Nederlog        

 

15 februari 2009

 

Korte nieuwspuntjes (politiek)

 

Het houdt geheel niet over met mijn gezondheid en ik beperk me vandaag tot drie nieuwspuntjes uit de NRC van gisteren.

1. Wilders
2. Buikhuisen
3. Kissinger en de kernwapens

1. Wilders

Er staan een stukje van Thomas Spijkerboer (hoogleraar emigratierecht UvA) en twee ingezonden brieven over het verbod aan Wilders Groot BrittaniŽ te betreden. Ik schreef daar eerder over en heb hier niet veel toe te voegen, maar ťťn lezersbrief, van R.J. Smits, trekt een terecht onderscheid waar het de inperking van eerder bestaande wettelijke vrijheden betreft, bijvoorbeeld "uit naam van de democratie" of om deze te behouden:

Het gaat niet om inperking van democratie, maar om inperking van de rechtsstaat. Bij democratie gaat het om de 'wil' van de meerderheid, en die meerderheid wil of accepteert juist vrijheidsinperkingen. Bij de rechtsstaat gaat het om de bescherming van het individu en minderheden tegen de staat of de meerderheid. Niet de democratie maar de rechtsstaat loopt gevaar.

Dit lijkt me juist, en is ook de plaats om de eerste alinea van Multatuli's idee 7 te citeren, dat de ratio en rechtvaardiging van democratie in de vorm van meeste-stemmen-gelden betreft:

Het beslissen by meerderheid van stemmen is 't recht van den sterkste in der minne. Het beduidt: Šls we vochten, zouden wy winnen...laat ons 't vechten overslaan.

En NRC-lezer Smits heeft - bij logische implicatie - geheel gelijk dat als 50% + 1 van Ons Trots Neerlands Volk democratisch zou besluiten - "laat ons 't vechten overslaan" - om campussen voor autochtonen en regeringstegenstanders (a.k.a. terroristen, in dat geval, uiteraard en zie mijn Verzetsstrijders als terroristen) dit daarmee nog geen verstandige of redelijke maatregel zou zijn.

En mijzelf - maar ik las Plato, Machiavelli en Mosca - komt een echte rechtsstaat als wenselijker voor dan een echte democratie, o.a. omdat ik niet zoveel vertrouwen heb in "'t recht van den sterkste in der minne".

2. Buikhuisen

Op dezelfde pagina staat een stukje van Hugo Brandt Corstius (a.k.a. Battus, Raoul Chapkis, Piet Grijs e.a.) over - de affaire rond professor - Buikhuisen.

Een en ander speelde lang geleden en wordt door de NRC-redactie in een bijgevoegd kadertje aldus toegelicht:

Wouter Buikhuisen (1933) was hoogleraar in de criminologie in Groningen en Leiden. Hij stelde eind jaren 70 biosociaal onderzoek voor naar de mogelijke criminele aanleg van jonge kinderen. Hiermee haalde hij zich de woede op de hals van velen, onder meer van Hugo Brandt Corstius, in Vrij Nederland een serie columns tegen Buikhuisen schreef. De felheid hiervan was ongekend. Buikhuisens onderzoeksplan zou tot het fascistoÔde ideeŽngebied behoren. In 1988 trad Buikhuisen terug en begon een antiekzaak in Wassenaar.

Het was inderdaad een hele affaire, en ikzelf vond indertijd al dat Grijs - zal ik maar zeggen - ongelijk had, om redenen die hij zelf heel goed moest kennen uit Popper of andere wetenschapsfilosofie waar hij zich jaren eerder op had beroemd ze gelezen en begrepen te hebben, wat waarschijnlijk ook zo is.

Maar ja, daaruit volgt dat Grijs Buikhuisen gewoon aan Buikhuisen's collegae had over moeten laten. Wat hem bewoog dat niet te doen weet ik niet, maar het waren malle tijden, vooral aan de universiteiten; wat Grijs schreef gold in linkse kringen als Politiek Correct; en misschien werd Grijs wel gedreven door heel andere zaken dan door enige op zichzelf niet illegitieme ongerustheid.

In ieder geval had Grijs ongelijk, en dat vooral vanwege de felheid - "fascistoÔde ideeŽngebied" - waar hij zich toe liet verleiden en vanwege de aangestipte wetenschapsfilosofische overwegingen die hij behoorde te kennen en waarschijnlijk ook kende, en in de NRC van afgelopen zaterdag schrijft hij daarover - na twintig jaar - een artikeltje getiteld 'Buikhuisen heeft toch gelijk', dat dit toegeeft, zij het in een ironische toonzetting.

3. Kissinger en de kernwapens

Alweer op dezelfde NRC-pagina staat een stukje van Juurd Eijsvoogel dat zo begint:

De nieuwe activist tegen kernwapens heeft grijze haren, politieke ervaring op het hoogste niveau en een visie voor de lange termijn. Met idealisten heeft hij nooit veel opgehad. En links is hij ook al niet. Maar hij laat van zich horen. En er wordt naar hem geluisterd.

Henry Kissinger is er zo een.
(..)
Maar hij is wťl een van de belangrijkste gezichten van een nieuwe anti-kernwapenbeweging, die de afgelopen twee jaar geleidelijk (en betrekkelijk geruisloos) heel wat aan politieke invloed heeft gewonnen.

Voor mij is het nieuws, en nieuws omkleed met nogal wat lagen ironie, maar Kissinger - ondertussen 85 - heeft natuurlijk wel gelijk: Kernwapens zijn bijzonder gevaarlijk en het is mogelijk en verstandig ze af te schaffen.

Er zijn meer van dergelijke radikale grijze hoofden van enige (eertijdse) eminentie die de kernwapens nu willen pogen af te schaffen: George Shultz (ooit minister van Buitenlandse Zaken van de VS), Helmut Schmidt (90, ooit Bondskanselier) en - wellicht alweer verbazend - Maxime Verhagen (nog niet eens grijs).

Hier is Kissinger in dit verband, uit een recente speech in MŁnchen:

Het fundamentele dilemma van het nucleaire tijdperk kennen we al sinds Hiroshima. Ieder gebruik van kernwapens veroorzaakt hoe dan ook een hoeveelheid slachtoffers en verwoesting die niet in verhouding staat tot de politieke doelen die ervan te verwachten zijn.

Dit klopt, maar veronderstelt natuurlijk wel een minimale rationaliteit in degenen die beslissen over het gebruik van bestaande middelen om bestaande doelen te bereiken.

Obama is het er mee eens en ik ook. Wat er van komt staat te bezien, en voor het moment heb ik dit vooral opgeschreven vanwege de huidige protagonisten van de anti-kernwapensbeweging (nog maar 30 jaar geleden typisch CPN en PSP-gedachtegoed) en Bredero's

"'t kan verkeren".

Alweer dialektiek der geschiedenis!

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail