Nederlog        

 

   22 maart 2009

 

Lente en boeken: The Book Exchange

 

Als u denkt dat ik voortdurend somber of boos in armoede pijn en moeheid lijd - kán zijn, voor wie weinig van me las - dan heeft u het soms mis, want ik ben lang niet altijd somber of boos.

Vandaag bijvoorbeeld was het lente in Amsterdam, niet alleen volgens de kalender, maar ook volgens het weer en wie er verder in Amsterdam was, en die waren dan ook kennelijk bijna allemaal op straat.

Het is vast een zoogdierlijke impuls, want ik ken het ook uit Noorwegen, waar de omslag veel radikaler is, en het zou wel eens aardig zijn iets Bert Haanstra-achtigs erover te zien, voor de moderniteit opgefraaid met beelden van Google Earth die menselijk lente-zwermgedrag tonen.

En ook ik bevond dus dat het lente was, hees mij in mijn Echte Managers-kleren - ik heb een zeer fraai afkledend krijtstreeppak, al draag ik dat niet vaak, en al heb ik het vooral om me probleemloos tussen managers te kunnen begeven (*) - kocht een overstapje op de tram, en baande me hedenmiddag dus alras, twee meter lang inclusief krullen, door krioelende massa's mensen op de Dam heen, zodat ik ook nog eens de Bijenkorf, het Nationale Monument en het Koninklijk Paleis heb kunnen zien, voordat deze de weg van het Keulse stadsarchief zijn gegaan.

Mijn doel was de beste boekhandel van Amsterdam, die u nu onmiddellijk - als u weet wat goed voor u is, tenminste, en als u wel eens in Amsterdam bent en van boeken houdt - in uw agenda, i-phone, computer én laptop op moet slaan, te weten The Book Exchange op de Kloveniersburgwal 58, dat een mij zeer verheugende instelling is die ik nu al 31 jaar geregeld bezoek, ook met voortdurende vreugde, instemming en welbevinden, en waardoor ik zeer veel meer heb geleerd dan in al mijn jaren aan de UvA.

Het is namelijk een tweedehands boekwinkel, maar van de allereerste kwaliteit, dus met een bijzonder goede collectie, niet alleen Engelse maar ook Nederlandse, Franse en Duitse boeken, keurig netjes op alfabet en soort gehouden, bijzonder schappelijk geprijst, en met boeken over meer onderwerpen dan zélfs mij interesseren.

Ook verheugen ze zich er in intelligente en beschaafde eigenaars en personeel, en in diverse vloeren vol met vele duizenden prachtige boeken, die tesamen een véél betere collectie en aanbod vormen dan Scheltema (die zo gek zijn geworden onder recent management dat ze zich "Selexyz" zijn gaan noemen) of Polak hebben, die het toch vooral van de moderne, hooggeprijsde, overwegend waardeloze literatuur moeten hebben, terwijl u bij The Book Exchange boeken uit alle tijden over alle onderwerpen kunt vinden, met een vrijwel onfeilbaar oog gekozen door de eigenaars uit oceanen trivia en ellende, want die zijn er ook in boekvorm (zoals u wellicht de afgelopen boekenweek weer eens zelf hebt kunnen bevinden, inzake moderne Nederliteratuur...), en een goede boekhandel is o.a. daarom goed omdat het de troep er voor u uitfiltert en u er niet mee lastig valt.

Kortom... ikzelf zou dus in Amsterdam en in Nederland eigenlijk geen - of nauwelijks - beter adres weten dan dat van The Book Exchange om mij heen te willen begeven, en kan ook u dat van ganser harte aanraden, zowel voor uw eigen belang, genot, lering en vermaak, als omdat alles van waarde weerloos is - en de eigenaar en zijn personeel zichzelf overeind moeten proberen te houden in het centrum van Amsterdam, en zeer schappelijke prijzen vragen voor al het bijzonder fraais dat ze aanbieden, waarvan ze echter weer vele penningen af moeten dragen aan de Amsterdamse en overige hebzuchtige beschavingsloze belastinggaarders. (**)

Zoals ik zei: Ikzelf kom er al 31 jaar en heb er zeer veel meer aan te danken en via geleerd dan alles wat mij via universiteiten deelachtig werd (dat toch vooral neerkomt op: hoe acteer ik dat ik een intellectueel zou zijn met een UvA-IQ (*)), en ook deze keer had mijn reis erheen succes, want ik kwam terug met Simon Sebag Montefiore's "Stalin", dus de voorganger van "Young Stalin", dat ik onlangs hier recenseerde, waar het de tijd van ontstaan van het boek betreft, en de opvolger in Stalin's biografisch verhaal; met een recente uitgave van Hazlitt' "On the Pleasure of Hating", dat ik niet zo lang geleden citeerde in Nederlog, en dat het fraaie aldus genoemde essay bevat en nog vijf andere, waarvan ik er twee nog niet ken, alles smaakvol uitgegeven in een nieuwe reeks "Penguin Books - Great Ideas", en allemaal, met nog een paar boeken van Schama erbij, zeer schappelijk geprijsd, want Montefiore kostte me 8 euro en Hazlitt 3 euro 50, en vooral waar het de laatste betreft zeg ik zonder enig blozen of aarzeling "I defy you to find anything better in Holland for that price!".

Kortom... een voor mij geslaagde strooptocht naar nieuw leesgenot, behalve dat ik na zoiets, dat ik met de tram deed, een paar uur in bed - dus op mijn matras (***) -bij moet komen van de inspanning.

Ondertussen heb ik dus weer iets leesbaars leerzaams; hebt u één voor waarachtige boekenliefhebbers onschatbare tip; en hebben u en ik het vooruitzicht op een bespreking van "Stalin" in Nederlog.

Maar dat komt later, als ik het uit heb.


P.S. Dit is een stukje dat ik schreef na bovenbeschreven verre tocht, dat ik nu herhaaldelijk gecorrigeerd heb, vanwege ME-moeheid.

Maar ja, de boeken zijn fraai, The Book Exchange is fraai, en - zegt u niet dat ik niet weet te prijzen - William Hazlitt is een groot schrijver en denker, en all in all één van de zinnigst oordelende en fraaist schrijvende mensen waar ik weet van heb, en ook iemand die tot nu toe, en sinds zijn dood in 1830, bij lange na, ook in Engeland niet, geschat is naar zijn werkelijke waarde, wellicht omdat hij ook bij gelegenheid  bijzonder scherp formuleerde; alleen om waarheid gaf - "I never gave myself the lie" -; in zeer veel dingen radikaal was; alleen werkelijk begrepen kan worden door intelligente zelfstandig denkende mensen, en daarbij De Prins der Polemisten was, en dat niet in Nederland maar in Engeland.

Ik kan hem overigens alleen eerlijk vergelijken met Montaigne. Zijn werk is ooit voor een groot deel heel goed uitgegeven in Everyman's Library.

(*) Of beter gezegd: Om niet als voetveeg behandeld te worden door hun personeel. Ik ben namelijk (ook) een geek as regards clothes, maar weet wel "hoe het hoort", al zult u mij alleen doodzien in een das, en dat dan niet met mijn instemming.

En het verschil in mijn behandeling en beschouwing wanneer ik mij als manager uitdos (van een orkest o.i.d., neem ik aan, voor wie mijn krullen, sportschoenen en katoenen shirt meerekent) of in spijkerbroek en shirt ga amuseert me zeer, ook al omdat ikzelf vooral discrimineer op basis van vaststelbare intelligentie en moraal. Wie mij dus als iets bijzonders beschouwt vanwege mijn kleren kan op mijn vriendelijk glimlachende verachting rekenen, al geef ik vrouwen makkelijk het voordeel van de twijfel, aangezien ik weet dat ik opval, en zelf graag kijk naar fraaie vrouwen.

Maar de meeste secretaresses en portiers van Amsterdamse bureaucratische bovenmensen zijn bebreind en gemotiveerd voor het stenen tijdperk, en het vermijdt dus veel problemen als ik uiterlijk en in taal van verzorgde hogere stand lijk. Vandaar dus - en zie mijn Over rollen onder Idee 1112 en Idee 1211 van Multatuli: Leerzaam. (En - ik ben nu eenmaal niet echt bescheiden, wel echt waarachtig - méér dan ik leerde in de hele studie psychologie.)

(**) "If I pay taxes, I buy civilization", schreef een Amerikaan van hoger stand lang geleden. Wie het was herinner ik me niet - Walter Lippmann misschien, die de moeite van het lezen waard is - maar hij vergat er drie woordjes bij te plakken, aan het eind "in a civilization".

(***) Dat moet namelijk in Amsterdam, waar ik eigenlijk niet mag bestaan van B&W, de UvA en de DWI, omdat ik de onaangename eigenschappen bezit de waarheid te spreken en intelligenter te zijn dan personeel of bestuur van genoemde instellingen, overigens alledrie instellingen die feitelijk iets als lenen beleend door de PvdA aan PvdA-baronnen, voor hun eigen welzijn, status, macht en opgang zijn.

Daarom mag iemand als ik in Amsterdam jaren met moord bedreigd worden door harddrugshandelaren van de burgemeester, terwijl de politie luid lachend toekijkt, en mag ik ook drie keer van de universiteit verwijderd worden vanwege de vragen die ik er stelde, en daarom hoeft iemand als mr. Chiel Tut-Tut mij geheel niet te woord te staan al weet hij dat mijn menselijke rechten systematisch en welbewust en jarenlang met voeten getreden zijn door zijn eigen collega's, hetzij vanwege hun persoonlijke perversies, hetzij vanwege hun collaboratie met harddrugsterroristen, hetzij vanwege hun zo loyale wet, moraal en (hoge) menselijkheid brekende zeer gewillige dienen van een burgemeesterlijke misdadiger en zijn mafiamaten-uitvoerders.

Voor meer zie ME in Amsterdam - en alles wat daarin staat is waar volgens B&W, want ze weigeren absoluut er iets tegenin te brengen, en wie zwijgt stemt toe.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail