\ 

Nederlog

 

2 augustus 2009

 

Voor mijn lezers: RemoveAnnouncement + Poetry

 

      "Eens even kijken of ik nog wat leuks weet... O ja: die anekdote dat Theo en ik bij Martin van Amerongen waren, en Martin zei:  'Theo, ik bewonder je als columnist, maar als ik je vandaag bij De Groene laat schrijven, had ik gisteren een faillisements-aanvrage voor het blad moeten doen."
    -- Holman op.cit. p. 67

De secties zijn voor uw klikgemak en gemoedsrust:

1. Dienstmededeling plus Real Poetry over hollow men (also non-Dutch)
2. Reprise van 5 november 2004 : De Grote Nederdenker Holman
 

1. Dienstmededeling plus Real Poetry over hollow men (also non-Dutch)

Alleen bij wijze van dienstmededeling (klik het plaatje voor meer) en voor achtergronden hier:

        

U moet maar denken, in excuus, dat ik geen "Holman" heet, die naast zeer veel ander geluk, waaronder een grote knapheid, het geluk had met een juiste familienaam geboren te zijn:

Citaatje 1 (letterlijk):

Theodor Holman werd geboren op 9 januari 1953 in Amsterdam als derde en jongste kind van een jurist.
Hij groeide op in oud zuid, waar hij nu nog steeds woont.
Studeerde aan de P.A. en aan de UvA Nederlands en geschiedenis.
Een tijdje was hij leraar, maar in 1982 besloot hij om schrijver te worden hij schreef in het verleden voor Propria Cures, de Volkskrant en Nieuwe Revu. Tegenwoordig (2005) schrijft hij columns voor De Groene Amsterdammer (als "Opheffer") en Het Parool.

Citaatje 2, van de Engelse Van het Reve Gelijkwaardige, ook voor Anglofielen (het betreft een gedeeltelijk citaat) en liefhebbers van True Poetic Foresight:

       The hollow men

We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!
Our dried voices, when
We whisper together
Are quiet and meaningless
As wind in dry grass
Or rats' feet over broken glass
In our dry cellar  

Shape without form, shade without colour,
Paralysed force, gesture without motion;  

Those who have crossed
With direct eyes, to death's other Kingdom
Remember us-if at all-not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men

Citaatje 3: Immers, in exact dezelfde tijd - 1982 - dat de feministen, fascisten en terroristen van de Asva over mij heen vielen in de Universiteits-Raad om mij voor "(vuile) fascist", "(gore) terrorist", en "macho zwijn" uit te maken, besloot Theodor himself Schrijver te worden:

Vooral het sterk persoonlijke karakter van zijn columns valt op.
Hij schreef in het verleden openhartig over bijvoorbeeld de relatie met zijn dochter(1982) en en zijn moeder.
Ook zijn problematische relatie tot vrouwen is een terugkerend onderwerp.

Citaatje 4: Omdat ik Theo van Gogh persoonlijk gekend heb (als ik het interview dat ik in 1989 met hem maakte en publiceerde in Spiegeloog terugvind zal ik het overnemen voor mijn site, met voldoende energie tenminste om het over te tiepen), en zelf denk dat De Vrienden Van Theo nogal zéér zwijgzaam maakte, na zijn dood, over wat ze weten dat hem werkelijk bewoog en hoe hij werkelijk was in de omgang, in het publiek, en onder vrienden - waarbij u ook moet bedenken dat de laatste pagina van Holman's magnum opus bestaat uit een foto van Theo & Theodor die verzaligd hemels glimlachend elkaars handen op elkaars kruizen hebben gelegd (*):

Theo van Gogh wist zeker dat ik een sadomaochist was, en dan wel van de sadistische kant. Dat kon ik hem niet uit zijn hoofd praten. Als we in een kring van dames zaten, en ik vond iemand leuk, dan vond Theo het heerlijk om, nog voordat ik ook maar iets had ondernomen, de dames uitgebreid voor mij te waarschuwen. 'Ja, dames, de heer Holman heeft een fijne martelkelder voor u, waar hij u geheel vrijwillig in de boeien slaat.'

'Nou dat valt wel mee...' zei ik dan maar.

Theo dacht dat iedereen gedreven was door een seksuele afwijking.

De zijne waren onder andere zijn - ik bedoel Theo, in ieder geval - S.M., necrofilie, en een publiekelijk veelbeleden sexuele (schrijf ik, die geen masochist is, en wel eens Latijn leerde) voorkeur voor sex met oude dames en zijn eigen moeder (**)

Citaatje 5, zijnde het einde van het Engels poëem waarvan hierboven het begin staat:

This is the way the world ends
This is the way the world ends

This is the way the world ends

Not with a bang but a whimper.

Stefan Sanders, die mij ongetwijfeld goed en grondig gelezen heeft, en heel wel mogelijk ca. 1982, maar zich dat zeer waarschijnlijk pas na mijn dood zal herinneren, maar dan met grote trots, was gisteren nog in Met 't oog op morgen te horen met "Not with a bang, but a boom", en inderdaad is zijn Engels vreselijk, hoewel niet zo kots-vreselijk-gruwelijk als van Onze Leidende Politici.

En hier is dan een reprise van 5 november 2004, toen ik héél wat minder wist  van deze welmenende humanist en kind van Welstaande Verzetsstrijders met tal van zeer geleerde BN'ers als vrienden van z'n ouders en leidslieden van hemzelf - en aan het eind van het stukje vindt u pijlen met links naar veel ander fraais dat ik in dezelfde tijd schreef als Holman in zijn magnum opus "Theo is dood".

Terug in de tijd:


2. De Grote Nederdenker Holman

Holman beleed herhaaldelijk dat hij de dader wel wilde vergeven maar niet degenen die vonden dat Van Gogh het misschien wel enigszins aan zichzelf had te wijten. Ik vrees dat hij mij daaronder ook zou rekenen (en dan MIJN recht op vrije meningsuiting prompt vergeet: De meningen die vrij mogen heten zijn, volgens vrijwel iedereen, altijd alleen die meningen die sporen met de Onze), maar zoals ik je eerder schreef: Ik heb Van Gogh persoonlijk gekend, en meegemaakt in verbale acties in allerlei publieke ruimtes, en hij beledigde nu eenmaal bijzonder graag mensen.  

Dat werd trouwens ook ondersteund, zij het indirect, door twee gasten van Holman in het programma: Stefan Sanders, PC-homo (PC = Politiek Correct - zie het PD) en journalist, en Jan Bor, zogeheten filosoof, maar dan wel van zeer Neerlands niveau, taalvermogen en geestessnelheid.

Maar afgezien van de onvoortreffelijkheden van Sanders en Bor: Ze hadden allebei Van Gogh één keer ontmoet, en bij de eerste liep dat vrijwel onmiddellijk uit op een grote scheldpartij en ruzie, en bij de tweede op - wat Bor aanzag voor, en best geweest kunnen zijn - fysieke bedreigingen, als boks- en trap-gebaren.

De eerste keer dat ik Van Gogh ontmoette, waarbij bleek dat ik hem verbaal aankon, eindigde het in een glas tomatensap over mijn hoofd van hem, hoewel ik 'm nageef dat hij zich later excuseerde en dronken geweest kan zijn, en het later ook nooit meer gebeurde.  

Een belangrijke reden daarvoor zal ongetwijfeld zijn dat hij en ik het overwegend eens waren over "De Linkse Kerk" van de jaren 80, en ook dat we het allebei, onafhankelijk, herleid hadden tot dezelfde oorzaken: stupiditeit, conformisme, en hypocrisie.

Een verschil tussen hem en mij, ook toen al, was dat ik het als onoverkomelijk en aangeboren zag en zie, want als afgeleide van het doorsnee, academisch wel of niet gevormde, menselijk intellect, dat vrijwel altijd vrijwel overal overwegend totalitair is geweest, en zich vrijwel altijd ook zo heeft geuit (zoals Gibbon zo bitter fraai laat zien, trouwens, met talrijke citaten, en zonder het begrip of woord "totalitair" te kennen, maar bewijzend het bijzonder goed te kunnen herkennen in de geest van Het Geloof, of dat nu Christelijk of Islamitisch is).  

Wat al die zelfbenoemde strijders van het moment voor De Vrije Meningsuiting betreft:  

Er is uit de werken van Theo van Gogh een gigantische litanie van gesproken, geschreven en gezongen beledigingen samen te stellen, bijvoorbeeld door de verdedigers van Mohammed B.

Ik kan mijn psychologisch geschoolde brein weer los laten op de oorzaken daarvan in het Van Goghiaanse gemoed (ik las en hoorde van verschillende kanten dat hij leed onder een zeer gelukkige jeugd en uitstekende opvoeding), en allerlei zeergeleerde labels plakken, maar geloof me: Hij kickte op het beledigen van mensen én wist dat zelf heel goed, en gaf zich er met grote vreugde aan over, en dat is alles elementair bewijsbaar uit zijn gepubliceerd werk.  

En nogmaals: Van mij mag dat, zoals ik hem trouwens indertijd al uitgelegd heb, en strafwet of niet, o.a. omdat ook de wet niet heilig is, en tegenspraak ons verder brengt.

Maar ja - je moet dan óók niet gek opkijken als de meer primitieve, meer stompzinnige of meer fanate gemoederen uit groepen die je zeer vaak beledigd hebt, konkluderen dat je niet deugt, dat alle menselijks je vreemd is, en dat bij gebrek aan verbaal of intellectueel vermogen zij geweld gaan gebruiken, zoals zo miljardvoudig vaak in de mensen-geschiedenis, trouwens. In dit verband:  

     Van Gogh 

P.S. Maar goed.... zoals de regelmatige lezer wellicht begrijpt ben ik bezig wat logische fundamenten te leggen voor mijn poging de Amsterdamse bestuurlijke moordzuchtige drugsmafia in Straatsburg voor de rechter te krijgen, en mijzelf iets als een min of meer dragelijk leven in een ver en veilig buitenland te gunnen, al geef ik toe - geen Oltmans zijnde, immers - dat de kans op dat laatste een paar miljard keer (minstens!) kleiner is dan de kans dat mr.dr. Cohen persoonlijk meeprofiteert, op een rekening op de Cayman Islands, van zijn eigen zo morele, zo heldhaftige, zo vastberaden, en zo voorbeeldig barmhartige drugshandelaren-SS-beleid.

En natuurlijk is de kans dat ik onnaspeurlijk verdwijn feitelijk ook veel groter dan de kans dat ik Amsterdamse burgemeesterlijke vergassers en hun gewillige uitvoerders kan laten straffen door rechtmatig geëmployeerden daarvoor, maar - zoals Willem de Zwijger reeds wist - een man hoeft niet te hopen om toch vol te willen houden, al is dat in Neerland een standpunt dat ik verder alleen van mijn ouders ken, ongehuicheld dan.

O ja, voordat ik het vergeet: Er zijn nu ook twee nieuwe leerzame items in mijn Philosophical Dictionary: Solidariteit (puur Hol-lands) en Sexism, het laatste - voor de verandering - eens feitelijk correct, pijnlijk en beledigend als dat ongetwijfeld zal zijn voor zeer vele van Theodor Holman's Eigen Beste Lieve Vriendinnen, in welk verband nog een smakelijk citaatje van de Nederdenker zelf, in aksie op Het Boekenbal, op de pagina naast dewelke hij Thom de Graaf "toyboy van de PvdA", Marcel van Dam "gewoon een ordinaire schoft noem" en Remkes "Thaiboy van het kabinet" (***), terwijl hij nog steeds toegang heeft tot vrijwel iedere Neerlandse politieke BN'er, en daar vaak spontaan door gebeld wordt ook:

Er gaan dagen voorbij dat ik de hele dag aan de telefoon zit. Ik moet vragen beantwoorden, meningen geven, en ik weet waarom: ik ben 'quotable'. Of zoals een Amerikaanse journalist tegen mij zei: 'Ik ben erg blij met u, meneer Holman, because you know how to deliver.' (Op.cit. p. 108)

De Britten zeggen in contexten als deze dan vaak "Pull the other one, with bells on" en de Amerikanen citeren Mother Hubbard's soft soaping techniques maar vriendelijk als ik ben wil ik wel iets aardigs over Theo zeggen, en misschien ook over Theodor:

Ik ben buiten mijzelf maar héél weinig mensen tegengekomen die geen geboren volgeling was, en Theo was één van de zeer weinigen daarvan, zodat het nogal jammer is, vooral voor hem, dat hij zichzelf niet in de hand kon houden.

Noten

(*) "Een heuse Männer-Freundschaft In De Traditie van - profeet en leider - Mulisch & Donner", ongetwijfeld.

(**) Ik deel geen van die obsessies, en heb ook al geen obsessie met film, en heb daar ook een véél te élitaire smaak en veel te goed visueel geheugen voor, om me meer dan hoogst zelden aan te willen blootstellen, gezien de gewone kwaliteiten van de filmkunst, ook van zeer veel bekwamer regisseurs dan Theo feitelijk was (en heel goed wist dat hij was).

Maar ik vind het nogal laf en klein dat bijvoorbeeld Hans Teeuwen, Theodor Holman en Max Pam daar - bij mijn weten en ik heb geen TV - na Theo's dood heel hypocriet over zwegen.

En ik kan mijzelf niet aan de indruk onttrekken, als psycholoog ook, met redelijk wat kennis van psychiatrie, en van Van Gogh's persoonlijke obsessies en zijn eerlijke (kennelijk) publieke belijdenis daarvan onder zijn vrienden en kennissen in kroegen (en in zijn geschriften en platen, die hij mij cadeau deed, dus ontkennen heeft niet zoveel zin), dat de grote meerderheid van zijn (zeiden ze allemaal achteraf) Vele Trouwe Vrienden dit wel leuk vonden, en daarin wel geïnteresseerd waren, zolang ze zelf daar althans niet zelf het slachoffer van werden, natuurlijk.

Ook was Van Gogh in de tachtiger jaren een zeer vlijtig gebruiker van drank, terwijl ik zelfs nog nooit dronken ben geweest in mijn leven (niet uit principe: drinkbare wijn ligt vér boven mijn budget, maar ik kan slecht tegen dronken mensen, is ook waar, en prefereer een werkend helder verstand, in de zeldzamen die zo gelukkig zijn iets te hebben dat daarop lijkt, tenminste), en heel graag en regelmatig, zoals hij zei en schreef

"een heroïnesigaretje opsteken"

Dit is ook alweer een afwijking die geheel aan mij voorbij gegaan is, al 59 jaar, maar ik ben me ook heel welbewust dat ikzelf - desgewenst - veel makkelijker toegang had tot allerlei drugsdealers dan BN'ers (tweede garnituur) als Holman, Pam, Noordervliet etc. tot echte drugshandelaars, en dat ikzelf geen enkel feitelijk gebaseerd idee heb over wat mensen van hun vermogens, oriëntaties en interesses graag - maar dan ongelogen voor media-camera's - in hun neus of mond steken of staken, vooral als dat alllemaal gratis was, bij wijze van "Dutch Treat" (Neder-KLM-"English") door een door hun verafgood Regisseur en Schrijver,  behalve dit eerlijke zeer recente persoonlijke rapport van, alweer, Stephan Sanders.

(***) Dat ik vermeld omdat een Holman toen en nu vanzelfsprekend en direct toegang heeft, had, krijgt en wil bij dezelfden of hun vele bestuurscollega's die ook BN'er zijn, terwijl ik al meer dan 25 jaar niet beantwoord word door dezelfden en hun collega's, omdat ik zei en schreef dat een Amsterdamse burgemeester mij had laten vergassen door zijn harddrugshandelaars, dat volkomen waar is en feitelijk ook bewezen is, met een rookproef en een advocaat, en dat ikzelf en mijn familie daar niet van gediend zijn.

Mág niet, voor een Untermensch van mijn formaat van de Amsterdamse ambtelijke harddugsmafiosi:

Ik heb sindsdien alleen maar recht in Amsterdam op moorddreigingen van ambtenaren, tientallen pogingen van Amsterdamse ambtenaren mij de zelfmoord in te manipuleren, ten behoeve van de financiële belangen van Amsterdamse burgemeesters-cum-harddrugs-mafiosi, tot dit jaar toe, en doodordinaire verdierlijkte Amsterdamse ambtelijke sadisten.

En natuurlijk ook de royale som van maar liefst 410 euro 11 eurocent in de maand om van te leven, eten, kleden, drinken, uitgaan, boeken, computers, software, en telefoon-, waternet- en slaappillen-rekeningen van te betalen, onder andere, terwijl ik uit Theodor's magnum opus moet begrijpen dat hij een dergelijk bedrag per dag of per week stukslaat voor zijn eigen behoeftes aan verlossing van De Pijn Van Het Leven.

U moet maar denken: Hij verdient het zelf, en is de Heuse Waarachtige Zoon van Nederlandse Verzetshelden. En een man als ik past niet in Neerland, al niet sinds eeuwen, want zo wil Ons Trots Volk dat nu eenmaal, ook al sinds eeuwen.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail