Nederlog        

 

16 oktober 2008

                                                                 

Recessie + ambtelijke speculanten

krediet-crisis

 

Het is recessie.

Ik bedoel: Er kmt geen economische recessie, er is economische recessie. De reden is dezelfde als voor de zogeheten kredietcrisis: Gebrek aan vertrouwen in de economie, of meer specifiek, gebrek aan vertrouwen op de beurzen geld te kunnen verdienen.

Hoe lang het zal duren is een vraag die moeilijk te beantwoorden is, behalve dat het niet kort zal zijn, dus geen kwestie van enkele maanden. Mijn reden hiervoor is dat er eenvoudig vl te veel veranderd en economisch verslechterd is in korte tijd om weer recht te kunnen breien, zelfs niet met het best mogelijke beleid.

En het voornaamste gevaar van recessie is trouwens niet economisch maar politiek, namelijk dat radikale groeperingen er groot electoraal voordeel van zullen behalen, zeker als de Europese Joe the Plumber - de Duitse Otto Modal: Ik dank de term en het inzicht in het belang van dit voor de westerse beschaving zo centrale personage aan het Obama-McCain debat, dat er vooral om ging Joe's gunsten te verwerven - de recessie in hun portemonnee gaan voelen, wat naar het zich laat aanzien snel zal zijn.

Dan de ambtelijke beursspeculanten, die in sommige gevallen (ook of alleen) politieke beursspeculanten zijn, zoals gedeputeerde Hooijmaijers, die met foto en interview in de NRC van gisteren staat, en 78 miljoen euro van de Provincie Noordholland - zie 1 en 2 september voor deze provinciale corporatie - bij Landsbanki te IJsland geparkeerd heeft, in wat nu een volledig failliete boedel is.

Er was hedenochtend zelfs nieuws over de Provincie Noordholland op... Radio Noordholland, die erdoor betaald wordt (hl gedurfd hoor, jongens!), maar het stelde niet veel voor: Er is een advocaat op gezet en er wordt stoere ambtelijke taal gesproken, maar als ik het wel heb is iedere IJslander op dit moment hooguit minus 100.000 dolllar waard (tenzij ze zelf belegd hebben op de Cayman Islands, natuurlijk) zodat dit eigenlijk alleen dient om de advocaat te verrijken.

Gedeputeerde Hooijmaijer, net als het Dordtse, het Goese wethoudertje, en andere ambtelijke beursspeculanten, is zich van geen kwaad bewust: Ze hebben immers Treasurers (wel drie, in Dordrecht!); Landsbanki "had A-status" (wat alleen maar een etiket is: "Miele, er is geen betere!"); en een wethouder uit, als ik het wel heb, Pijnenbroek, k voor 10 miljoen in 't IJslandse gezonken schip, legde gisteren op de radio uit waarom hem geen blaam treft, in zijn opinie: Hij is niet deskundig, en Economische Zaken had moeten ingrijpen.

Wat hij niet uitlegde is waarom hij als niet-deskundige, met het zelf-inzicht een niet-deskundige te zijn, zomaar tien Pijnenbroekse belasting-miljoenen kon investeren in een hl klein landje, ver van Europa, met een moeilijke taal die vrijwel geen niet-IJslander spreekt, en met allerlei regels en wetten die geen niet-IJslander kan lezen?

Maar dit wordt verklaard of althans "verklaard" door gedeputeerde Hooijmaijers:

"We krijgen gemiddeld iets meer dan drie procent rente over die uitstaande bedragen. We doen het vanwege de risico-spreiding. Als je praat over zeshonderd miljoen euro, zijn er in Nederland te weinig banken om te spreiden."

Wel... "vanwege de risico-spreiding" is een "verklaring", maar geen die hout snijdt: Je kunt wel degelijk als Provincie minstens drie procent bij Nederlandse banken krijgen, en je spreidt geen risico's door beleggingen in banken in een ver buitenland dat je niet of nauwelijks kent, en waar je vrijwel niets van weet.

Zelfs wethouder Herrema van Amsterdam - niet geneigd het met mij eens te zijn, kan ik u verzekeren - is het met mij eens hierover, want de gemeente Amsterdam heeft het belastinggeld van de burger geparkeerd bij Nederlandse banken.

Natuurlijk ziet gedeputeerde Hooijmaijers dit nogal nders:

"Landsbanki had tot begin van vorige maand het stempel van een volkomen betrouwbare instelling. We deden al tien jaar zaken met die bank. Net als het bedrijfsleven in Nederland, bijvoorbeeld Stork."

Om te beginnen is dit niet zo: Er zijn - bleek op de radio, en hadden alle ongetwijfeld vanwege hun zeer verantwoordelijke taak zr hoogbetaalde gemeentelijke en provinciale Treasurers kunnen weten - want zo heten en noemen deze voorbeeldige lieden zich namelijk: schatbewaarders, ongetwijfeld zelf met een zr veel rianter inkomen + tal van bijkomende voordeeltjes dan ik of u genieten - al meer dan een jaar geleden door Nederlandse economen gewaarschuwd tegen IJslands bankieren.

Ikzelf weet dat laatste pas sinds gisteren, maar ik ben dan ook geen Treasurer voor de gemeenschap met de plicht dit te weten.

Wat mij vooral interesseert is dat

  "We deden al tien jaar zaken met die bank."

Ik geloof het onmiddellijk, maar mijn vraag is dan: Gedeputeerd Treasurer (schatbewaarder) Hooijmaijer was daar dus Een Grote Klant, van vele tientallen miljoenen maar liefst, en jren lang. Wat voor IJslandse - tja -  strijkages waren er voor dergelijk Grote Klanten? Hoe werd een ambtelijk of gedeputeerd Hollands belegger van tientallen miljoenen verwend? Wat was het persoonlijk bijkomend voordeel voor Hooijmaijers en zijn zeer vele Neerlandse collegae? Was dit wellicht hetzelfde persoonlijk voordeel als al die ambtenaren die met Neerlandse bouwondernemers zaken deden genoten? En is er dan een werkelijk uitstekend geoutilleerd IJslands Yab-Yum - zeg maar Een Wereldzaak waar ieder Neerlandse gedeputeerde of ambtenaar geweest moet zijn, als kerel van stavast?

Hij mag mij en de rest van Nederland natuurlijk vertellen dat dit persoonlijk voordeel er helemaal niet was. Maar (i) dat geloof ik eenvoudig niet (ik hb namelijk op een bank gewerkt, en werd sindsdien psycholoog); (ii) wat was dn zijn reden om "het risico" van de Noordhollandse burger "te spreiden" over een onbekende bank in een onbekend land, ook zonder de euro als betaalmiddel, als het hem bovendien niet te doen was - zoals ik hem wel heb horen zeggen - om dat ene procentje meer winst; en (iii) sinds wanneer spreid je risico's door voor een hogere rente bij heel obscure buitenlandse bankjes te bankieren? Dat is toch geen risico's spreiden maar risico's nemen?

Mijn eigen gissing is dat gedeputeeerde Hooijmaijers, en tal van wethouders en andere gedeputeerden met "al tien jaren" "een zakelijke relatie" als waren zij persoonlijk miljoenen-investeerders in IJslandse bankjes (het landje heeft minder inwoners dan de meeste Nederlandse gemeentelijke en provinciale zogeheten bancaire zakenrelaties ervan), hl aangenaam verwend werden bij gelegenheid, en wellicht bij vele gelegenheden, want je kunt toch niet aannemen dat die IJslandse bankjes niet - laten we zeggen - uiterst voorkomend zijn omgegaan met al die uit andermans zak stinkendrijke Hollandse ambtelijke en gedeputeerde miljonair-beleggers (allemaal beleggend voor risico van een ander, namelijk de Noordhollandse burgers).

Ik kan het zelf niet anders verklaren, al wil ik best onmiddellijk toegeven dat l die Treasurers, gedeputeerden en wethouders met tientallen miljoenen geparkeerd in IJsland natuurlijk volstrekt incompetent zijn voor hun taak, en er ook ongetwijfeld allemaal van uitgingen en wellicht nog gaan dat zij, als bestuurders of ambtenaren, feitelijk boven de wet staan, en geen enkele persoonlijke verantwoordelijkheid hebben - "want die heeft het ministerie van Financin", vindt gedeputeerde Hooijmaijers.

Kijk maar:

Ik heb vanaf eind augustus contact gezocht met het ministerie van Financin. Kreeg ik mailtjes terug dat ze geen tijd hadden, omdat ze de handen vol hadden aan de advisering van de minister. Of dat ze op herfstvakantie waren. Bos en zijn ambtenaren zijn bezig geweest om de hele wereld te redden, behalve zijn eigen lokale overheden. Maar ik heb verder geen behoefte aan moddergooien.

Tja. Dat van die mailtjes dat ken ik, en dat van die vakanties ook:

Volgens zijn eigen personeel was de Amsterdamse Ombudsman het afgelopen halve jaar, dat hij kennelijk besteed heeft aan het bestuderen van mijn site, en wie weet aan het inschatten hoe giftig ik kan worden, verbaal en visueel (*), maar liefst drie keer met vakantie en twee keer met verlof. Daarom kon hij mij niet te woord staan, mij niet e-mailen, mij niet schrijven, en ondertekende hij ook zijn eigen brieven niet. Het is nu eenmaal zo een soort "mens", van een heel gebruikelijke Neerlandse ambtelijke soort.

Maar terug naar gedeputeerde Hooijmaijers. Ik verplaats me nu in zijn schoenen en bedenk dat de inwoners van Noordholland, waaronder helaas ikzelf, in hem - via de stembus - een vertrouwen hebben gesteld van maar liefst 600 miljoen euroos (in guldens 1,25 miljard) en dat iedereen nu weet dat gedeputeerde Hooijmaijers dat in hem gestelde vertrouwen gebruikte om te beleggen in een heel obscure bank in een heel ver en obscuur bijzonder klein landje. (**)

Goed - kn gebeuren. Maar ondertussen is en was er een kredietcrisis gaande - iets wat zlfs alle Provinciale Treasurers, immers tot de toppen van hun vermogens getraind aan een modern HEAO - toch al minstens een half jaar moesten weten.

Wat doet gedeputeerde Hooijmaijers dan? Helemaal niets, tot eind augustus, terwijl op dat moment de banken in Amerika - Freddie Mac, Fanny May, Bears Stearns - al ingestort zijn. Hij laat het geld - immers slechts 78 miljoen, die ook allemaal geheel niet van hemzelf zijn - gewoon in IJsland geparkeerd staan.

Eind augustus gaat hij mailen met Economische Zaken, en krijgt te horen dat de ambtenarij aldaar met vakantie is, of het te druk heeft, of geen tijd heeft.

Wat doet gedeputeerde Hooijmaijers? Alweer helemaal niets, behalve God's water over God's akker laten lopen - en dat terwijl bancair geld overmaken toch hl makkelijk kan, met enkele muisklikken.

En ikzelf, die toch geheel niet dom is, snap dat niet... tenzij natuurlijk "de zakelijke relatie" van gedeputeerde Hooijmaijers met de top of met de verwenners van Landsbanki bijzonder intiem, gezellig, gelukkig, leuk, en prettig was, of anders dat gedeputeerde Hooijmaijers het IQ van een pootaardappel heeft, wat kennelijk niet het geval is.

Ik herhaal dus mijn vraag nog maar eens:

Welke bijkomende persoonlijke voordelen genoten al die wethouders, gedeputeerden, Treasurers en ambtenaren als beleggers van tientallen miljoenen in een heel klein, heel duister, heel verafgelegen eilandje met iets meer dan 300.000 inwoners? Zijn de IJslandse vrouwen of door IJslanders betaalde vrouwen - of naar gedeputeerde dan wel ambtelijke keus: knappe jonge heren - wellicht vreselijk lief voor deze waarachtige keur aan Hollandse wethouders, gedeputeerden, Treasurers en ambtenaren?

Hoe anders te verklaren dat deze Hollandse ambtelijke en bestuurlijke speculanten met andermans geld maar liefst 200 miljoen wegzetten bij hen uiteindelijk volstrekt obscure banken in een land dat ze niet kennen met een taal die ze niet spreken? Als het ze alleen om spreiding van risico's gaat, en als zlfs de gemeente Amsterdam de gemeentelijke gelden niet buiten Nederland belegt?

krediet-crisis


P.S. Er is natuurlijk ng een verklaring, maar die gaat samen met de door mij gesuggereerde, namelijk dat er iets tegenover het speculatief bankieren in IJsland met diverse honderden miljoenen Nederlands belastinggeld moet staan, menselijk en psychologisch gerekend, en wetend hoe graag banken grote klanten verwennen om ze aan zich te binden: Het soort mensen dat in Nederland bestuurder of ambtenaar wordt is gewoonlijk precies het soort mensen dat geen persoonlijke verantwoordelijkheid voelt, kent, of beleeft. Het zijn rollen, lege hulzen, doeners alsof, maar geen mensen die in functie ooit een waarheid durven spreken die de baas of de collegaas zou kunnen ontrieven, en zelf vindend dat ze daar ook geen enkele plicht toe hebben (behalve zo geslaagd mogelijk doen alsof).

En afgezien daarvan is het natuurlijk k waar dat al die ambtelijke, wethouderlijke en gedeputeerde miljoenen-beleggers minstens even incompetent zijn als de gemiddelde Neerlandse ambtenaar, wethouder en gedeputeerde. Maar ja, ze heten allemaal - loftrompetten weerklinken - Treasurers, nietwaar, en liepen ongetwijfeld een HEAO af met zesjes, of sjeesden in de politicologie of iets dergelijks, want het eerste is hoog ambtelijk niveau en het tweede typisch wethouderlijk en Kamerlid-niveau. Ons Trots Volk ks ervoor, moet u maar denken. En vandaar.

(*) Bijzonder, kan ik u verzekeren, en ik had dan ook een vader die in twintig jaar in verzetstentoonstellingen over het fascisme deed. Maar dat neem ik later met Ulcootje en zijn rotgenoten op, al kan ik u nu al verzekeren dat zij zullen genieten, en dat ik niets zal nalaten om hun zelf verdiende faam zo groot mogelijk te maken (en om mijn rekeningen en twintig jaar onverdiende en onrechtmatige pijn te vereffenen - en ik kan u verzekeren dat ik vl pijn heb geleden en te vereffenen).

(**) De financile slimmerds, die bijvoorbeeld ook wel eens bij een bank gewerkt hebben, komen hier wellicht op de proppen met Luxemburg, ook al een klein landje met grote financieringsinstellingen. Wel... ik kan u uit mijn bankdagen melden dat het in Luxemburg allemaal zeer obscuur en hl weinig vertrouwenwekkend geregeld was (voor wie moeite deed dingen uit te proberen te zoeken met enige kennis, zoals ooit mijn taak was).

En uiteindelijk is dat het punt niet, want dat is: Wat doet (krijgt, wint, verwerft) een gedeputeerde of wethouder of ambtenaar met vele tientallen miljoenen van anderen die hij of zij veilig moet investeren bij een obscure bank in een ver land dat hij nauwelijks kent en waarvan hij de taal niet spreekt en de wetten, regels en gebruiken niet kent?

 Maarten Maartensz

        home - index - top - mail