Nederlog        

   10 april 2009

 

Alweer een bitter persoonlijk gelijk (over Bastiaans)

 

Het gaat vandaag alweer een ietsje beter en om dat te vieren heb ik eerder vandaag de stukjes in Nederlog van deze maand heropgeladen voorzien van de nodige correcties die mijn oog troffen en wat links die ik vergeten was (want meestal, of u ze nu leest of niet, zijn de links relevant voor mijn argumentaties).

Een en ander verschilt niet principieel en is alleen wat opgeschoond wat betreft schrijffouten en onvolledigheden.

Vervolgens, mijn bittere persoonlijke gelijk van vandaag, voorafgegaan door een kleine inleiding.

1. Inleiding
2. Bastiaans
3. Summa

1. Inleiding

Zoals de regelmatige lezers van Nederlog weten wijk ik op diverse manieren van de doorsnee af, en de drie voornaamste, voorzover ik zelf kan zien, zijn mijn intellect, dat ongebruikelijk ruim bemeten is, overigens zonder enige verdienste of opzet mijnerszijds (anders dan te gebruiken wat mij gegeven is, zo goed als ik kan); mijn achtergrond, die nogal bijzonder is: ik ken eenvoudig buiten mijn broer geen Nederlanders of Amsterdammers met een doortimmerder en authentieker verzets-achtergrond, dat vooral komt omdat mijn ouders en grootouders communisten en/of anarchisten waren, en kennelijk ongebruikelijk moedig; en mijn ziekte, die ook al maar een paar in de 10.000 of minder treft, en die het genot met zich meebrengt dat wie eraan lijdt zeer grote kans maakt geen enkele hulp erbij te ontvangen.

Naast de genoemde afwijkingen, waar ik niets aan kan doen c.q. geheel nooit voor koos, wil het geval dat, onder andere omdat ik nu eenmaal ongebruikelijke hersens heb en het voordeel van een ongebruikelijke opvoeding door ongebruikelijke ouders, ik eenvoudig heel vaak gelijk blijk te hebben (gehad) in Nederland, over nogal wat zaken, zoals onderwijs, drugshandel, mijn collaborerende generatie, verval van de universiteiten, incompetentie van de Nederlandse bestuurlijke élite en redelijk wat andere zaken die ik in Nederlog heb behandeld, variërend van metrofraude tot Nederliteratuur, om niet te spreken van mijn meer filosofische en logische ideeën, die ook al ongebruikelijk zijn, al zijn ook deze rationeel en redelijk geïnspireerd en gemotiveerd, naar mijn beste weten.

Een dergelijk gelijk over veel zaken waar anderen anders over denken of dachten of spreken of spraken, vooral als die anderen zogeheten toonaangevende denkers, schrijvers en journalisten van zogenaamde betekenis zijn, is - kan ik u in gemoede verzekeren - geheel geen onverdeeld genot, ook al omdat ikzelf helemaal nooit geambieerd heb bekend te worden in Nederland, als schrijver of wat anders, omdat me toch al nooit interesseerde en omdat ik leerde aan (o.a.) de UvA, waar ik wel opviel, dat het mij geheel geen genot geeft opgang te maken tussen mensen die me niet begrijpen. [1]

Het geval wil nu dat ik inderdaad afstem van Amsterdamse verzetshelden; dat mijn vader en grootvader gearresteerd zijn in 1941 vanwege de Februaristaking en hun betrokkenheid daarbij en mijn vader's rol in de CPN; dat ze veroordeeld zijn - door een loyale Nederlandse rechtbank - als "politieke terroristen" tot concentratiekampstraffen; en dat mijn grootvader dat niet overleefde, en mijn vader vanaf ca. 1960 last kreeg van wat wel "posttraumatisch stress-syndroom" heet, en daarom afgekeurd werd (als bouwvakarbeider, van ondertussen 54) in 1966, met wat waarschijnlijk het allerlaagste en zeker één van de laagste zogeheten "verzets-pensioenen" was die in Neerland uitgekeerd werden, vrijwel zeker omdat mijn vader een tamelijk bekende Amsterdamse communist was, die men niet mocht bij de Stichting 40-45, o.a. omdat hij, net als ik, makkelijk en goed wist te verwoorden wat hij zelf dacht.

Ik kan niet zeggen dat ikzelf veel geleden heb vanwege wat mijn vader overleefde, omdat het een rechtvaardige en aardige man was, die het evident goed bedoelde en daar zeer zijn best voor deed, en omdat ik uit de boeken in de boekenkasten van mijn ouders ook wel op kon maken dat een concentratiekamp een voorportaal van de hel was.

Eén van de dingen waar mijn vader vanaf 1960 vreselijk zijn best voor deed was een tentoonstelling over wat in de kampen gebeurd was, om te helpen voorkomen dat dit nogmaals gebeurde, en hij slaagde erin, met vrienden en lotgenoten in het Sachsenhausen-comité [2], diverse tentoonstellingen te maken, lang voordat anderen, inclusief de Anne Frankstichting, dat deden, die veel tentoongesteld zijn in Nederland sinds ca. 1965 (zoals in het Koninklijk Paleis op de Dam, in de Dom in Utrecht, in veel universiteiten etc.), en die ongetwijfeld veel bijgedragen hebben tot de carrières van Van Thijn, Oudkerk en Cohen, die voor hun na-oorlogse excellenties dan ook alledrie uitermate goed betaald werden in bestuurs-uitkeringen uit de Neerlandse belastingpotten, en daar niets tegenover stelden dan zelfverrijking, eigen praal, evidente camerageilheid en machtswellust, en veel, heel veel, bestuurlijke en drugs-corruptie, dat ik weet, van de afgelopen ca. 45 jaar. [3]

Het geval wil ook dat mijn vader in 1971 op eigen verzoek enige tijd in de kliniek van Bastiaans heeft gezeten, waar een man die ik persoonlijk gekend heb, die mijn vader vanwege het concentratiekamp Sachsenhausen kende en die kort daarna beroemd werd via de film van Van Gasteren over hem, en Bastiaans, en het gebruik van LSD bij het KZ-syndroom, en dat mijn vader weigerde zo'n LSD-therapie te ondergaan, nadat hij mij gevraagd had wat ik daarvan vond, o.a. omdat mijn vader wist dat ik een Amsterdamse Sleep-In geleid had, waarin ik veel ervaring had gehad met zogeheten flippers op LSD of andere tripmiddelen [4], en waar ik redelijk wat van wist en over gelezen had.

Ik had mijn vader geadviseerd dat niet te doen, vanwege wat ik van LSD wist; omdat ikzelf het een nogal gestoord idee vond ex-concentratiekamp-gevangenen (of andere mensen met problemen) daarmee te behandelen, o.a. omdat er feitelijk heel weinig over bekend was; en omdat wat ik van Bastiaans wist me geheel niet voor hem innam, want hij leek me een zeer autoritaire aansteller.

2. Bastiaans

En ik ben nu dan - eindelijk - aangeland bij het nominale onderwerp van dit stukje, namelijk een recensie van een vers verschenen proefschrift over Bastiaans, "De oorlog van Bastiaans - De LSD-behandeling van het kampsyndroom", van de hand van Bram Enning, in de NRC van heden besproken door Annet Mooij in de Boeken bijlage.

Om herhaling van mijzelf te vermijden verwijs ik u op dit punt naar mijn stukje TGOs van diverse soorten uit maart 2005, waarin ik een stuk van Beerekamp over alweer een film over hetzelfde kampslachtoffer en zijn familie besprak, dat met de volgende bittere alinea eindigde, en overigens vaak neergeladen en gelezen is, naar ik aanneem ook door Bram Enning:

Het lijkt me een recept voor een véél interessanter, nuttiger, zinniger en eerlijker film dan Van Gasteren's pogingen de werkelijkheid te herdefiniëren via valse filmpjes gebaseerd op de immorele, onwetenschappelijke en au fond sadistische 'therapie' van een medische charlatan. En wie me niet gelooft over die therapie: Herlees de woorden van de familie T. hierboven en dank Jan Bastiaans, LSD-'psychiater', en Louis van Gasteren, 'ex-verzetsman' ervoor.

"De familie T." is de familie van de man die Van Gasteren portretteerde die LSD kreeg van Bastiaans - en wellicht doet het u enige deugd dat Bram Enning mij kennelijk geheel gelijk geeft, zodat ik nu ook het bruggetje met het begin van dit stukje gemaakt heb.

Het stuk van Annet Mooij heet "De onaantastbare verlosser - Proefschrift over de omstreden methode van psychiater Bastiaans (1917-1997)", en begint met deze inleidende alinea:

Vooral van oorlogsslachtoffers kreeg psychiater Bastiaans bij leven veel bewondering. Een nieuwe studie laat zien dat hij daar niet bij gebaat was. Ook van zijn aanpak bleef weinig over.

Ik citeer zometeen het een en ander om dit te illustreren, en mijn eigen stukje uit 2005 (en oordelen uit 1971-72) te onderbouwen, maar wil hier wel opmerken dat Bastiaans door mijn vader en moeder (en mij) niet bewonderd werd, en dat mijn vader's oordeel over hem (en mijn vader kende hem veel beter dan ik, die de man maar één keer zag en hoorde en hem nooit persoonlijk sprak), kennelijk heel weinig verschilde van het mijne, namelijk dat het een autoritaire kwast was, waar mijn vader het niet mee kon vinden, precies om die reden. [5]

Het stuk van mevrouw Mooij begint zo:

Velen zullen hem nog kennen, de enigszins logge, vaak in driedelig pak gestoken, zwaar bebrilde psychiater Jan Bastiaans. In de jaren zeventig en tachtig genoot hij landelijke bekendheid op het gebied van de behandeling van oorlogsslachtoffers. Bastiaans gaf het 'KZ-syndroom', het kampsyndroom, in brede kring bekendheid en legitimeerde daarmee de problemen waar veel overlevenden decennia na de bevrijding nog altijd mee kampten.

De laatste zin, vanaf "en legitimeerde", is teveel eer voor Bastiaans: Er waren andere medici, inclusief medisch gestudeerde ex-KZ-gevangenen als dr. E. Cohen, die (veel) eerder gewezen hadden op het bestaan van iets dat nu vaak "posttraumatisch stress-syndroom" wordt genoemd.

Als Bastiaans er geen persoonlijke media-munt uit geslagen had (die hem veel subsidies en macht gaf), dan was het KZ-syndroom anderszins wel bekend geworden in de jaren 70, en waarschijnlijk veel minder sensationeel en overeenkomstig zinniger.

Toch is de postume reputatie van de Leidse psychiater niet gunstig. Zijn carriére kende een roemloos einde en wat er sindsdien nog over hem bekend geworden is, is niet vleiend.

Wel... ik mag hopen dat mijn stukje van 5 jaar geleden (nooit tegengesproken door nabestaanden van Bastiaans of door Louis van Gasteren, terwijl de laatste toch graag mocht procederen) daartoe iets bijdroeg.

Afgezien daarvan: Het bovenstaande vervolgt zo:

Het pas verschenen proefschrift van de psycholoog Bram Enning draagt verder bij aan de ontluistering. "De oorlog van Bastiaans - De LSD-behandeling van het kampsyndroom" is geen biografie maar een gedegen en zeer leesbare monografie over Bastiaans' werk en de context waarin hij dat verrichtte. Het beeld van Bastiaans dat eruit naar voren komt, was wel min of meer bekend, maar Enning voorziet het van meer reliëf en hij doet dat overtuigend. Hij sleurt Bastiaans niet door de modder, maar laat zien hoe er om hem heen een klimaat van kritiekloze bewondering ontstond waarin de man kon uitgroeien tot de Messiasachtige figuur die hij werd.

Wel, van mij hoeft Ennings Bastiaans niet door de modder te sleuren, want feitelijk deed hij dat zelf: Wetenschappelijk en moreel gezien deugde zijn aanpak van geen kant (zoals ik al in 1971-72 met mijn vader besprak, in Bastiaans eigen kliniek, want dat vond ik toen al, en ik wist toen ook al dat ikzelf meer van LSD wist dan Bastiaans, zeker in de praktijk), en feitelijk en persoonlijk was de man nogal evident een charlatan c.q. iemand die er buitengewoon van genoot in de publiciteit te staan als autoriteit, maar afgezien van zijn titel geen bijzondere bekwaamheid had. [6]

Mevrouw Mooij vervolgt:

"De oorlog van Bastiaans" [ik voeg de aanhalingstekens toe, die kennelijk vergeten zijn of weggevallen - MM] is doorsneden met enkele goed gekozen portretten van patiënten, onder wie het bekende geval van Eibert Meester, de PvdA-senator die als patiënt van Bastiaans een verzetsverleden bij elkaar fabuleerde zonder dat de psychiater er erg in had. Hij werd ontmaskerd door zijn ex-vrouw, nadat er een boek over zijn therapie was verschenen waarin zijn heroïsche verzetsdaden en de gruwelijke ervaringen in Duitse gevangenschap breed werden uitgemeten.

Mag ik tussenwerpen, met mijn ervaringen in Amsterdam de afgelopen 31 jaar, waarvoor zie ME in Amsterdam, en met verwijzing naar mijn TGOs van diverse soorten uit maart 2005: Als een échte typische meesterlijk integere PvdA'er?!

Hoe het zij, mevrouw Mooij vervolgt, wellicht tot uw verbazing, maar zo ging het toen in Nederland, en zo gaat het eigenlijk nog steeds [7]:

Deze pijnlijke affaire schaadde destijds de reputatie van Bastiaans in het geheel niet, zoals er wel meer in zijn optreden was dat twijfelachtig was, maar waar niettemin niemand hem over lastig viel.

Hm... ik kan me niet voorstellen dat mijn vader (van wie ik redelijk wat weg heb) hem niet uitgelegd heeft waarom hij geen LSD van hem wilde, en ik weet zeker dat mijn vader hem voor een autoritaire kwast hield, al weerhield hij zich van zich zo uiten in publiek, o.a. omdat hij zelf niet gestudeerd had en anderen wel baat bij de man zeiden te hebben gevonden.

Mevrouw Mooij vervolgt met iets dat ik al in 1971-72 wist, omdat ik dat toen nagezocht had, zo goed als ik kon:

De onaantastbare positie die Bastiaans langdurig genoot, blijkt misschien nog het duidelijkst uit het feit dat hij nooit enige wetenschappelijke verantwoording heeft hoeven afleggen over de speciale behandelingsmethode die hij gebruikte.

Het is o.a. daarom dat ik in 2005 schreef:

Later maakte Van Gasteren 'Begrijpt u nu waarom ik huil?', over alweer een man die ik ken via mijn vader, wat overigens een film is die ikzelf nooit gezien heb, omdat ik de man kende, en mij de recensies over de film tegenstonden en ik het ontstaan ervan (gooi iemand die een concentratiekamp overleefd heeft vol met LSD en zet 'm voor de camera van Van Gasteren) moreel sterk afkeurde, en afkeur.

Mevrouw Mooij vervolgt het van haar geciteerde zo:

Het belangrijkste en ook het meest omstreden onderdeel van de 'methode-Bastiaans' [8] was het gebruik van roesmiddelen zoals LSD en het narcosemiddel pentothal. [9] Deze middelen, zo was het idee, haalden de oorlogservaringen en de daarbij behorende emoties in volle hevigheid naar boven.

Het laatste zal zeker zo zijn geweest, als ze daar bovendien, zwaar onder de LSD en/of pentothal, daartoe aangezet werden door een psychiater. Maar wat was de zin mensen zo te pijnigen? Deze:

Door die herbeleving - patiënten moesten 'het crematorium weer ruiken', zei Bastiaans zelf - verdwenen de klachten en verbeterde het functioneren.

Was de theorie van Bastiaans, even integer als Jung en Freud, of althans: Dat was wat hij publiek beweerde, want er was geen enkele feitelijke basis voor zijn beweringen - en zie mijn TGOs van diverse soorten uit maart 2005, over het schitterend succes van zijn therapie in het bekendste geval, volgens degenen die het weten kunnen.

Overigens, aangezien ik zelf o.a. een psycholoog ben: Ik stel dat de geciteerde passage evident neerkomen op sadisme en behoorlijk verziekte charlatanerie.

Mevrouw Mooij vervolgt:

Bastiaans liet zich erop voor staan zelfs de zwaarste gevallen op deze manier te kunnen genezen.

Ook dat was puur leugen, en is nooit door enig feitelijk onderzoek onderbouwd, maar de integere Tweede Kamerleden riepen dit indertijd om strijd.

Mevrouw Mooij vervolgt:

Aanvankelijk genoot de 'methode-Bastiaans' buiten de kring van direct betrokkenen nauwelijks bekendheid. Dat veranderde toen begin 1972 commotie ontstond over de eventuele vrijlating van de drie laatste Duitse oorlogsmisdadigers die nog in Nederland gevangen zaten. Op de vooravond van het beslissende Kamerdebat over 'de Drie van Breda', werd de film 'Begrijpt u nu waarom ik huil...' op de televisie uitgezonden. Deze film, die Bastiaans samen met Louis van Gasteren had gemaakt, volgde een ex-verzetsman tijdens zijn LSD-therapie onder leiding van Bastiaans. Hij maakte op veel kijkers diepe indruk en plaatste het oorlogstrauma in één keer midden in de maatschappelijke belangstelling.

Het maakte Bastiaans en Van Gasteren ook prompt voor de komende ca. 25 jaar wereldberoemd in eigen land, en onaantastbaar voor iedereen, mijzelf uitgezonderd (en misschien Theo van Gogh, die Van Gasteren helemaal niet mocht, met redenen én relevante kennis over Van Gasteren's verleden) - en zie verder weer TGOs van diverse soorten en trouwens ook De 19 - De gedebiliseerde  Nederlandse rechtsstaat, uit 1988.

Mevrouw Mooij vervolgt:

Vanaf dat moment kwam alles samen: de behoefte van oud-verzetsstrijders en overlevenden van de kampen voor erkenning van hun leed, de snel groeiende maatschappelijke gevoeligheid voor dat leed en de ijdelheid en ambities van een autoritair aangelegde en in zijn denken al enigszins verstarde psychiater.

Dit dunkt me om diverse redenen véél te vriendelijk, al zal het goed bedoeld zijn:

Mijn vader en zijn vrienden die het KZ overleefden zochten niet zozeer "erkenning van hun leed" (wie kan dat begrijpen die het niet zelf meemaakte?!) als enige effectieve hulp zoals een behoorlijk pensioen. [10]

En van "de snel groeiende maatschappelijke gevoeligheid voor dat leed" heb ikzelf HELEMAAL NOOIT iets gemerkt dan ijdelheid en bemoeizucht en sensatiezucht, want ikzelf heb helemaal nooit één enkele cent ontvangen voor wat dan ook, en de enige keer dat ik hulp gevraagd werd, namelijk aan mijn vader's psychiater voor een woning voor mij, kreeg ik als antwoord - dr. Bijma, die veel verdiend moet hebben aan het leed van mijn vader - dat dit zijn taak helemaal niet was en dat, als ik dan een woning nodig meende te hebben, mij maar tot de gemeentelijke dienst herhuisvesting moest wenden.

Als ik het wel heb heeft overigens iedereen in Nederland die enig raakvlak claimde met enige verzetshandeling of verzets-man of -vrouw vele subsidies ontvangen voor hun leed en hun problemen, maar ik ontving helemaal nooit ene cent, en als ik repte van de achtergrond van mijn ouders dan schreven de keuringsartsen van de GGD op dat ik "een fraudeur" was en dat mijn vader "een gek" was, anno 1984, dus u begriijpt hoe reëel en eerlijk gemeend die

"snel groeiende maatschappelijke gevoeligheid voor dat leed"

in werkelijkheid was, in ons aller Nederland.

Ook aan de UvA kreeg ik geen enkele hulp; en ook bij de Gemeente Amsterdam werd mij, ook al in 1984, door hoge ambtenaren toegeschreeuwd - omdat ik had durven protesteren over twee portiers van de bijstand, die zich gedroegen als evidente racisten tegen Surinamers en Marokkanen, en mij met moord bedreigden en uitscholden en beledigden toen ik daar wat van zei - dat

"U heeft helemaal niets van doen met wat uw familie in de Tweede Wereldoorlog uitgevoerd zou hebben"

terwijl drs. Ed van Thijn, drs. Oudkerk, en mr.dr. Job Cohen alledrie vinden dat ik maar beter vergast of vermoord had kunnen worden door de harddrugshandelaren die Van Thijn gedoogde, beschermde, en hielp, ten koste van mijn pijn en wat resteerde van mijn gezondheid. Zie verder ME in Amsterdam, en ook ME in Amsterdam: Wie zwijgt stemt toe want de genoemde burgemeesters geven al dekaden stilzwijgend toe dat ze dat vinden, en was het anders dan hadden ze al meer dan twintig jaar de kans dat te ontkennen, of iets te doen om deze briljante invalide zoon van Amsterdamse verzetshelden te helpen, in plaats van te proberen dood te krijgen. (Zie ME in Amsterdam voor wie denkt "nu overdrijft u toch wel een beetje": Was 't maar waar, lezers, want dan was mijn positie héél anders dan deze is.)

Terug naar het stuk van mevrouw Mooij, iets verderop, dat nog enig fris licht werpt op de jaren van Bastiaans' wereldberoemdheid in eigen land:

De weinigen die nog vraagtekens plaatsten bij Bastiaans' methode of wel eens bewijzen wilden zien van de successen die hij claimde, werden verdacht gemaakt omdat zij de gruwelen van de kampen ontkenden of het leed van de slachotffers bagatelliseerden.

Een ander favoriet gambiet, waar ikzelf sinds het begin van de jaren 80 tegenop liep, als student psychologie ook, is dat iedere akademische enigszins bekwaamde randdebiel meende je te kunnen uittekenen, en over dat uitttekenen weinig twijfel liet bestaan: Ik moest wel problemen hebben vanwege mijn vader, en als ik dat ontkende moest ik wel liegen, en ik deed dat dan ongetwijfeld - aldus ook de GGD, in alle medische integriteit, anno 1984-1999 - omdat ik wel behoorlijk gek moest zijn, vanwege mijn vader.

Dat had professor Bastiaans namelijk allemaal bewezen, en Wij hebben Allemaal bij Freud gelezen over "weerstand" en "repressie", nietwaar?!

Kortom, het kàn zijn dat de kinderen van Joop T. en van vele andere echte en vermeende verzetslieden, vooral indien zelf niet communistisch, wat alweer een geluk was waar Joop T. in deelde, financieel zeer wel gevaren zijn vanwege de film van Louis van Gasteren - ik weet het niet - maar voor mij en mijn broer geldt dat geheel niet, en wij hebben ons ook nooit voor laten staan of beroemd op ons lijden, en wie weet vandaar, en althans ik kreeg nooit ene cent, enige hulp of wat dan ook voor wat mijn ouders en grootouders deden en durfden in de Tweede Wereldoorlog, behalve een combinatie van vals medeleven en een soort hoon: Je zal zelf wel gek zijn als je vader gek is, en je vader moet wel gek zijn, want professor Bastiaans is daarmee immers wereldberoemd geworden: Wetenscháppelijk bewezen, mevrouw, meneer, te Leiden.

U gelooft me niet? Wel, wat Bastiaans himself en zijn reputatie betreft is hier mevrouw Mooij weer:

Bastiaans bediende zich waar nodig van een fanatieke achterban van (ex-)patiënten en andere sympathisanten, voor wie hij niet alleen psychiater was, maar ook beschermer en belangenbehartiger.

Achteraf zou het me niets verbazen als het verzetspensioen van mijn ouders zo armzalig bleef omdat mijn vader niet gewillig was LSD te nemen voor Bastiaans, want u begrijpt dat voor wat hoort wat, althans volgens een Bastiaans.

Mevrouw Mooij vervolgt dan ook:

Hij hielp bij het aanvragen van buitengewoon pensioen en uitkeringen en stond garant voor de uitzonderingspositie die oorlogsslachtoffers vanaf de jaren zeventig in de psychiatrische hulpverlening innamen.

Mijn familie en ik hebben daar NOOIT iets van gemerkt, en NOOIT enig voordeel, financieel of anderszins, van genoten. (Allemaal lastige mensen ook; allemaal hoogbegaafd, dat ook een héél aanmatigend iets is om te schrijven, in ons zo gelijkwaardige land. [11])

Mevrouw Mooij vervolgt:

De langdurige emotionele afhankelijkheid die daarvan het gevolg was, werd ook door Bastiaans zelf gekoesterd. Hij speelde de rol van verlosser met verve en liet geen gelegenheid onbenut zijn eigen onmisbaarheid voor het psychisch welzijn van zijn clientéle te benadrukken.

Integer moreel, en ook zo geheel passend voor een arts, nietwaar? Wel... zolang u maar begrijpt dat zulks niet gold voor mijn familie, die dan ook geen enkel voordeel hadden bij Bastiaans bestaan, opgang, carrière, bekendheid of status.

Ik overdrijf? Wie weet "omdat je vader immers in een kamp heeft gezeten?" Och lezer! Mevrouw Mooij vervolgt:

De kracht van dit verbond [tussen gemangelde aan de LSD gezette ex-gevangenen en hun ongestudeerde families, en prof.dr. Bastiaans, weinig verschillend van medische Messias, in eigen ogen - MM]  kwam het duidelijkst naar voren toen Bastiaans' emeritaat naderde en het einde van zijn werkzaamheden dreigde. Dankzij een intensieve lobby van zijn volgelingen, die er niet voor terugdeinsden 'tegenstanders' fysiek te bedreigen [12] en emotioneel te chanteren, werd zijn vertrek jarenlang uitgesteld, hoewel hij inmiddels in zijn universitaire omgeving onmogelijk was geworden en in de medische wereld volkomen geïsoleerd stond.

En dat laatste was geheel terecht, terwijl het toch tamelijk schandalig is dat niemand de man met kracht van argumenten tegensprak, bij mijn weten, in die "medische wereld", bijvoorbeeld, en wel omdat zijn theorie en praktijk zo evident in tegenspraak met de medische moraal en met echte wetenschap en behoorlijke methodologie waren. (Je hoefde écht geen intelligente zoon of kleinzoon van intelligente ex-KZ-gevangenen te zijn om dat in te zien! Het stònk wetenschappelijk en moreel.)

Mevrouw Mooij vervolgt, voor het geval u nog geen genoeg hebt:

De discussie over het voortbestaan van de methode-Bastiaans leidde uiteindelijk wel tot enkele kritische rapporten, terwijl de Inspectie die een kijkje nam in zijn behandelkamer geschrokkken konstateerde dat het er daar volkomen onverantwoord toeging.

Terwijl ze dat toch echt al in 1971 hadden kunnen en moeten weten en doen!

Mevrouw Mooij vervolgt:

Een poging de effectiviteit van de methode-Bastiaans dan toch te onderzoeken, liep uit op een fiasco. In de aangeleverde patiëntendossiers ontbraken bruikbare gegevens. Voor Bastiaans' tanende reputatie betekende dit de nekslag. LSD mocht hij voortaan niet meer gebruiken.

Terwijl dit toch evident en vanaf het begin medische charlatanerie was, zonder enige behoorlijke feitelijke of theoretische onderbouwing!

En mevrouw Mooij eindigt zo, wel passend, maar niet vrolijker stemmend:

De laatste bladzijden van De oorlog van Bastiaans zijn pijnlijke lectuur. Enning beschrijft daarop hoe Bastiaans werd voortgedreven door een werkelijk onstuitbare behandeldrift. Zelfs nadat bij hem alzheimer was geconstateerd, ging hij thuis en in hotelkamers door met de toediening van pentothal en andere middelen. Totdat in 1994 - Bastiaans was toen 77 - een drugsverslaafde vrouw de behandeling niet overleefde.

3. Summa

Zo ziet u maar weer eens dat ik wel vaker gelijk heb, en dat ik mij verheug dat ik mijn vader (en moeder, en broer) tegen deze gruwelijke charlatan heb weten te beschermen.

En overigens vind ik dit verhaal weer tekenend voor Nederland:

Waar immers werden verzetshelden vol LSD en Penthotal gegoten en voor de camera's van oorlogscollaborateurs gezet, ter leniging van de behoefte aan roem en geld van een medische charlatan en een nazi-collaborateur, en ten koste van wie weet hoeveel mensen?

Dat soort dingen gebeurt bij mijn weten alleen - altijd met pretentie van de allerbeste bedoelingen - in Nederland.

Waarin een klein land groot kan zijn!


P.S. Maar wellicht begrijpt u ook dat dit stukje - het water is toch allang onder de brug door, en alle daadwerkelijk betrokkenen zijn dood - mij wel enige deugd doet. Ik ben dan wel arm en krijg geen hulp ondanks erkende invaliditeit, ongetwijfeld vanwege "uw uitgesproken gedachten", over de bestuurders van Amsterdam en van de UvA, maar ik heb tenminste goede hersens en ben niet bang die te gebruiken.

P.P.S. Omdat ik nog steeds moe bent moet u tot morgen wachten, vrees ik, voor meer links in dit stuk, dat overigens duidelijk genoeg is en - mag ik de eventueel ontevreden lezer daarop wijzen - geschreven is door een échte kenner, en niet door een medische charlatan, een collaborerend Kamerlid, of een nazi-collaborateur. (En ook heb ik zelf geen enkel financieel voordeel bij mijn meningen, ook al zo geheel anders dan de meeste psychologen en medicijnmannen en -vrouwen die zich de afgelopen 40 jaar over dit onderwerp uitlieten.)

[1] Ook al geen keus, lezer! Laat ik het maar zo zeggen voor wie het niet begrijpt: Ik ben geen Übertokkie en wil het niet zijn of worden. Dat schijnt niet erg gebruikelijk, maar er zijn er meer die er last van hebben of hadden, zoals Hazlitt.

[2] Sachsenhausen was een Duits concentratiekamp, niet ver van Berlijn, en was een opleidingskamp voor de SS.

[3] Oudkerk legde zich toe als wethouder op verwend worden door junkiehoeren onder het genot van wit neuspoeder, al ontkent hij dat laatste; Cohen werd kennelijk burgemeester van Amsterdam dankzij een vreemdelingen-wet die hij zéker nooit zo geschreven zou hebben indien deze toepasbaar was geweest op de families Cohen, Oudkerk, Van Thijn of Asscher, maar onder welke door Rita Verdonk geassisteerd door Ayaan de Integere, met voortdurend stil spel van Job Cohen, monkelend en wel, vele tientallen politieke vluchtelingen naar hun beulen te Syrië etc. werden geretourneerd.

De genoemde heren zien dit allemaal anders, maar ik denk dat u er veilig gif op kunt nemen dat ze hun standpunten alleen gedwongen zullen toelichten op mijn site, in volle vrijheid te schrijven wat ze willen, maar wel met mijn commentaar.

Overigens zien ze me effectief het liefste dood, en hebben daar, althans in de personen van Van Thijn, Oudkerk en Cohen, twintig tot tien jaar moeite voor gedaan, naar mijn gevoelen op buitengewoon schunnige laffe en immorele wijze, maar ja: Ik BEN betrokken partij - net als zij, en het verschil is dat zij er veel beter van kunnen leven en rondkomen dan ik, al zijn Oudkerk en Cohen naar mijn beste weten allebei nazaat van één van Amsterdams smerigste collaborateurs met de nazis, en al is Van Thijn, volgens mij, die psycholoog is, en dat al zo'n dertig jaar geleden dacht, vanwege hoe de man spreekt en zich gedraagt, gestoord is, kennelijk vanwege zijn door het concentratiekamp gestoorde moeder, en zijn daardoor ellendige opvoeding.

En u kunt er overigens heel veilig vanuit gaan dat genoemde heren een financieel veel rijker en kwa gevoelens ook zeer veel prettiger leven dan ik hebben geleid, en in mijn ogen menselijkerwijs, dus intellectueel en moreel feitelijk geen knip voor de neus waard zijn - en als ze dat intellectueel wel zouden zijn, des te beschamender en smeriger hun optreden is, trouwens niet alleen tegen mij. (Maar in het geval Van Thijn: Gümüs-affaire, onderduik-affaire, verwijdering UvA, affaire W.F. Hermans; inzake Oudkerk: sm-erige hoerenloperij en coke-snuiverij, "kutmarokkanen"; inzake Cohen: metrofraude, drugswanbeleid.)

[4] Letterkundige noot: "Flippers" was de toen geldende term voor mensen die problemen hadden met een trip, die konden variëren van ongemakkelijkheid, angst, of verwarring tot psychose; en "een trip" was de toen geldende term voor de belevenis die men had vanwege het slikken van LSD of mescaline, die allebei aanleiding kunnen geven tot grootse gevoelens, schijnbaar grootse belevenissen of inzichten, en diepe esthetische ervaringen, maar ook tot problemen van diverse soorten. (Zie: Drugs)

[5] Eén van de verschillen tussen mijn vader en Joop T., het onderwerp van Van Gasteren's films, is dat mijn vader een waarachtige communistische verzetsman was, en dat Joop T. geen communist was en gearresteerd was vanwege onderduiken om gedwongen tewerkstelling te voorkomen, voorzover ik me herinner, en ook veel later dan mijn vader en grootvader, terwijl mijn vader niet gebroken was door het KZ - zoals ze dat noemden: "Ka Zet", van "Konzentrationslager" - en Joop T. wel, en dat mijn vader een trotse man was, die zichzelf ook niets te verwijten had over zijn rol in de oorlog. (Ik bedoel niet dat Joop T. dat wel had, maar dat de meeste Nederlanders van mijn ouders' generatie dat in feite zouden hebben moeten doen, want de meesten waren weinig beter dan collaborateurs geweest - met de ergerlijke eigenschap na de oorlog "in Het Verzet" gezeten te hebben, naar eigen zeggen. En ikzelf vermoed dat dit één van de hoofdredenen was dat mijn ouders, die intelligente mensen waren, communisten bleven na de oorlog: De overmaat aan hondsbrutaal liegende Neerlandse collaborateurs - en zie ook gisteren.)

[6] Bastiaans was psychiater, overigens in mijn ogen toen al - ik las Freud op mijn 16e of 17e en vond het rateldolle oneerlijke kul, en nog steeds - geen respectabel beroep, al zullen er integere psychiaters zijn, ook met onzinnige ideeën. Maar Bastiaans was m.i. niet en nooit integer, omdat ik teveel wist van het effect van het toedienen van LSD en van de vrijwel totale onbekendheid van de onderliggende processen in het brein. Ik heb hem zelf dus altijd als charlatan beschouwd, ook omdat hij persoonlijk die indruk op me maakte: Véél teveel in zichzelf en de eigen publiciteit geïnteresseerd; veel te autoritair voor een behoorlijk psychiater of arts, die patiënten behandelt.

[7] Ik bedoel o.a.: Aan wie in Nederland prominent is, om welke reden dan ook, óók wanneer het evident liegende en corrupte politici zijn, wordt véél meer geloof gehecht, door het Neerlands publiek en de ó zo integere Neerlandse journalisten,  dan aan anderen, zoals ik, terwijl ik toch bewijsbaar gelijk heb over tal van zaken waar velen - van de PvdA, maar niet alleen daarvan - dekadenlang heel welbewust heel systematisch over logen en bedrogen, tot schade van zeer velen, en tot opgang, status, macht en rijkdom van henzelf.

[8] Enthousiast toegejuichd door de Tweede Kamer der Staten-Generaal: Laat uw verzetshelden volgieten met tripmiddelen door een vervette autoritaire geaffecteerde dr. Sickbock! Het zijn immers uw ouders niet, nietwaar, want die zaten niet écht in het verzet, is 't niet?! (Och God, daar word ik zomaar enigszins bitter over Kamerleden! Alsof die de plicht hebben eerlijk of competent te zijn, in de Nederlandse praktijk!)

[9] A.k.a. waarheidsserum.

[10] Zoals ik eerder in dit stuk schreef werden mijn ouders afgescheept met een schunnig bedragje als pensioen, i.t.t. veel anderen die in het verzet zaten, of dat valselijk claimden, en dat vrijwel zeker omdat mijn ouders communisten waren, en wellicht omdat mijn vader, net als ik, verkoos niet te liegen over zaken, behalve tegen de SS e.d.

[11] Mijn vader's IQ werd getest terwijl hij in Bastiaans' kliniek zat, en hij er geheel niet goed aan toe was. Het was toen 135, naar ik zo vrij ben aan te nemen hoger dan dat van Bastiaans zelf, die ik niet hoog aansla, en dat niet alleen moreel, gewoon omdat zijn quasi-wetenschappelijke praatjes niet alleen immoreel maar ook dom waren.

[12] Voor de volledigheid, en om de mogelijke indruk te vermijden: TGOs van diverse soorten en het verhaal van mijn vader zijn vaak neergeladen van mijn site, en ik heb er mail over gehad, maar ik ben zelf nooit bedreigd in dit verband, en ook nooit expliciet tegengesproken.

Ik heb me ook sinds 1971 nooit anders uitgelaten over Bastiaans dan ik hier en eerder deed op mijn site, maar heb er ook nooit over gepubliceerd tot 2005, eenvoudig omdat ik dat toch voor zinloos hield. (Ik heb het er wel met enkelingen over gehad, waaronder Theo van Gogh, die meer wist van Van Gasteren's geheel niet deugende oorlogsverleden dan ik, maar u moet overigens begrijpen dat ik van veel interessanter zaken weet, en niet geïnteresseerd ben de meerderheid van de Nederlanders te pogen te genezen van hun wanbegrippen, want dat gaat ook boven mijn macht, net als die van Friedrich Schiller: "Gegen die Dummheit kämpfen selbst die Götter vergebens", dus zeker Friedrich en ik.)

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail