Nederlog        

   6 april 2009

 

ME, vlinders en site

 

Ja, 't is een allegaartje in de titel, maar dat komt zo:

Ik ben honds- en hondsmoe met pijn in armen en benen, want ik heb ME, en gisteren was mijn in het buitenland wonende broer in Amsterdam, die net als ik een groot liefhebber van Artis is, en een veel groter kenner daarvan dan ik (want hij had ooit een jaarkaart en kwam er heel vaak), die deze toch best heel leuke dierentuin ook alweer in geen twintig jaar gezien had, zodat u hem en mij gisterenmiddag in Artis had kunnen treffen.

Dat was érg leuk maar érg vermoeiend, en vandaar ook die vlinders, want de vlindertuin in Artis had vele zeer mooie zeer grote vlinders (bijna een handbreedte groot) in de rondte fladderen - sommige lijken zelfs licht te geven, en misschien is dat ook wel zo, als het geen fluorescentie is - die mij, in hun bijzondere schoonheid, weer eens deden denken aan Karel Appel, want dat doe ik wel vaker in dit en dergelijk verband.

Ik ben u even kwijt? Ah, ja - sorry: ik ben moe en het zit 'm hierin:

Als kind probeerden de leraren in het lager onderwijs, en ook later op de HBS, mij wijs te maken dat Moderne Kunst "wérrrrkelijk prrrrráááchtig" was, en dat een blok steen op een pilaar met daaronder 'Skulptuur - B" of "Hymne II" een zeer diepe gedachte uitdrukte, en dat wie poppetjes uit krantenpapier scheurde - zei de jonkheer die het Stedelijk Museum leidde, en die man had er nu eens écht voor geleerd én was jonkheer, dus dan wàs het ook zo - even goed kunst maakte als Picasso of Rembrandt, en de volwassenen mochten in dit verband heel graag Karel Appel (Onze Grote Nederlandse Schilder) noemen tegen de kinderklasjes, en deden dat waarschijnlijk - denk ik achteraf - omdat Appel het in primitieve kleuren deed, en zelfs heel kleine kinderen het evident minstens zo goed als hij konden.

Ik vond er helemaal NIETS aan - en bewonderde Albrecht Dürer en Rogier van der Weyden en Pieter Breughel en Jeroen Bosch, mij bekend uit Openbaar Kunstbezit waar mijn ouders op geabonneerd waren, en uit een boek vol schitterende gravures van Dürer dat zij hadden: Die mensen konden nog eens tekenen en schilderen! (*)

En als het dan echt om "mooi" ging, vond ik als kind, dan moest je naar de natuur kijken en naar dieren, zoals bijvoorbeeld vlinders of vogels. (Natura artis magistra.)

U begreep vast al wel dat ik dat eigenlijk nog steeds vind, al voegde de puberteit een dimensie toe.

Mijn broer heeft ook mijn huis geïnspecteerd, omdat ik voor vandaag een arts hier heb laten komen om te bestendigen dat ik wat hulp krijg, na maar liefst 31 jaar, en zodat ook mijn broer dan feitelijk weet waar ik het eigenlijk over heb,  en ik heb me vervolgens uitgeput te bed geworpen om bij te komen.

Vandaag heb ik de arts ontvangen en daar een zinnig gesprek mee gehad, zoals dat heet, al ligt de toekomst in de hand van de brutale duivel die bureaucratie heet en het aarzelend en vaak bangig godheidje dat menselijke goede wil genoemd wordt, maar ook dit is of levert wellicht enige vooruitgang.

En ik ben nu weer uitgeput, dus u krijgt vandaag een heel kort stukje met alleen nog de mededelingen dat (i) ik de Index ME in Amsterdam - 2009 uitgebreid heb t/m 5 april en dat (ii) de De ME-Petitie van de Stichting Erken-ME ook weer het een en ander aan schrijnende informatie en volledig begrijpelijke woede en verontwaardiging van ànderen met ME biedt.

Ik bedoel: ik ben écht de enige niet met ME die zijn wettelijke rechten niet krijgt in Nederland, want er zijn vele duizenden zo, als het er niet nog meer zijn die dat ook overkomt, alleen al in Nederland, en die zelf allemaal helemaal niets gedaan hebben om enige burgemeester, wethouder, universitair bestuurder of bureaucraat te mishagen, en die kennelijk voor keuringsartsen verschijnen ...

"En waerom zou De Nederlandse Gemeenschap iets voor u doen?" (**)
 (Keuringsarts J. Stomp, GGD Amsterdam, negentiger jaren twintigste eeuw)

... die evenveel gevoel en veel minder capaciteit dan een Intel-processor hebben, als ze het natuuurlijk niet heerlijk vinden macht uit te oefenen, en die bovendien tegenwoordig op rato-basis werken: Zoveel percent MOET goedgekeurd; een veel kleiner percentage MAG afgekeurd want aldus hebben de opperbureaucraten van de UWV - vermoedelijk persoonlijk, ook naar hun eigen inschatting, minstens 500.000 euro per jaar waard - voor u en de rest van Nederland, mits geen partijvriend of collega, beslist.

Wel... ik ben al in 1984 door de keuringsarts van de GGD voor "fraudeur" uitgemaakt, die "te lui was om te werken", en "met een vader die gek is" (jawel!); heb daarna geprobeerd daar tegen te protesteren en arriveerde bij mijn eerste contingent evident sadistische klachtafhandelaars, en achteraf spijt het mij dus eigenlijk zeer dat ik zijn ballen niet gelijk maar tussen zijn oren getrapt heb, en me daarna daarvoor verantwoord.

Persoonlijk raad ik u dat overigens ernstig àf om te doen, maar na de 25 jaar die ik sindsdien meegemaakt heb, inclusief alle pijn en discriminatie, vind ikzelf dat  - "met ùw talenten", en met mijn achtergrond en redeneertalent - ik mij vaak veel te redelijk opgesteld heb tegen wat welbeschouwd heel vaak doodordinaire schoftjes waren, minstens, wetende dat ze toch niet te raken waren op enige andere manier.

En u mag ook meewegen dat ik in 1984 ook al ziek was, maar er zeer veel minder beroerd aan toe was dan ik nu ben, alles mede dankzij keuringsartsen van de Amsterdamse gemeentelijke GGD, en dus ook dankzij de medische oplichter prof.dr. René Coutinho, aldaar directeur, die zo volledig boven wet, moraal, fatsoen of medische aansprakelijkheid staat dat hij de brief van prof.dr. Molenaar uit 2002 zelf niet eens beantwoordde: hij staat boven alle fatsoen, redelijkheid of medische integriteit of behoorlijkheid. (***)

Wat hééft Amsterdam immers aan evident briljante zonen en kleinzonen van waarachtige Amsterdamse verzetshelden, nietwaar, met de burgemeesters en wethouders die het sinds dekaden heeft?


P.S. Antwoord: helemaal niets, leerde ik van de Amsterdamse DWI: Ik kóst Onze Gemeenschap alleen maar hánden en hánden vol geld! Ook ben ik ben niet geïntegreerd in Onze Nederlandse Samenleving, als invalide en zieke, volgens deze bureaucraten! En natuurlijk ben ik alleen maar heel érg lastig voor de machtige bestuurders die mij al 20 jaar bij voorkeur dood zien, en alles nalieten wat ze konden om maar te bestendigen dat dit gebeurde, wetende van mijn ziekte, mijn mijn ervaringen, mijn meningen, mijn site en mijn redeneer- en taal-vermogens.

Heren en dames ook: Ik wil daarom (slechts) 2 jaarsalarissen van Jeroen van der Veer van jullie, want ik wil helemaal niet tussen debiel neder-tuig geïntegreerd worden! Dank jullie  hartelijk! Ik heb mjn lesje geleerd over Onze Autochtone Bureaucratische Volksgenoten!

Maar goed... kenners van mijn proza weten dit, en kunnen er ook niets aan doen, en inderdaad: Niet iedereen is dom en niet iedereen is slecht - het is "alleen maar" dat bestuurs-functies en de bureaucratische aanstellingen werken op deze menselijk-al-te-menselijke types zoals de geur van menselijk bloed op een 3 weken hongerende vampier - en ook zij mogen elkaar controleren zoals bankiers elkaar controleerden, in goed, gelijkwaardig, collegiaal, loyaal vertrouwen ook.

Ach ja.


(*)  Ja, inderdaad: 16e eeuw, veel minder 17e eeuw. Ik weet niet waar het aan ligt, en de muziek uit die tijd bevalt me ook zeer, en idem.

(**) Als éérste vraag bij ontvangst aan mij gesteld, op denigrerende toon gebracht.

(***) Meneer kan tegenwoordig ook geen inentingscampagnes (baarmoederhals-kanker) behoorlijk inrichten en mag al vele jaren heroïne aan junken verstrekken, als zeer bijzonder te vertrouwen Amsterdams personage, en glorieerde in 2002 in een persoonlijk secretaresse - blond en del-vormig, om haar wezenskenmerken eens Husserliaans te schetsen, met een mannelijk oog - die Charlotte Bruinsma heette, en die ik - vriendelijk, beleefd - gevraagd heb of ik mocht zeggen dat zij de zuster van Klaas Bruinsma is, en dat mócht ik zeggen van haar. Dan weet u dat óók: "Ja, dat mag u zeggen."

Of ze het is - afgezien van brutaal-secretarieel-onbeschoft als een corps-gleuf, zoals trouwens kennelijk iedere welafgerichte directiesecretaresse - weet ik niet, maar in Amsterdam is het enige dat me nog verbazen kan een integere bureaucraat of bestuurder - en ik heb er in al die 31 jaren al wel 2 of 3 getroffen, in gemeentelijke dienst, waarvan 2 dames die portierden voor de Bijstand (heette het toen nog) en dat heel behoorlijk deden (en waarmee ik dus helemaal nooit enige moeilijkheid had: odi profanum vulgus et arceo, maar bijna altijd beleefd en vriendelijk).

Het kàn dus wel, logisch én empirisch gesproken maar is in de orde van 3 op de tienduizend (persoonlijk, telefonisch, bij implicatie als bovengestelde collega die collega's dekt tot de dood erop volgt, etc.) in de gemeente Amsterdam, in mijn ervaring, gedurende 31 jaar.

Ook heeft het me het een en ander over de menselijke achtergronden van de holocaust geleerd, maar dat is voor een andere keer.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail