+
 

     Nederlog        

 

8 januari 2009

 

Hernomen economische nieuwspuntjes: Schnittmann en

crisis-economie
 

 

Hier zijn twee - gedeeltelijk - economische onderwerpen waar ik het eerder over had in Nederlog, die vandaag op één en dezelfde pagina van de NRC staan, ongetwijfeld bij toeval.

1. Schnittmann

Ik behandelde de heer Schnittmann op 30 december, onder het hoofdje "Het recht van Jan Peter Schnittmann", die van de ABN-Amro, waar hij 26 jaar werkte, een oprotpremie van 8 miljoen euro's kreeg in plaats van de 18 miljoen waar hij meende recht op te hebben.

De NRC schreef erover onder de titel "Schnittmann als graaier de geschiedenis in", en NRC-lezer P.S.F. Meerburg te Baarn vindt dat maar zeer verbazend en irritant in een ingezonden brief, en spreekt van

een voor de bankbestuurder denigrerende kop

Ik zeg daar geen nee tegen, maar het lijkt me wel gerechtvaardigd. Zo niet NRC-lezer Meerburg:

In dit geval werd er een afspraak tussen werkgever en werknemer gemaakt en dan mag je van beiden verwachten dat die wordt nagekomen. Met een aanbieding van werkgeverszijde van 2,4 miljoen is dat 13 procent van hetgeen is overeengekomen. Nergens in het artikel wordt opgemerkt dat het juist de bank is die een afspraak niet nakomt en 15,6 miljoen in haar zak wil houden. Wie is hier de graaier?

U ziet dat NRC-lezer Meerburg een moreel en logisch begaafd mens moet zijn. Maar laat ik eens kijken naar dat Meerburgse citaat:

Eerste zin: Wat als die afspraak nou eens niet gerechtvaardigd was? En hoezo is het rechtvaardig dat enig werknemer - géén uitvoerend geniaal kunstenaar immers, en overigens ook op geen enkele wijze bijzonderder dan tweederangs managers-garnituur van de vrijwel failliete ABN-Amro, die mede dankzij zijn managers-kwaliteiten ten onder ging - 18 miljoen euro's ontvangt vanwege 26 jaar trouwe dienst als manager aan een ondergegaan bedrijf?

Daarbij... klinkt dit niet wat àlteveel als het "Befehl ist Befehl" verweer? Op dezelfde manier probeerden de concentratiekamp-bazen van Hitler zich toch ook vrij te pleiten: "Wij deden alleen onze vaderlandse plicht; wij deden alleen wat ons opgedragen was - ons valt niets te verwijten: Toen waren er àndere tijden en àndere normen, en wij deden alleen maar braaf mee met de meerderheid"?

Tweede zin: Ja, dat is netjes berekend. Maar welke Nederlandse werknemer, zelfs als hij of zij van aanzienlijk groter intellectuele of morele kwaliteiten is dan Jan Peter Schnittmann, ondertussen gepensioneerd op 52-jarige leeftijd met 8 miljoen uit de Nederlandse belastingpot, zoals - ik noem maar wat - bijvoorbeeld een briljant wiskundige of een heel goede wijkzuster, krijgt bij zijn pensioen 2,4 miljoen mee naar huis? Of 8 miljoen? Of 18 miljoen, zoals de in eigen ogen eminent-excellent-voortreffelijke Schnittmann wenste?

Derde zin: Dat is niet waar. Ik las het artikel en citeerde daar zelf dit uit:

Hij heeft overigens wel recht op de vergoeding. Hij heeft volgens de regels van de bank zelfs recht op veel meer: 18 miljoen euro. Als deze kwestie een jaar geleden had gespeeld zou er weinig ophef zijn geweest en zou Schnittmann wellicht zonder problemen met 18 miljoen zijn vertrokken.

NRC-lezer Meerburg schrijft dus niet de waarheid, al dan niet met opzet.

Vierde zin: Ik vermoed dat NRC-lezer Meerburg bij het schrijven van "Wie is hier de graaier?" meende een geslaagd rhetorisch en logisch punt te scoren, en het is ook al waar dat ikzelf, alweer op 30 december, een collega van Jan Peter Schnittmann citeerde, namelijk bankdirecteur Hans de Gier:

'Zakenbankiers zijn geldwolven, net als iedereen'

Dus laten we aannemen dat de nog zittende ex-collegaas van Jan Peter Schnittmann, net als hij zelf, volgens zijn eigen vakgenoten, geldwolven zijn, net als Gerrit Zalm.

Dan nog: Hoezo is een bestuurlijke mislukkeling die toch nog 8 miljoen euro's - 17,6 miljoen guldens - naar zichzelf toe weet te manipuleren na ontslagen te zijn vanwege gebrek aan gewicht géén graaier, als de beweerde graaiers die 15,6 miljoen bovendien wisten te behouden voor de Nederlandse publieke middelen, waaruit Jan Peter Schnittmann immers zijn miljoenenvordering bij elkaar wist te graaien?

Tenslotte: Waar het om gaat is nu toch juist de bankiers-graaicultuur die, in ieder geval, de laatste 10 jaren zoveel moreel en intellectueel niets bijzonder positiefs voorstellende hebzuchtige bankmanagers-klunzen, aan banden te leggen? En al doende te zorgen dat de Neerlandse burger Schnittmann, in alle gelijkwaardigheid ook, niet 18 miljoen - bijna 39 miljoen guldens (***) - opstrijkt die hij via een feitelijk volstrekt immorele "afspraak" aan zichzelf heeft weten toe te kennen in de tijd dat types als hij nog weg konden komen met het grote miljoenen-graaien?

Dat past feitelijk grauw en grijs management-salariaat namelijk niet - en als Jan Peter Schnittmann dan zo graag persoonlijk multi-miljonair had willen worden dat had hij zijn eigen bedrijfje moeten oprichten, in plaats van een salariaats-betrekking te zoeken, waar miljoenen aan "salaris" of "bonus", ja zelfs honderdduizenden van idem, geheel niet bij passen, was het alleen maar omdat iemand van zijn begaafdheid (immers: ook al niet goed genoeg om bij een vrijwel failliete bank gehandhaafd te blijven) in het niet valt waar het maatschappelijk nut betreft bij iedere behoorlijke huisarts of verpleegster, die immers allemaal niet gepensioneerd worden met enige gouden handdruk, laat staan één van 18 miljoen.

2. ">

Onder de zojuist besproken NRC-lezersbrief staat een aardige column van J.L. Heldring, met de titel "Gelukkig 2010!".

Mijn immer zeer intelligente lezers begrepen al dat Heldring somber gestemd is over wat 2009 zal brengen, en inderdaad:

Dat we een meemaken, zal niemand meer ontkennen. Maar wat is het eigenaardige van een ? Dat de afloop gunstig of ongunstig kan zijn. Iedere dokter zal het u kunnen vertellen: de zieke kan er bovenop komen, maar ook doodgaan. Maar iedereen schijnt ervan uit te gaan dat het na deze alleen maar weer beter wordt.

Wel, ik doe dat niet, en Heldring zelf ook niet, en wat de rest van de meerderheid van "iedereen" (in Nederland?) aangaat vermoed ik dat ze zich pas serieus zorgen gaan maken als ze zelf op straat gezet worden, of blootgesteld zijn geweest aan de medemenselijkheid van gemeentelijke sociale dienst ambtenaren. ("Wat is je nummer?! Ik moet je nummer hebben voordat ik iets voor je doe!")

Heldring vervolgt:

Integendeel, iedereen lijkt te geloven dat "prosperity is just around the corner", zoals president Hoover beloofde in het begin van de depressie. Het zou alleen maar slechter worden.

Heldring daarentegen denkt dat

(..) we misschien al een point of no return hebben bereikt, een punt van waar af de tot dusver verlopen ontwikkelingen niet meer corrigeerbaar zijn, zeker als we het klimaat en de eindige grondstoffen er nog bij tellen.

Zoals ikzelf al maanden geleden opmerkte is het zo dat, althans voorlopig, de goed is voor het klimaat en grondstoffen spaart, maar ik wil hier geen vliegen trachten te vangen.

En wat mij betreft is het gevaar van de bestaande economische minder economisch dan politiek:

Een economische is te doorstaan, ook al omdat er weliswaar een tijdlang te weinig krediet kan zijn voor bedrijven om behoorlijk te kunnen produceren, maar terzelfdertijd de productiefactoren zélf, als de bestaande bedrijven en de bestaande infrastructuur, minstens enige jaren behouden blijven, zodat als de beperkt blijft tot de economie, en enkele jaren duurt, daarna de dan nog bestaande productiefactoren weer gebruikt zullen kunnen worden.

Heldring citeert Chavannes, en vraagt in dat verband:

Kan het democratisch bestel, met zijn verkiezingen om de vier of vijf jaar, die "morele, mentale en politieke " [Chavannes woorden - MM] aan? 

Dat is een heel goede vraag, waar ikzelf mij eerder over heb uitgelaten op een manier die vele Nederlanders, tot voor kort althans, tegenstaat - maar waarbij u moet bedenken dat ikzelf een ietsje meer weet dan de meeste Neerlanders van de geheel democratische opkomst van Hitler en van wat er in diens concentratie-kampen gebeurde, als dit tot excuus mag dienen (en i.v.m. Heldring zelf: dat deze oud genoeg is om zich Hitler's opkomst te herinneren).

Het antwoord zal moeten blijken, maar mede hierom is het belangrijk en op zichzelf hoopgevend dat de Westerse regeringen de laatste maanden althans min of meer gecoördineerd geprobeerd hebben de economische te bezweren of in te dammen, helaas tot nu zonder succes.

Heldring schrijft wat verderop:

De revolutie is de uitkomst (uitslag) van een proces () dat al lang aan de gang was.

Zo gezien, moet de uitslag nog komen, en het is de vraag of onze democratische in staat zullen zijn deze te beheersen. Dit is te meer de vraag omdat de revolutie zeker zal zeggen - en niet helemaal ten onrechte - namens het volk te spreken, dus democratisch te zijn. Ook Fortuyn deed dat, evenals Verdonk en Wilders - en op hun manier zijn ze nog oprecht ook.

Inderdaad - en zie mijn "Democracy" en "Democracy plan" uit het Philosophical Dictionary, waarbij u moet bedenken dat dit plan van mij al dekaden oud is, en toen al geïnspireerd werd door Hitler's opkomst; de intellectuele kwaliteiten van de meerderheid der kiezers; en mijn grote voorkeur voor intellectueel en moreel competente bestuurders, in plaats van zogeheten demokraties gekozen marktkooplieden in popi idealen, die feitelijk alleen de opgang van de lieden zelf en hun partijen dienen.

Weer wat verderop schrijft Heldring:

De huidige "morele, mentale en politieke ", waarvan de krediet slechts een afgeleide is, onderscheidt zich in zoverre van de van de jaren dertig dat er zich geen ander model aandient als schoonschipmaker, zoals het communisme en het fascisme dat toen deden.

Als boven opgemerkt zijn de termen die Heldring citeert van Chavannes, en ik ben het daar mee eens, ook al omdat er, alleen al in Nederland, al zo een veertig jaar in het onderwijs is geweest, waarin vrijwel alle opleidingen minstens gehalveerd zijn in moeilijkheidsgraad (*), en waarin de grote meerderheid der kiezers zich intellectueel en moreel laafde aan TV en roddelbladen, en ondertussen per persoon meer consumeerde aan grondstoffen per jaar dan enig keizer ooit in een heel leven.

Vervolgens - er is helaas wel een "ander model" beschikbaar, en dat is het model van De Winter, Haider en Wilders (**): In de dertiger jaren werden "de joden" verantwoordelijk gemaakt voor de , en met het gemiddeld niveau van de kiezer zal het in dit tijdsgewricht, zeker na een tijd van flinke economische en armoede voor velen, niet zo moeilijk zijn om de meerderheid der kiezers wijs te maken dat het eigenlijk allemaal aan "de islamofascisten" ligt, en dat wat nodig is voor verlossing uit de gewoon bestaat in het wegsnijden van dat geïncarneerd allochtoon kwaad uit onze zo zuiv're ook vanouds zo moreel begaafde Neerlandse autochtone stamverbanden.

Als dergelijke evidente waanzin een kwart tot eenzesde van het electoraat kan bekoren in tijden van nooit vertoonde economische  - dus niet: menselijke of beschavings - voorspoed, dan is dit vast een gewild artikel in tijden van aan de huidige bevolking nog nooit vertoonde diepe economische .

En dit is uiteindelijk de reden voor mijn Democracy-plan en Bureaucracy-plan, al zie ik die niet snel gerealiseerd.

Ondertussen blijft de zekerste weg om te voorkomen dat de democratische meerderheid zich achter deze of gene politieke verlosser schaart, om niet lang daarna uit de droom wakker te worden in een politiestaat, toch vooral dat de economie uit het dal getrokken wordt, en nog bij voorkeur in dit jaar.

crisis-economie

(*) En tijdsduur, waar het de universiteiten betreft, zodat al die "top-universiteiten" (zeggen de universitaire bestuurders altijd), dat zijn met studenten van (circa) de helft van de intellectuele vermogens die in (minder dan) de helft van de tijd gehalveerde opleidingen afliepen, die grotendeels bovendien bestonden in de meeste zogeheten wetenschappen, als "European Studies" of "multiculturele studieën" uit kul en politiek vooroordeel.

Trouwens, ongeveer hetzelfde als in Nederland plaatsvond, vond door de hele westelijke wereld plaats, in samenhang met The Sixties. Wie er meer van wil weten kan mijn serie over Mei '68 nalezen.

(**) Er is (minstens) nóg een model, namelijk dat van de SP, dat ik hier en nu onbediscussieerd laat. Maar zie de leerzame link in dit verband.

(***) Aangezien meneer Schnittmann 26 jaar - de helft van zijn leven - werkte voor de ABN, en daar in guldens begon, betekent dat dat hij zichzelf ex post facto 1½ miljoen gulden méér per jaar waard achtte dan hij al die jaren waard werd geacht (tot de gedereguleerde graaijaren aanbraken) door zijn eigen werkgever.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail