Nederlog        

 

1 oktober 2008

                                                                 

 Ad Bos vindt het ook (bestuur)

 

 
Voor alle Nederlandse ambtenaren en bestuurders:

"The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing."
   (Burke)

"The worst sin towards our fellow creatures is not to hate them, but to be indifferent to them; that's the essence of inhumanity."
   (Shaw)

"The hottest places in Hell are reserved for those who in time of great moral crisis maintain their neutrality."
   (Dante)

 

Gisteren had ik het over Kees van Oosten, die klokken luidt te Utrecht die B&W en de gemeenteraad van Utrecht niet willen horen, en vandaag heb ik het over Ad Bos, omdat een lezer mij een link toezond, en ik een en ander interessant en leerzaam genoeg vind om van commentaar te voorzien.

Het treft dat ik de openings-citaten die ik gisteren gebruikte kan laten staan, dus dat doe ik dan ook maar.

Terzake. Het betreft een artikel uit het Katholiek Nieuwsblad van 19 september dat overigens een blad is dat ik nooit eerder las, was het alleen omdat ikzelf geheel geen katholieke achtergrond heb, en het is een interview met Ad Bos, eerder bekend als klokkeluider inzake de Bouwfraude, en door mij het laatst genoemd in Nederlog op Het gedegenereerd Nederlands bestuur - 1 van 26 september j.l. (*)

Het is een aardig en informatief artikel, inclusief foto van Ad Bos, dat de titel " 'Ik ben maar veertig euro waard' " draagt en zo begint:

Klokkenluider Ad Bos (60) bespaarde de overheid miljarden euro’s door zijn optreden in de bouwfraude. Zelf hield hij er veertig euro aan over. Bos raakte door zijn openhartigheid alles kwijt, kwam zelfs even in de gevangenis terecht, en leeft al tijden met z’n vrouw in een camper.

U ziet, mensen met morele moed en eerlijkheid (dat zijn betere termen dan "openhartigheid", maar goed), worden dus beloond, in Onze Moderne Nederlandse Rechtsstaat: Uitgestoten, behandeld en betiteld als paria.

Ik kan er van meepraten, zoals u uit "ME in Amsterdam" kunt leren, desgewenst, en dat ik ook één van de redenen om erover te schrijven, naast mijn stellige overtuiging dat het moreel schunnig is iemand met zoveel morele moed en eerlijkheid zo te behandelen.

Ad Bos zelf vindt er dit van, en wellicht is dat één reden voor zijn interview in het Katholiek Nieuwsblad:

Nee, spijt heeft hij niet. De volgende keer zou Ad Bos het precies weer zo doen. “Mijn katholieke vader heeft er bij mij op gehamerd dat je altijd eerlijk moet zijn. Daarom begon ik twaalf jaar geleden met het aan de kaak stellen van fraude bij grote bouwprojecten. Eerst intern bij Koop Tjuchem, de wegenbouwer waar ik werkte als technisch directeur. Meteen werd ik gebombardeerd tot volksvijand nummer 1. Een mededirecteur verklaarde dat mij de mond zou worden gesnoerd. Daarop begonnen de intimidaties. Om drie uur ’s nachts werd er aan de deur gerammeld en zag je drie mannen staan met een hoed op en diep in hun kragen weggedoken. Gestuurd door mijn vrienden van vroeger. Dat is een paar jaar zo doorgegaan. Sarren, treiteren, bedreigen. Mijn vrouw en drie kinderen hebben erg geleden onder die intimidaties. Zelfs mijn vrienden kregen ermee te maken. Op een gegeven moment vond ik het genoeg, en heb ik de zaak in de publiciteit gegooid. Daarvoor had ik nog geprobeerd Justitie hiervoor te interesseren, maar ze vonden mijn verhaal te zwak…”

U ziet dat dit geen vrolijk verhaal is, en dat Ad Bos steun zoekt bij, of althans zijn gedrag verklaart uit, zijn opvoeding. Dat geldt voor mij ook, wellicht met het kleine verschil dat ikzelf gis dat genen ook een rol spelen.

Het artikel vervolgt zo, dat ik vooral citeer om uw en mijn geheugen op te frissen:

De gevolgen waren enorm. Het televisieprogramma Zembla wijdde in november 2001 twee gedegen afleveringen aan wat de bouwfraude zou gaan heten. Het bleek dat aannemers onder elkaar de opdrachten verdeelden en elkaar ook financieel compenseerden als de opdracht naar een ander bedrijf ging. Het gevolg was prijsopdrijving. Corrupte ambtenaren en politici maakten een en ander mogelijk. In de schaduwboeking die Bos overhandigde aan Justitie staat onder meer de naam van een bekende ex-politica, thans burgemeester, die 122.000 gulden zou hebben aangenomen.

Zoals u wellicht weet is er, afgezien van een parlementaire enquete, en - zoals uit het artikel dat ik bespreek blijkt - de ruïnering van Ad Bos, niets uit voorgekomen dan "'t is allemaal wind en 'n engelsche notting!" (om met Multatuli's Gerrit Sloos te spreken).

Wat zijn de redenen dat een man die kan aantonen dat vele grote Nederlandse ondernemers de Nederlandse belastingbetaler jaarlijks voor miljarden kunnen tillen zo schunnig behandeld wordt en er met zijn gegevens niets effectiefs gedaan wordt?

Ikzelf vatte het op 26 september zó samen, als een algemeen vermoeden dat ik heb over het Nederlandse bestuur + ambtenarij:

  • Bestuurlijk Nederland is in tal van opzichten zwaar corrupt, en de corruptie, buiten Amsterdam, waar het waarschijnlijk direct met heroine, cocaïne, huizen, geld en de mafia van doen heeft, is vooral financieel, en betreft aanbestedingen van publieke, semi-publieke, en geprivatiseerde voorzieningen: Gas, water, electriciteit, zorg, onderwijs, publieke werken (straten, rioleringen, wegen, gebouwen).
     
  • Overal zijn daar ook al dekaden lang telkens weer dezelfde figuren in de controlerende posten aan te treffen, gewoonlijk - waar dat mijn oog treft: Ik heb er geen studie van gemaakt, en mis de mogelijkheden daarvoor - van de PvdA of uit Amsterdam. (Een van mijn bevindingen in dit verband, die ik wel als algemene  bestuurswet wil formuleren is: Waar Willem van Kemenade was, werd gelogen.)
     
  • De meest belachelijke incompetenten - als een Van Poelgeest, wiens enige bewezen bekwaamheid die van extreemlinkse straatterrorist is, als Amsterdams wethouder nu verantwoordelijk voor de Noord-Zuid-as (een miljarden-project, kennelijk bijna failliet); als een juffrouw Berndsen met alleen Mulo ook zonder enige politie-ervaring of -scholing als hoofdcommissaris van Leeuwarden - hebben vaak de nominaal machtigste functies, terwijl één ding als een paal boven water staat: Ze weten van toeten noch blazen waar het hun bestuurstaken aangaat, maar ze zijn allemaal - als stront in een latrine, zei mijn vader zaliger - boven komen drijven via een politieke partij, heel vaak de PvdA.
     
  • Een groot deel van deze bestuurlijke corruptie bestaat al diverse dekaden, en is zorgvuldig opgebouwd in de zeventiger, tachtiger en negentiger jaren, toen "alles kon" in het openbaar bestuur, omdat feitelijk niemand enig effectief toezicht hield, en bestaat waarschijnlijk uit een weefwerk van - gemeentelijk of nationaal - prominente politici, hoge ambtenaren (zoals bij Bouw- en Woningtoezicht), ondernemers en hun uitvoerders, advocaten, en criminelen (en hier en daar een artiest).
     
  • Dit is vooral een groep van vrienden en kennissen, waar de vriendschap draait om veelvuldig bewezen persoonlijke normen en waarden van grootverdienen, ijskoud publiek beliegen, brutaliteit en geldzucht.

Het artikel in het Katholiek Nieuwsblad vervolgt zo:

Maffiasysteem

Ad Bos is er zeker van dat de omstreden praktijken tot op de dag van vandaag doorgaan. “De methoden worden steeds meer verfijnd, maar ga er maar vanuit dat de grote bouwers nog steeds verboden prijsafspraken maken. Ieder jaar valt er zestig miljard omzet te verdelen. De NMa heeft hier onlangs een onderzoek naar ingesteld. Daaruit blijkt dat bijna dertig procent van de anoniem ondervraagde aannemers zegt dat het zonder prijsafspraken moeilijk is winst te maken. Volgens mij kopieert de gezondheidszorg het systeem van de aannemers. Daar hebben ze ook ontdekt dat door onderling overleg veel meer valt verdienen dan door alleen maar hard te werken.”

Hier wijs ik u op "Volgens mij kopieert de gezondheidszorg het systeem van de aannemers", want dat lijkt mij ook waarschijnlijk, en blijkt onder andere uit de schunnige manier waarop de zorgpremies verhoogd worden (die iedereen dwingend zijn opgelegd via een grote boete) en uit het feit dat uw patiëntendossier, en mijn patiëntendossier, kennelijk allang oude en vertrouwde kost is voor alle anonieme behandelende zorg-bureaucraten, allemaal ook zonder enige medische bekwaamheid of artseneed, werkzaam bij "Uw Zorgverzekeraar" (die daar, naar mijn gevoelen, maar dan ook geen ene flikker mee te maken hebben, en dat voor een behoorlijke integere zorgverzekering geheel niet nodig is (**))

Ad Bos heeft ook geen enkel vertrouwen in het zogeheten Nieuwe Deltaplan dat kort geleden met veel bombarie afgekondigd werd:

"Dat dijkverhogingsplan van 100 miljard euro is een uitgemaakte zaak. Via het systeem van gunningencriteria staat nu al vast wie van het exclusieve clubje van grote Nederlandse aannemers dat project gaat uitvoeren. En dat project gaat niet 100 miljard kosten, maar minstens 200 miljard en misschien wel 500 miljard. Zo gaat het immers altijd bij grote structurele werken. Iedereen wil daar wat extra’s aan verdienen. Het gaat om een gesloten circuit van ambtenaren, aannemers en politici. Ik neem het de aannemers niet eens zo kwalijk, wel de ambtenaren en politici die meer oog hebben voor eigen belangen dan voor de publieke zaak.”

Zoals u wellicht ziet is dit weer het door mij vaak gezongen lied van persoonlijke verantwoordelijkheid (die geheel ontbreekt bij moderne Nederlandse ambtenaren) en de gevaren van deregulatie - hier trouwens door ambtelijke corruptie + falend bestuurlijk toezicht op de achtergrond + falend regeringsbeleid + een falende parlementaire enquete. (Wie het met het laatste oneens is mag zich afvragen wie er, behalve Ad Bos dan, in de gevangenis is verdwenen vanwege de Bouwfraude: Helemaal niemand, bij mijn weten.)

Wat Ad Bos zelf aangaat:

“Het is mij door Justitie kwalijk genomen dat ik nooit de namen van corrupte mensen heb willen onthullen. Maar je weet wat er gebeurt. De koffiejuffrouw en de opzichter worden tegen het plafond gespijkerd, en met de rest gebeurt niets. Het netwerk van mensen die mee-eten uit de ruif zit volgens mij tot in de hoogste kringen en is nog steeds intact. Ik wil graag meewerken aan het opschonen van dit netwerk, maar dan beginnen we wel bovenin."

Als u hem dat kwalijk neemt, zoals Justitie kennelijk deed (die in mijn geval bleek te bestaan uit immer liegende officieren van Justitie, nooit antwoordende en nooit aanwezig zijnde advocaat-generaals (tevens "deeltijdhoogleraar Mensenrechten"), zich weigerende te verantwoorden politie-commussarissen, niet antwoordende rechters, en een volledig drugscorrupt politie-apparaat) dan moet u de eerste alinea nog eens doorlezen, en bedenken (zoals ik ook wel eens heb gedaan, mag u best weten), dat voor degenen die Bos bestrijdt c.q. degenen die ik bestrijd het inhuren van een heel professionele omlegger een schijntje kost, en vrijwel risicoloos is.

Ad Bos vervolgt:

"Gelijke monniken, gelijke kappen. Voor mij zitten de echte daders bij de overheid. Een voorbeeld van hoe dat gaat: een ambtenaar van Bouwzaken schrijft een bestek voor een nieuwe weg van acht miljoen, maar ze smeren er alleen een laagje asfalt over en doen wat aan de bermen. Kosten drie miljoen. De betrokken ambtenaar krijgt tien procent van het verschil, toch mooi een half miljoen. Toen ik twaalf jaar geleden begon met deze zaak, dacht ik dat de overheid me wel zou helpen. Ik was door de affaire immers werkloos geworden. In mijn naïviteit dacht ik dat de overheid me zou inhuren om de zaak te ontwarren, wat me zeker twee jaar zou hebben gekost. Het enige wat ik heb gekregen is 40 euro reiskostenvergoeding voor het verschijnen in de parlementaire enquêtecommissie.”

U ziet: Ad Bos en ik en u leven met z'n allen in Een Democratische Rechtsstaat - zodat hij kennelijk blij mag zijn nog in leven te zijn en er 40 euro aan te hebben overgehouden en ik blij mag zijn nog te leven c.q. na mijn vergassing en vijfvoudige moordbedreigingen door Amsterdamse harddrugshandelaren inpandig bij mij gevestigd door drs. Ed van Thijn nog - tot nu - twintig jaren te hebben mogen leven in Amsterdam als gediscrimineerde, vergassenswaardige Untermensch, volgens de feitelijke normen van iedereen die in Amsterdam bestuurt en ambtenaart.

Het artikel in het Katholiek Nieuwsblad vervolgt:

Ad Bos zit door openhartigheid vrijwel aan de grond. Zijn riante villa heeft hij moeten verkopen. Hij rijdt ook niet meer in een ‘dikke’ Mercedes, maar in een overjarige camper. “Toch ben ik niet zielig”, stelt Bos. “Je bent zielig als de dokter zegt dat je kanker hebt en nog maar twee maanden te leven. Het leven is veel te mooi om lang te treuren. Bovendien ben ik een rasoptimist."

Ik zei al dat ik "openhartigheid" een wat slecht gekozen term vind voor iemand die deed en durfde wat Ad Bos deed en durfde - het is immers niet zoiets katholiek nobels als eerlijk te biecht gaan bij een strenge pater Jezuïet en wel zoiets als proberen corrupte miljardendieven vast te helpen nagelen in het algemeen Nederlands belang, en met aanzienlijk persoonlijk risico voor zichzelf, familie en vrienden.

En even vergelijkenderwijs gesproken: Al ben ikzelf geen rasoptimist, ook ik beschouw mijzelf niet als "zielig", en dat niet omdat ik geen kanker heb, maar eenvoudig omdat ik de moed in mijzelf vond door te blijven denken, door te blijven schrijven, en te doen en zeggen wat ikzelf voor moreel juist houd.

Ook helpt het wellicht dat ik weliswaar niet zo'n hoge dunk heb van velen (dat voorkomt ook teleurstellingen), maar wel van enkelen, en dat ik mijn hele leven altijd gedacht heb wat ik wilde, en gedaan heb wat ik wilde, voorzover dat in mijn vermogen lag, en altijd, zoals dat heet "mijn eigen man" ben geweest, dus iemand die volgens zijn eigen individuele geweten en normen voor moraal en rationaliteit dacht en handelde, en niet en nooit naar de pijpen van een ander danste.

Zoals Chamfort zei (in mijn vertaling - zie Maximes-1) en zoals ik bevond, de afgelopen 58 jaar:

To be no one's tool, to be the man after one's own heart, one's own principles, one's own sentimens - that is the rarest thing I've seen.

En dit is geheel onmogelijk voor enig bestuurder en ambtenaar, tenzij - wat vaker voorkomt dan u weten wil, vooral in Amsterdam - dit een geboren crimineel of psychopaat is.

Verder met Ad Bos:

Door alle verwikkelingen ben ik wel een nomade geworden. Met Joke, mijn vrouw, rij ik rond in een camper. Nergens ben ik welkom. Ik heb hier in Bergen een lapje grond, maar daar mag ik niet staan met m’n camper omdat ik het uitzicht van de buren zou belemmeren. Ik leef met de dag. Dat heeft zo z’n charmes. Als ik wat geld voor brandstof kan lospeuteren, tuf ik met Joke naar Duitsland of Frankrijk.

Joke is de vrouw van Ad Bos, die het evident in zichzelf vond voor hém te kiezen ondanks het feit dat hij geheel niet handelde volgens de Neerlandse hoofdnorm "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg" (wat - onder ons gezegd en gezwegen - DE norm van een totalitair machtsapparaat is, maar in Neerland dus vrijwillig en met Trots verkozen door talloos veel miljoenen).

En Ad Bos is, anders dan ik, niet invalide. Hij vervolgt:

"Ik heb wel mijn visie op de mensheid moeten wijzigen. Vroeger ging ik ervan uit dat de meeste mensen te vertrouwen zijn. Ik ben erachter dat het niet zo is. Er zijn veel slechte karakters. Ik hoef geen televisie meer en lees ook geen kranten, want een abonnement kan ik niet betalen. Ik moet rondkomen van 1100 euro per maand. Gelukkig hecht ik niet zo veel waarde aan het materiële. Ik heb al mijn roerende en onroerende goederen moeten verkopen. Heb alleen nog een lapje grond, waar wat paarden staan.”

In de eerste plaats vrees ik dat u hier moet bedenken dat die "1100 euro per maand" vrijwel zeker voor Bos en z'n vrouw samen zijn (want zoveel bedraagt de maandelijkse bijstand voor een echtpaar: Geheel geen vetpot, en wat meer geld voor zulke armoedzaaiers zou alleen maar ten koste gaan van de pensioenen van de behandelende ambtenaren, naar u zult begrijpen).

Wat zijn gewijzigde visie op de mensheid betreft: Ik kan me dat heel goed voorstellen, helemaal voor "een rasoptimist", en voor mij is dat enigermate zo, maar waarschijnlijk een stuk minder dan voor Ad Bos.

Eerst een stel van de redenen voor de verschillen, volgens mij:

In de eerste plaats heb ik een ongebruikelijke opvoeding, en ongebruikelijke ouders, en was ik er al vroeg van overtuigd - vooral door de boeken over concentratiekampen die mijn ouders in hun boekenkasten hadden staan, inclusief veel weinig vrolijk stemmende fotoos - dat er "veel slechte karakters" zijn.

En in de tweede plaats heb ik mijzelf altijd gezien als enigszins anders dan anderen (anderen deden dat ook met mij, soms positief, soms negatief, dus zó vreemd is dat niet) en had ik al redelijk jong door dat ik anderen niet vanzelfsprekend uit mijzelf kon lezen (wat bleek doordat mij veel zaken als vanzelfsprekend of problematisch voorkwamen die zij meestal niet eens zagen - en zie mijn Vragen uit 1988 voor een treffende illustratie daarvan).

Ook heb ik geen TV (maar dat is niet uit armoede, maar uit overmaat van intelligentie en visueel geheugen), en kan ik nog steeds de NRC betalen, al is een zaterdagkrant van ruim zes gulden 't stuk (omgerekend naar de muntheid waarmee ik opgegroeid ben) véél geld.

En dan nog iets wat betreft Ad Bos' uitspraak "Er zijn veel slechte karakters": Ja, dat denk ik ook, al neem ikzelf ook aan dat velen daarvan vooral zwak en dom en conformistisch zijn (al willen ze dat niet aan zichzelf en al helemaal niet in een publiek toegeven).

Multatuli schreef (als ik me goed herinner - en anders deed ik het wel) dat de meeste mensen te dom zijn om slecht te zijn - maar wat ik wel geleerd heb is dat degenen die dan slecht zijn meteen mateloos slecht zijn, en dat heeft me inderdaad verbaasd.

Er zijn mensen in Nederland - wat zeg ik: er zijn mensen in topposities in het bestuur in Nederland - die intern en extern volkomen verrot zijn, maar overigens héél fraai en héél plausibel kunnen liegen. Feitelijk zijn het sadisten, dieven, oplichters, en parasieten, maar publiek weten zij zich te presenteren als humanisten, nobele zielen, edele mensen, en integere bestuurders. (En ja, lezer: Dit verklaart mijn behandeling in Amsterdam en aan de UvA, samen met het feit dat degenen die mij zo behandelden als zij deden wisten en weten dat ze, desgewenst, weg kunnen komen met moord. (***))

Ik schreef net dat Ad Bos niet invalide is, maar hij heeft wel gezondheids-problemen en weinig vrolijke toekomstverwachtingen:

Bos verwacht niet dat het financieel ooit nog goed komt met hem. “Er is sprake van een klokkenluidersregeling, maar daarover hoor ik alleen maar geklets van Balkenende. In 2004 schreef ik hem een brief om steun. Twee maanden later antwoordde de premier dat daar geen sprake van kon zijn, omdat ik verdachte was. Een paar weken later werd ik in de cel gegooid vanwege zogenaamde meineed. Deze zaak wordt in november in hoger beroep behandeld. Mijn advocaat verwacht vrijspraak. Wat mij erg is tegengevallen is dat als er partijpolitieke belangen in het spel zijn zelfs de christelijke leden uit de partijtop normen en waarden opzijzetten. Ik denk dat klokkenluider Fred Spijkers en ikzelf daar behoorlijk de dupe van zijn. Van Guusje ter Horst, de minister van Binnenlandse Zaken, kreeg ik in juni een aanbod. Ze bood me hulp aan bij het vinden van een baan. Wat moet ik daar nou van zeggen? Niemand zit toch te wachten op een man van zestig met hartproblemen?”

Om even terug te komen op mijn commentaar bij het vorig citaat i.v.m. "alleen maar geklets van Balkenende" en "In 2004 schreef ik hem een brief om steun. Twee maanden later antwoordde de premier dat daar geen sprake van kon zijn, omdat ik verdachte was."

Merk op dat in mijn geval er al 30 jaar geen enkele steun is, ongeacht al 20 jaar erkende invaliditeit en voortdurende pijn, omdat ik mij "grievend en/of beledigend" zou hebben uitgelaten over corrupte ambtenaren, bijvoorbeeld door deze corrupte ambtenaren "corrupte ambtenaren" te noemen, or whatever, want de dames en heren uitvreters-bestuurders van Amsterdam legden mij ook nooit uit wie of waar of hoe door mij "gegriefd en/of beledigd" zou zijn.

In deze zin kan Ad Bos wellicht van enig geluk spreken, maar overigens is een brief zoals van Balkenende - tegen iemand die de staat miljarden bespaard heeft, en zelf gevaar loopt - een brief die alleen een sadist zou opstellen of tekenen. (U kunt mij desgewenst treffen te Straatsburg - en ik spreek als - briljant - psycholoog en, zoals dat, onder omstandigheden nogal bitter, heet: "ervaringsdeskundige".)

Exact hetzelfde geldt Guusje ter Horst, die ik me nog goed kan heugen als de persoonlijke assistente van de griezelige sadist Jan-Karel Gevers, voorzitter van het College van Bestuur van de UvA (wijlen, en u kunt me desgewenst treffen te Straatsburg):

"Ze bood me hulp aan bij het vinden van een baan. Wat moet ik daar nou van zeggen? Niemand zit toch te wachten op een man van zestig met hartproblemen?”

Wel, ik wil het wel zeggen omdat ik Guusje ter Horst persoonlijk meegemaakt heb en in de psychologie aan de UvA afgestudeerd ben met de best mogelijke cijfers, achteraf hooggekwalificeerd in de studie van ambtelijk en bestuurlijk sadisme: Ikzelf denk - eerlijk gezegd - dat zo'n Guusje zo een aanbod doet omdat ze hoopt dat Ad Bos daarin zou blijven, met zijn hart - maar ik geef natuurlijk direct toe, omdat ik ons lief Guusje al dekaden geleden héél bekwaam en héél integer heb zien liegen in het publiek, één arm losjes op de schouders van Jan-Karel Gevers, dat ze dat vast heel mooi, wellicht zelfs in echt-vrouwelijke traantjes, zal willen en kunnen ontkennen voor cameraas.

Hier zijn de laatste zinnen van het interview:

“Als ik in Amerika had gewoond, had ik als klokkenluider dertig procent gekregen van de opgelegde boetes”, lacht Bos. “In mijn geval zou dat driehonderd miljoen zijn geweest, toch wel ietsje meer dan de veertig euro die Nederland voor me over heeft. En dan te bedenken dat ik de overheid zeker tien miljard heb bespaard.”

Misschien dat u nu wat meer begrijpt van wat me door het hoofd speelde toen ik Het gedegenereerd Nederlands bestuur - 1 schreef.

En zoals ik daar ook schreef: Het is uiteindelijk heel eenvoudig een kwestie van persoonlijke verantwoordelijkheid, inclusief behoorlijk bijgehouden, eerlijke, periodiek goed gecontroleerde boekhoudingen.

Meer is niet nodig, niet omdat mensen zo vreselijk nobel of intelligent zijn, want dat zijn ze niet, maar omdat

"Conscience is, in most men, an anticipation of the opinion of others."
    (Sir Henry Taylor)


P.S. Wat mijzelf verreweg het meest tegenstaat in al die schofterige, liegende, bedriegende, laffe, domme Amsterdamse heel welbewuste ambtelijke en bestuurlijke hulpverleners en beschermers van Amsterdamse harddrugs-mafiosi is dit:

ANDERS dan in terreur-staten - Hitler-Duitsland, Stalin's Rusland - was er helemaal geen enkele dwang op enige van deze ellendelingen om zich als ellendeling te gedragen, en vrijwel geen persoonlijk gevaar voor ze als ze dat geweigerd hadden. Het was dus allemaal geheel vrijwillig, en dat is de voornaamste reden waarom ik dat ALLE persoonlijk betrokkenen persoonlijk kwalijk neem: Ze liepen geen enkel persoonlijk risico bij het doen van hun ambtelijke, menselijke en morele plicht. Ze waren dus allemaal persoonlijk kwaadwillig, welbewust, met grote vreugde, wetend dat ik pijn lijd en mijn leefde waagde:

"Malice is pleasure derived from another's evil which brings no advantage to oneself.
   (Marcus Tullius Cicero)

"We never hurt each other but by error or by malice." 
   (Sir Robert Chambers, possibly inspired by Dr. Johnson)

Dit is de samenvatting van het Amsterdams bestuur en het Amsterdams ambtelijk apparaat zoals ik dat de afgelopen twintig jaar, met véél lijn en véél moeheid heb leren kennen - met één kwalificatie van Cicero: Het plezier van het Amsterdams bestuur in het lijden van anderen dient niet alleen hun eigen lage lusten, maar ook de financiële belangen van de harddrugshandel en van vele gemeentelijke advocaten die daarvoor werken.

Overigens zie De Bureaucraten-Motivatie-Wet - en u hoeft me niet te geloven, maar ik voorspel u dat u zodra u de ambtenarij of het bestuur in Nederland tegenover u vindt u snel zult uitvinden dat deze psycholoog uit 20 jaar zeer bittere ervaring en veel pijn de waarheid schreef.

Vandaar dan ook mijn Bureacracy plan en Democracy plan.

Maar ja - ik zal het niet meer meemaken, behoorlijk bestuur in Nederland.


(*) U hoeft me niet te geloven, maar ik denk niet dat u zo vaak en zo geloofwaardig met moord bent bedreigd geweest als ik, tenminste als u niet in Uruzgan gediend hebt. En dat zette althans deze mens - die al sinds hij een kind was weet dat hij "gewone mensen" niet direct uit zichzelf kan lezen - aan het denken, ook al omdat de bestuurlijk betrokkenen de zaak hadden kunnen schikken als ze dat maar gewild hadden. Maar dat wilden ze niet.

(**) Hier is mijn reden wiskundig: Een behoorlijke verzekering kan - sinds Johan de Witt dat in de 17e eeuw wiskundig beredeneerde - héél goed winst maken op basis van alleen statistische kennis. Men heeft uw persoonlijk dossier nergens voor nodig, en als men dat toch beweert dan is dat om meer macht over en meer kennis van u te hebben dan goed is voor een overigens anonieme en nauwelijks behoorlijk opgeleide zorgbureaucraat (met wie noch u enige persoonlijke band hebben, en die u noch ik persoonlijk kennen, zelfs niet bij naam).

Ik vind het een grove schande dat deze en gene tamme idioot-cum-gezondheidsbureaucraat inzicht mogen hebben in mijn medische dossier, dat samengesteld is op basis van wat ik in persoonlijk vertrouwen mede gebaseerd op de artseneed en de medische plicht tot geheimhouding. Ik heb daar nooit toestemming voor gegeven.

(***) Drugs-moordzaken in Amsterdam worden nooit opgelost; mevrouw mr. M. Sarucco was dekadenlang o zo vreselijk nobel en integer Hoofd Veiligheid van Amsterdam; mijn directe tegenstanders in zake de drugshandel waren harddrugshandelaren; en Bulgaarse, Roemeense, Joegoslavische of Russische huurmoordenaars zijn heel professioneel, niet te traceren, en vergelijkenderwijs - met de harddrugswinsten - goedkoop. 

 Maarten Maartensz

        home - index - top - mail