Nederlog        

 

   3 april 2009

 

"De tragiek van hoogbegaafden" + M.E.

 

Aangezien ik het zelf ben; omdat iemand er naar bleek te zoeken op mijn site; omdat ik er wel eens over schrijf; en omdat men het thema wel eens aangesneden heeft in mail aan mij, even iets over het onderwerp dat het eerste deel van mijn titel weergeeft.

Wel lezer: Er is welbeschouwd niets tragisch aan hoogbegaafdheid - het is een voorrecht, zoals een mooi of supergezond lichaam een voorrecht is.

Het voornaamste probleem met intellectuele begaafdheid is dat je sneller van begrip bent in veel zaken dan anderen, dat wel eens tot moeilijkheden leidt, ofwel omdat je aanneemt dat anderen dingen zo zien als jij, terwijl dat helemaal niet zo is, ofwel omdat anderen vinden dat je wat gelijkwaardiger zou moeten zijn, maar daar wen je snel genoeg aan, en kan je ook makkelijk mee leren omgaan (afgezien van neuroses en problemen, maar dat geldt voor iedereen).

En in mijn specifieke geval ligt het tragische niet aan mijn intellectuele begaafdheid maar aan het feit dat ik een werkelijke ziekte heb - ME, Myalgische Encephalomyelitis - die eerst jarenlang niet erkend en niet onderkend werd, en wel ontkend, en waar ik in Nederland sindsdien geen enkele hulp bij krijg.

Dat laatste ligt voor een deel aan mij (vinden de bestuurders en bureaucraten die mij tegenwerken), vanwege mijn "uitgesproken gedachten" aan en over de UvA en over de Gemeente Amsterdam, omdat ik de in Nederland zeer zeldzame moed had de waarheid te spreken terwijl dat niet rijmde met mijn eigenbelang, maar geldt ook nog steeds voor veel andere Nederlanders met ME, die u ongetwijfeld ook veel over bureaucratisch sadisme kunnen vertellen, maar zich dat niet kunnen of durven te veroorloven in het publiek, wat ik heel goed kan begrijpen, zeker als je toch al ME hebt, gezien wat voor menselijke monsters ik de afgelopen 31 jaar aan bureaucraten heb getroffen in Nederland. (Er zijn uitzonderingen, maar voor de overgrote meerderheid is macht zonder verantwoordelijkheid iets dat ze geestelijk en persoonlijk doet ontsporen, al hebben ze dat zelf zelden goed door.)

Dan de zogeheten tragiek uit mijn titel, omdat ik ook daar mee te maken heb gehad:

Wie kind en erg slim is, en geen rijke hoogopgeleide ouders heeft, heeft een risico op problemen op school, en kan gepest worden omdat hij of zij wat anders is dan de rest.

Dat is niet leuk, en wel heel menselijk, en wie erg slim is heeft het in beginsel in zich zichzelf om zich daarover heen te leren zetten, en het vooruitzicht het later behoorlijk ver te kunnen brengen met wat eigen inzet, en het voorrecht bovendien vaak genoeg voldoende aan zichzelf te hebben om zich te amuseren of dingen van waarde te kunnen doen.

Ikzelf heb hoge intelligentie dus nooit als iets tragisch opgevat (mooie vrouwen die klagen over hun uiterlijk zijn ook niet erg geloofwaardig, trouwens) en kan u verzekeren dat het mij al heel lang goed doet dat ik - Hosannah! Hosannah! - niet zo dom ben als een bureaucraat of een politicus, al weet ik dat niemand in dit soort eigenschappen zelf ook maar iets te zeggen had.

En het enige tragische dat ik overigens zie in dit verband - en dit is wel reëel en ook van belang voor anderen - is dat mensen die werkelijk wat voorstellen in Nederland al dekaden actief gediscrimineerd worden door de in Neerland zo woest enthousiast beoefende volkssport van nationale nivellering, en het nationale Nederlandse normatieve kader van "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg".

Dit is des te schrijnender omdat het nog steeds gebeurt met - bijvoorbeeld - eersteklas Nederlandse natuurkundigen, bijvoorbeeld in de media, terwijl het nooit gebeurt met Neerlandse sport- of media-idolen, zoals de GoJoFro's of Inge de Bruyns of andere afgoden van de Neerlandse volksmassa's, die een mens heel eerlijk veel kan toeschrijven, maar geen goed verstand.

Maar ook dan, lezer: Echt veel genoten heb ikzelf niet in mijn leven, vergeleken met mijn tijd- en volks-genoten, die daar dekadenlang meer aan hebben kunnen doen dan vrijwel enig volk waar en wanneer ook (*), en die tóch nog in grote massa's met zure verongelijkte of verontwaardigd kijkende koppen op straat lopen, maar over mijn hersens heb ik niet te klagen en het vermaak dat ik wèl vond dank ik voornamelijk daaraan.

Kortom: Als u weet of meent dat u erg slim bent, dan hebt u een voorrecht dat anderen missen, en heeft u de kansen om meer van uw leven te maken dan de doorsnee om u heen. En het enige wat daar eventueel tragisch aan is, is het misbruik dat u er zelf van maakt, namelijk door wat u aan extra's kreeg niet te gebruiken of alleen te gebruiken om maatschappelijk beter af te zijn dan anderen.


P.S. Voor wie het interesseert (ikzelf onderschreef e.e.a. gisteren, op uitnodiging): Er is een petitie over ME, die u kunt ondertekenen.

Eén reden waarom u dat zou kunnen willen doen is dat er véél mensen zijn in Nederland die wel ziek zijn met ME en toch oplopen tegen dezelfde soorten bureaucratische en keurings-ellende als ik deed, en die niet het geluk of de tragiek van mijn persoonlijke afwijkingen hebben, in grote meerderheid, en dus een groot risico lopen bureaucratisch gemold, gemangeld, of de dood ingedreven te worden - en nee: Ik overdrijf hier niets, en spreek niet van of voor mezelf, want dat kan ik heel redelijk via mijn site.

En overigens had ik ongetwijfeld "carrière gemaakt", is het niet in Nederland dan wel ergens anders, als ik gezond was geweest, en had ik heel waarschijnlijk "carrière gemaakt", zelfs in Nederland, als ik gewoon mijn menselijke en burgerlijke rechten had gehad, omdat het aan de UvA ook heel duidelijk was dat ik een stuk begaafder was dan de grote meerderheid. Hetwelk niet rijmde met de heersende vooroordelen over wat een oppassend Neerlander moreel past, in alle gelijkwaardigheid, noch met het soort Vragen dat ik beliefde te stellen, al had ik groot gelijk, en kon ieder werkelijk intelligent en beschaafd mens dat vrijwel direct begrijpen.

Ook begrijpt u ongetwijfeld dat in het moderne Neerland en in en rond Amsterdam of Groningen filosofische zwaargewichten als prof.dr. Paul Scheffer en prof.dr. René Boomkens de aangeboren eigenschappen hebben om het maatschappelijk véél verder te brengen dan ik. De voornaamste reden dat ikzelf daar niet érg gelukkig van word is dat ik de gezondheid mis te emigreren.

(*) Hoewel... Jerome Carcopino telt in "Daily Life in Ancient Rome"

"at the time of Claudius the Roman calendar contained 159 days expressly marked as holidays, of which 93 were given to games at public expense" (p. 226)

hetgeen dus neerkomt op 5 maanden vakantie met circencis per jaar, maar u begrijpt dat het moderne managements-bonussen-regime op dergelijke genietingen voor de massa's van het gewone volk niet is toegesneden.

U vindt aanzienlijk meer over de vakanties en genietingen van de Romeinen in het genoemde fraaie en leerzame boekwerk, dat ik in 2006 kort besprak onder de laatste link.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail