\ 

Nederlog

 

8 november 2009

 

Review van mijn positie over ME in Amsterdam

 

    The interconnection between sadism, masochism, success worship, power worship, nationalism and totalitarianism is a huge subject whose edges have barely been scratched, and even to mention it is considered somewhat indelicate....
     -- George Orwell

Ik herzag eergisteren mijn positie inzake programmeren, en wel in de zin dat ik twee programmeer-omgevingen opgegeven heb, waar ik mij gedurende een paar jaar mee bezig heb gehouden (af en toe, want ook dat is afhankelijk van mijn gezondheid).

Dat was ongetwijfeld geheel geen groot nieuws en ik deelde het alleen mee in Nederlog voor zeldzame enkelingen die het mocht interesseren. Het is ook een beslissing die heel redelijk gebaseerd is op evidentie: Ik begon aan ieder van beide programmeer-omgevingen zonder enige direct relevante kennis ervan, afgezien van wat algemene kennis van programmeren in andere talen en omgevingen, en algemeen begrip van computers, en mijn beslissingen deze twee omgevingen op te geven zijn nogal direkt het gevolg van verworven ervaring en toegenomen relevante kennis.

Ongeveer hetzelfde geldt mijn positie over ME in Amsterdam, die ik herzien heb, ook als nogal direkt het gevolg van verworven ervaring en verdere relevante kennis, en in de zin van Orwell als geciteerd:

Zeer veel van wat ik de afgelopen 32 jaar heb meegemaakt met ME in Amsterdam kan ik alleen rationeel en redelijk verklaren door de hypothese dat een flink deel van de medici en van de bureaucraten en bestuurders die ik de afgelopen 32 jaar - meer dan de helft van mijn leven! - heb meegemaakt, en vrijwel volmaakt vruchteloos 32 jaar heb gevraagd om enige hulp, in een zogenaamde rechtsstaat, in een land waar 16 miljoen personen zichzelf trots en met overtuiging voor de gelijkwaardigen (minstens, bovendien!) van wie dan ook uitgeven, en waar tot nu toe geen terreur heerst, anders dan voor wie in een studenten-flat of boven een drugshandel is gedwongen te wonen of allochtone prostituee-cum-sex-slavin is of iets dergelijks, dat ook al schijnt te floreren in en rond Amsterdam, is en wordt veroorzaakt door persoonlijk sadisme bij de betrokkenen.

Wellicht is dat een deel van de medische, bestuurlijke en bureaucratische sadisten die ik getroffen heb niet geheel duidelijk (en dan vooral omdat ze niet zo over zichzelf willen denken), maar het moet een zeer groot deel bijna volmaakt duidelijk zijn, want anders help je - als medisch dokter, als zogenaamd hulpverlenend bureaucraat, als immer voor camera's de opperste humaniteit huichelende bestuurder - iemand met voortdurende pijn, moeheid en armoede, was het alleen al door hem te geven waar andere zieke mensen, vaak minder ziek, en bijna altijd veel minder lang ziek, wel vanzelfsprekend recht op kunnen doen gelden.

En als je dat dan toch niet doet, en je doet dat jaar in jaar uit niet, en je weigert de schriftelijke klachten van de betrokkkene te antwoorden, en je geeft je ondergeschikten de vrijheid of de opdracht betrokkene te beledigen, te pijnigen en te schofferen zoveel als ze wensen, tot moorddreigingen en gruwelijke beledigingen aan toe (SD/DWI), en je doet dat meer dan 20 jaar volkomen welbewust, dan doe je dat opzettelijk, en dan doe je dat kennelijk vooral omdat je zelf meent boven de wet staan, zoals die feitelijk gehandhaafd wordt in Amsterdam, zodat jij niet en nooit gestraft zal kunnen worden.

Hier zijn wat stukje uit Nederlog die wat relevante achtergronden geven - en ik geef alleen een groep van twaalf, die waarschijnlijk het meest te maken hebben met mijn verandering van positie:

Ik geef een korte toelichting op een en ander, voorafgegaan door dit herhaalde citaat van Zinoviev, ook met een korte toelichting:

PENCIL COMPASS CASE

In the beginning of the thirties of the last century, teenage gangs have been forming in the Moscow yards. They attacked ďoutsideĒ kids, beat them, and took away their money and belongings. Once, when I was ten, I went to a store to buy a pencil compass. It was sharp-pointed. On my way back, I was surrounded by the kids from one of such gangs. They numbered more than ten and they were older than me. Any of them could easily beat me up alone. They ordered me to turn out my pockets threatening to beat me otherwise. I took the compass out and showed it to the kids. I said I would poke an eye out of the very first kid who touches me. They fell back, parted, and let me pass. From that time on, the rumor had it that I was a reckless gangster connected to the grown-up banditti. For the next six years that I lived in that neighborhood, no one had never ever dared to annoy me Ė they were afraid. I was not the first to discover the above method of self-defense. In the human history and everyday life it has been a common practice. Its general concept is that one of the competitors is able to be dangerous for another to a fairly high degree. (**)

Dat was dus mijn hoofdfout:

Te geloven dat andere mensen zijn als ik of mijn familie, terwijl ze dat echt niet zijn, niet willen zijn, en niet kunnen zijn, moreel niet, menselijk niet en intellectueel niet; te geloven dat de Neerlandse rechtsstaat ook buiten het rechtspapier gehandhaafd wordt, zelfs voor arme en zieke mensen die niet tot de heersende bestuurs- of media-ťlite behoren; en vooral: om vrijwel altijd en overal redelijk en rationeel te blijven, in de hoop uiteindelijk wettelijk met misdadig moordzuchtig drugshandelend of waanzinnig tuig af te kunnen rekenen.

Het waren allemaal fouten, en serieuze fouten:

Ik had de moorddreigers moeten vermoorden - erkende drugshandelaren resp. een erkende waanzinnige, waar helemaal niemand mij tegen wilde helpen, omdat mijn pijn de hunne niet is - en vervolgens een beroep moeten doen op mijn ziekte, de reeds jaren bekende feiten over de beestmensen die mij mishandelden terwijl iedereen lachend toe- of weg-keek, en op mijn familie-achtergrond.

Zelfs als ik veroordeeld was tot gevangenisstraf was mijn positie dan nu beter geweest, omdat mijn gezondheid dan minder geruineerd zou zijn geweest, en ik geen dekaden voortdurende pijn had gehad.

Maar ik was voor die menschlich-allzumenschliche opstelling te verschillend van anderen, ook met veel te weinig oog voor de verschillen tussen mijn familie en de grote meerderheid der Neerlanders, miljoenvoudig collaborateurs met IQs van 100 of lager immers, zonder enige distinctie van welke aard ook, anders dan in zuipen, snuiven of voetbalkennis; te afkerig van publiciteit (een afkeer die ik aan de UvA opgedaan heb: Voor mij betekent "publieke bekendheid" dat om het even wie in Amsterdam om je heen kan gaan staan en je voor "fascist" kan gaan schelden, geheel straffeloos en vanzelfsprekend ook); te afkerig van geweld ook - want ik ben geheel niet bang uitgevallen, maar als ik geweld ga gebruiken tegen iemand is het echt menens en ben ik serieus uit op zijn dood; en eenvoudig ook omdat ik veel te veel genegen was tot rationaliteit en redelijkheid, terwijl ik leefde en leef onder een volk dat daar in grote meerderheid op kotst c.q. dat alleen maar misbruikt voor eigen voordeel, inclusief het bestendigen van de eigen sadistische perversies, en daar ook in zeer grote meerderheid niet om geeft, niet van weet, en op neerkijkt.

1.   RAMO 1: Amsterdamse ambtenaren Edelaar en Krol - hola!: Leon Edelaar - volgens zijn Facebook nog steeds werkzaam bij de Amsterdamse DWI, die dat uiteraard ontkent - is de meest verbluffende, brutale en zeer welbewuste sadist van de vele bureaucratische sadisten die ik ben tegengekomen met ME in Amsterdam. Hij is of was het hoofd klachtenafhandeling van de SD/DWI, en is een geboren concentratiekamp-beul. Het is mijn bedoeling miljoenen te krijgen voor mijn dood, of hem levend mijn misnoegen kenbaar en voelbaar te maken.

Hetzelfde geldt de menselijke degenere mr. Mieke Krol, de juridische dame achter wie het sadistentuig van het College van Bestuur zich verschuilt. Mieke, meisje: Als je je bedreigd voelt moet je naar de Neerlandse rechtbank stappen - en ik heb veel van mijn pijn met jou te verrekenen.

2.   De Bureaucraten-Motivatie-Wet: Hier schreef ik voor het eerst duidelijk uit wat me al twee dekaden voor het gemoed zweefde, en ik eerder eerlijk onder ogen had moeten zien: Je laat een medemens niet opzettelijk pijn lijden terwijl je hem uitlacht en hem en zijn familie tot op het bot beledigt, tenzij je zelf een sadist bent, die ambtenaar of bestuurder is en blijft en heel wel mogelijk werd omdat je weet dat je een sadist bent, behalve dat je dat nooit publiek zal opkotsen, en altijd over zult liegen, op zeer beledigde toon ook.

3.   Die Partei hat tausend Augen: Dit hielp ook om mijn ogen volledig te openen, en dan vooral de stukken van het echtpaar Schreuders-Etty, twee verraders van de beschaving van mijn generatie, die uiteindelijk de rechtvaardiging voor hun verraad van de beschaving (en medemensen, en mede-revolutionairen) baseerden op wat niet anders kan zijn dan persoonlijk sadomasochisme, zij het zonder die term te willen gebruiken, en natuurlijk ook als een vreemdsoortig excuus: Zij konden "niet met hun eigen brein denken", zogenaamd, en deden dat "met het brein van anderen". (Ondertussen penden ze kranten vol met zaken waarvan ze wisten dat het leugens waren, en maakten carriere als professor, redacteur of parlementarier, weer op basis van welbewuste leugens.) En natuurlijk zag Orwell - zie het openingscitaat - dit zeer veel eerder, in dezelfde context: Het reŽel bestaand socialisme was (en is onder Poetin, al mag het niet zo heten) een reŽel bestaand sadisme, van reŽele sadisten, die dit zeer waarschijnlijk ook overwegend van zichzelf weten (maar graag Schreuderiaans vertalen/excuseren als "Tot op zekere hoogte denkt ieder mens met het brein van andere mensen. Dat is het menselijk tekort - een gemeenplaats.")

4.   Morele rekenkunde II: Cynische cijfers uit de vrije pols, maar geheel in overeenstemming met wat ik van geschiedenis weet, zoals wat ik van geschiedenis weet niet anders te verklaren valt dan mede en vooral op basis van dergelijke cijfers.

5.   "Aan het werk, op welke manier ook": De schokkende hondsbrutale concentratie-kampbeulen-mentaliteit van SD/DWI-hoofd Wim Schreuders (familie van Gijs idem? Het zou me niets verbazen lezer!) en SD/DWI-wethouder Freek Ossel. (Die mij ongetwijfeld graag ik weet niet wat zouden aandoen omdat ik dit en dergelijke zaken durf te denken en op te schrijven. Wel heren: Het genoegen is geheel wederszijds - en jullie zijn beulen, en willen beulen zijn. Was het anders dan hadden jullie anders gehandeld.)

6.   De Aabb-mensen 8:  Vergelijkenderwijs: Ook dit spreekt voorzichzelf, net als de hele reeks over de Aabb-mensen. En inderdaad is mijn gissing tegenwoordig dat, vergeleken met mijn familie, en een kleine minderheid van andere mensen, zijn de meeste mensen Aabb-mensen: Geboren collaborateurs, beulen, meelopers, conformisten, sadisten of volgelingen, alleen geŽxcuseerd door hun aangeboren stompzinnigheid en wreedheid, hun slechte opvoeding, en de propaganda waaraan ze aan bloot gesteld werden - maar ondertussen anderen een levenlang vanzelfsprekend behandelend zoals ze zelf niet behandeld willen worden. En overigens staat het mij zeer tegen dat alleen de persoon van een politieke oplichtster als juffrouw Ali feitelijk is, in zo'n 5 jaar zeer veel meer geld is gestoken dan in mijn eigen gehele familie (verzetshelden als ouders en grootouders, evident hoogbegaafd) sinds 1945.

7.   Gepiepeld door Job Cohen: Wie zou willen betwijfelen dat Job Cohen feitelijk een heel handige doch heel schunnige sadist is, die vrijwel zeker vanwege om zijn sadisme zo ongeremd mogelijk bot te kunnen vieren de politiek in ging, hoeft niet naar zijn oplichterij van Amsterdam inzake drugs of de metro af te gaan, evidente wanprestaties en welbewust bedrog en oplichterij als deze zijn, maar heeft aan deze brief genoeg: Wie zo een brief verstuurd aan een man als ik wil kwaad.

8.   ME in Amsterdam: Wie zwijgt stemt toe: Dit is mijn samenvatting van twintig jaar lang proberen gehoord te mogen worden door de satanische sadisten en geboren kampbeulen die in Amsterdam bestuurder zijn - waarvan de volledige beestachtigheid zich alleen niet uit omdat het daar de tijd niet voor was en de gelegenheid voor ontbrak om straffeloos uit te kunnen leven.

9.   De ME-Petitie van de Stichting Erken-ME: Dit is uit April van dit jaar, en speelt vooral een rol omdat het mij duidelijk maakte dat (1) de behandeling van andere mensen mer ME in Nederland vaak niet beter is dan de mijne en (2) de toestand rond de ziekte ME, erkend sinds 1969 als echte ziekte door de World Health Organisation, in vooral Engeland en Nederland feitelijk al vier dekaden volledig verziekt is door een handvol kennelijk geestelijk en moreel, en in ieder geval financieel volkomen verziekte psychiaters en psychotherapeuten, die op volstrekt frauduleuze gronden mensen met ME beschuldigen van geestesziekte, zodat zij ze maar behandelen kunnen tegen veel verzekerings- of gemeenschapsgeld.

10. Alweer een bitter persoonlijk gelijk (over Bastiaans): Dit ligt iets anders dan het voorgaande, want heeft niet direct met ME of mijn eigen geschiedenis te maken, maar is aan de andere kant zeer relevant, omdat het me met mijn neus op het feit drukte dat ik dan weliswaar al in 1971 wist dat Bastiaans een oplichter was, zoals dat mijn vader ook duidelijk was, net als zijn vriend en mede-concentratiekampgevangene dr. Herman Milikowski, maar dat dit feitelijk veel anderen, zoals de staven van het Niod en het Riod; de medische inspectie; en in ieder geval de grote Tweede Kamerfracties en de betrokken ministeries, sinds 1980 op z'n allerlaatst hťť; duidelijk moet zijn geweest dat deze man zowel een evidente charlatan als een evidente sadist was. Maar niemand deed iets en niemand zei iets in Neerland, tot lang nadat het veel te laat was om iets effectiefs te ondernemen, net als in de Tweede Wereldoorlog (alle Neerlanders zaten in het verzet, na Bijltjesdag, en bijna geen daarvoor), en net als voor Srebrenica.

11. De buromedische waanzin van de afgelopen maanden: Zie de link - en ik heb e.e.a. nog steeds niet adekwaat uitgeschreven, vooral uit walging en verachting. Hoe het zij: Ik meen opgelicht te zijn door tientallen medici sinds 1.1.1979, heel welbewust ook, kennelijk vaak ook met vreugde, eenvoudig omdat ze allemaal weten kunnen, en behoren te weten, van ME, dat een erkende medische ziekte sinds 1969 is, dus van tien jaar voordat ik erdoor ziek werd. Ik dacht zelf - naief als ik vaak ben - dat ik de ergste gruwelen met medische doktoren wel achter de rug had sinds de eerste 8 jaar, toen niemand van de aangesproken medici iets wist behalve verzekeren dat "het zal vast psychosomatisch zijn", en vervolgens ook helemaal niets deed, alsof dat dan vanzelf spreekt, maar nee: het kan nog erger, en dat is me het afgelopen halve jaar duidelijk geworden, inclusief de oorzaken ervan.

12. More about ME: Links naar de uitstekende stukken van de Engelse gepensioneerde medische biochemicus professor Malcolm Hooper, mij jammer genoeg niet bekend tot kort geleden, al dateren de originelen uit 2003 en 2007.

En vandaar - onder andere, maar niet alleen - mijn verandering van positie inzake M.E. in Amsterdam, die er op neer komt - ook in de gevallen van medici, niet alleen van bestuurders - dat (1) ik feitelijk met tientallen overwegend welbewuste sadisten te maken heb gehad vanwege M.E., waar ik anders geen weet van en geen ervaring mee zou hebben gehad, net zoals vrijwel ieder ander zonder M.E., zeker indien ze, zoals ik, uitstekend afgestudeerd zijn, en dat (2) het aanzienlijk waarschijnlijker is dan niet dat, zoals ook Orwell zag en zei "sadism, masochism, success worship, power worship, nationalism and totalitarianism" een veel grotere rol in de menselijke geschiedenis spelen (en dat dan vooral in (i) de beweegredenen en gedragingen van machthebbers en hun bureaucratische uitvoerders en in (ii) het feitelijk immer voortdurende conformisme en volgelingschap en het totalitairisme van de zeer grote meerderheid van mensen, en dat alles ondanks de grote formele vrijheden van een rechtsstaat gedurende diverse generaties), dan de meeste mensen denken en dan vrijwel iedereen voor passend fatsoenlijk houdt om publiek te benoemen of bediscussieren.

Wel... ik heb nu meer dan 20 jaar vrijwel voortdurend pijn, discriminatie en schoffering achter de rug, en ben van plan dat zo mogelijk met rente terug te betalen als ik het niet in geld vergoed krijg.

Later dus meer over dit thema, dat ik voor het moment zo afsluit:

Ik denk dat nogal wat Amsterdamse bureacraten en bestuurders, zowel bij de UvA als de gemeente Amsterdam, welbewust geprobeerd hebben mij de dood in te drijven vanwege mijn kritiek en mijn vorderingen, door misbruik te maken van mijn ziekte, en ook dat ik met tientallen evidente sadisten in bestuurlijke functies van doen gehad heb.

Wel, dames en heren: Ik zal jullie niet het grote genoegen doen dood te gaan of zelfmoord te plegen vooraleer ik mijn twintig jaar pijn en tweeŽndertig jaar discriminatie en schoffering hetzij financieel hetzij fysiek afgerekend heb, is het niet met allen, dan met sommigen - voorzover dat in mijn macht heb, tenminste.

Immers, ik heb in totaal iets van zeven jaren gesoebat bij de bestuurders van Amsterdam en de gemeente-universiteit van Amsterdam om de handhaving van de mij evident toekomende mensenrechten, en die wilde men indertijd niet en nooit voor mij handhaven (ik ben geen schunnig liegende Somalische, immers), zoals men in de tien tot twintig jaar daarna systematisch geweigerd heeft mijn klachten zelf maar behoorlijk te beantwoorden of mij te ontvangen.

Ik vind zelf niet dat enige van de daarvoor verantwoordelijken recht hebben op enig beter leven dan het mijne de afgelopen dertig jaar, of recht hebben op het niet ontvangen van niet minstens evenveel pijn als ik deed door hun persoonlijke onwil de mij toekomende mensenrechten in mijn geval te handhaven.


P.S. Wie geschokt is moet dat maar zijn, maar realiseert zich kennelijk niet dat wat verschilt in mijn diagnose en die van Swift, Gibbon, Chamfort niet de inhoud maar vooral de term "sadisme" is, die er in hun tijd niet was, en dat iets soortgelijks het christelijk geloof geldt: In de nominaal Christelijke samenleving waarin ik moet overleven of zelfmoord plegen, bij gebrek aan hulp en overmaat aan pijn en ellende, is mijn positie over bestuurlijke en menselijke - wil tot - verdorvenheid bepaald niet vergaand, met een Godheid die oneindig lang zondaars doet branden in de hel vanwege hun verdorvenheid, en dat voor veel minder dan welbewust jarenlang bestuurlijk of medisch sadisme.

Trouwens, voor de duidelijkheid en volledigheid: Naast het alledaagse sadisme van geboren bestuurders en bureaucraten - waarom anders wordt een mens bestuurder of bureaucraat dan (i) uit onmacht op eigen benen te staan of (ii) uit passie om macht uit te oefenen over anderen? - is er natuurlijk ook de domheid van de grote meerderheid, die zich door deze soort laat beliegen en overheersen, en op ze stemt omdat ze hun leugens en poses geloven, en omdat ze van vrijwel niets weten buiten de zeer nauwe cirkel van hun eigen directe persoonlijke belang en wat ze zich herinneren van wat ze in hun leven op T.V. zagen.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail