Nederlog        

 

29 januari 2009

 

De ambtenaar als uitvreter en parasiet


 

 

Dit vervolgt De hulpverlener als zorguitvreter + 2 citaten en geeft trouwens ook twee citaten, en wel zometeen, bij wijze van inleidende verduidelijking over de homo bureaucraticus.

Mijn aanleiding is het nu tweede stuk in de NRC van vandaag dat het boven besproken eerste stuk vervolgt en dat als titel draagt "Graaien, grabbelen of je recht opeisen".

Bij wijze van inleiding, om de gedachten enigszins te bepalen:

Volgens mij bedacht ik de term "burofascisme" in April 1984. Hier is de aanleiding, zoals beschreven in mijn CV. De plaats van handeling is "de ontvangstruimte" van de Sociale Dienst Amsterdam.

1984    Moorddreiging Amsterdamse ambtenaren
  Het blijkt - als eerder, toen ik wegliep wegens de wachttijden - tjokvol te zitten met uitkeringsaanvragers, die breedweg en in termen van grootte in drie groepen uiteenvallen
  • de grootste groep van Marokkaanse en Surinaamse "gastarbeiders", heette het in 1984 wellicht nog
  • een middengroep van junken, gewoonlijk met honden, messen en spuiten bewapend, en spuitend waar je bij zat in de Sociale Dienst (waarschijnlijk om daarmee een uitkering te krijgen)
  • een kleine groep van vers afgestudeerde academici met grote verbazing en angst in de ogen, en ikzelf, als van de universiteit gejaagde invalide.

Een en ander wordt beheerd door twee gemeentelijke portiers, een grote dikke met blubberlippen, en een kleine kale met flaporen, beiden kennelijk vijftigers of langjarige jongere alcoholici, en beiden voorzien van een vet Amsterdams accent.

De heren houden niet van uitkeringsstrekkers, en helemaal niet van Marokkanen en Surinamers, en laten dit publiek weten ook, al valt het op dat ze alle junken - met honden en messen en spuiten - kruiperig behandelen.

Tegen Marokkanen gaat het als volgt

"Hé Agmet, of hoe juh ook mag heetuh, je mot wel juh naom infulluh as juh een uitkerinkie fammuh wil hebbuh. En je mot wel Neejdurlans kennuh sprekuh, want anders helpemuh juh nie. En met twee woorruh spreekuh, begreip juh wel? Of kejje muh niet furstaon?"

Ik zit daar 2 1/2 uur bij, met een gebroken teen, en groeiende irriratie. De rest van de aanwezigen doet alsof ze niets zien of horen en zwijgen, als ze niet lachen.

Na 2 1/2 uur sta ik op en protesteer ik beleefd bij de portiers dat ik van een dergelijke behandeling van anderen niet gediend ben, en een klacht over ze wil indienen, en bij wie ik dat moet doen.

Hier is hun antwoord:

"Fuiluh smeriguh homofieluh gepuhkop! Gore hufter! Smerige klootzak! Kom naor buituh sodattumuh juh kennuh furmoorduh en fursuipuh in de gracht."

Ik word zo boos dat ik ter plekke het woord "Burofascisme" uitvind én definieer voor de heren, wat tot drie a vier keer herhaling van beide van het zojuist geciteerde tot gevolg heeft; mijn naar buiten stappen op de gracht; en vijf minuten van hun verdere gescheld, vooral over mijn vermeende sexuele identiteit, lange haar, en de vermeende broodwinning van mijn moeder.

Als ik naar het gemeentehuis ga is het antwoord daar, namens B&W, dat ik niet het recht heb "burofascist" te zeggen tegen enige Amsterdamse ambtenaar; dat ik

"niets te maken heb met wat uw vader in de oorlog gedaan zou hebben",

en zij al helemáál niet; en dat ze weigeren op te treden tegen

"onze collegaas".

Ik denk dat ik geheel niet overdrijf als ik zeg dat ik sindsdien - dus nu voor het 25e jaar! - bij de ambtenaren van deze instantie geldt alsof ik een Untermensch ben.

Dit is ook één van de feiten die mij attendeerde op de collegialiteit van ambtenaren, hierboven gelinkt, en hier geciteerd:

Collega:(genus Neerlandicus(?)): Medemens werkzaam in dezelfde organisatie, gekenmerkt door de allerhoogste menselijke perfectie, intelligentie, integriteit, en moraal.

Een collega staat voor een collega altijd boven de wet, boven de moraal, boven alles wat enig niet-collega kan menen, omdat collegaas tot Ons behoren, en altijd menselijk perfect, en moreel en wettelijk schuldeloos en blaamloos zijn.

Wie een collega van een collega kritiseert, in het bijzonder als niet-collega, positioneert zich daarmee vanzelfsprekend als Untermensch, in de ogen van alle collegaas van de collega, die weten hoe hun brood besmeerd wordt, en riskeert zijn of haar leven, gezondheid of baan en pensioen.

Er is, in het menselijke, geen hoger, beter, voorbeeldiger, redelijker, rationeler, behoorlijker, integerder, intelligenter of geleerder medemens dan een collega, natuurlijk altijd behalve - respect moet er zijn! - de baas van de collega en diens bazen, volgens alle collegaas en hun bazen.

Wie Übermenschen wil leren kennen, in hun volle menselijke morele en intellectuele glorie, moet collega worden, en zal evenveel Übermenschen leren kennen als collegaas.

In Nederland is het sinds dekaden zo geregeld dat ieder collega van ieder ambtelijk collega, volgens de Nederlandse wet en de Hoge Raad, boven de wet staat, volgens het zogenaamde Pikmeer-arrest, dat wettelijk garandeert, in alle gelijkwaaardigheid en menselijkheid, dat geen enkele ambtenaar enige verantwoordelijkheid of aansprakelijkheid heeft, tenzij hij of zij zo dwaas geweest is een collega te kritiseren, waarna hij of zij vogelvrij is, natuurlijk - volgens collegaas - in zijn of haar eigen hoogste menselijke eigen belang.

Wie te horen krijgt, van een collega van een collega, dat "u kritisééért mijn collega" kan er zeker van zijn dat hij of zij effectief z'n doodsvonnis heeft getekend, dat alleen niet tot uitvoer wordt gebracht vanwege mogelijk bijkomend ongemak voor de collegaas.

Wie als collega de dwaasheid begaat collegaas te kritiseren, in het bijzonder wanneer hij of zij dat doet volgens de wet of de moraal, wordt onmiddellijk bekend onder z'n collegaas als 'matennaaier', en is de eerste in de rij om door al z'n collegaas genaaid te worden, met de meest moreel en humaan klinkende redenen.

Er gaat onder collegaas niets boven collegaas, en wie dit niet accepteert krijgt alle collegaas over zich heen: De wet van de collegaas luidt immer 'Unsere Ehre heisst Treue!", en wie dat tegenstaat verdient géén colllega te zijn, en behoort collegiaal streng bestraft te worden.

Nu terzake het NRC-artikel "Graaien, grabbelen of je recht opeisen" dat zo begint:

In diverse gemeenten ontvingen ambtenaren in 2007 een hoger inkomen dan dat van een minister. Tot politieke ophef leidt dat zelden.

En hier zijn wat feiten en cijfers, eerst betreffende de gelukkige ambtenaren van de gemeente Oldebroek (23.000 inwoners):

"Dik tevreden." De drie ambtenaren die in 2007 meer verdienden dan een minister. Twee afdelingshoofden en een beleidsambtenaar. Ze ontvingen 400.305 euro, 333.393 euro en 231.973 euro. Dat hadden ze te danken aan hun ontslagvergoeding. De drie zijn weggeorganiseerd. Ze maakten aanspraak op een 'FPU-regeling'. Tot hun pensioen vult de gemeente hun uitkering aan tot negentig procent van hun laatstgenoten salaris.

Merk dat "laatstgenoten" op. En overigens: Je zal daar als Nederlander toch gek zijn om professor of bankdirecteur of zelfs minister te worden als je te Oldebroek als vroege vijftiger gepensioneerd kan worden als was je een Thuiszorg-pasja?

Wat vindt De Vakbeweging er trouwens van?

Niets bijzonders, zegt ook vakbond Abvakabo. Dit is gebruik bij reorganisaties.

"Niets bijzonders": "Dit is gebruik".

Voor kleine gemeenten, vertelt wethouder Klein, is het bovendien moeilijk passend ander werk te vinden.

Merk dat "passend", want de homo bureaucraticus is een teer plantje (*):

Als je herplaatsing forceert, loop je het risico dat ambtenaren gedemotiveerd raken en zich ziek melden. "En dat kost de samenleving ook geld."

Snapt u? Tails, the taxpayer looses; heads the bureaucrat gains: Win-win for the bureaucrats.

En wat levert dat de samenleving allemaal niet op? Ik citeer weer:

Zo kregen een medewerker in algemene dienst en een medewerker vastgoedbedrijf van rond de zestig uit Sittard-Geleen (96.000 inwoners) na reorganisatie in 2007 respectievelijk 262.732 euro en 169.733 euro aan salaris en ontslagvergoeding. De gemeentesecretaris van Haaksbergen (24.000 inwoners) ontving 295.206 euro. Een opvolger zou "meer kansen hebben om de organisatie te moderniseren". In Den Bosch (136.000 inwoners) incasseerde een directeur van het sociale werkbedrijf 333.216 euro, waarvan 265.000 euro aan ontslagvergoeding.

Dan weet u eens waar u belasting betaalt in Nederland! En het is niet voor niets een directeur van het sociale werkbedrijf, nietwaar. Beschaafde Amerikanen plegen te denken bij het invullen van hun belastingformulier (zeggen ze) "If I pay taxes, I buy civilization". In ons Trots Nederland geldt veeleer dat "If you pay taxes, you pay parasites".

En kijk, lezer: Voorzover ik dat heb kunnen leren in Amsterdam hóórt dat zo, volgens de politici, bestuurders en gemeenteraadsleden. Immers, aan de ene kant geldt namens hen voor hun geliefde ambtelijke uitvoerders, tegen de Amsterdamse burgerij:

"Jullie blijven met jullie poten van ňnze mensen af!"
(Burgemeester Cohen, in opperste morele verontwaardiging.)

zodat aan de andere kant natuurlijk

Zelden leiden de regelingen tot politieke ophef.

Dat hoeft ook trouwens niet, want het artikel vervolgt, weer echt Neerlands-rechtsstatelijk

Verwonderlijk is dat niet. Afspraken worden meestal gemaakt onder geheimhouding. Als de raad wordt ingelicht gebeurt dat achteraf.

U begrijpt immers dat een controlerend Nederlands orgaan, al bestaat het voor het grootste deel uit collega's, ex-collega's en toekomstige collega's, daar niets mee te maken heeft: "Alles gaat in goed vertrouwen", tot gróót voordeel van de burger mits deze ook ambtenaar of bestuurder is.

U begrijpt het nog niet helemaal, bijvoorbeeld over de hoogtes van die ontslagvergoedingen, geheim als ze zijn? Hier is de uitleg:

Daarbij komt dat gemeenten ontslagregelingen zelf vaststellen. Tel daarbij op dat veel gemeenten als de dood zijn dat het geschil op straat belandt

.. dus: Eerst maak ik met mijn collega een geheime afspraak dat als hij een conflict krijgt met de gemeente hij 500.000 euro ontslagvergoeding en 250.000 euro schadevergoeding krijgt, en dan forceert hij een conflictje ..

en er zit niks anders op, zegt Jakobs [hoogleraar sociaal recht aan de Universiteit van Tilburg - MM], dan deze "absurde" ontslagvergoedingen te betalen.

"Alleen als de gemeentesecretaris iemand op een werkvoer verkracht heeft, kom je daaronder uit."

Het is een citaat van de hoogleraar, dat ik apart zet omdat ikzelf reeds zo'n twintig jaar geleden opmerkte dat een universitair ambtenaar van de UvA alleen ontslagen kon worden als hij de vakgroepsecretaresse verkrachtte, en ook dat was niet overdreven. (De reden dat er toch noh - relatief - zo weinig Neerlandse secretaresses verkracht worden door hun ambtelijke bazen is dus, naar men wel moet aannemen, mits voorzien van enige uitgebreide kennis van Nederbureaucratische baasjes, is ... hun geheime ontslagvergoeding.)

Maar ja.

Misschien begrijpt u weer wat béter waarom ik niet van ambtenaren houd EN een gróte schadevergoeding op de gemeente Amsterdam en de ambtenaren en bestuurders daarvan heb.

Gelukkig blijkt nu dat al deze Amsterdamse ambtenaren en bestuurders ongetwijfeld als rijke mannen en vrouwen met ontslag zijn gegaan of binnenkort zullen gaan, is het niet vanwege meedelen met de drugsmafia die ze zo graag helpen of vanwege uitgebreide corruptie sinds dekaden in de gemeente Amsterdam (***) danwel vanwege de meer dan vorstelijke bijna bankdirecteurachtige ontslagvergoedingen die Nederambtenaren genieten.


P.S. Achtergrond-literatuur i.v.m. een controlerend Nederlands orgaan, al bestaat het voor het grootste deel uit collega's, ex-collega's en toekomstige collega's: Over "De illusie van democratie". Dit helpt ook verklaren "hoe het zo gegroeid is". O ja, en natuurlijk mijn Bureaucracy, Bureaucracy plan, Democracy, Democracy plan.

 

(*) Wie in "de bijstand" terechtkomt tegenwoordig, en geen ex-ambtenaar is, moet alle werk aanvaarden dat hem aangeboden wordt. Wie in "de bijstand" terechtkomt tegenwoordig en ziek is, in Amsterdam leeft en geen ex-ambtenaar is, moet gedwongen glassnijden indien hij rheuma heeft.

Ik gebruik de term "Untermensch" (voor mij, gezien mijn feitelijk onuitoefenbare rechten) niet voor niets!

(**) Wijlen mijn moeder - toen nog in leven, en zelf afgepoeierd door hoge ambtenaren van de Bestuursdienst van de gemeente in dit verband - was volgens de heren portiers "een smerige rothoer".

(***) Uiteraard mág dit van de directie van de SD-DWI én van B&W van Amsterdam, en al vijfentwintig jaren lang, en tot groot genot van deze heren en dames ook, ongetwijfeld, want anders doe je dat soort dingen niet of je zet ze recht.

Ze vinden dat ik dat maar moet nemen, dat "iedereen zijn schade zelf moet dragen", en ik mijn pijn ook. Dat spreekt immers allemaal vanzelf voor Untermenschen van mijn niveau en afkomst in Amsterdam!

Weet u wat het is? Ik heb véél te veel praatjes, en ik denk dat ambtenaren en bestuurders niet boven de wet staan noch horen te staan.

Begrijpt u wel? Het is dus eigenlijk een wonder dat ik nog leef, in Amsterdam:

Waarvoor zie het boekwerk "Chaos aan de Amstel", ondertitel "Fraude, corruptie, diefstal, verduistering, verzuim, verregaande nonchalance en mismanagement; de Amsterdamse ziekte. Een onthullend relaas." van eertijds Parool tegenwoordig NRC journalist Jos Verlaan. (Uitgeverij SUN, Nijmegen, 1999. Tekeningen: Peter van Straaten. ISBN 90 6168 681 4.)

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail