen hulp, geen hulpmiddelen, en hebben de autoriteiten van Amsterdam de laatste 22 jaar evident geprobeerd mij de zelfmoord in te manipuleren, waarmee Job Cohen dan ook volmondig toestemt, die dan ook brullend van het lachen kan constateren dat hij nog steeds burgemeester van Amsterdam is, in plaats van opgeknoopt te zijn, ondanks zijn miljardenfraude met de metro van Amsterdam; ondanks zijn volkomen corrupte drugsbeleid sinds negen jaar; en ondanks zijn wetgeving die het Verdonk en Ali mogelijk maakte SyriŽrs terug te sturen naar hun beulen wegens hun gebrek aan een Neerlands paspoort en een Joodse identiteit.

Men leze immers mijn Wie zwijgt stemt toe, uit maart van dit jaar (B&W van Amsterdam geeft sinds Augustus vorig jaar toe mijn site gevonden te kunnen hebben, maar schoffeert en chicaniseert en intrigeert nog steeds tegen mij en voor de harddrugshandel van Amsterdam, die ook de drugshandel van de gemeente-ambtenarij van Amsterdam is).

Mijn positie is dus geheel niet te benijden, en ik vrees dat de positie van Ai Weiwei dat ook niet is, tenminste zodra de publiciteit over hem wat geluwd is. Hij zelf zegt er dit over volgens de NRC:

Hij geeft toe dat hij wel eens bang is. Al tijden moet Ai lijdzaam toezien hoe zijn atelier dagelijks in de gaten wordt gehouden door agenten in burger. Laatst heeft de politie een inval in het huis van zijn moeder gedaan. "Maar het gevaar wordt alleen maar groter als je je eigen positie niet duidelijk maakt, als je je niet uitspreekt. De overheid is bang voor openheid. Mijn strategie is daarom zoveel mogelijk informatie naar buiten te brengen, om de autoriteiten te blijven bestoken met vragen. Het internet is wat dat betreft een grote zegen."

Waar ikzelf bang voor ben is mijn harddrugshandelende huisbaas, die nog steeds in Amsterdam woont; nog steeds beschermd wordt door de Amsterdamse drugscorrupte zwaar sadistische en bijzonder smerige Ombudsmannen, de gemeentepolitie, en B&W van Amsterdam, en ook door de Nationale Ombudsmannen (die mij ook al sinds 1996 verteld hebben om tal van verschillen uitermate laffe en sadistische lulsmoezen - "wij hebben geen macht over Amsterdam"; "het is te lang geleden"; "wij kunnen niet optreden tegen de gemeentepolitie"; "Amsterdam heeft een eigen Ombudsman" - evident veel liever ziet dat ik krepeer en pijn lijd); en ook om gearresteerd te worden met mijn ziekte, want dan zal er echt ook vrijwel geen haan meer kraaien naar me.

Maar overigens is mijn strategie verwant aan die van Ai Weiwei, alleen ben ik geen (tot voor kort) fysiek gezond man en geen internationaal bekend "activistisch" kunstenaar, en is er zowel in als buiten Nederland niet bekend welke grote drugs- en bestuursmisdadigers in Amsterdam de feitelijke machthebbers zijn, en ook al niet hoe graag en intiem de Neerlandse journalistiek collaboreert met de Neerlandse autoriteiten.

En ik heb bovendien besloten mijn strategie uit te breiden met twee punten, waarover binnenkort meer - als mijn computer tenminste niet bezwijkt onder de mysterieuze problemen waaraan het ding nu alweer maanden lijd, ondanks het feit dat ik behoorlijk veel van computers en programmeren weet, en Windows volhoudt, net als mijn providers volhouden, dat er helemaal geen problemen van enige betekenis mee zijn.

O ja - en als mijn gezondheid dat toelaat, want anders dan Ai en zelfs anders dan mijn vader na bijna 4 jaar concentratiekamp, heb ik nu 21 jaar voortdurende pijn, voortdurende moeheid, en een totaal gebrek aan hulp, ondanks mijn erkende briljantie, en mijn unieke achtergrond in Amsterdam als zoon en kleinzoon van Amsterdamse verzetshelden.

En mijn gezondheid is vandaag weer wat beroerder dan de afgelopen dagen, en mijn pijn weer groter, ongetwijfeld tot satanisch groot genoegen van B&W van Amsterdam en van het CvB van de UvA, en van de vele ambtelijke en Ombudsmannelijke beestmensen - zo zie ik dat echt lezer: en anders dan Ai's mishandelaars hebben zij niet het excuus alleen maar bevelen uit te voeren in een totalitaire maatschappij - die ik nu 22 jaar volkomen vruchteloos, met gevaar voor eigen leven, met een erkende invaliditeit, om hulp en handhaving van mijn mensenrechten gevraagd heb.


P.S. Maar als eerder aangegeven heb ik besloten mijn technieken te veranderen, waarover binnenkort meer, want ik heb veel te lang geloofd dat ik in wat resteert van de rechtsstaat in dit volledig drugscorrupte, snel fasciserende, zwaar gedebiliseerde land mijn rechten zou kunnen krijgen door daarom te vragen bij de autoriteiten: Nee, ik word de dood in gemanipuleerd door de fascistoide beestmensen - grage vergassers immers, grage drugshandelaarsgedogers, grage corruptelingen, grage beulen ook - die in Amsterdam de macht hebben, uit naam van een racistisch ideaal bovendien, en die al vele jaren miljarden frauderen met de metro en in drugs voor de drugsmafia.

Ik was naief, en zag de verschillen tussen mij en mijn familie en andere mensen niet goed genoeg, en ben nu bezig mij de middelen te verschaffen daar overheen te komen.

Later meer op deze plaats!

Noten

($) Vandaag heb ik daar geen energie meer voor, en ook teveel pijn. Maar goed - dat zijn precies twee verschillen: Mijn gezondheid is volkomen geruineerd door de autoriteiten van Amsterdam, ten behoeve van de drugshandel en hun drugscorrupte ambtenaren, drugscorrupte burgemeesters en drugscorrupte wethouders, en overigens ben ik een filosoof, geen kunstenaar, en een Nederlander, geen buitenlander, over wie het voor Nederlandse journalisten veel meer vanzelfspreekt dat ze zo iemand helpen, dan dat ze de corruptie van Nederlandse autoriteiten, zelfs maar bij implicatie, zouden kritiseren.

(*) Ik heb geen mogelijkheid meer vanzelfsprekend Umlauts te maken op deze computer, en om dat nog moeilijker te maken heeft Windows de ASCII-tekens boven 128 in Windows heringericht. Vandaar dus "Muenchen" enzo.

(%) Ca. 1987 bleek het College van Bestuur dat mij verwijderd had ca. 45 miljoen van de lopende rekeningen had laten verdwijnen, volgens het weekblad Folia Civitatis van de UvA: dr. R. Poppe, mr.dr. G. Cammelbeeck (die allebei ongetwijfeld rijke families hebben achtergelaten na hun dood) en drs. Bob de Hon (volhens een PvdA-ledenlijst op het internet nog steeds hier vindbaar: Bob de Hon, Venserkade 2, 1112 CG Diemen, als dit tenminste dezelfde schoft is, en geen zoon van). Geen Nederlander lijkt dit te kunnen schelen, want genoemden zijn nooit vervolgd, en waren dan ook alledrie prominente PvdA-ers, en evidente heel smerige en gevaarlijke schoften, bereid zichzelf te verrijken over de lijken van mij en mijn ex, toen al invalide en ziek.
 

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail