Nederlog

5 mei 2009

Lob der Partei: De pretenties van de UvA

 

Ik ben er nog en verrekte gisteren kennelijk een spier, dat vandaag behoorlijk wat beter is.

Maar u krijgt vandaag een reprise, mede in verband met mijn generatie van collaborateurs, de dag van heden, het verval van het onderwijs, en omdat Elsbeth Etty mij heden verklaart dat Paul Scheffers - al jren n van mijn helden, zowel van de geest, de moraal, als ook het Nederproza - "partij-ideoloog" van de PvdA is, dat mij niet verbaast en geheel in karakter is.

Overigens heb ik vandaag wat verder zitten prutsen aan het nieuwe experimentele site-ontwerp. Voorlopig moet u het doen met de reprise, die uit Prospectus komt, dat toch een heel aardige verhandeling over de UvA is, reeds van jaren her, maar toch nog leuk en fris.

Nou ja, oordeel zlf... en binnenkort krijgt u wellicht wat meer over goede gratis programma's, waar ik redelijk wat van weet, en wellicht zelfs over het Chinees, waar ik bijna niets van weet, maar zelfs dt hoeft me niet te remmen, want de NRC voorziet daar in.

But on't hold your breath, since it all depends on me, maar goed, ik zal mijn best doen - en o ja: ik kreeg daar vandaag een email-nd-kreet binnen dat wel 900 mensen die de ME-petitie getekend hebben, de ondertekening niet bevestigd hebben, wat erbij hoort. Van mij hoeft u niet, maar ik geef het maar door voor het geval dat.

En nu serveer ik u een fraai verhandelingetje uit 1995, uit Prospectus, dat de UvA-heldin-Zivil-Courage (5 mei !) mr. Mieke Krol ondertussen uit haar hoofd kent, wellicht. Ook op haar hoop ik binnen niet al te lang terug te komen, overdrachtelijk uiteraard en in mijn eigen proza, waar ze zich nu vast al zeer op verheugt, naar zich laat raden.


Pretenties van de UvA

Mensen die niet tussen 1970 en 1995 aan de UvA gestudeerd hebben weten het waarschijnlijk niet, maar gedurende al die tijd was de UvA, naar de mening van haar Universiteits-raad, haar CvB, en de grote meerderheid van haar wetenschappelijke staf en studenten, een socialistiese, feministiese, revolutionaire, wereldverbeterende, post-moderne, morele, en vooral "maatschappelijk relevante" universiteit, waar je vrijwel alleen kon afstuderen door uitgebreide lippendiensten aan socialistische, feministische en overige hoogst integere idealen.

Buiten Noord-Korea was er in de afgelopen 25 jaar geen universiteit waar fanatieker voor het socialisme werd gestreden, of meer geld werd gestoken in het doen onderwijzen van socialistische propaganda, dan aan de UvA, die dan ook, tot de zeer recente hervormingen opgelegd door de Staat, het laatste restje Socialistisch Europa was dat resteerde, na de val van het communisme.

Het feitelijk klimaat aan de UvA wordt dan ook zeer goed geschetst door een van Nederland's meest geniale, meest prominente, meest leidende, meest excellente vrouwen (als we "Opzij" mogen geloven), de winnares van de Gouden Uil voor 1997, de weledelzeergeleerde doctor Elsbeth Etty - die zich door de jaren heen via een weeshuis, de bedden van talrijke Waarheid-redacteuren, het bed (en de kroeg) van Waarheid-hoofdredacteur - "De man die faalde" - Gijs Schreuders, en, recentelijk, het redacteurschap en mogelijke andere bedden bij de NRC, omhoog gewerkt heeft vanwege haar - ongetwijfeld! - excellente integriteit en integere - feministische! socialistische! communistische! sinds 1991: liberale! democratische! literaire! wetenschappelijke! menselijke! - excellentie.

Ik citeer uit de bundel "Alles moest anders - het onvervuld verlangen van een linkse generatie", gepubliceerd in 1991 door Nijgh en Van Ditmar, o.a. om het blazoen van carriere-makers en levenspartners, de in Nederland zeer bewonderde hoogst excellente hoogst integere prachtmensen, Etty en Scheuders, te helpen schoonwassen. In dat kader, nogal geschrokken door de val van het socialisme, schreef Elsbeth, met een schuin oog op haar verdere carriere, in 1991 als volgt:

"De harde kern van de communistische studenten in Amsterdam"

waaronder Neerland's toekomstige meest prominente academica, de - ongetwijfeld! - zeer integere zeer begaafde Etty -

"was een sektarisch groepje, dat onder leiding van 'districtsbestuurders' op onaangename wijze intrigeerde om de ASVA onder controle te krijgen. Regelmatig werden alle 'partijgenoten-studenten' op het districtskantoor van de CPN bijeengeroepen voor instructies, waarbij het ook voorkwam dat niet-communistische mede-activisten verdacht werden gemaakt. De latere hoogleraar politicologie Siep Stuurman viel zo'n behandeling ten deel. Enkelen protesteerden (maar bleven lid). Anderen, zoals ik, bestierven het van schaamte omdat ze dat niet durfden.
Waarom wij - de democratiseerders van de universiteit, de 'anti-autoritaire generatie' - ons zo kritiekloos schikten in deze kadaverdiscipline is voer voor psychologen, ook van mijzelf heb ik dat nooit begrepen. (p. 56)"

Toch is dat niet zo moeilijk. Ik doe in deze stukken een poging onder de term "buro-fascisme", en in mijn stukken in "Spiegeloog" (zie bijv. "De ideologische aap" en "Yahooisme en democratie", de laatste voor wat Etty's jarenlange vastberaden socialistische inzet opleverde). Mevr. dr. Etty herself heeft twee paginaas verder dit:

"Hoewel de aard van het werk dat we op 'De Waarheid' deden - het beoordelen, selecteren en verwerken van nieuws - een discussie-klimaat vereiste dat elders in de CPN ondenkbaar was, werd het me gaandeweg duidelijk dat op de krant"

- net als in de ASVA, de door de ASVA beheerste Universiteits-Raad van de UvA, en in grote delen van de door de ASVA beheerste alfa- en gamma-faculteiten van de UvA -

"hetzelfde disciplineringsmechanisme functioneerde als overal in de partij. Niemand hoefde ons op te leggen wat we moesten schrijven omdat we meesters waren in het anticiperen op wat wij meenden dat er werd verlangd."

Hierin, nu de politieke mode nogal veranderd is, blinkt dr. Etty nog steeds uit, en wint ze tegenwoordig grote prijzen mee: niets is zo goed voor een integere carriere als - zonder enige aansporing - te weten waar en wanneer wat en hoe te liegen, en dat naar vermogen te doen.

"Een dergelijke zelfcensuur, voorwaarde voor het functioneren in communistische partijen, was een directe consequentie van ons 'historische gelijk'. 'Die Partei, die Partei, die Partei hat immer recht...' maar omdat er maar een absoluut gelijk, een juiste lijn kan bestaan, moest er consensus (of zoals dat heette: eenheid) zijn: tegenstellingen mochten niet op tafel en als dat in de verste verte dreigde, werden ze gladgestreken en ontkend. DE EENHEID BEWAREN was het hoogste doel, iets ter discussie stellen stond gelijk aan de zwaarste zonde die betiteld werd als 'scheurmakerij'. Wie het best meingsverschillen kon voorkomen of verhullen, de officiele lijn het knapst napraatte of vertolkte, het listigst zelfcensuur betrachtte, bewees daarmee 'betrouwbaarheid' en werd daarvoor beloond. Hoe onderdaniger, hoe beter, hoe volgzamer hoe meer kans om op te klimmen in de hierarchie. (p.58)"

En vandaar, vanwege deze onvolprezen persoonlijke karakteristieken, dat mevr. Etty zo bijzonder snel redactrice bij de NRC kon worden, en doctor aan de UvA, na in 1991 deze zeer integere woorden te hebben geschreven, en sindsdien bekend is geworden als een van Neerland's 'Leidende Vrouwen' 'Opzij'. En inderdaad: ze schetst niet alleen het CPN-klimaat uitstekend, maar ook het UvA-klimaat en het soort mensen dat dat bepaalde, evenals de mensensoort die burocraat of bestuurder is in Amsterdam, en allemaal op basis van aanzienlijke relevante kennis en ervaring.

Wie meer wil begrijpen van deze bijzondere soort wende zich tot "de romanticus Gijs Schreuders" (ik citeer nog steeds zijn levenspartner de hooggeleerde Ettty)

"...een merkwaardig iemand: (..) Zijn leeftijd, maar meer nog zijn passie voor Bob Dylan en jenever, maakten het mogelijk normaal met hem van gedachten te wisselen." (p. 60).

Het is maar wat je normaal noemt. Maar ja, Etty & Schreuders kunnen inderdaad een boel drank op.

Ikzelf raakte in juli 1991 bekend met de tegenwoordige meningen van de bezopen romanticus(die ik inderdaad ken, van vroeger, als een - toen al - dom drankorgel vol bombastisch zelfmedelijden en valse grootspraak, met een talentje net niet te klein om brallerige Waarheid-hoofdartikelen te schrijven), toen "Alles moest anders" gepubliceerd werd en besproken werd in "Vrij Nederland".

Ik verwoordde mijn meningen indertijd tegen mijn advocaat mr. Kersting als volgt, en citeer het omdat het duidelijk maakt dat het totalitaire klimaat dat aan de UvA en in de CPN heerste, dat mevr. Etty, voor haar doen, zo scherpzinnig en begaafd schetste, ook in andere socialistische Nederlandse kringen heerst (en heerst, al willen ze dat niet weten):


Als u dringend behoefte hebt aan een kotsmiddel raad ik u de VN van 13 juli 1991 aan, waarin 9 PvdA'ers waaronder Van Thijn en Peper zich uitlaten over de PvdA. Hier is bijv. Peper: ".. de PvdA heeft in de jaren tachtig systematisch geweigerd een analyse van de veranderingen in de samenleving te maken. Alle meningen die niet strookten met die van de Tweede-Kamerfractie en het partij-bestuur werden buiten de deur gehouden."

D.w.z. - voor wie kan nadenken - Peper beweert dat de PvdA geleid wordt door een groep totalitaire geesteszieken: Totalitair (en stalinistisch etc.) waar het het "buiten de deur houden" van "alle meningen die niet strookten met (..) het partij-bestuur" betreft; geestesziek waar het het "systematisch weigeren van en analyse van de veranderingen in de samenleving" betreft, want wie z'n eigen situatie systematisch weigert te kennen is gek, en een groot gevaar voor anderen.

Maar ik wilde het niet over PvdA-tuig hebben, maar over het veranderend politiek klimaat. Ikzelf ben een individualist; ik geloof niet in menselijke gelijkheid (en daarom wel in gelijkheid voor de wet); ik ben cynisch waar het menselijke pretenties betreft; ik geloof in het geheel niet in menselijke gelijkwaardigheid; ik ben een tegenstander van alle ridicule (en bijzonder oneerlijke) linkse hobbyisme-cum-baantjesjagerij; ik ben sinds mijn 21ste (toen ik Marx weeerlegde) geen socialist; en nogal wat van wat ik de afgelopen 15 jaar geventileerd heb is nu ogenschijnlijk populairder en in ieder geval acceptabeler dan vroeger, toen ik met meningen als de bovenstaande als een van de zeer weinigen articuleerde en als dank voor "elitair", "fascist" etc. uitgemaakt werd.

Voor goed begrip: Ik schrijf "ogenschijnlijk", omdat de gronden voor mijn meningen gewoonlijk tamelijk of heel anders zijn dan die van anderen. Ook geloof ik in het geheel niet in publieke ideologieen in deze eeuw, want wat "men" beweert over politiek of ethiek heeft zelden met relevante kennis of inzicht te maken en bijna altijd met illusies of schijnheiligheid. En overigens hebben mijn ideeen over de meeste dingen waarschijnlijk het meest gemeenschappelijk met Bertrand Russell, van alle bekende filosofen.

In dit verband: Mocht u wat beter willen begrijpen wat ik denk over mijn generatie-genoten die ook in een CPN-klimaat opgroeiden dan raad ik u "Alles moest anders" aan. Hier is bijv. Gijs Schreuders, ex Waarheid-hoofdredacteur en 2e kamer-lid voor de CPN:

"Tot op zekere hoogte denkt iedereen met het brein van andere mensen. Dat is het menselijk tekort - een gemeenplaats. Als niemand je iets leert word je nooit wijzer - een platitude. Maar de vraag is: waar trekt iemand de grens tussen leerling en onderdaan? Dat is de kwestie! Paul de Groot dacht met het brein van Soeslov, Joop Wolff dacht met het brein van Paul de Groot, ik dacht met het brein van Joop Wolff. MAN FAILED. Als het systeem van dit falen bij zijn verfoeilijke naam genoemd moet worden - de ingesleten gewoonte de leiding te volgen of te 'dekken', de zelf-intimidatie, de mythe van politieke en morele autoriteit - dan weet ik, die zelf voor een autoriteitje doorging in een klein kringetje, daar geen ander woord voor dan dit Duitse: das Fuhrer-prinzip. Ich kenne meine Pappenheimer. Dat had ik eens in de CPN moeten zeggen, in plaats van eurocommunistische praatjes over openheid, pluralisme en democratie te gaan orakelen. Maar nee, dat heb ik nog niet eerder uitgesproken. De man die faalde. Onderdanige Prometheus!" (p. 200)

De meesten van de deugdhelden in "Alles moest anders" komen met de meest stuitend ruggegraatsloze "bekentenissen" dat ze logen, manipuleerden, zich lieten gebruiken, eigenlijk alleen carriere aan het maken waren etc. - en zonder twijfel is de reden dat "Alles moest anders" pas nu [in 1991, MM] gepubliceerd is dat het deze deugdhelden een kans geeft zichzelf schoon te wassen en verder carriere te maken. Volgens dezelfde mensen was ik 20 jaar geleden, bijv. toen ik zei Marx weerlegd te hebben, "een renegaat" etc. - en ook toen kenden ze Marx niet, al beriepen ze zich wel op hem, en zoals ze ook toen de filosofen of wetenschappers tegen wie ze zich keerden evenmin kenden. (En het was hun evidente onwetendheid betreffende zaken waarover ze kennis pretendeerden die mij toen en nu leerden dat ze toen gewoon logen en nu gewoon liegen - zowel tegen zichzelf als tegen anderen, en dat ze niet werkelijk geinteresseerd waren of zijn in filosofie of redelijk gefundeerde kennis, maar alleen in macht en aanzien.)


Aldus schreef ik in juli 1991 aan mijn advocaat. Het verbaast me inderdaad niets dat mensen van dit allooi in het huidige Nederland carriere weten te maken: het zijn dit soort gewetenloze en talentloze carriere-makers dat eerder "het reeel bestaande socialisme" tot massaal concentratie-kamp wist te verbouwen, altijd uit naam van de hoogste, meest integere, idealen, en altijd, achteraf, paraat met nieuwe modieuze leugens dat ze het indertijd eigenlijk al lang wisten (en indertijd eigenlijk alleen logen uit mensenliefde c.q. gewetenloos eigenbelang).

Overigens: de subtitel van "Alles moest anders", "het onvervuld verlangen van een linkse generatie", is, als zoveel in die verhandeling, een leugen: wat mijn linkse generatie verlangde, vanaf het begin, was status, geld en macht, en wat ze bereikte was .... geld, macht en status. En dat de weg die naar macht, status en geld loopt via schijnheilige leugens en gewetenloos doen en laten, zou geen mens - behalve deze valse profiteurs - moeten verbazen: zo is het vrijwel altijd gegaan in de socialistische en in de menselijke geschiedenis.


U bent weer in 2009 en kreeg een blik(je) op de waarachtige Dialektiek der geschiedenis die redelijk vaak geciteerd blijkt, met en zonder bronvermelding.

En ik heb de Lob der Partei serie wat doorgelinkt. Dit is de vorige. Leerzaam!

 Meer Lob der Partei 

 

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail