Nederlog        


   30 juni 2008

                                                                 

De Aabb-mensen 1: De SD/DWI-methode sinds eeuwen

 


 

   Opgedragen, in diepe dankbaarheid, aan mijn helpers en bewonderaars bij de Amsterdamse SD/DWI, die reeds dekaden zo bijzonder moreel en menselijk zijn.
 
   
  In het kader van mijn...

Historie van de Wonderlijcke Mirakelen, die in menichte gebeurt zijn, ende noch dagelijk ghebeuren, binnen de vermaerde Coop-stadt Aemstelredam:
...en zie De Methode

In vervolg op het gisteren gestelde, een voor uw delectatie, een uitleg van de historiese en waerachtige methode volgens welke in de vermaerde Coop-stadt Aemstelredam sedert eeuwen de klanten van het Rasphuys en de DWI tot werkwilligheid, en tot waarachtige individuele verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid gemanaged worden:

I   - introductie + captatio benevolentiae
II  - Historie + Wonderlijcke Mirakelen in Aemstelredam
III - De Methode 
IV - Het Raadsel

Leest en geniet, of huiver, al naar gelijkwaardige verkiezing. "Wie de geschiedenis niet kent wordt gedwongen haar te herhalen."

I

Het kan de aandachtige lezer van Nederlog niet ontgaan zijn dat ikzelf niet geheel gelukkig ben met mijn behandeling door de ambtenaren van de SD/DWI de afgelopen 25 lange, gruwelijke, pijnlijke jaren, en ook - als u goed meegelezen hebt - dat ik nu, als invalide, die veel zweet vanwege moeheid, pijn en invaliditeit, en die volgens zijn behandelende arts al zeer vele jaren "veel pijn" lijdt, slechts nog maar 14 jaar geen geld krijg voor een nieuwe wasmachine, en al 8 jaar ook geen geld voor een nieuw bed.

De behandelende ambtenaren Lont en Edelaar, en alle behandelende ambtenaren daarvoor, sinds 25 jaar, vinden van dergelijke vreemde verlangens, en van al het andere dat u op mijn site kunt lezen namelijk

"Dat is helemaal nergens relevant voor".

Ook moet ik tegenwoordig leven - na aftrek van vaste lasten - van hooguit 8 euro per dag, dat kennelijk de komende maanden, vanwege de olieprijzen en economische crisis op het randje van uitbreken, zal dalen tot ca. hooguit 5 euro ("want na het zuur komt het zoet").

Naar u begrijpt, en naar burgemeesters Van Thijn, Patijn en Cohen, en wethouders Oudkerk, Asscher, Van Poelgeest en Hossel, en de ombudsmannen Salomons en Van de Pol, ongetwijfeld ook begrijpen, en mij zr vele keren, zij het indirect meedeelden (want genoemde heren en dame laten mijn mishandeling bij voorkeur over aan hun portiers en zogeheten "Klantmanagers", of anders aan hun persoonlijke harddrugshandelaren, secretaresses of telefonistes, want geen niet-BN'er krijgt gehoor bij de genoemde BN'ers, tenzij dat de gemeente-propaganda kan dienen, is mij al 25 jaren lang gebleken, zoals ME in Amsterdam op mijn site ook bewijst), heb ik de schunnige onbescheidenheid daar niet van te willen of kunnen leven.

En naar u ongetwijfeld ook begrijpt zullen alle genoemden mij in koor willen toezingen dat

"Dat is helemaal nergens relevant voor"

en dat zij, althans in meerderheid, "een joodse identiteit" genieten "al heb ik dat geloof niet", om welke reden ik - die alleen maar een toevallig besneden zoon en kleinzoon van Amsterdamse verzetshelden is - geen enkele reden heb tot klagen over mijn leven in het Amsterdam van de idealen van de Februaristaking, omdat immers

Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil

in de concentratiekiampen en het verzet - zodat ik van 6 8 euro per dag levend vergast en met moord bedreigd mag worden door de harddrugshandelaren die Ed van Thijn vele jaren lang beschermde tegen mijn klachten, wetend wie ik ben en weten van mijn familie-achtergrond, en mijn ouders in ieder geval ontmoet hebbend, want zo gaat dat in Amsterdam, waar ik ook vanzelfsprekend drie keer van de universiteit verwijderd ben, vanwege "uw uitgesproken ideen", omdat ik 25 jaar voor de commissie Dijsselbloem zei wat deze 25 jaar later vaststelde.

Het schijnt ook dat ik mijn klachten over wat mij overkwam in Amsterdam al 25 jaar bij dezelfde klachtenafhandelaars ingediend heb, die al 25 jaar lang weigeren deze te beantwoorden, of deze namens B&W beantwoorden dat

"Omdat u zich beledigend en/of grievend heeft uitgelaten gaan wij niet op u in."

Was getekend: Schelto Patijn. (Enregelige brief, wel met zeer integere en buitengewoon moedige burgemeesterlijke handtekening, en "uit naam van de idealen van de Februaristaking").

Snapt u? Ik moet mij, als Amsterdams burger, extatisch blij het Wilhelmus zingend, laten vergassen en met moord bedreigen door Amsterdamse harddrugshandelaren, en laten beledigen, belasteren en met moord bedreigen door Amsterdamse racistische gemeente-portiers van de SD-DWI, maar ik mag daar niet over klagen, en als ik dat dan toch doe dan word ik iedere keer weer geconfronteerd door dezelfde meneer Jan C. Koorevaar (van het kabinet van de burgemeester en/of DWI, of waar verder gezellige SM toegepast kan worden op Amsterdamse burgers die daar voor geschikt zijn volgens B&W), en die mij dan op strengste commandotoon toeblaft dat

"U hebt helemaal geen recht over het verleden te klagen"

hetgeen dan weer heel dapper, heel moedig, en in een onovertrefbare trap van medemenselijkheid, gebillijkt en verdedigd wordt door de zegspersonen van de huidige Amsterdamse Ombudsman, mr.dr. Ulco van de Pol, die de afgelopen 3 maanden nog maar slechts twee keer met vakantie, en twee keer met verlof was, volgens zijn eigen  zegspersonen, terwijl ik sinds 1981 (ja, dat las u goed) geen vakantie had noch kon betalen, want Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil, immers.

Ik moet het hier helaas de komende maanden - vrees ik, minstens - over gaan hebben, in aangepaste stijl, en naar het zich laat aanzien ook met vele fotoos, onder andere van concentratiekampen en Amsterdamse burgemeesters en ombudsmannen, maar daarover later meer.

Maar allicht moet u enig geduld hebben, omdat ik eerst enige terminologische en iconische kwesties moet verhelderen, met de Ombudsman en het Kabinet van de Burgemeester, die immers beiden ook juridisch zeer geleerd zijn, inzake mijn "grievende en/of beledigende" taalgebruik, dat het Amsterdams bestuur al 20 jaar verhinderde en nog steeds verhindert de Nederlandsde wet, inclusief mijn menselijke rechten, te handhaven voor mij, en mij recht te doen, in hun buitengewoon en zeer welbewuste "grievende, kwetsende, fysiek pijnigende en ook beledigende" nalatigheid c.q. optreden tegen mij gedurende diezelfde 20 jaar.

II

Hier wil ik alleen van een kleine ontdekking gewag maken, die wellicht ook interessant is voor anderen, zoals vele andere zogeheten "klanten" van de Amsterdamse SD-DWI, die daar "gemanaged" worden door waarachtige Amsterdamse ambtelijke professionals (sommige zelfs allochtoon: Amsterdam hft het!), ook al mag ik aannemen dat geen enkele andere klant van de SD-DWI mijn kwaliteit van Amsterdamse achtergrond, mijn kwaliteit van diplomaas, of mijn ziekte heeft, wat waarschijnlijk - zie ook gisteren en eergisteren - de redenen zijn dat zij dergelijke dingen niet zeggen of schrijven of ontdekken.

Wat is die ontdekking dan, wilt u nu ongetwijfeld weten, en ik zal u dat nu uitleggen, met enig vertoon van historische geleerdheid ook.

In oktober 2005, toen ik nog mocht leven, als invalide in Amsterdam,  en kleden, en eten en boeken kopen, en computers ook, en zelfs uitgaan als ik wat overhield, van - maar liefst! - 10 euro per dag, na aftrek van vaste lasten, wat mij nu als een vrijwel paradijselijke overdaad verschijnt, en wel omdat ik sindsdien geleerd heb dat collegaas van Leon Edelaar en Henk Lont, en waarschijnlijk ook heel intieme en goede vrienden van directeur Wim Schreuders van de SD-DWI, uitgerekend hebben dat mensen als ik, die immers vl te beroerd zijn om te werken ("ziek", menen mijn doktoren en ikzelf, maar mijn doktoren kennen de nobele Leon Edelaar niet), best van 2 euro 59 cent in leven kunnen blijven, want dt is, wetenschappelijk maar liefst, ruim 2 jaar geleden uitgerekend door gezegde vrienden en collega-ambtenaren, als het toereikend bedrag om van te overleven in Onze Democratische Neerlandse Rechtsstaat, als uitkeringsparasiet-op-Onze-Samenleving.... kortom: In oktober 2005 had ik nog z schokkend veel geld dat ik in staat was, na enig sparen, om een tweedehands kopie van een paperback van Simon Schama's "The embarrassment of riches" (*) te kopen.

Ik geef toe dat het een wat vreemde aankoop is om voor te sparen, als zieke overbetaalde uitkeringsparasiet, maar het is een stevige en leerzame geschiedenis van Holland in de 17e eeuw, door een Amerikaanse professor, heel fraai gellustreerd ook, die ik met enig plezier las, en ook kort besprak, waarvoor zie de laatste link.

En wat heeft dat in 's hemelsnaam met de SD-DWI te maken, roept u nu wellicht vertwijfeld uit, wat ik mij kan voorstellen, zodat ik dit nu zal uitleggen, tot uw eigen stichting, en die van vele "klanten" van "Klantmanagers" van de SD-DWI:

De beproefde Amsterdamse methodes van de SD-DWI, om maar zoveel mogelijk Amsterdammers Werk En Inkomen te verschaffen, zijn al meer dan vier eeuwen oud, van schier onvolprezen effectiviteit, en ook bekend, bewonderd, bemind en sindsdien ook bij gelegenheid toegepast over de gehele wereld, de afgelopen eeuw overigens vooral in die landen en steden die gezegend waren met de wat meer socialistische bestuurders, zoals Zimbabwe en Amsterdam, waar de machthebbers deze eeuwenoude humane echt-Amsterdamse vinding zeer bewonderen, en streven naar een wijdere toepassing daarvan, vanwege de grote voordelen die dit biedt aan de gemeente en haar bestuurders, en de genietingen die het loyale Amsterdamse ambtenaren biedt.

Nu weet u ng niet waar ik het over heb, dus zal ik u nu snel uit de droom helpen, met hulp van prof.dr. Schama, die naar ik het wel heb persoonlijk bevriend is of was met prof.mr.dr. Job Cohen, die door hem ongetwijfeld op dit typisch Amsterdamse humane opvoedmiddel  is gewezen.

Ik citeer in het Engels, omdat Schama's boek daarin geschreven is, maar het betreft feitelijk een Oud-Nederlandse tekst uit het jaar 1612, uitgegeven in onze prachtige hoofdstad, met de fraaie titel

Historie van de Wonderlijcke Mirakelen, die in menichte gebeurt zijn, ende noch dagelijk ghebeuren, binnen de vermaerde Coop-stadt Aemstelredam: In een plaats ghenaemt het Tucht-huys, gheleghen op de Heylighewegh.

Het betreft overigens ook een tekst die prof.dr. Schama geheel in het  begin van zijn boek opvoert, en waarop hij heel wat keren terugkomt, omdat hij meent dat deze zeer veel zegt over het Nederlands karakter, en vooral het Amsterdamse, getuige de methode die de eertijds vroede vaderen van Amsterdam gebruikten om eertijdse zieke of verziekte Amsterdammers - "patinten" zegt de tekst immers - als ik, die te beroerd zijn om te werken, te bewegen tot Werk en Inkomen.

III

Hier is dan de beschrijving van de zogeheten Marktplaats van de toenmalige SD-DWI, die zoals de lezer reeds weet, indertijd aan de Heiligeweg te vinden was, vlakbij waar nu "The Museum of Torture" gevestigd is, in vertaling van een authentiek Neerlandse tekst met authentiek Amsterdamse morele praktijken:

In the vestibule or entrance to the house [het Tucht-huys a.k.a. SD a.k.a. DWI - MM] there is running water, and beside it, a room with two pumps one on the outside and the other on the inside. The patient was brought thither so that by pumping into the room first as high as his knees, then as high as his waist, and as he was not yet prepared to give his attention to St. Pono [i.e., to the devotion of labor] as high as his armpits, and finally up to his neck when fearing that he would drown, began his devotion to St. Pono and by furious pumping until he had emptied the room, when he discovered that his weakness had left him and he had to confess to his cure. (Op. cit. p. 23)

U twijfelt wellicht? U denkt wellicht - nooit ervaring hebbende gehad met Amsterdamse ambtelijke humanisten als Lont en Edelaar - dat de Amsterdamse zegswijzen "het water staat me tot de lippen" en "het is pompen of verzuipen" ergens nders op kunnen slaan? Prof.dr. Schama vertelt:

And near two centuries later [namelijk in 1807 - MM], when Sir John Carr visited the old Rasphuis (a new and much more spacious workhouse had been built in 1694 and a Verbeterhuis, primarily for juveniles), he was expressly shown "a cell in the corner of the yard" that had been used for this water terror. What was equally apparent, though, that such a device had not been used for generations, backing up de Blainville's report in 1705 that after one impenitent "scoundrel" had actually preferred to drown than to pump, the punishment had been abandoned. (Op. cit. p. 23-4)

U begrijpt nu echter dat deze bijzonder effectieve, ook waarachtig Neerlandse waterland-methode om vooral werkschuw tuig dat Amsterdammer is "te integreren in onze democratische rechtsstaat", toch wel minstens 100 jaar gebruikt is, tot grote trots van de Amsterdamse burgemeesters en wethouders, en dat de methode kennelijk weer ingevoerd is rond 1984, toen ik mij aanmeldde bij de nazaten van de eertijdse Amsterdamse Rasphuys-ambtenaren, toen immers portiers van het eertijdse Tucht-huys dat zich "Sociale Dienst" noemde, en die mij nu 14 jaar lang in mijn eigen invalide zweet heeft trachten te verzuipen, bij gebrek aan een wasmachine, en mij indertijd vertelden dat ik een smerige homofiele gepenkop ben, die ze graag zouden vermoorden, en dat mijn moeder een smerige rothoer is omdat ik protesteerde tegen de discriminatie van allochtonen waar ik bij zat, wat van een invalide erg laf en slecht is, naar u begrijpt, zeker als u Amsterdammer bent.

Zo zijn echter de Amsterdamse ambtelijke manieren al sinds ruim 4 eeuwen, zoals u ziet, tot groot genoegen van Amsterdamse B&Ws en Amsterdamse gemeenteraadsleden, omdat deze immers zelf macht en geld genoeg hebben om hun eigen families en vrienden iets dergelijks te besparen,  maar ook een diep-menselijke morele integriteit hebben die groot genoeg is om ook invaliden eraan te onderwerpen, en wel voor hun eigen bestwil.

De mensen die dit beleid, met zulke grote toewijding en morele integriteit ook, indertijd en tegenwoordig, helpen implementeren (zo heet zulks immers tegenwoordig), dus moderne Rasphuys-ambtenaren als Edelaar en Lont, zijn van een zr bijzondere menselijke soort en kwaliteit, waarvoor ik de afkorting "Aabb" heb bedacht, ook met dank aan Jonathan Swift, omdat deze kort, helder n duidelijk aangeeft waar het allemaal om gaat, motivationeel en menselijkerwijs gesproken, en zoveel verklaart, bij implicatie, over de heerlijke en prachtige stad die Amsterdam heet.

Hierover echter later, want voor het moment heb ik weer erg hard moeten pompen om dit u duidelijk te mogen maken, zodat ik u op dit moment maar een "have a nice day!" toeroep, als fascist en terrorist, volgens juffrouw mr. Krol en prof.dr. F. Jacobs (ethicus), overigens beiden zr gelukkige en zr welbetaalde Amsterdamse ambtenaren, en ongetwijfeld met een werkelijk uitstekend pensioen bij Loyalis, en u ook "nog een prettige dag!" toewens, als smerige homofiele gepenkop met een smerige rothoer als moeder ook, volgens de gelijkwaardigen van Mandela en Einstein die indertijd zich verlaagden portier te zijn bij de SD, wat sindsdien en al 25 jaar mag van ambtenaar Edelaar, ambtenaar Lont, ambtenaar Koorevaar, en - vooral: Quis custodiet ipse custodes? immers - Ombudsmens Salomons, en die dat allemaal ook van mij en mijn moeder vinden, omdat ze er anders, in de goedheid van hun harten, en de edelheid van hun moraal, in die 25 jaar, toch wel iets tegen zouden hebben gedaan, als ik daar naar vigerende burgemeesterlijke normen recht op zou hebben gehad, zoals hun ambtelijke plicht immers ook zo duidelijk was, was het niet dat ikzelf immers zo een evident onverbeterlijke beestmens moet zijn, die evident verdient vergast, met moord bedreigd, n verzopen te worden, in Amsterdam, was het alleen vanwege zijn falend Nederlanderschap en minderwaardige ouders en grootouders (gedeeltelijk van minderwaardig ras, ook, zodat ook dat weer goed uitkomt, tegenwoordig en in de nabije toekomst, met een trotse toekomstige  regering Verdonk-Wilders-Cohen), en vanwege zijn werkelijk gruwelijke terroristische tlgebruik, en uitermate arrogante uitgesproken ideen, bijvoorbeeld over Amsterdamse burgemeesters en ombudsmannen, die het immers allemaal zo bijzonder goed met mij voor hebben, en die allemaal zelf hl goed en hl makkelijk van maar liefst 6 euro per dag zouden kunnen leven, eten, kleden, boeken en computers kopen, bijzondere medische kosten opbrengen, en vorderingen van Waternet betalen, en dat ook zelf hl goed zonder wasmachine of bed zouden kunnen, jaar in, jaar uit, dekade in, dekade uit, alles ook bijzonder heldhaftig, vastberaden en barmhartig "uit naam van de idealen van de Februaristaking", zoals u weet, want z zijn Amsterdamse burgemeesters, wethouders en ambtenaren nu eenmaal, tot de laatste Aabb-mens, en ongetwijfeld daarom zeer bewonderd, door talloos veel Nederlanders, vanwege de vanzelfsprekende evidente humaniteit ervan.

Ikzelf kan dat echter niet, en wil dat helemaal niet, slecht en corrupt als ik wel moet zijn, zodat u maar ziet wat een vreselijke impenitent "scoundrel" ik feitelijk ben, en ook zonder de minste dankbaarheid voor een Cohen of Van Thijn, terwijl een dergelijke mensenliefde me toch zo bijzonder zou passen onder omstandigheden, en vl beter zou staan, ook al omdat alleen bijzonder slechte mensen niet vergevingsgezind zijn tegen hun eigen beulen, en zich niet hun eigen plaats in Onze Nederlandse Samenleving willen laten wijzen door de hun bovengestelden, een plaats die voor mij immers - Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil - zr ver nder die van om het even welke Duitse junk is, in Amsterdam, want die krijgen immers allemaal, in al hun menselijke verdienstelijkheid en onschuld, de wasmachines, kleren, extra geld, nieuwe valse tanden, huizen, en opleidingen nagedragen door de nobele Edelaars, Lonten, Zegeriussen en Coutinhos, allen immers zeer verdienstelijke Aabb-mensen, voor wier welzijn en welbevinden, naast dat van burgemeesters en wethouders, natuurlijk, Amsterdam al minstens 4 eeuwen lang zo gelukkig, voorbeeldig, en waarachtig menselijk bestaat.

IV

Daar bedenk ik dat u nu ng niet weet wat "Aabb" zo fraai en geslaagd afkort, zodat ik u daarmee met een raadsel achterlaat, waarover later meer. (Hier is een hint.)

(*) Mijn tekst is Simon Schama: "The embarrassment of riches", Fontana Press 1991, first published 1987, ISBN 0-00-686136-9.

Vervolg -

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail