Nederlog        

 

25 november 2008

                                                                 

100 noten bij een schijnheilige schunnige Cohense drugsnotitie

 

 

Normen en Waarden

    Zeldzaam...
Wat gij niet wilt dat u geschiedt
Doet dat ook een ander niet
(Want een ander lijdt pijn
  Gelijk het voor uzelf zou zijn)
    Gewoon.... (in Amsterdam)
Wat gij niet wilt dat u geschiedt
Doe dat een ander en geniet
(Want een ander zijn pijn
 Kan alllicht uw vermaak of voordeel zijn)
   Zie:
   Over karakter, en gebrek daaraan

Ik heb eergisteren een leesbare versie van de "concept" "notitie" van B&W van Amsterdam over het drugsbeleid op mijn site gezet.

Vandaag heb ik deze voorzien van - as it happens, coincidentally - 100 noten, die in dit bestand staan.

Het is allemaal redelijk verzorgd (véél beter dan de gemeente Amsterdam voor u doet) en de noten beneden linken allemaal direct naar de tekst in het origineel waar ik op commenteer, terwijl detekst in het origineel eindigt met een nootnummer die direct linkt naar de noot bij de tekst in dit bestand.

Dit is zoals mijn noten bij het Van Traa-rapport (ook zeer leesbaar, en veel leesbaarder dan dat rapport) en werkt zodra u ofwel online bent ofwel allebei de bestanden neergeladen hebt in één directory.

Ook heb ik hetzelfde motto gekozen als bij mijn serie over de Aaabb-mensen, en wel omdat ik meen dat B&W van Amsterdam, nu en sinds Van Thijn, en voortdurend, uit een stel karakterloze laffe drugsmisdadigers zijn, die hun wettelijke taken opzettelijk nalaten te doen (dat is wat "gedoogbeleid" betekent) en dat niet vanwege maatschappelijk belang of vanwege "nood breekt wet", maar vanwege eigenbelang en het persoonlijk belang dat de financiële belangen van drugshandelaren kennelijk voor B&W betekent.

Was er de afgelopen 20 jaar één behoorlijk en integer mens wethouder of burgemeester geweest in Amsterdam, dan had deze de gelegenheid gebruikt om publiek voor spoedige legalisering van soft drugs te pleiten. (NB dat dit al is voorgesteld door de Britse parlementaire commissoe Wootton in ... 1967!).

Zelfs dat uiterst minimalistische daadje van morele moed bleef achterwege - terwijl er jaarlijks in en rond Amsterdam tientallen miljarden in hard en soft drugs omgezet, aangemaakt, en doorgevoerd worden, bijna allemaal met advocaten en huizen "in de bovenwereld" dankzij twintig of meer jaren "gedoogbeleid", die feitelijk neerkwamen op bescherming van de bestaande drugsmafia en handhaving van de bestaande verhoudingen.

Ik zal er ongetwijfeld op terugkomen, en wellicht enige verbeteringen in de onderstaande tekst maken, maar voorlopig is het meer dan goed genoeg, en vind ik dat ik - werkend met pijn en moeite, zwetend en in diepe armoede - weer eens zeer veel meer opgebracht heb voor "onze maatschappij" dat het tuig dat Amsterdam bestuurt.


[1] Deze notitie Het Amsterdamse coffeeshopbeleid 2008 heeft een tweeledig doel. Ten eerste is uitwerking gegeven aan een verzoek van de gemeenteraad om een actueel overzicht te verschaffen van het coffeeshopbeleid en een evaluatie van ruim tien jaar coffeeshopbeleid in Amsterdam.

Anders gezegd

  • Er is in geen tien jaar, gedurende het hele beleid van Cohen, geen behoorlijke rapportage geweest over het Amsterdamse drugsbeleid
  • Er was feitelijk geen beleid, behalve God's water over God's akker laten lopen en de bestaande drugscriminelen te beschermen (zie hieronder)
  • Deze "notitie" (een "concept" bovendien) gaat geheel voorbij aan de volgende essentiële punten
  • drugscorruptie onder Amsterdamse ambtenaren en politie
  • de tientallen drugsmoorden de afgelopen tien jaar
  • de vele tientallen miljarden die in Amsterdam de afgelopen tien jaar zijn verdiend en omgezet in de Amsterdamse drugshandel
  • de verstrengeling van de boven- en onderwereld, o.a. via de drugscorrupte Bouw en Woningdienst

Alle genoemde punten zijn niet minder dan misdadig, en bovendien hondsbrutaal om na te laten te discussiëren - bovendien na 10 jaar wanbeleid, met vele tientallen drugsmoorden in Amsterdam.


[2] Ten tweede wordt in de notitie een concreet voorstel gedaan tot concrete invulling van het door de landelijke overheid opgelegde afstandcriterium tot scholen.

Ambtelijk Amsterdams stijltje "een concreet voorstel gedaan tot concrete invulling".

Afgezien daarvan: Feitelijk gaat deze "concept" "notitie" over helemaal niets dan

(1) alle problemen die maatschappelijk, bestuurlijk, juridisch, moreel en intellectueel relevant zijn zorgvuldig nalaten te bediscussiëren of zelfs maar te noemen

(2) uitgebreid te etaleren hoe gewillig B&W van Amsterdam is het zogeheten landelijk drugsbeleid van de overheid slaafs uit te voeren, zonder protesten, zonder argumenten, zonder relevante cijfers en feiten over Amsterdam, want die zijn er ook niet (zie hieronder)

Dit is immoreel en laf en een uitstekend voorbeeld van zeer welbewust zeer onbehoorlijk bestuur dat in feite neerkomt op net continueren van de ongestoorde nalatigheid van B&W behoorlijk op te treden en zich helder uit te spreken over drugs in Amsterdam tot het eind van Cohen's aanstelling als burgemeester.


[3] Daarbij worden de knelpunten inzake mogelijkheden voor spreiding en/of verplaatsing van coffeeshops die in de ongewenste nabijheid van een school zijn gelegen inzichtelijk gemaakt. Dit in samenhang met de door stadsdeel Centrum en stadsdeel De Baarsjes geuite wens om te komen tot een evenwichtigere verdeling van coffeeshops in de stad.

Twee hondsbrutale ambtelijke discussietruuks:

De door "stadsdeel Centrum en stadsdeel De Baarsjes geuite wens " wordt impliciet opgevoerd alsof deze "wens" redelijk, zinnig, behoorlijk en geïnformeerd zou zijn - en de lezer die Amsterdammer is weet dat een stadsdeelbestuurder met dergelijke kenmerken in Amsterdam een onmogelijkheid is.


[4] Hoofdstuk 2 start met een korte weergave van de landelijke kaders voor het gedoogbeleid en de fundamenten van het Amsterdamse coffeeshopbeleid, zoals deze in de jaren 1995 tot 1997 zijn gelegd.

En loopt dus maar liefst minstens 11 jaar bij de feiten achter - en dus 11 jaar van Cohen's God's water over God's akker laten lopen, zelfs zonder te pogen te administreren hoe groot de akkers zijn (omzet van drugs) of hoeveel water erover loopt (winsten uit drugs).

Opnieuw: Als dat niet moedwillig bestuurlijk misdadig is dan is het evidente totale incompetentie om zelfs het allerminst noodzakelijke - het produceren van behoorlijke statistieken, feiten en cijfers rondom een probleem - te doen.


[5] Vervolgens wordt verslag gedaan van de uitkomsten van de evaluatie van het Amsterdamse coffeeshopbeleid zoals die in 1999 heeft plaatsgevonden.

En alweer 9 jaar na dato. Cohen grijnst gewoon in de camera en roept "ik ben ein echter Mensch!" en vrijwel iedereen in Amsterdam is tevreden.


[6] Hierin is de bij de gemeente bekende laatste stand van zaken weergegeven met betrekking tot verkregen inzichten in de effecten van het gebruik van soft drugs.

Die inzichten worden niet inzichtelijk gemaakt, en klinken alsof ze dertig jaar oud zijn. En bovendien worden ze nageschreven of naverteld uit onduidelijk onderzoek van onduidelijke instituties met onduidelijke status, en zonder enige effectieve controle van de lezer op de juistheid, gedegenheid of wetenschappelijkheid.


[7] 2.1 Landelijke Ontwikkelingen inzake drugsbeleid tot 1997
In 1976 is een belangrijke wijziging doorgevoerd in de Opiumwet, waarbij een scheiding tussen hard en soft drugs is aangebracht.
1 Het voornaamste doel van deze wijziging was het van elkaar gescheiden houden van de hard- en softdrugsmarkt. Daarbij ging men eerst uit van de verkoop van soft drugs aan gebruikers door een ‘huisdealer’.

In feite was dit gemeentebeleid sinds de late zestiger jaren in Paradiso en (het toen nog bestaande) Fantasio, dat ool uitgevoerd werd in de gemeentelijke Sleep-Ins in 1970, waarvan ik er zelf één geleid heb.

En in feite was de gemeente al eind 1969 bekend met het enkele jaren eerder verschenen Britse parlementaire Wootton-rapport over soft drugs waarin omstandig en zinnig werd beargumenteerd dat het juiste beleid inzake softdrugs legalisatie is.

Maar géén enkele Amsterdamse burgemeester heeft ooit zelfs maar de moed gehad - ook niet na tien moorden op Amsterdamse drugshandelaars - om die konklusie (nu meer dan 40 jaar oud, en 40 jaar onderbouwd door de feiten) publiek te ondersteunen; uit te dragen in de pers; of aanhangig te maken bij de regering of het parlement.

Volgens mijn normen, en gerekend met de gevaren van drugs in het algemeen en drugscriminaliteit in het bijzonder is dat, naar mijn waarden gerekend, onverantwoordelijk en misdadig.

O ja: En ik heb niets te maken met "internationale verdragen over drugs", maar alleen met wat behoorlijke feitelijke oplossingen voor een bestaand groot probleem zijn of kunnen zijn - en als dat herziening van de wet nodig maakt dan behoort de wet herzien te worden, en niet het probleem instand gehouden te worden met een beroep op de wet die het probleem in de eerste plaats gecreëerd heeft.

Bovendien is de primaire reden om een nationale staat te willen dat een nationale staat een eigen beleid kan voeren op het eigen territorium, en niet afhangt van de oekazes van machthebbers elders.


[8] Later, eind jaren tachtig, wijst de praktijk uit dat de verkoop voornamelijk plaatsvindt vanuit de zogenaamde coffeeshops. Dat heeft het Openbaar Ministerie er in 1991 toe gebracht tot het invoeren van een landelijke geldende richtlijn; de AHOJG-criteria voor de coffeeshops.2 Blijft men binnen de gestelde criteria dan ziet het OM van vervolging af. Deze criteria bleken voor verschillende interpretatie vatbaar (zijn jeugdigen personen onder de 16 jaar of 18 jaar, wat is de maximale verkoophoeveelheid per transactie). In oktober 1994 zijn de richtlijnen door het College van Procureurs-generaal vastgesteld en daarmee geformaliseerd. De leeftijdsgrens werd gesteld op 18 jaar, de maximale verkoophoeveelheid per transactie op 30 gram.

Opnieuw: In feite was het geschetste beleid - zeg maar: niets doen, behalve doen alsof het bestuur verlicht is en de situatie inzake drugs in en rond Amsterdam uitstekend - al gemeentelijk beleid sinds de late zestiger jaren.

Het "Openbaar Ministerie " deed niet anders dan de in Amsterdam gevolgde praktijk tot "een landelijke geldende richtlijn" te maken, wetende dat dit beleid alleen maar kon leiden tot gigantische winsten voor de criminele drugshandelaren zonder enige controle op wat of hoeveel deze verhandelden.

Wellicht was dat in 1991 redelijk: Om het 18 jaren voort te laten bestaan, zelfs zonder daar behoorlijk onderzoek naar te doen, is weer misdadig - heel eenvoudig op basis van de Nederlandse wet.

Dat de "richtlijnen door het College van Procureurs-generaal " in "oktober 1994" zijn "vastgesteld en daarmee geformaliseerd" betekent alleen dat dit College welbewust hun reten afveegden aan de bestaande Nederlandse wetgeving, en welbewust de drugscriminaliteit de kans bood illegaal te handelen op een semi-legale wijze, en aldus gigantische winsten te maken, en zich te vermengen met de niet-criminele bovenwereld van zowel gedoogde drugshandelaren als stinkend rijke feitelijke mafia-bazen in vastgoed.


[9] In 1995 verscheen de Drugsnota ‘Het Nederlands drugsbeleid; continuïteit en verandering’. In die nota werd aangegeven, dat ‘de bonafide coffeeshop’ bewezen hebben een bijdrage te leveren aan de afscherming van de softdrugmarkt ten opzichte van de hard drugs. Daarnaast werd geconstateerd dat er sprake was van een toename van coffeeshops en de overlast die veroorzaakt wordt door de coffeeshops.

Alweer constateer ik dat zowel de regering als de gemeente Amsterdam sinds 1995 - toen het Van Traa-rapport verscheen, dat op mijn site staat in de link, met 190 zeer informatieve en welgeschreven noten - geheel niets zinnigs, behoorlijks of redelijks gedaan of onderzocht hebben, en in feite niets deden dan publiek roepen dat alles goed ging met drugs en bestuurlijk bestendigen van de protectie van de drugsmafia.

Trouwens, er mag dan anno 1995 iets "geconstateerd" zijn in een ambtelijke nota, maar als regelmatig lezer van dergelijke nota's weet ik dat dit bijna altijd zeer slecht geschreven gezwatel is en dat er niets feitelijks wordt meegedeeld over "de overlast die veroorzaakt wordt door de coffeeshops".

En hier zijn we weer aanbeland bij één van de grove nalatigheid van deze "concept" "notitie" van B&W van Amsterdam:

De zorgvuldig in stand gehouden pretentie dat dergelijke "overlast" bestaat uit problemen van omwonenden - alsof het feit dat drugsmafiosi door B&W van door de burgemeester getekende vergunningen tot het breken van de Nederlandse wet zijn voorzien niet een VEEL groter probleem is dan de eventuele "overlast" voor omwonenden!

Opnieuw proberen Cohen en zijn groepje gewillige ambtelijke uitvoerders niet in te gaan op de meest prangende kwestie rondom drugs in Amsterdam:

De vele tientallen miljarden die alleen al gedurende de jaren van Cohen's bestuur in de drugshandel (soft en hard drugs) in en rond Amsterdam verdiend zijn, vooral doordat de drugsmafiosi in Amsterdam semi-gelegaliseerd werden, en hun illegale omzetten en winsten geheel ongecontroleerd bleven.


[10] Het kabinet besloot vervolgens onder meer de gecombineerde verkoop van alcohol en soft drugs te verbieden. Verder werd de maximale transactiehoeveelheid verlaagd tot 5 gram en toegevoegd werd aan de gedoogcriteria de richtlijn dat de voorraadhoeveelheid maximaal 500 gram mag bedragen. In oktober 1996 zijn de ‘Richtlijnen voor het opsporings- en strafvorderingbeleid inzake strafbare feiten van de Opiumwet door het OM’ in werking getreden. In die richtlijnen is verder aangegeven dat het coffeeshopbeleid op onderdelen nader kon worden bepaald door het lokale driehoeksoverleg. Daarbij moet met name worden gedacht aan het aantal coffeeshops in de gemeente en de maximum toegestane hoeveelheid aan voorraad met als bovengrens 500 gram.

Dit is opnieuw uitermate vals bureaucratisch gezwatel met de daarbij passende symbool-wetgeving:

De regering en de gemeentes weigeren, om allerlei redenen, sommige goed, sommige slecht, de criminaliteit samenhangend met soft drugs aan te pakken; de regering en de gemeentes besluiten in feite meer dan 20 jaar lang de drugsmafia alle mogelijke garanties en bescherming te geven om ongecontroleerd in drugs te handelen met toestemming van B&W - en ze voeren alleen symbool-wetgeving in die kul is, van de CDA-soort die het probleem van pedofielen bestrijdt door er met veel vertoon van verbale normen en waarden op te staan dat pedofielen het alleen met een condoom mogen doen ("ter bescherming van de zo kwetsbare groepen van peuters en kleuters", moet u dan begrijpen, en kan om het even welke CDA'er met een schijnheilige bek er makkelijk bijzeggen).


[11] In Amsterdam en vooral ook in de Gemeenteraad is er veel kritiek geuit op een aantal punten van het landelijk beleid.

Ach nee toch! Ook scheen de zon de afgelopen 10 jaar van gigantische illegale drugswinsten voor Amsterdamse drugscriminelen, inclusief drugscorrupte ambtenaren, bij gelegenheid nog wel eens, ongetwijfeld "vooral ook" dankzij "de Gemeenteraad ".

Wel... het drugsmisdadig tuig dat de afgelopen twintig jaren gemeenteraadslid was in Amsterdam heeft twintig jaar lang geweigerd mij te ontvangen, aan te horen, of mijn post of mijn mails te beantwoorden, alsof een invalide burger die zich tegen de overlast van een met burgemeesterlijke vergunning gevestigde drugshandelaat verzet wel een gek of een Untermensch moet zijn.

Ik weet van geen Amsterdams gemeentelijk raadslid dat niet feitelijk een gewillige collaborateur van het drugscorrupte college van B&W is, en dat niet feitelijk raadslid is vanwege eigenbelang, carrière en opgang maken.


[12] Door een wijziging van de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) werd per 1 januari 1995 de mogelijkheid gecreëerd om coffeeshops als een apart type horeca aan te wijzen en daardoor een gemeentelijk beleid te voeren dat speciaal gericht is op dit type horeca. Vooruitlopend op een notitie waarin het coffeeshopbeleid van de burgemeester is aangegeven, heeft de burgemeester besloten dat de situatie met betrekking tot het vestigen van coffeeshops bevroren werd tot die verkooppunten die voor 1 april 1995 al soft drugs plachten te verkopen.

Zoals herhaaldelijk gezegd was dit feitelijk beleid in Amsterdam sinds de late zestiger jaren.

En het besluit dat "het vestigen van coffeeshops bevroren werd tot die verkooppunten die voor 1 april 1995 al soft drugs plachten te verkopen." was in feite een besluit van de vorm:

Wij garanderen de voortdurende bevordering van de belangen van de drugsmafiosi waarmee we al een aantal jaren zo prettig hebben samengewerkt, en wij zorgen ervoor dat ze geen concurrentie van andere criminelen hoeven vrezen, en al helemaal niet van de vestiging van coffeeshops door mensen die dat integer doen en kunnen, en geen banden met de drugsmafia hebben.


[13] Nieuwe verkooppunten werden vanaf die datum niet meer toegestaan. Voorts werd in de APV een bepaling opgenomen (art. 3.2.8b), die het de Burgemeester mogelijk maakt bestuurlijke sancties op te leggen, indien de houder of beheerder betrokken is, of hem ernstige nalatigheid kan worden verweten bij criminele activiteiten in zijn zaak of bij andere activiteiten in of vanuit het horecabedrijf, die een gevaar voor de openbare orde opleveren en/of een bedreiging vormen voor het woon- en leefklimaat in de omgeving van het horecabedrijf.

Van 1988 tot 1995 heb ik het bestuur van de stad Amsterdam platgebeld en geschreven met het verzoek op te treden tegen bij mij in 1987 inpandig met burgemeesterlijke vergunning gevestigde drugshandelaren die deden alsof ze in softdrugs handelden maar feitelijk harddrugshandelaren waren, die je met moord bedreigden (heel geloofwaardig: met vechthonden en vuurwapens) als je protesteerde tegen hun geluidsoverlast. (Ze zijn ook gearresteerd voor hun "coffeeshop" in 1991 met diverse kiloos cocaïne en heroïne. De coffeeshop bestaat nog steeds, en floreert zeer, anders dan ik. De burgemeesters van Amsterdam willen dat immers, al 20 jaar lang, en allemaal "uit naam van de idealen van de Februaristaking", want zo zijn ze.)

Maar de Amsterdamse drugscriminelen van B&W, van de Amsterdamse Bestuursdienst, van de GGD, van de gemeentepolitie en van wie ik het overigens allemaal vroeg (iedereen met bestuurlijke verantwoordelijkheid die ik kon vinden!) weigerden te antwoorden, weigerden mij te ontvangen, en weigerden op te treden - en de handel ging door, en de schade voor mijn toch al invalide gezondheid ook.

Zie ME in Amsterdam: Het bestuur van de stad Amsterdam bestaat sinds minstens 20 jaar uit schunnige drugscriminelen zonder enige persoonlijke aansprakelijkheid of persoonlijke verantwoordelijkheid, die wat mij betreft persoonlijk gehangen verdienen te worden, vanwege de tientallen miljarden die zij garandeerden aan omzet en winsten aan de Amsterdamse drugsmafia, zonder deze ooit aan te pakken, er iets aan te doen, of zelfs maar te pleiten voor legalisatie, kennelijk omdat dit in tegenspraak is met de criminele winsten van de drugsmafia en van de met de drugsmafia samenwerkende drugscorrupte Amsterdamse ambtenarij. (Wie gelooft dat de laatste niet bestaan kent de Bouw- en Woningdienst niet, en heeft niets gelezen over de politie van Amsterdam door ex-agenten.)


[14] Het Amsterdamse beleid is onder meer gericht op:

  •  het scheiden van de bokken van de schapen;

  • een vergunningstelsel

  • stringente handhaving van de AHOJG-criteria.

Meer stuitend burokratisch gezwatel.

Het eerste punt is puur afgeleefde metafoor (en slaat op het handhaven van het onderscheid in aanbod en verkoop van softdrugs en harddrugs - geloof ik) - maar zegt er niet bij:

Door de ons sinds tien jaar persoonlijk bekende mafiosi een vergunning te geven, te beschermen tegen andere criminelen (Cohen en Sarucco traden in 2002 trots op in de pers met de mededeling - maar liefst! - zeventien moorden op drugshandelaren persoonlijk te hebben voorkomen - in hetzelfde jaar dat ze mij weigerden te ontvangen, aan te horen of te beantwoorden), en te garanderen dat ze de komende jaren ongehinderd ongetelde winsten en omzetten kunnen maken (mede voor de drugscorrupte ambtenarij en overige drugscorrupte gemeentelijke bestuurders).

Het tweede punt is belachelijk en krankzinnig:

Je kùnt geen "vergunningstelsel" invoeren voor wat in de wet staat als misdaad, en voor wat gepaard gaat, alleen al in Amsterdam, met een jaarlijkse illegale miljarden-handel alleen in softdrugs op door B&W toegestane verkoopspunten.

Te pretenderen dat dit wèl kan is de hele rechtsstaat opgeven, kennelijk omdat dit in het belang is van de drugsmafia.

Het derde punt is schijnheilig en stupide:

Die zogeheten "AHOJG-criteria" zijn geen beleid, zijn niet rechtmatig, zijn niet wettig, zijn niet moreel, en behelzen vrijwel niets anders dan het kwasi legaliseren van de bestaande praktijken en gebruiken, zonder daar verder iets aan te doen, behalve het bestuurlijk voor camera's verklaren dat alles uitstekend geregeld is.

Dat mag zo zijn geweest voor enkele maanden of een jaar, maar niet voor 20 jaar met ieder jaar forrtuinen verdiend in de Amsterdamse illegale drugshandel "gedoogd door B&W", alsof dat allemaal vanzelf spreekt in een rechtsstaat.


[15] - Geen nieuwe vestigingen van coffeeshops (m.i.v. 1 april 1995 onder de conditie als hierboven vermeld)

Zoals eerder gezegd kan dit beter zo vertaald worden:

Bescherming van de bestaande drugsmafia, immers bekend en bevriend met B&W en de Amsterdamse politietop (die ook geweigerd heeft mij te ontvangen of antwoorden, al kennen ze mijn site en ME in Amsterdam sinds 2001 op z'n laatst, net als het Amsterdams OM, de Amsterdamse rechtbank, en de Amsterdamse advocaat-generaal, die allen ook weigerden mij zelfs maar te antwoorden of ontvangen).


[16] - De coffeeshops worden op een lijst geplaatst

Ik vermoed alleen al dat deze maatregel minstens 50 Amsterdamse ambtenaren al minstens 10 jaar aan het werk heeft gehouden, gezien het niveau van kennis en kunde dat deze lieden pleegt te kenmerken.

Het feit dat dit als apart punt opgevoerd wordt laat trouwens weer zien hoe slap en schunnig deze "concept" "notitie" is.


[17] - Soft drugs in alcoholverstrekkende zaken: overwogen wordt een overgangsdatum aan te wijzen, waarop de ondernemer een keuze moet maken of de zaak voortgezet wordt als (alcoholvrije) coffeeshop, of een andere exploitatiewijze. Die keuzemogelijkheid geldt niet voor die zaken die zijn gelegen in straten waar het aantal coffeeshops moet worden verminderd, waarbij het woon- en leefklimaat in aanmerking genomen sprake is van overlast of een dreigende overlastsituatie (uitsterfregeling).

Meer krankzinnig - en onder omstandigheden (beschermde drugscriminelen met beschermde illegale winsten en beschermde verkoopspunten voor illegale drugs, die ook al niet gecontroleerd worden, noch naar hoeveelheid noch maar kwaliteit) - bureaucratisch gezwatel.

Het is alsof nadat de inquisitie is toegestaan te martelen zonder B&W-toezicht of controle, en dat B&W dan, met veel vertoon van verbale normen en waarden, gaat uitmaken - op papier, zonder de martelkamers ooit te betreden - in welke volgorde de nagels uitgetrokken moeten worden, naar burgemeesterlijk en wethouderlijk normbesef.

En wat "overlast of een dreigende overlastsituatie" wordt weer geheel onvermeld gelaten. Wel lezer, in Amsterdam is de situatie als volgt:

Zie ME in Amsterdam voor wie het interesseert, en zie Cohen's imprimatur ('nihil obstat') dat alles wat daarin staat naar zijn beste weten de strikte waarheid is.


[18] 3 de combinatie van alcohol en soft drugs is op grond van landelijk beleid niet toegestaan. Voor die bedrijven (verder aangeduid als hasjcafés) geldt een uitsterfregeling bij overdracht (feitelijk, economisch of juridisch).

Ook weer een voorbeeld van typische verziekte CDA-symbool-politiek wetgeving, die het feitelijk onmogelijk maakt voor mensen die niet allang in de criminaliteit zitten, en in die capaciteit bevriend zijn met de gemeentepolitie, de gemeentelijke ambtenarij of B&W, om softdrugs te gaan handelen, en de bestaande drugsmafiosi gewoon op het spek bindt en houdt.


[19] In 1999 is het coffeeshopbeleid geëvalueerd.

NB het jaartal! Na 1999 hebben de burgemeester, wethouders en gemeenteraad van Amsterdam niets gedaan, niets onderzocht, studieus altijd de andere kant opgekeken, God's water over God's akkers laten lopen, en de bestaande drugscriminelen geholpen, geprotegeerd, beschermd, vergunningen gegeven, en "gedoogd".

Was het immers anders dan had dat allemaal in deze "concept" "notitie" moeten staan.


[20] Dit heeft geleid tot het besluit van B&W van 8 juni 1999 waarin een aantal beleidsaspecten nader zijn uitgewerkt dan wel aangepast, te weten

Zie het vorige punt.


[21] 4 dat, indien in een overconcentratiegebied het aantal officieel gedoogde verkooppunten dusdanig is afgenomen dat er geen overlast meer wordt veroorzaakt, het desbetreffende stadsdeel of de dienst Binnenstad een gemotiveerd advies tot opheffing van dat overconcentratiegebied aan de Burgemeester kan richten

Weer burokratisch debiel en tendentieus gezwatel: "een overconcentratiegebied ". (Definitie: Er is sprake van "een overconcentratiegebied" dan en slechts dan als "een drugsmisdadig college van B&W iets als zodanig benoemd".)

Overigens staat hier helemaal niets, al is dat goed verborgen, want uit de rest van deze "concept" "notitie" volgt logisch dat zo een verzoek "tot opheffing van dat overconcentratiegebied " niet gehonoreerd kan worden, wegens gebrek aan ruimte in het zogeheten "beleid" c.q. de zogenaamde "uitsterfregeling" (= bescherming van de bestaande door B&W geliefde drugsmafia).


[22] 5 dat, indien afdoende kan worden aangetoond dat het niet meer (voldoende) aanwezig zijn van officieel gedoogde verkooppunten in een stadsdeel tot een niet te accepteren druk op het woon- en leefklimaat leidt, binnen het kader van het gemeentebeleid door verhuizing uit overconcentratiegebieden aldaar een toename van het aantal coffeeshops kan worden toegestaan

Dit is met zoveel maren en mitsen omgeven dat het een volkomen loze  bewering is. Zie vorige punt.


[23] In de Raadsvergadering geeft de meerderheid van de gemeenteraadsleden te kennen dat het beleid succesvol is te noemen.

Nee toch! Een hele gemeenteraad vol gewillige carrière-collaborateurs, vrijwel allemaal vlassend op een wethouderschap, bij voorkeur met vette nevenverdiensten via de drugsmafia (neem ik aan, als getraind psycholoog, met kennis van menselijke motieven en pretenties) en zij achten - objectief en terzake kundig, mevrouw, mijnheer! - "dat het beleid succesvol is te noemen."

Wel... dat zouden ze ook in 1942 over de toenmalige collaborateurs  Cohen en Asscher en de zegenrijke werkzaamheden van de Joodsche Raad geroepen hebben, met hun hand op hun hart, en naar eer en geweten. (Zie "The Holocaust Encyclopedia", Ed. W. Lacqueur, voor wie daar objectieve niet-Nederlandse informatie over wil.)


[24] De raad vraagt wel aandacht voor de beperkte voorraad die een coffeeshop mag voeren en de problemen die daarmee gepaard gaan. Het gaat hier echter om landelijke justitiële richtlijnen die geen ruimte open laten voor het Amsterdamse driehoeksoverleg om een hogere norm vast te stellen. In dezelfde lijn ligt ook de opvatting van een deel van de gemeenteraad over het optrekken van het verbod om een coffeeshop te betreden en soft drugs te kopen naar de leeftijd van 18 jaar; 16- en 17-jarigen kunnen niet terecht in de beschermde omgeving van een coffeeshop. Ook in dit opzicht is Amsterdam gehouden aan het landelijke beleid.

Meer vals bureaucratisch gelul. In het bijzonder "Het gaat hier echter om landelijke justitiële richtlijnen die geen ruimte open laten voor het Amsterdamse driehoeksoverleg om een hogere norm vast te stellen." is te lezen als: "Burgemeester Cohen weigert legalisering of althans behoorlijke regulering voor te stellen, publiek, semi-publiek, en heel waarschijnlijk zelfs ook niet in een geheime nota. "

Merk bovendien op dat "het landelijke beleid" sinds de negentiger jaren feitelijk het beleid is dat in Amsterdam is gepraktiseerd door B&W sinds de late zestiger jaren - maar dat Cohen kennelijk wil suggereren, maar niet eerlijk en duidelijk zeggen, dat hij geen ruimte voor experimenten zou hebben, wat volgens mij én een leugen is én fout regeringsbeleid zou zijn, als er dan immers toch, geheel in strijd met de bestaande wetgeving", illegale drugshandel gedoogd wordt, heel welbewust, en al minstens 40 jaar.


[25] 1. De belangrijkste doelstelling is het scheiden van de hard en soft drugsmarkt

Ja, goed - en dat is belangrijk. Maar merk op waar dit feitelijk uit bestaat: Uit het tolereren van coffeeshops onder aanname dat - wat geldt voor de meeste, maar niet alle - daar geheel geen hard drugs aangeboden worden of omgaan.

Dit betekent dus met zoveel woorden: "De belangrijkste doelstelling is " ..... het in stand houden van coffeeshops waar alleen softdrugs verhandeld worden en geen harddrugs.

Dat is een legitiem en zinnig doel, maar spreek dat dan ook helder uit!


[26] 2. Er is geen sprake van een uitsterfbeleid ten aanzien van soft drugs, maar van het scheiden van de ‘bokken en de schapen’

Een typische Cohen-leugen, zal ik maar zeggen: Eerder was er wel sprake van een heel bewust gemeentelijk "uitsterfbeleid" terwijl "het scheiden van de ‘bokken en de schapen’ " slap gelul is voor ..... het in stand houden van coffeeshops waar alleen softdrugs verhandeld worden en geen harddrugs.


[27] 3. De richtlijnen van het College van Procureurs-generaal met betrekking tot soft drugs (waaronder de AHOJG-criteria) worden stringent gehandhaafd, ook in bestuurlijke zin

O wat kunnen ze mooi en hondsbrutaal liegen in B&W van Amsterdam! O wat doen ze dat graag zodra er sprake is van "landelijke richtlijnen"!

Wie wel eens een Amsterdamse coffeeshop bezocht heeft of daar iets van weet, die weet dat er helemaal niets "stringent gehandhaafd" wordt, behalve het niet-controleren van de geboden waren, het niet registreren van de omzet, en het niet bijhouden van de winsten.


[28] 4. De verkoop van soft drugs wordt alleen gedoogd in zaken die op een lijst staan. Deze lijst bevat de zaken waarvan kon worden vastgesteld/aangetoond dat in die zaken voor 1 april 1995 al soft drugs plachten te worden verstrekt

Zoals eerder opgemerkt betekent dit in feite dat de bestaande en bij B&W bekende en geliefde drugsmafiosi beschermd werden en worden, en overigens niemand gelegenheid krijgt een integere softdrugszaak te beginnen.


[29] 6. De verkoop van soft drugs is uitsluitend toegestaan in alcoholvrije zaken en onder gedoogvoorschriften, waarbij de zaak het karakter moet hebben van een horecabedrijf;
7. Verenigingen en stichtingen komen niet in aanmerking voor een gedoogstatus

Voor punt 6 zie noot [17]; voor punt 7 zie noot [28]: Hiermee wordt de bestaande mafia op het spek gebonden door B&W en eventuele integere jongeren-stichtingen onmogelijk gemaakt softdrugs te handelen zonder van de mafia gebruik te maken.

De gemeente Amsterdam als SS - Schütz-Staffel - van de drugsmafia!


[30] 11. Indien de coffeeshop gesloten is in verband met situaties als bedoeld in art. 2.7 APV en/of bedoeld in art. 13b Opiumwet wordt de zaak van de lijst geschrapt, tenzij de exploitant niet verwijtbaar heeft gehandeld

Dit is ook weer een soort symboolwetgeving die erin bestaat - naar analogie geredeneerd - toe te zien dat een beul van de inquisitie alleen steriele naalden onder de nagels van zijn slachtoffer mag steken, en dat presenteert als moreel beleid.

En merk op hoe bijzonder toegezien wordt op de handhaving van alle mogelijke menselijke en onmenselijke rechten en praktijken van erkende en geliefde drugsmafiosi: "tenzij de exploitant niet verwijtbaar heeft gehandeld".


[31] 12. Als de verkoop van soft drugs ten minste 3 maanden is gestaakt, vervalt de gedoogstatus en wordt de zaak van de lijst geschrapt

Ik weet van softdrugszaken en eigenaars daarvan waarvoor dit geheel niet geldt. (Twee jaar gesloten vanwege harddrugs in de zaak; eigenaar in de gevangenis; na twee jaar gewoon verder met de drugshandel. DAT is het feitelijk gemeentebeleid.)


[32] 15. De gedoogstatus eindigt ook als de exploitatievergunning wordt geweigerd of ingetrokken op grond van slecht levensgedrag van de exploitant (c.q. de leidinggevende die belast is met de algemene leiding indien de exploitant een rechtspersoon betreft)

Nota bene de fijnzinnigheid van B&W waar het drugsmafiosi betreft: Een drugscrimineel mag een drugscrimineel zijn - wordt beschermd, geprotegeerd, vergund, gedoogd door B&W - en een werkelijk uitnemend mafioos figuur, zolang hij maar, afgezien van drugsmafiose praktijken, geen roep krijgt "van slecht levensgedrag".


[33] In dit hoofdstuk wordt op basis van gegevens van de GGD Amsterdam

Ik merk hier alleen op dat (1) de Amsterdamse GGD al heel wat jaren geleden failliet is geraakt vanwege het incompetente beleid van de directie en (2) sindsdien in ieder geval kennelijk alleen een drugscorrupt mafia-verlengstuk is, dat vooral bestaat om directeur Coutinho en zijn persoonlijke secretaresse juffrouw Bruinsma ("u mag zeggen dat ik de zus van Klaas Bruinsma ben, ja", na aldus door mij bevraagd te zijn in 2002) harddrugs te laten verstrekken aan junken, en waaraan genoemden overigens harddrugs verstrekken.

Ook kunt u gevoegelijk aannemen dat, sinds dat failliet in ieder geval (1) bij de GGD geen behoorlijk onderzoek meer is gedaan en (2) alle "gegevens van de GGD" waarschijnlijk uit een duim van een daar werkende drugscorrupte ambtenaar stammen (eventueel verfraaid met GGD-logo of een vage pretentieuze term als "Onderzoeksinstituut"). 


[34] een overzicht gegeven van het gebruik van cannabis in relatie tot de gezondheid. a. Gezondheidsschade bij gebruik van cannabis Cannabisproducten (hasj, marihuana) zijn niet sterk verslavend en relatief onschadelijk9 voor de gezondheid.

Nou, daar hebben u en ik LANG op moeten wachten - al schreef de Britse parlementaire commissie Wootton dit al in ... 1967.

Daarbij: "niet sterk verslavend " is tendentieuze onzin en in deze context een grove leugen:

Softdrugs zijn niet verslavend, en wie zegt dat ze dat wel zijn, met of zonder vals geroep over "moderne THC-gehaltes", die liegt - en doet dat heel welbewust en schunnig als hij of zij Kamerlid, gemeente-raadslid, burgemeester of wethouder is.

En voor de goede orde: Hier is geen enkele rationele twijfel over mogelijk - er zijn eenvoudig geen afkicks- en verslavings-verschijnselen bij het gebruik van (alleen) cannabis of marihuana, ook niet bij dagelijks gebruik, zoals bij harddrugs (als heroïne, cocaïne, crack, opium).

Wie van "verslaving" aan softdrugs spreekt - en spreekt van iemand die geen andere drugs gebruikt! - liegt of spreekt onzin.


[35] Het is bewezen dat cannabisgebruik het reactie- en concentratievermogen en het korte termijn geheugen vermindert. Daardoor worden school- en werkprestaties en het verkeersgedrag negatief beïnvloed.

Meer misleidend gelul, dat vooral aan het "Daardoor" ligt, dat van dezelfde standing is als "Zwaar alcoholgebruik leidt tot evenwichtsproblemen. Daardoor wordt koorddansgedrag negatief beinvloed."

Kortom: het is vast waar voor wie stoned is, maar dat duurt een paar uur, en gewoonlijk zijn daarna geen effecten meetbaar in het gedrag.

En "school- en werkprestaties en het verkeersgedrag " worden zeer onevenredig keren meer "negatief beïnvloed" door alcohol-gebruik, vooral op jonge leeftijd, dat bovendien bewezen verslavend is (zij het ook niet in de mate dat harddrugs dat zijn).


[36] Bij het roken van cannabis komen veel kankerverwekkende stoffen in het lichaam terecht, wat schadelijk is voor de longen. Het gaat daarbij niet om THC (de werkzame stof), maar de bijproducten die bij het roken vrijkomen.

Nee toch! Wist u hoeveel carcinogenen er in alcohol zitten? En in spinazie? En hoe levensgevaarlijk voor de geestelijke gezondheid het lulproza van PvdA-burgemeesters is?

Lees Mill's On Liberty eens: Als iemand stoned wil worden en geen gevaar voor anderen is (wat hij of zij in die toestand zeer veel minder is dan wie alcohol of harddrugs gebruikt) dan moet ie dat maar doen, was het alleen maar omdat (1) het gebruik van roesmiddelen door mensen van alle tijden en plaatsen is en omdat (2) van alle bekende roesmiddelen cannabis en marihuana kennelijk het minst gevaarlijk zijn, voor zowel gebruikers als omstanders.


[37] Het cognitief functioneren gaat na langdurig en intensief gebruik achteruit. Dit verdwijnt meestal binnen een aantal dagen tot weken na stopzetting van het cannabisgebruik.

Ook dit is laf en dom gelul. Immers: WELK "cognitief functioneren"? Simon Vinkenoog is waarschijnlijk al 40 jaar vrijwel continu stoned, en is nog steeds helder en ondertussen boven de 80.

Kortom, het is heel wel mogelijk dat wie stoned is minder snel is in het oplossen van wiskundige vergelijkingen - maar sneller en beter in het dichten of tekenen.

En sinds wanneer wordt dit soort zaken opgeschreven terwijl er nooit moeilijk gedaan wordt over de veel gevaarlijker alcoholroes, trouwens ook een onder schrijvers geliefd en beproefd inspiratie-middel?


[38] Er is een toenemend wetenschappelijk bewijs dat cannabis psychotische symptomen kan uitlokken, met name bij personen die veel gebruiken en een aanleg hebben voor psychosen. Hierbij neemt het risico toe naarmate men vaker cannabis gebruikt.

Alweer misleidend en vals gelul.

In de eerste plaats: Er is GEEN "toenemend wetenschappelijk bewijs dat cannabis psychotische symptomen kan uitlokken" (en de schrijvers van deze gruwelijke "concept" "notitie" hebben niet het minste idee van wat een "wetenschappelijk bewijs" is - ook dat).

In de tweede plaats: Dat het gebruik van cannabis gevaarlijk kan zijn voor wie al een schizofrene psychose heeft of had, is al bekend sinds de zestiger jaren (toen dat namelijk duidelijk werd door de grote toename van cannabis-gebruik).

Maar: 1. Slechts 1 op de 100 mensen is genetisch gepredisponeerd voor schizofrenie 2. de meesten daarvan weten dit niet en hebben nooit problemen 3. maar een klein percentage met die aanleg wordt ooit psychotisch 4. er zijn in 40 jaar en miljoenvoudig gebruik van cannabis alleen in Amsterdam sinds 1968 GEEN doden gevallen door het gebruik van cannabis. En tenslotte 5. het kan zelfs voordelig zijn voor iemand met een dispositie voor schizofrenie dit uit te vinden door problemen gedurende het blowen (en - bijvoorbeeld - niet in een veel gevaarlijker situatie, onder stress, met verantwoordelijkheid voor anderen).

Vervolgens de toevoeging "met name bij personen die veel gebruiken en een aanleg hebben voor psychosen": Ja - maar wel te verstaan betreft dit 1 op de 1000 à 10.000 of minder.

Tenslotte wat betreft "Hierbij neemt het risico toe naarmate men vaker cannabis gebruikt.": Misleidend uitgedrukt - in een rapport van de gemeente Amsterdam waar al 40 jaar op massale schaal softdrugs gebruikt worden! - omdat de richting van de caualiteit (zoals dat heet) omstreden is: Gebruikt men vaker cannabis alnaarmate men psychotischer wordt of wordt men psychotischer alnaarmate men meer cannabis gebruikt?

Het antwoord moet zijn, gezien de vracht aan gegevens: Veel waarschijnlijker het eerste, en dan alleen bij mensen die toch al een dispositie voor schizofrenie hebben of al psychotisch zijn (of andere drugs gebruiken).


[39] De acute giftigheid van cannabis is zeer gering. Zo noteerde het CBC in de afgelopen 20 jaar geen enkel geval van directe sterfte door inname van cannabis.

Ook dit is misleidend uitgedrukt. Wat juister zou zijn is: cannabis is ongeveer even (on)giftig als spinazie of wortelen (en bevat net als deze groenten diverse carcinogenen).

En één van de dingen die in dit hele rapport ongenoemd en onbehandeld worden gelaten is dat nogal wat gebruikers softdrugs gebruiken om minder depressief te zijn; te slapen; tot rust te komen; of pijn te bestrijden, en dat qua pijnbestrijder en anti-depressivum cannabis hoog scoort vergeleken met meer gebruikelijke legitieme drugs.


[40] Het Trimbos-instituut peilt sinds het midden van de jaren 80 in hoeverre leerlingen van 12 t/m 18 jaar op reguliere middelbare scholen ervaring hebben met alcohol, tabak, drugs en gokken. Dit gebeurt in het zogenoemde landelijke Peilstationsonderzoek scholieren. De laatste peiling werd in 2003 verricht.

Meer pretentieus bureaucratisch gebazel, want er wordt geheel niet duidelijk hoe statistisch en methodologisch gefundeerd die peilingen zijn. Hoe het zij, de gemeente loopt weer eens met een brutale kop minstens vijf jaar achter bij de feiten.


[41] Uit recent onderzoek van de Universiteit van Amsterdam onder tweelingen blijkt dat jongeren die onder de 18 jaar beginnen met cannabisgebruik, een grotere kans hebben om later ook harddrugs te gaan gebruiken.

Wel, ik ben onverbeterlijk briljant afgestudeerd als psycholoog aan de UvA en weet uit zeer bittere zeer veelvuldige ervaring dat "recent onderzoek van de Universiteit van Amsterdam " buiten de echte beta-wetenschappen zelden wat voorstelt.

En hoe het zij, het probleem is als in noot [38] met de causale richting: Komen de problemen (vooral) door het drugsgebruik of komt het drugsgebruik (vooral) door de problemen?


[42] Er is ook een samenhang tussen de frequentie en de hoeveelheid. Van degenen die 3 t/m 10 keer in de maand blowen rookt een kwart (27%) 3 of meer joints per keer. Van degenen die meer dan 10 keer in de maand blowen, rookt tweederde (67%) 3 of meer joints per keer. Deze laatste groep loopt een relatief groot risico op problemen.

Zelfde opmerking als onder [41]. En wat "een relatief groot risico " is, behalve insinuatief en tendentieus taalgebruik, is volstrekt onduidelijk. (Zo is een stijging van 1 promille naar 2 promille "relatief groot", al blijven het promillages).


[43]

Figuur 2: Frequentie van cannabisgebruik onder actuele gebruikers.  Peiljaar 2003 [43]


Ik heb dit eruit gevist voor uw informatie en vanwege het "Peiljaar 2003": Onder een burgemeester als Cohen, onder wiens beleid er voor minstens tien miljard per jaar alleen in Amsterdam aan illegale drugs wordt omgezet, moet u niet verwachten enige recente informatie over drugs te krijgen, of verwachten dat de konklusies die dan geformuleerd worden waar zijn, of zelfs maar zinnig geformuleerd.


[44] Volgens een peiling onder bezoekers van coffeeshops in 2001, gebruikt tweederde van de actuele blowers dagelijks cannabis. Per keer roken actuele blowers gemiddeld 4 joints. Dagelijkse blowers roken gemiddeld 5 joints per keer.

Volgens mij - en ik ben een kenner - is dit volslagen onzin, trouwens alweer van maar liefst zeven jaren geleden. Zonder nadere gegevens over het onderzoek is dit gewoon gezwatel - en de "actuele blowers" die dat dagelijks doen die "gemiddeld 5 joints per keer" roken doen (of deden anno 2001) dan kennelijk héél weinig cannabis in hun joints, en delen die magere joints dan met velen.


[45] Tussen 1998 en 2003 daalde het percentage actuele gebruikers van cannabis onder uitgaande jongeren en jonge volwassenen in trendy clubs (en party's) in Amsterdam van 52% naar 39%.

Kan zijn, al neem ik ook hier geheel geen gif op.

Wat veel belangrijker is, maar in deze hele "concept" "notitie" niet besproken wordt is dat in dezelfde tijd het gebruik van ecstasy (naar mijn opvatting een harddrug) sterk toenam "in trendy clubs (en party's) in Amsterdam".

Maar burgemeester Cohen heeft het veel liever over cannabis dan over ecstasy, al zijn door het gebruik van ecstasy wel doden gevallen, en al is het veel gebruikt in Amsterdam sinds de negentiger jaren.


[46] Elders in het land lijkt in het algemeen sprake te zijn van een stabilisatie van cannabisgebruik

Ja, en ook dat is conform data die al uit de zestiger jaren dateren:

De meeste softdrugs-gebruikers zijn tieners of twintigers, en wie ouder wordt stapt er (gewoonlijk geheel probleemloos) vanaf, en gebruikt dan een minder omstreden (hoewel gevaarlijker) drug zoals alcohol.


[47] Antenne 2006 besteedt speciale aandacht aan ‘probleem jongeren’ in de jeugdzorg. Van de 311 jongeren die aan het onderzoek deelnamen geeft 45% aan de laatste maand cannabis te hebben gebruikt. Ongeveer een derde van de huidige gebruikers (15% van het totaal) blowt dagelijks. Gemiddeld worden er dan 3 joints per keer gerookt. Bijna een kwart van de onderzochte jongeren kan beschouwd worden als riskante blower (dagelijks blowen en/of minstens twee joints per gelegenheid).

Meer kennelijk kul-onderzoek, weer van járen her, weer van onbekende methodologie, en deze keer onder een kleine groep, waaruit niet gegeneraliseert kan worden (rationeel - ik bedoel niet: niet voor B&W, voor camera's).

Hier wordt een nieuwe bureaucratische categorie ingevoerd: de zogeheten "riskante blower" ("kan beschouwd worden als"). Het komt mij voor, zonder verdere gegevens, als het bestempelen van draagsters van naaldhakken als "riskante verkeersdeelnemers".


[48] Uitgaande jongeren gebruiken vaak meer dan één middel. Vaak worden deze middelen ook tegelijk gebruikt. Favoriete combinaties zijn cannabis met alcohol en cannabis met ecstasy.

En hier zijn we dan eindelijk eens bij problemen aangeland die het tolereren van coffeeshops beoogde te voorkomen - en ikzelf doel dan vooral op de combinatie "cannabis met ecstasy".

Aangezien ecstasy alleen genoemd wordt mag er vanuit gegaan worden dat burgemeester Cohen het gebruik hiervan toejuicht, en de gevaren - gaten in het brein - graag op gemeentekoop toeneemt.


[49]  VII. Jongeren tot 23 jaar die drie maanden of langer geen vaste verblijfplaats hebben.

Dit hele onderzoek in deze alinea en daarvoor komt me zeer slecht voor en bestaat kennelijk voor een deel in bureaucratische onderscheidingen van Pennewips niveau.


[50] Hoeveel mensen vanwege het gebruik van cannabis in de problemen komen is niet precies bekend. Een algemeen aanvaarde definitie van problematisch cannabisgebruik ontbreekt.

Dus dit is weer misleidend insinuatief taalgebruik, dat des te ergerlijker en laffer is alnaarmate de lezer meer meeweegt dat er de afgelopen veertig jaar tientallen miljoenen joints gerookt zijn in Amsterdam, zonder dat dit tot grote problemen heeft geleid voor de gebruikers, behalve bij zeldzame uitzondering, wanneer er gewoonlijk sprake was van additionele complicaties, zoals andere drugs of een al bestaande psychose.

Kortom:

1. Er komen door het gebruik van cannabis aanmerkelijk veel minder mensen in de medische, psychologische of sociale problemen dan door het gebruik van alle andere roesmiddelen

2. Er is derhalve geen "
problematisch cannabisgebruik" behalve in de buurt van fanatieke wetshandhavers of idioten.


[51] In internationaal onderzoek wordt vaak een diagnose van cannabisafhankelijkheid volgens het psychiatrisch classificatiesysteem DSM gehanteerd. In vergelijking met nicotine, heroïne en alcohol is cannabis een weinig verslavende stof. Het risico van afhankelijkheid neemt evenwel toe bij langdurig frequent gebruik en gaat vaak samen met afhankelijkheid van andere middelen.

Dit is weer buitengewoon slecht, suggestief en insinuatief geformuleerd.

Zoals onder [34]:

1. Cannabis op zich is niet verslavend. Het kan gewoontevormend zijn, maar dat is vis op vrijdag ook onder velen, althans tot voor kort.

2. Cannabis leidt vrijwel alleen tot problemen bij mensen die al andere problemen, psychoses of verslavingen hebben - en zelfs dan is het vaak niet cannabis dat het probleem vormt (omdat dit kalmerend werkt), maar de andere middelen, of de combinatie van middelen.


[52] Jongeren zijn kwetsbaarder dan ouderen. Recente gegevens over het aantal mensen (en dus ook scholieren en jongeren) dat afhankelijk is van cannabis ontbreken.

Er zijn geen mensen "afhankelijk is van cannabis", tenzij ze afhankelijk zijn van zwaardere drugs, of persoonlijk in grote problemen zitten, onafhankelijk van cannabis.

Er zijn gegevens over ouderen, zoals Simon Vinkenoog: Voor ouderen is cannabis zeer aan te raden, en versterkt de vitaliteit, levenslust, levensvreugde en plezier in het leven.

Zelfs de leden van B&W zouden er van kunnen leren wat meer ontspannen en eerlijk om te gaan met een moeilijke materie.


[53] Sleutelfiguren van de Antenne-monitor signaleerden in 2005 excessief cannabisgebruik onder sommige buurtjongeren van Marokkaanse afkomst. Dit excessieve cannabisgebruik lijkt de toch al zwakke positie van deze jongeren op de arbeidsmarkt te verzwakken.

Wat in Jezusnaam zijn "Sleutelfiguren van de Antenne-monitor"? Sleutelhangers in de vorm van smurfen?

En wat is "excessief cannabisgebruik" in 's hemelsnaam? Op welke schaal gemeten? Door wie en wanneer? Zie verder onder [51].


[54] In de beleidsnotitie ‘Preventie genotmiddelengebruik Amsterdam 2008-2011’, heeft het College de volgende doelstelling ten aanzien van cannabisgebruik opgenomen:

‘Het College stelt zich ten doel om het percentage jongeren in Amsterdam dat cannabis gebruikt (gebaseerd op de maandprevalentie) te laten dalen van circa 20% nu naar circa 15% in 2011’.

Dit is weer totale bureaucratische waanzin, trouwens van een vorm die de afgelopen dekade hip is geworden onder bureaucraten: Publiceer doel- en streef-cijfers, alsof dat redelijk beleid zou zijn.

En NB wat er niet staat, maar wat geheel in lijn is met het bovenstaande:

Door de cannabis-consumptie met 5% te laten dalen hoopt B&W van Amsterdam, samen met Minister dr. Ab Klink, het gebruik van crack, cocaïne, heroïne en ecstasy, vooral onder de schoolgaande jeugd evenredig te verhogen.

Of maken die coffeeshops dan geen verschil in gebruik en beschikbaarheid van harddrugs onder jongeren?!


[55] De (landelijke) beschikbare voorlichtingsmaterialen rondom cannabis worden lokaal verspreid, waarbij ook gericht aandacht wordt besteed aan mogelijkheden voor online zelfhulp en online behandeling (bijvoorbeeld de site van de Jellinek, www.jellinek.nl ), en er aandacht is voor toeristen.

Ander stukje Amsterdams bureaucratisch ellendeproza:

Minstens de helft van wat ambtenaart in Nederland doet dat als zogeheten hulpverlener, waarvan 90% - in mijn ervaring - alleen in de hulp zit vanwege hulp voor zichzelf en om een vet ambtelijk salaris + pensioen zonder enige verplichtingen tot enig behoorlijk werk te verwerven, maar al die zogenaamde hulpverleners worden vreselijk graag voorzien van zogeheten officiele "voorlichtingsmaterialen", want dat geeft ze status en iets om over te ouwehoeren met hun "cliënten" die zij "managen", want zó heet dat in modern corporatistisch bureaucratische ellendetaal.


[56] Het programma ‘De Gezonde school en genotmiddelen’ in het VO wordt gecontinueerd. Voor cannabis moet dit programma zich vooral concentreren op scholen met veel autochtone leerlingen.

Meer bureaucratische hulpverlenerij. (Merk op dat de Amsterdamse hulpverleners hun acute hulp verlenen met hulp van cijfers van B&W van Amsterdam die jaren, zo geen generaties drugsgebruikers achter de feiten aanhobbelen.)

En sinds wanneer is een school "Gezond"? Of zijn stenen dat ook, in en rond Amsterdam?


[57] Het continueren van ‘Jeugdnet’, een project gericht op jeugdhulpverlening en leerlingbegeleiders om druggebruik, waaronder cannabis, bij jongeren bespreekbaar te maken en eventueel door te verwijzen.

En zal er vrijwel zeker toe leiden een bestand aan zogeheten  hulpverleners in en rond Amsterdam in leven te houden uit de belastingen die in aantal minstens zo groot zijn als alle ook al officieel aangestelde de hulpverleners in coffeeshops.


[58] Het voornemen is om een nieuw ontwikkeld programma gericht op leerlingen van het MBO te implementeren.

Niet alleen zijn scholen gezond in en rond Amsterdam; beleid in die stad wordt ook nooit uitgevoerd (behalve ten bate van de drugsmafia of de oplichters van de metrolijnen) maar alleen "geimplementeerd". ("Implementeren", lezer, is in goed Amsterdams: "niets doen aan enig probleem behalve er veel over te vergaderen, veel "concept" "notities" over te schrijven, en veel voor camera's te liegen dat alles goed gaat en toppi is, en de spreker "ein echter Mensch".)


[59] Zoals aangegeven in paragraaf 3.2 is er een toenemend wetenschappelijk bewijs dat cannabis psychotische symptomen kan uitlokken, met name bij personen die veel gebruiken en een aanleg hebben voor psychosen.

Zoals aangegeven onder [34] is dit een botte leugen.


[60] 4 Evaluatie huidig beleid

4.1 Scheiding hard en soft drugs, scheiding ‘bokken en schapen’.
Dit zijn de belangrijkste doelstellingen van het coffeeshopbeleid. Gesteld kan worden dat de gedoogde verkoop van soft drugs door de coffeeshops nog steeds een belangrijk element is in het scheiden van de hard en soft drugsmarkt. De verkoop van soft drugs via de coffeeshop heeft voor degene die soft drugs wil kopen het voordeel dat de koop plaatsvindt in een coffeeshop - waarbij geacht wordt dat voorlichting wordt gegeven - in plaats van een mogelijk risicovolle overdracht op de openbare weg. Natuurlijk weegt enige relatie met hard drugs van een coffeeshopexploitant of leidinggevende en/of met de coffeeshop zeer zwaar. Nog zwaarder dan bij een andere horecaondernemer. Immers de coffeeshop, de exploitant en de leidinggevenden zijn de exponenten van het beleid van het scheiden van hard en soft drugs.

De eerste titel "Evaluatie huidig beleid" is een leugen, want dat wordt niet geëvalueerd, niet beschreven (anders dan oneerlijk) en niet behandeld:

Over de vele drugsmoorden: Niets.
Over de omgezette vele tientallen drugsmiljarden: Niets.
Over de vele miljarden onbelaste winsten: Niets.
Over het totale gebrek aan inspectie van waren: Niets.
Over ambtelijke corruptie: Niets.
Over harddrugs: Niets.
Over de vervlechting van de criminaliteit en de bovenwereld: Niets.

Het enige wat "geëvalueerd" wordt is een leugenachtige ambtelijke selectie en abstractie daaruit, met vermijding van alle heikele en belangrijke punten, en in gruwelijk ambtelijk koeterwaals.

De tweede titel "Scheiding hard en soft drugs, scheiding ‘bokken en schapen’" is me, ook na herhaalde herlezing, en ondanks een intelligentie die zelfs die van burgemeester Cohen ruim overtreft geheel onduidelijk.

Als hier iets zo hebben gestaan dat in beginsel redelijk was, dan was het ongeveer zo geformuleerd:

  • Vermijding dat softdruggebruikers blootgesteld worden aan harddrugs of harddrugscriminelen;

  • beleid in coffeeshops dat beoogt alleen integere softdrugshandelaren te laten handelen in softdrugs.

De rest is overwegend vroom en schijnheilig gelul, behalve de laatste zin: "Immers de coffeeshop, de exploitant en de leidinggevenden zijn de exponenten van het beleid van het scheiden van hard en soft drugs." is een smerige leugen:

De "exponenten van het beleid" in Amsterdam zijn de burgemeester en wethouders, en niemand anders. En zolang de positie van softdrugshandelaars niet gelegaliseerd is doet de burger er verstandig aan zo iemand voor een crimineel te houden, waarschijnlijk ook met gevaarlijke criminele connecties, in geval de burger serieuze klachten mocht hebben.

Ik heb trouwens persoonlijk behoorlijke softdrugshandelaren gekend, maar wat ik zojuist zei is geheel conform verstandig en rationeel overleg over de in Amsterdam bestaande verhoudingen.

Ook heb ik helemaal nooit ruzie gehad met enige softdrugshandelaren, behalve degenen die Van Thijn inpandig onder mijn woning deed vestigen zonder mijn vergunning daarvoor te vragen, en die feitelijk harddrugshandelaren waren, die mij serieus en geloofwaardig met moord bedreigden zodra ik klaagde en moeilijk imponeerbaar bleek.


[61] Op het naleven van dit gedoogbeleid wordt streng toegezien. Degene die zich inlaat met hard drugs, of dat toelaat, dan wel verwijtbaar handelt, raakt de gedoogstatus onherroepelijk kwijt. Vermenging van het aanbod van soft en hard drugs komt dan ook nauwelijks voor in de coffeeshop.

Zoals blijkt uit de rest van deze "concept" "notitie" en mijn noten daarbij is dit gewoon een leugen: Ik weet van minstens één softdrugshandelaar wiens zaak twee jaar gesloten is wegens harddrugs gevonden in de zaak, die daarna toch gewoon door ging met de handel.


[62] Dit beleid lijkt goed te functioneren.

NB vooral het zo uitgekookte burgemeesterlijke "lijkt": Kijk maar, in werkelijkheid staat er helemaal niets dan een advocatenslimmigheidje.


[63] De Gemeenteraad heeft steeds gepleit voor regulering van deze zogenaamde ‘achterdeur van de coffeeshop’. In de periode 1998 tot 2002 zelfs unaniem. In de periode vanaf 2003 werd regulering van de achterdeur nog steeds raadsbreed ondersteund, met uitzondering van de CDA-fractie.

Maar de burgemeester heeft zelfs nooit de moed opgebracht - of zijn eigen geheime aandeel in de handel in gevaar gebracht - door te pleiten voor legalisering van soft drugs.

En overigens is "regulering van deze zogenaamde ‘achterdeur van de coffeeshop’" = "legalisatie", hoe je het ook wilt omschrijven, omdat het niet bestaan van een controle op handel en omzet (dát is wat de eufemistische kunstfrase betekent) het enige is dat nog niet normaal geregeld is in coffeeshops - en geen softdrugshandelaar eerlijk wil zijn over zijn werkelijke omzet en winst, want die twee zijn exact de reden dat hij in de softdrugshandel zit, en niet in wat anders dat goed verdient.


[64] Het driehoeksoverleg heeft in juni 2006 aangegeven wat wel of niet toelaatbaar wordt geacht in het kader van het afficheringsverbod. Desondanks blijft discussie bestaan over welke uiting nu wel of niet als affichering moet worden gezien (zie ook opmerkingen over merchandise in paragraaf 4.3).

Dit gaat feitelijk over reclame, waarvoor zie [98].


[65] 4.3 Coffeeshop en toerisme
Bij verblijfsbezoekers in Amsterdam zijn activiteiten als rondwandelen en ‘sightseeing’ het meest populair (85%), gevolgd door museumbezoek (73%), eten in een restaurant (69%), winkelen (61%), cafébezoek (59%), rondvaart door de grachten (42%), rondlopen op de Walletjes (26%) en bezoek aan een coffeeshop waar softdrugs verkrijgbaar zijn (23%).

Zo, zo: meer sociaal-wetenschappelijke informatie. Als methodologisch, wetenschapsfilosofisch en logisch bekwaamd psycholoog kan ik u melden dat het meeste sociaal-wetenschappelijk zogeheten onderzoek héél weinig voorstelt, en trouwens graag misbruikt mag worden door B&W van Amsterdam als dat zo uitkomt.

Afgezien daarvan: Persoonlijk lijkt "23%" aan buitenlandse bezoekers aan een coffeeshop nogal laag, en ik heb veel Amerikanen meegemaakt die uitdrukkelijk vanwege de coffeeshops en de drugs naar Amsterdam kwamen.

Meer algemeen geformuleerd: Ik neem aan dat het bestaan van coffeeshops in Amsterdam een aanzienlijke toeristische trekplijster is, niet alleen of zelfs primair vanwege de drugs maar vanwege de bijzonderheid ervan.


[66] Of het imago van Amsterdam wat betreft drugs (erg) negatief is, valt natuurlijk uit deze cijfers niet af te leiden. Kennelijk heeft de aanwezigheid van coffeeshops voor de toeristen die Amsterdam bezoeken niet een zeer negatieve invloed als zij hun eindoordeel over Amsterdam geven.

Zie [65], en uiteraard zijn er gegevens te over om het hier gestelde te onderschrijven, namelijk de aantallen toeristen die Amsterdam bezoeken.


[67] 4.4 Het rookverbod/loketfunctie
Op 1 juli 2008 is het verbod in werking getreden op het roken van tabaksproducten in de horeca. Ondanks pogingen van de coffeeshopbranche is de minister van VWS niet bereid geweest voor deze branche een uitzondering te maken.

Dat is waar en belachelijk. Het toont aan dat de minister van VWS een incompetent is, al zijn daar betere gronden voor dan alleen het hier gestelde.


[68] Bij het maken van een rookruimte dient de coffeeshophouder te allen tijde deze ruimte volledig te kunnen overzien. De ondernemer blijft immers verantwoordelijk voor de orde en rust, ook in een rookruimte.

Weer zulke typische laffe schijnheilige bureaucratentaal! En wat er stáát is bovendien waanzin: Terwijl de timmerman de rookruimte timmert moet de coffeeshophouder vooral de hele ruimte blijven overzien.

En in Amsterdam mogen drugshandelaars van B&W - is immers gebleken, en staat al 20 jaar overeind - en van de politie, en van de Bouw- en Woningdienst, en van de advocaat-generaal, en van de rechtbank naar believen omwonenden die klagen over overlast met moord bedreigen: B&W zorgt ervoor dat dergelijke klachten in de doofpot verdwijnen, desnoods door de klager het graf in te helpen, Zie ME in Amsterdam .


[69] 4.5 Overlast in relatie tot vestigingsplek
Er zijn geen signalen dat coffeeshops verhoudingsgewijs meer overlast opleveren dan andere horecabedrijven in de stad.

Zie onder [68]. Overigens wil ik dit wel geloven, in beginsel, vooral omdat coffeeshopuitbaters belang hebben bij het vermijden van overlast, tenzij ze van de meer moordzuchtige soort zijn, wat ook voorkomt, met toestemming, bescherming en gedoogdsteun van B&W. (Immers: als de coffeeshop uitbaters hun clientèle en de omwonenden in bedwang houden met moorddreigingen, dan kan de gemeentepolitie haar taak de burgemeester en de wethouders te beschermen tegen De Gevaren Van Het Terrorisme véél beter uitoefenen. En burgemeester Cohen laat véél liever invaliden door drugshandelaars terroriseren dan drugshandelaars te ontrieven, net als de burgemeesters Patijn en Van Thijn voor hem. Ook zijn deze burgemeesters véél meer geïnteresseerd in de bescherming van hun eigen belang dan dat van anderen, blijkt al 20 jaar.)


[70] 4.6 Verzoek tot spreiding en vermindering stadsdelen De Baarsjes en Centrum
De stadsdeelvoorzitters van De Baarsjes en Centrum hebben de wens geuit om tot een evenwichtigere verdeling van de coffeeshops te komen, omdat zij het aantal coffeeshops in hun stadsdeel verhoudingsgewijs te groot vinden.

Meer bureaucratische waanzin:

Een of andere PvdA-prominent laat, ongetwijfeld in overleg met B&W weten dat hij/zij/het een "wens" heeft "geuit", en wel - zonder enige onderbouwing - "tot een evenwichtigere verdeling" vanwege dat zij iets "verhoudingsgewijs te groot vinden.

Over de vele drugsmoorden: Niets.
Over de omgezette vele tientallen drugsmiljarden: Niets.
Over de vele miljarden onbelaste winsten: Niets.
Over het totale gebrek aan inspectie van waren: Niets.

In Amsterdam heerst burgemeester Cohen, in de traditie van Abraham Cohen, en even integer, maar met minder excuses. (Zie "The Holocaust Encyclopedia", Ed. W. Lacqueur, voor wie daar objectieve niet-Nederlandse informatie over wil.)


[71] Of op IJburg te zijner tijd een coffeeshop gevestigd kan worden, zoals destijds is gevraagd aan burgemeester Patijn, hangt natuurlijk af van de ontwikkelingen op IJburg.

Meer bureaucratische gezwatel, heel vals bovendien:

Merk eerst op "zoals destijds is gevraagd aan burgemeester Patijn", dus lang geleden, burgemeester Cohen heeft nooit enig drugsbeleid gevoerd, anders dan God's water over God's akker laten lopen, eventueel - zoals hedenmorgen op de radio - met een vroom beroep op Spinoza.

En het hangt "natuurlijk" niet "af van de ontwikkelingen", tenminste als dit "concept" voor een "notitie" geloofd kan worden, want volgens dat concept is daar geen ruimte voor, "vanwege het beleid van de overheid".


[72] 4.7 Uitsterfregelingen Er is in 1997 een drietal uitsterfregelingen getroffen, te weten ten aanzien van:
                - overconcentratie
                - combinatieverkoop alcohol en soft drugs
                - coffeeshops in de ongewenste nabijheid van een school


Meer typisch bureaucratische gelul, dat immers zo vaak is opgetrokkken uit een intellectuele chaos van ad hoc ingevoerde termen met een vrijwel volstrekt arbitraire betekenis, meestal verkozen vanwege hun emotionenerende bijklanken, opzwepend dan wel rustgevend.

Hier worden het bureaucratisch neologisme "uitsterfregelingen"  gecombineerd met het idem "overconcentratie" ('Amice, er heerst een overconcentratie debielen en parasieten in B&W van Amsterdam. Ik stel een combinatie van uitsterfteregelingen voor'). 

Hoe het zij, het is allemaal schijnvertoning: De "uitsterfregeling" is feitelijk "bescherming van de bestaande drugsmafia ten koste van concurrenten of anderen"; de "overconcentratie" is "wat B&W van Amsterdam iets noemt dat ze teveel vindt"; de "combinatieverkoop" vindt niet meer plaats, al jaren; en het bezwaar van "coffeeshops in de ongewenste nabijheid van een school" is - zeker als het de bedoeling is de schoolgaande jeugd te vrijwaren van contacten met harddrugs-criminelen!! - op zijn allerbest alleen vergelijkbaar met de morele bewogenheid en drukte van de Bond Tegen Het Vloeken.


[73] Ten slotte is in 1997 een aantal coffeeshops aangewezen die in een ongewenste nabijheid van een school zijn gelegen. Voor die zaken is de uitsterfregeling nog steeds van kracht.

Nogmaals hetzelfde, en de oplettende lezer zal bevonden hebben, net als ik, dat burgemeester Cohen zoveel houdt van z'n eigen proza, slecht als dat pleegt te zijn, dat hij het vaak en met genoegen en omstandig herhaalt, zelfs zonder de woorden te wijzigen.

Waarschijnlijk denkt hij dat u een stuk dommer bent dan hij, en dat hij zwaar getraind is in het plausibel liegen. Het laatste ben ikzelf niet, maar het eerste ook niet en voor mij is Cohen gebleken een - wel handige - bedrieger te zijn.


[74] Het aantal coffeeshops is sinds 1997 van ca 350 teruggelopen tot 228 (stand oktober 2008) door:
 
- natuurlijk verloop (verkoop, stadsvernieuwing of andere exploitatiewijze);
 
- door de uitsterfregelingen met betrekking tot overconcentraties en nabijheid scholen,
 
- het beëindigen van de hasjcafés;
  -
door sluitingen van coffeeshops die geheel of in meerdere mate te wijten zijn aan de exploitant zelf (sluiting op grond van artikel 13b Opiumwet en/of artikel 2.7 APV);
  -
laatste stap in het kader van het handhavingstap-penplan;
 
- of het weigeren cq intrekking van vergunning en/of gedoogstatus op grond van de Wet Bibob en/of het levensgedrag of wijze bedrijfsvoering van de exploitant/leidinggevende.

Meer herhalingen, maar eindelijk ook eens een cijfer:
     Aantal Amsterdamse coffeeshops in 1995: 350
    
Aantal Amsterdamse coffeeshops in 2007: 228

Als coffeeshops dus zin hebben dan zijn er, onder het heldhaftige,  vastberaden, barmhartige beleid van Cohen meer tieners aan de harddrugs geraakt. (Ik redeneer hier verantwoord sociaal-wetenschappelijk, in de allerbeste B&W-tradities.)


[75] 4.8 Aantal coffeeshops in relatie tot de vraag
Het aantal coffeeshops is dus wel teruggelopen, maar als dat aantal vergeleken wordt met overige steden dan steekt Amsterdam daar nog steeds ver bovenuit. Landelijk gezien heeft Amsterdam nog steeds meer dan een kwart van alle coffeeshops in Nederland. Natuurlijk heeft dat aantal ook te maken met de positie van Amsterdam en het toerisme; ten slotte bevinden zich in Amsterdam ruim 4000 horecabedrijven, waarvan ongeveer 1800 in het centrum.

Wat meer feitjes en cijfers
  Aantal Amsterdamse coffeeshops: 1/4 van het Nederlands aantal (228)
  Aantal Amsterdamse horecabedrijven: 1800 alleen in centrum

Overigens is de vraagstelling in de titel - "Aantal coffeeshops in relatie tot de vraag " - weer pretentieus gelul: Zolang immers de toevoer, de omzet en de winst onbekend zijn kan "de vraag " noch het aanbod adekwaat ingeschat worden.


[76] De vraag is of het huidige aantal van 228 coffeeshops niet te hoog is.

U ziet hoe schalks humoristisch burgemeester Cohen is, en hoe makkelijk hij mag vergeten dat die coffeeshops ertoe dienen de opgroeiende jeugd niet in contact te brengen met harddrugs en harddrugshandelaren.

Uit dat oogpunt - zou ik willen stellen - is de vraag of "het huidige aantal van 228 coffeeshops niet te " laag is.

En overigens is dit net zo'n schunnig-stupide vraagstelling als waarmee Vadertje Staat nu de kiezers aanspoort te stemmen in de waterschaps-verkiezingen: "Wie zet jij op één?!"


 [77] Daar moet direct aan worden toegevoegd dat deze vraag niets afdoet aan de belangrijke functie die de coffeeshop heeft in het kader van het drugsbeleid. Die vraag wordt ook gesteld in de notitie ‘1012’, maar dan in het kader van dat specifieke gebied. Overigens is tot nu toe geen direct verband aangetoond tussen de mate van aanbod van soft drugs en het gebruik ervan.

Meer vaag en pretentieus gelul, zoals u ondertussen zelf ongetwijfeld ziet.


[78] Welk aantal coffeeshops is aanvaardbaar c.q. nodig voor de vraag naar soft drugs?

Zie onder [76]: Rondje waterschapsverkiezingen van deze dagen, dus popi-jopi geouwehoer zonder enige cognitieve inhoud over de wanen van de dag, gevoerd in het taaleigen van de botste en grofste TV-programmaas.

De vraag hier is van de vorm en redelijkheid: "Hoeveel harddrugshandelaren kan de duivel op de top van de pink van Cohen laten dansen?"


[79] In Amsterdam ligt de situatie anders dan in bij voorbeeld de grensstreek waar buitenlanders, die ook daar een belangrijk deel van de vraag uitmaken die drugs vaak meenemen naar de eigen woonomgeving. Ook in Amsterdam zal een behoorlijk deel van de vraag en zeker in de binnenstad afkomstig zijn van hier verblijvende toeristen. Daarbij doen zich geen vergelijkbare problemen voor als in de grensstreek vanwege de afstand tot de grens.

Nee toch! Ik vermoed dat je mr.dr. in het recht moet zijn, gelijk burgemeester Cohen, om de diepe rationaliteit en draagkracht in te zien van betekisvolle informatie als "Daarbij doen zich geen vergelijkbare problemen voor als in de grensstreek vanwege de afstand tot de grens."

Wist u al dat een twaalfkoppige Amsterdamse ambtelijke werkgroep pas nog heeft vastgesteld, na een studie in en een betaald verblijf van slechts drie maanden op Bali, dat zich in Amsterdam "geen vergelijkbare problemen voordoen als in " vooral de kleinere halal-slachterijen als in Bali?


[80] 4.9 Gezondheidsaspecten
Zoals in hoofdstuk 3 is uiteengezet, heeft het College de Notitie preventie genotmiddelgebruik 2008-2011 vastgesteld op grond waarvan een pakket aan maatregelen wordt toegepast in Amsterdam. In deze notitie is uitgegaan van de op dat moment beschikbare gegevens over de gezondheidsrisico’s van soft drugs.

We staan weer even paf. Er "is uiteengezet"; er is "vastgesteld"; er is "een pakket aan maatregelen"; dat maar liefst "wordt toegepast", misschien op Bali maar zelfs ook "in Amsterdam", en - verreweg het meest verbazende - "In deze notitie is uitgegaan van de op dat moment beschikbare gegevens " want het verbazende daaraan is dat burgemeester Cohen nauwelijks beschikking heeft over gegevens van na 1995 c.q. van gegevens die niet door obscure zogeheten onderzoek-instituten zouden zijn verzameld maar door echte integere Amsterdamse ambtenaren met een goed verstand, die inderdaad allemaal allang geleden geëmigreerd zijn.


[81] Uit het laatste scholierenonderzoek, uitgevoerd door het Trimbos Instituut in opdracht van onder andere de gemeente in 2007, blijkt dat cannabisgebruik onder de Amsterdamse jeugd afneemt. De preventiemaatregelen lijken dus effect te sorteren.

Meer sociale wetenschap in de beste B&W-tradities. Stel - nogal moeilijk om rationeel te doen, zonder meer gegevens, maar stel - dat "het Trimbos Instituut" gelijk heeft. Volgt daaruit dat "De preventiemaatregelen lijken dus effect te sorteren."?

Voor iemand van Cohen's intellect (die de meute wil besodemieteren tenminste) volgt dat zonneklaar ("lijken dus"), maar iemand met mijn maat van hersens voegt toe "dat volgt exact even helder als uit Jezus predikingen "lijkt dus" te volgen dat God een ex-katholieke Lutheraanse homo met een anale fistel is, met het uiterlijk van dr. Ab Klink".


[82] De Minister van Volksgezondheid heeft in maart jl. bij het Algemeen overleg met de Tweede Kamer over drugs een nieuwe integrale drugsnota aangekondigd, die in het voorjaar van 2009 zal verschijnen. De minister tekent daarbij aan, dat een evaluatie over 30 jaar lopend beleid erg lastig is, al was het alleen maar omdat er geen nulmeting voorhanden is en het achteraf heel moeilijk allerlei factoren kunnen isoleren.

Ikzelf konkludeer hieruit dat "Minister van Volksgezondheid "  nu al vast een stel open deuren intrapt om straks maar met zoveel mogelijk drogredenen en als feiten gepresenteerde wanen van de dumbo's van de CDA-fractie weg te kunnen komen in het parlement.

Maar u begrijpt dat ik dat doe vanwege maar liefst 50 jaar ervaring met volgens mij oerdomme leidende politici en "was het alleen maar omdat er geen nulmeting voorhanden is", zodat zowel ik als de minister uit onze duimen kunnen zuigen wat we believen.

De feiten zijn echter heel simpel en duidelijk:

Er is veertig jaar lang probleemloos cannabis gerookt in Amsterdam, en het enige probleem daarbij was dat de verkoop illegaal en in handen van criminelen is en was.


[83] Wat de minister wel toezegt, is een vergelijking met het buitenland om te zien in hoeverre de Nederlandse doelstellingen - zoals scheiding van softdrugs- en harddrugsmarkt en bestrijding van cannabisgebruik - zijn gehaald. De sociale effecten van verslaving?

Dit is stijltje stadhuis, dus ik behandel de laatste vraag verderop.

Ikzelf vind de huidige minister van VWS een gruwelijke incompetent die zo spoedig mogelijk ontslagen moet worden, en "een vergelijking met het buitenland" is nu juist niet waar Nederland veel behoefte aan heeft, juist omdat het beleid hier al veertig jaren verschilt van dat van het buitenland - waar natuurlijk tegenover staat dat alle burgemeesters van Amsterdam veertig jaar lang studieus en welbewust nagelaten hebben de relevante feiten en cijfers over Drugs In Amsterdam boven tafel te krijgen.

Feitelijk komt het mij zo voor alsof na het Van Traa-rapport (1995) de Amsterdamse gemeentelijke politici al 13 jaar zoveel mogelijk helemaal niets doen aan drugs of drugsgebruik of drugshandel in Amsterdam, gewoon om zichzelf vrij te kunnen pleiten iets misdaan te hebben (terwijl ze toch allemaal naar geldend binnenlands en buitenlands recht gewoon drugsmisdadigers zijn, die zelfs daarover in het publiek zwegen).


[84] De minister vindt dit een buitengewoon relevante vraag, aangezien er vanuit het veld de laatste jaren signalen komen dat de verslavingsproblematiek toeneemt onder bepaalde groepen kwetsbare jongeren, zoals de licht verstandelijk gehandicapten. Het gebruik van verslavende middelen door deze jongeren is des te riskanter, omdat zij door een verstandelijke beperking niet goed in staat zijn om maat te houden en de consequenties van hun handelen te overzien.

Ik vermoed dat u hieruit mag konkluderen dat minister Ab Il Duce Klink, die incompetent is, beoogt in het voorjaar van 2009 het volgende gambiet te spelen:

Coffeeshops en softdrugs moeten verboden worden (en de gebruikers met het leger achtervolgt en opgesloten in campussen), vanwege de gigantische belangen van - uiteraard vooral gristelijke - talrijke "licht verstandelijk gehandicapten" waarbij een groot en objectief CDA-denker recentelijk heeft vastgesteld dat "de verslavingsproblematiek" daaronder "toeneemt".

Waarom die "licht verstandelijk gehandicapten" géén problemen hebben met niet over de rand plassen, op tijd naar bed gaan, of TV kijken vermeldt noch de minister noch de burgemeester.

Wat hebben de problemen "licht verstandelijk gehandicapten" te maken met rationeel en redelijk drugsbeleid? (Wel: dat incompetente ministers dit gebruiken om een irrationeel en onredelijk drugsbeleid te motiveren.)


[85] Indien het aantal coffeeshops vermindert, is er de mogelijkheid dat een deel van de gebruikers en daarmee een deel van de markt, minder zichtbaar wordt.

Lezer, pas op: "Indien" de zon ondergaat "is er de mogelijkheid dat een deel van " het licht "en daarmee een deel van de " stad Amsterdam "minder zichtbaar wordt".

Dat u dit tot lering moge dienen!


[86] 5 Aanpassing beleid: nadere invulling afstandcriterium tot scholen

5.1 Huidige invulling afstandcriterium in Amsterdam
Amsterdam heeft in 1997 - na consultatie van de stadsdelen - een aantal coffeeshops aangewezen die in een ongewenste nabijheid van een school zijn gelegen. De betreffende scholen zijn scholen voor het voortgezet onderwijs. Voor die coffeeshops is door de driehoek een uitsterfregeling vastgesteld.

Over de eerste vette regel: zie het lijstje onder [70]

Over de vele drugsmoorden: Niets.
Over de omgezette vele tientallen drugsmiljarden: Niets.
Over de vele miljarden onbelaste winsten: Niets.
Over het totale gebrek aan inspectie van waren: Niets.

In Amsterdam heerst burgemeester Cohen, in de traditie van Abraham Cohen, en even integer, maar met véél minder excuses. (Zie "The Holocaust Encyclopedia", Ed. W. Lacqueur, voor wie daar objectieve niet-Nederlandse informatie over wil.)

Merk vervolgens eerst het PvdA-demokratiese "na consultatie van de stadsdelen" op (overigens héél knap) en het bureaucratisch en politiek getruukte "ongewenste".

Merk vervolgens op dat Cohen argumenteert alsof de coffeeshops het gevaar van het blootstellen van de opgroeiende jeugd aan harddrugs en harddrugs-criminelen tegengaan (en ik zeg geen nee) - maar zodra dat effectief wordt vanwege de nabijheid van een school hij .... de harddrugscriminaliteit kansen wil bieden voor drugsrunnertjes bij het Barleus Gymnasium e.d. (uiteraard inclusief moorddreigingen tegen de onderwijzers, als deze zo dwaas zijn te protesteren, gevolgd door 20 jaar ontkenningen van Cohen dat er in Amsterdams drugs bestaan, of drugshandelaars, of enig probleem).


[87] De uitsterfregeling houdt in, dat zodra er sprake is van enigerlei vorm van overdracht, hetzij feitelijk, juridische of economisch de coffeeshop van de gedooglijst wordt geschrapt. Een expliciet afstandscriterium is destijds niet vastgesteld (maar in de praktijk blijkt dit meer dan 100 m afstand te zijn, maar minder dan 250 meter).  

Merk hier vooral de laatste zin op, inclusief de parenthesis: "Een expliciet afstandscriterium is destijds niet vastgesteld (maar in de praktijk blijkt dit meer dan 100 m afstand te zijn, maar minder dan 250 meter)"

Kortom, die "250 meter" of "100 m " zijn volstrekt arbitrair, zonder enige feitelijke rechtvaardiging.


[88] 5.2 Den Haag wenst concretisering afstandcriterium
Het kabinet heeft in zijn beleidsplannen aangegeven, dat uiterlijk 2011 alle gemeenten met coffeeshops een minimale afstand tussen scholen en coffeeshops moeten vaststellen en toepassen. De achterliggende gedachte is het ontmoedigen en terugdringen van druggebruik onder jongeren.

Bent u blij dat u "Het kabinet" geduid krijgt door B&W van Amsterdam!

Dat het vroom en schijnheilig gelul is zeggen ze er echter niet bij, terwijl dat toch overduidelijk moet zijn, zelfs voor uitermate beperkte intellecten als van wethouder van Poelgeest en idem Gehrels.

En ook "De achterliggende gedachte " is weer vroom en schijnheilig gelul, want "terugdringen van druggebruik" is veel te vaag en aspecifiek: Waar het onder andere om gaat - maar wat een minister Ab Il Duce Klink alleen zal willen toegeven na marteling, vrees ik - is dat door coffeeshops en softdrugs te tolereren ja legaliseren je het gebruik van harddrugs en de criminaliteit zeer aan banden legt.


[89] Gelet op het regeringsstandpunt wordt ook Amsterdam geacht aan te geven wat de minimale afstand tussen coffeeshop en school moet zijn. Amsterdam gaat bij het bepalen van de afstand uit van een instelling voor het voortgezet onderwijs, zoals ook in de eerder genoemde situaties het geval is geweest. De minister ziet vanuit landelijk perspectief geen aanleiding om ten aanzien van basisscholen een afstandcriterium in te voeren. Daarvoor is de leeftijdsopbouw bij de basisscholen toch wezenlijk anders dan bij het voortgezet onderwijs. Bovendien komt softdruggebruik op de basisschool nagenoeg niet voor.

Hier moet u oplettend lezen.

Eerst de eerste zin: "Gelet op het regeringsstandpunt wordt ook Amsterdam geacht aan te geven wat de minimale afstand tussen coffeeshop en school moet zijn. " waarin trouwens - ongetwijfeld opzettelijk - "moet" staat waar "zou kunnen" zou moeten staan.

Dan een zin van kort hiervoor, geciteerd in [87]: "Een expliciet afstandscriterium is destijds niet vastgesteld "

Konklusie: Burgemeester Job Cohen ALS hij iets aan het drugsbeleid in Amsterdam ZOU hebben willen doen dat afwijkt van dat van Klink en andere kennelijk gestoorde of totaal gewetenloze CDA'ers, DAN zou hij zijn eigen - Cohense - "expliciet afstandscriterium " hebben kunnen vaststellen.

Om maar te verhinderen dat u dit inziet is er een hoop gelul bijgevoegd van de soort "Bovendien komt softdruggebruik op de basisschool nagenoeg niet voor" - een bewering waarvan ik vind dat men had moeten schrijven:

"Na grondig wetenschappelijk onderzoek van het Trimbos-Instituut en de Jellinek-kliniek in opdracht van B&W van Amsterdam is wetenschappelijk vastgesteld, met een redelijk grote mate aan waarschijnlijkheid, dat de kans op ongewenste zwangerschappen in de lagere klassen van de basisschool niet bijzonder groot is."


[90] 5.3 Invulling afstandcriterium
In [l]ijn met de uitgangspunten van de landelijke overheid ziet Amsterdam geen reden om ten aanzien van basisscholen een afstandcriterium in te voeren.  De belangrijkste reden daarvoor is dat er op de basisschool nauwelijks cannabis wordt gebruikt. Bovendien zouden er in dat geval teveel coffeeshops moeten verdwijnen.

Hierin stond een typefout van de burgemeesterlijke secretaresse ("mijn" voor "lijn").

De rest is weer een oefening in hoger logich redeneren speciaal voor wethouders en burgemeesterd, inclusief de verpletterende eindzinnen: "De belangrijkste reden daarvoor is dat er op de basisschool nauwelijks cannabis wordt gebruikt. Bovendien zouden er in dat geval teveel coffeeshops moeten verdwijnen. "

Ik mag toch wel opmerken, hoop ik, dat je in mijn tijd vanwege dit soort redeneringen van het gymnasium werd verwijderd? Of voeg ik dat alleen maar toe omdat ik vind dat het niet wetenschappelijk genoeg bewezen is "dat er op de basisschool nauwelijks cannabis wordt gebruikt"?


[91] Als de afstand wordt bekeken van de coffeeshops die thans nog steeds zijn aangewezen als zijnde in een ongewenste nabijheid van een school, dan bedraagt in ieder geval de loopafstand meer dan 100 m. Het voorstel is om, conform Rotterdam, een afstandscriterium in te voeren van een straal van 200 m en binnen een loopafstand van 250 meter. De ongewenste nabijheid tussen coffeeshop en school wordt aldus gepreciseerd:

1. een coffeeshop ligt in de ongewenste nabijheid van een school, als:  

  • de school betreft een onderwijsinstelling voor het voortgezet onderwijs

  • dan wel een onderwijsinstelling voor speciaal voortgezet onderwijs waar de leerlingen overwegend ouder zijn dan 12 jaar

  • dan wel een onderwijsinstelling voor middelbaar beroepsonderwijs;

2 de coffeeshop ligt binnen een straal van 200 m van de school, en
3 daarbij de loopafstand tussen school en coffeeshop niet meer bedraagt dan 250 m.
4 bij het bepalen van de afstand wordt uitgegaan van de grenzen van het schoolterrein en de grenzen van het pand waarin de coffeeshop is gevestigd.

Ik heb dit soort redeneringen hierboven al gekarakteriseerd: Dit soort bepalingen is als het voorschrijven van een nauwkeurig wasvoorschrift van handen en gezicht aan de beulen van de inquisitie, en dat alles vanwege de noodzaak voor het handhaven van Normen En Waarden.

Het is volstrekt arbitrair; door helemaal niets gerechtvaardigd, zelfs niet door ministeriële verlangens; het is stupide bureaucratisch gezeik en idem beleid; en het is bovendien beleid in tegenspraak met het hele doel van het gedoogbeleid: Zorgen dat de jeugd NIET in aanraking komt met harddrugs en harddrugscriminelen.

Nee hoor: Wat het CDA wil, en de bestuurlijke leefbare griezels te Rotterdam, is vrijheid van softdrugs rond de middelbare scholen zodat drugsrunnertjes de scholieren van hard en soft drugs en breezers kunnen voorzien.

En dat wordt dan neergelegd in een vijfpunts-specificatie, waar ik alleen de vermelding van een loodlijn door het zwaartepunt van het schoolgebouw getrokken met hulp van Google Earth node mis.


[92] 5.4 Effectuering afstandcriterium
Aan de hand van de hiervoor genoemde criteria zal worden bekeken welke coffeeshops in een ongewenste nabijheid van een school zijn gelegen. Gelet op het standpunt van de regering moet uiterlijk in 2011 geen coffeeshop meer zijn gelegen binnen de ongewenste nabijheid van een school. In zoverre is 31 december 2011 de uiterste datum waarop de effectuering moet hebben plaatsgevonden.

Zie [91]: Wat een kwalijk en ziek gelul!


[93] Het voorstel is om de uitsterfregeling16 voor de reeds aangewezen coffeeshops te handhaven en deze regeling ook in te stellen voor de nog aan te wijzen coffeeshops met als einddatum van de gedoogstatus 31 december 2011.

Kortom, het voorstel is om in Amsterdam God's water over God's akker te laten lopen totdat Cohen weg is, na bekokstoofd te hebben dat Asscher hem opvolgt, waarna het theater verder zal gaan.


[94] Implementatie
Alle coffeeshophouders ontvangen een afschrift van deze concept beleidsnotitie en een brief waarin zij schriftelijk op de hoogte worden gesteld van het voorstel tot toepassing van het afstandcriterium 200 meter straal en loopafstand 250 meter. De coffeeshophouders die een coffeeshop exploiteren welke volgens de digitale metingen binnen de ongewenste afstand tot een school is gelegen, zullen daarvan in deze brief in kennis worden gesteld. De loopafstand zal op afspraak ter plaatse worden nagemeten in aanwezigheid van de coffeeshophouder. Alle coffeeshophouders krijgen de gelegenheid schriftelijk een zienswijze in te dienen.

Krijgen "Alle coffeeshophouders" hetzelfde met op iedere pagina "CONCEPT" over de tekst gedrukt als ik aantrof op het net?

En NB de "Implementatie" (met epibrerings-coëfficient oneindig) en - maar liefst! - "de digitale metingen" (met een gemeentecentimeter waarop alleen de cijfers 0 en 1?).

O ja, en merk ook op dat "Alle coffeeshophouders krijgen de gelegenheid schriftelijk een zienswijze in te dienen." terwijl ik al twintig jaar geen antwoord krijg van de ellendelingen die Amsterdam voor de mafia besturen, na door hun harddrugshandelaars met moord te zijn bedreigd en alleen niet vergast te zijn omdat het pand een krot was. (Zie ME in Amsterdam.)


[95] Om die vragen goed afgewogen te beantwoorden lijkt een vrij ingewikkeld mechanisme te moeten worden opgezet (belang driehoeksoverleg mbt het coffeeshopbeleid, waaronder tegengaan straathandel soft drugs, afstandcriterium, en het belang van de stadsdelen wat betreft het woon- en leefklimaat ook in onderlinge samenhang).

Het enige wat hier van belang is, is op te merken dat alle belangen die opgevoerd worden irrelevante bureaucratische kul en leugens zijn.

O ja, én dat ik zelf met zekerheid meen te weten (en namen of vindplaatsen kan noemen) dat vele Amsterdamse ambtenaren en politie"mensen" drugscorrupt zijn.


[96] Het postcodegebied 1012 wordt hierbij nog buiten beschouwing gelaten, omdat voor dat gebied de methode van vermindering van een aantal functies waaronder de coffeeshops nog nader ontwikkeld zal worden. Ook hier is – evenals bij de effectuering van het afstandscriterium – een aandachtspunt, dat bij drastische vermindering bezien moet worden of de druk op de overblijvende coffeeshops niet te groot wordt.

Met andere woorden:

Het Centrum van Amsterdam, dat de heer wethouder Lodewijk Asscher kennelijk bezig is voor de komende eeuwen binnen de macht van de families Asscher en Cohen te manipuleren, is van alle maatregelen uitgezonderd. Waarom, anders vanwege de belangen van Asscher en Cohen is volstrekt onduidelijk. En anno 2008 moet de methode van aanpak - na minstens 40 jaar gemeentegedoogbeleid - "nog nader ontwikkeld" worden.


[97] 5.6 Conclusie Gezien het voorgaande kan geconcludeerd worden dat op dit moment geen aanleiding bestaat voor een wijziging van het huidige coffeeshopbeleid.

In feite had de hele "concept" "notitie" niet geschreven hoeven worden, of beperkt kunnen worden tot deze mededeling c.q. de gemeente Amsterdam gaat gewoon verder met God's water over God's akker te laten lopen, de bestaande drugscriminaliteit nog tot 2011 te beschermen, en heeft verder geen idee, geen plan van aanpak, geen moed voor legalisatie te pleiten, en geen karakter om werkelijk wat aan de Amsterdamse drugsproblematiek te kunnen of willen doen.


[98] geen affichering: geen affichering: dit betekent geen reclame anders dan een summiere aanduiding op de betreffende lokaliteit; Het is onwenselijk dat niet-gebruikers ongewild geconfronteerd worden met (reclame voor) drugs.

Ik ben in de bijlage, waar dit uit geciteerd is als nog weer een staaltje stupide symboolbeleid: Wat is er tegen reclame voor een goede coffeeshop, vooral als deze juist bestaan om te zorgen dat de klandizie niet overgehaald wordt door reclame voor harddrugs?!

Ook het soort "onwenselijk" is van een groot gristenschijnheilig CDA-gehalte. (Ik vind het "onwenselijk" dat alle ministers en alle kamerleden dommer zijn dan ik. Toch word ik dagelijks "ongewild geconfronteerd" met hun stupide proza en beleidsvoornemens, en regelmatig bezocht door hun onwettige misdadige aangfiteformulieren.)


[99] Gelet op het belang dat dient te worden gehecht aan de uitstraling van het nationale opsporings- en vervolgingsbeleid over onze landsgrenzen heen, geldt dit tevens voor reclame die zich richt op buitenlandse toeristen die ons land bezoeken.

Meer bureaucratische waanzin: "het belang dat dient te worden gehecht aan de uitstraling van het nationale opsporings- en vervolgingsbeleid over onze landsgrenzen heen"

Heere Jeezis! Goed dan:

Gentlemen in the US, UK and in France:

Be clear in your minds that the mayor and aldermen of Amsterdam have now for more than thirty years collaborated knowingly with the local and international drugsmafia in order to produce and sell illegal drugs in Amsterdam.

Gentlemen in the US, UK and in France: Be clear in your minds that all of this was done knowingly, consciously, on purpose, in order to bring untold illegal riches to their friends and allies, the drugsmafiosi of Amsterdam, and above all be clear that they did this, knowingly, consciously, on purpose, by at the same time breaking and keeping the Dutch law: They broke it to help the drugsmafia deal drugs; they kept it to protect the drugsmafia against other drugsmafiosi and to allow them huge illegal and untaxed profits and safe places for illegal trading in illegal drugs.

And besides this, all you need to know about the Dutch your proverbs tell you - Dutch courage, Dutch uncles and especially Dutch treats: the Dutch excel in almost nothing except a capacity for doing dirty deals, especially when they can gain huge illegal and untaxed profits that way.

That is the whole and sole reason for the special Dutch policy concerning drugs: To make as much illegal drugsmoney as possible in as short a time as possible, while pretending this is done for the best of moral reasons and wholly inside the law.

Thus it has been since 40 years in Amsterdam, and the only way to do something about this that makes rational sense is to legalize soft drugs, since the two things that these 40 years of tolerated drugs in Amsterdam have evidently shown are (1) that soft drugs are not dangerous and (2) that illegal dealing in drugs criminalizes society, for the same reasons as happened in the US when alcohol was forbidden.


[100] reclame-uitingen die zich richten op kwetsbare groepen, als jeugdigen is verboden. (uit brief aan coffeeshophouders d.d. 1 juni 2006)

Zie hierboven onder [98].


Afsluitend: Zoals ik bij het begin al zei kom ik hier later op terug, en zal ik wel iets te verbeteren vinden, maar voor het moment is het meer dan goed genoeg, en zeer veel beter dan de rotzooi die Cohen publiceerde.

Voor achtergronden zie Lezersservice: HET AMSTERDAMSE COFFEESHOPBELEID 2008 (de tekst waarnaar de noten hierboven linken, gelijk met hun nummer); ME in Amsterdam ; Meer over het drugsbeleid; Soft drugs (2005), Soft drugs (2008) en Gemeentelijke hennep, mijn noten bij het Van Traa-rapport, en Huichelachtigheid en Heroïne, Cocaïne en Concentratiekampen

Leuker kon ik het voor u niet maken, en makkelijker ook niet, want de "concept" "notitie" van burgemeester Cohen is een schunnig slecht rapport.

P.S. 26 nov 2008: Vandaag heropgeladen met enige correcties en wat meer links.

Maarten Maartensz


        home - index - top - mail