Nederlog        

 

4 december 2007

                                                                 

Unsere sozialistische Genossen

 


Zoals de regelmatige lezer van Nederlog weet ben ikzelf afkomstig uit een communistisch gezin.

U zult daarover van mij geen klachten horen, want mijn ouders waren door en door rechtvaardige mensen, en bovendien allebei zeer moedig, zoals zij beiden ook aantoonden in de Tweede Wereldoorlog, waarin mijn vader wegens verzetsactiviteiten tot meer dan 3½ jaar concentratie-kamp werd veroordeeld, en waarin mijn moeder in het verzet zat, maar niet werd gearresteerd.

Maar mijn ouders vergisten zich wèl, in hun geval over de zegeningen en humaniteit van het socialisme of communisme - zoals de meeste mensen zich trouwens vergisssen, waar het religie of politiek betreft, en het heeft bij mij (onder andere) een levenslange belangstelling voor totalitairisme en wat daarmee samenhangt teweeg gebracht, en een grote weerzin ertegen.

En vooral vandáár mijn interesse in de SP, want dat is evident, en  in tal van opzichten, de opvolger van de CPN in Nederland, en het is - in mijn beleving - net zo'n soort partij, met net zo'n soort voorzitter, met net zulke totalitaire en autoritaire linkse opvattingen, en ook met net zo'n soort partijcultuur.

Heden staat er in de NRC een artikel van twee raadsleden - Caroline Sarolea en Marcel van den Tooren - van de Utrechtse SP, die net uit hun partij gestapt zijn. Ik citeer:

Menigmaal zijn wij er getuige van geweest dat een kritische houding binnen de SP werd beantwoord met een frontale aanval op de persoon. Waar de politiek als geheel een reservaat dreigt te worden van slechte omgangsvormen, slecht naar elkaar luisteren, scoringsdrift en geldingsdrang, is dat allemaal in de SP in geconcentreerde vorm aanwezig.

Ja, dit is precies wat mij zelf eerder opviel: De grote bereidheid, wat zeg ik: de evidente geilheid waarmee SP-kaderleden bereid en in staat waren om De Leider en De Vice-Leider publiek te bejubelen, alsof dergelijk openlijk kontlikkers-proza vanzelf zou spreken, onder waarachtige socialisten, ook buiten Noord-Korea.

Waarschijnlijk doet het dat ook, in SP-kringen en elders, want er is in de grote meerderheid van de menselijke harten een diepe behoefte aan Een Leider, die is als Een Vader voor Zijn Volk, en die altijd Gelijk heeft, en een Groot Man is, en die - natuurlijk: "Er zijn geen concentratiekampen in de Sovjet-Unie, want het socialisme is een humanisme": Jean-Paul Sartre, 1952 - ook Een Groot Humanist is.

De meeste SP-leden is dit verlangen dat in hun eigen harten brandt volstrekt onduidelijk, en geldt het wanneer het ze geduid wordt als een grove belediging: Hoe dúrft een mens zelfs maar te veronderstellen, laat staan te zéggen, dat een partijleider sinds 35 jaar, met evidente maoïstische inspiraties en achtergronden, wel érg veel op Stalin of Mao lijkt.

Maar ja, zo is het toch wel, althans in mijn geval, en zonder dat ik bijzonder veel weet van de SP, anders dan de uitingen van hun kaderleden op de radio, en het gedraai van hun vice-leider over zijn grote behoefte aan gewillig vrouwelijk vlees, ook al op de radio. (Bij gebrek aan TV heb ik nog nooit mogen aanschouwen hoeveel de SP-bijeenkomsten visueel op CPN-bijeenkomsten lijken. Naar de radio-berichten geoordeeld moet mijn gissing zijn: Zeer veel.)

Tot troost van al die SP-aanhangers moge wellicht dienen dat ik ook meen dat niets menselijks hun vreemd is, en dat ze echt niet de eerste of de enige nominale socialisten zijn voor wie totalitairisme zo bijzonder prettig voelt, en zo aantrekkelijk is, al mag je het natuurlijk nooit zo noemen, tegen SP-kameraden, want daar heet het "partij-trouw", "partij-discipline" of "loyaliteit" aan of "respect" voor De Leider en De Vice-Leider.

Maar letterlijk miljoenen, wellicht miljarden, gingen hun voor in de aanbidding van vermeend geniale, vermeend humanistische, zogeheten socialistische, voorgangers en leiders, en letterlijk miljoenen bekochten dat uiteindelijk met de dood, ook al maakten duizenden anderen vermeend integere socialisten heel succesvol carrière als gewillige apparatsjik.

De schrijvers van het genoemd artikel verwoorden hun reden om uit de SP te stappen zelf zo:

.. zonder een gezonde bakermat, waarbij het adagium practice what you preach serieus wordt genomen, is het voor ons onmogelijk deze partij nog langer te vertegenwoordigen. Of zoals Jan Marijnissen het bij het congres niet mis te verstaan verwoordde: "Iedereen heeft het recht op enig moment tot de conclusie te komen dat de SP bij nader inzien toch niet echt bij hem past. De honden blaffen, de karavaan trekt verder...""

Ruben Oppenheimer, die fraaie en scherpe karikaturen maakt in de NRC, ook bij dit stuk, verstond dat kennelijk in exact dezelfde zin als ik en als de schrijvers van het stuk deden: "Wie op enig moment tot de conclusie mocht komen dat de SP bij nader inzien toch niet echt bij hem past, die geldt in onze socialistische SP-kringen als een hond."

Héérlijke man, die Übersozialisten-Führer Jan. Échte demokraat ook, genre Stalin en Mao. Maar een Groot Leider hoor, trouwe SP-kaderpartijleden!

Maarten Maartensz

 

        home - index - top - mail