Nederlog        

 

8 november 2007

                                                                 

Mees-vulva

 



Ik ben op diverse terreinen behoorlijk tot zéér achterlijk, mag u best weten.

Mijn laatste (en eerste)  voetbalwedstrijd zag ik bijvoorbeeld in 1960, en TV zag ik de afgelopen 40 jaar nauwelijks, want ik krijg er altijd het gevoel van dat ik zowel debiel als onbeschaafd ben, of anders dat de makers ervan minstens het één of het ander zijn.

Het resultaat van mijn laatste achterlijkheid is dan ook schrikbarend: Ik heb iets van (40 jaar)*(10.000 TV-moorden) gemist, die vrijwel alle andere Neerlanders in die jaren wèl hebben genoten; Paul de Leeuw ken ik alleen uit volkomen krankzinnige radio-reclames; Katrien Keyl zag ik nooit op TV seks-les geven; en alle moderne series over gezellig spuiten, slikken en seksen (is de groene spelling: ja, ik weet het - bah!) voor de moderne Neder-puber en -adolescent zijn mij ongezien voorbijgegaan.

Maar ja - al geef ik toe véél gemist te hebben dat kennelijk naadloos aansluit bij de gemoederen, noden, behoeftes en preferenties van vele miljoenen van mijn landgenoten, is het toch ook zo dat ik dááronder geheel niet lijd.

En gelukkig zijn daar ook de NRC én NRC-columniste de feministische doctor economie en kletskoek Heleen Mees om mij voor te lichten over àl het heerlijks dat mij dagelijks ontgaat.

Juffrouw Mees kreeg gisteren gelegenheid om in de NRC een juffrouw Slob af te branden, die - hoewel ook Vrouw en Hoogopgeleid en Feministisch - niet gehéél van Meesiaanse gevoelens is waar het De Man betreft, en dat enige tijd geleden ook mocht laten weten in de NRC.

Aangezien miss Mees mijn baken en leidraad is bij het begrijpen van Nedermodern Feminisme, en gisteren bleek dat zij óók medeoprichtster en naamgeefster is

"van het vrouwencollectief Women on Top",

schrijft zij zelf, zijn hier het begin en eind van haar desbetreffende anti-Slob-artikel van gisteren in 'de slijpsteen voor de geest', met informatie die mij - a mere male - volledig ontgaan was, in mijn grote achterlijkheid, ook als niet-Viva-abonnee:

"Volgens Marjan Slob bied ik geen uitkomst voor haar verkrachtingsfantasieën.
(..)
Wat mijn bijdrage aan het feministisch discours betreft, de vrouwelijke seksualiteit is al zozeer tentoongespreid dat ik op dat punt weinig toe te voegen heb. Bij een abonnement op het weekblad Viva krijg je al sinds jaar en dag een goudkleurige vibrator cadeau. Tegenwoordig zijn de almaar uitdijende dildo's ook gewoon in familieverpakking verkrijgbaar bij de Etos en de Free Record Shop. Het aantal popdiva's dat hun vagina heeft geflasht voor een batterij wachtende fotografen is allang niet meer op één hand te tellen. Bij de aanblik van zo'n vulvaparade rest mij slechts mijn benen te kruisen."

Tja. Bij zoveel vrouwelijke bevrijding, en mede gezien het gelaat van dr. Heleen Mees dat bij haar columns wordt afgedrukt in de NRC, en dat bepaald niet overeenkomt met dat van haar naamgenote "whose face launched a thousand ships" (richting Troje), lijkt het mij fem-soc-passend als we, in plaats van Heleentje's oninteressante gezichtje, zo'n gouden dildo in zo'n bevrijde Viva-vulva opgediend zouden krijgen, ook al omdat de NRC deze week een foto toonde van Britney Spears' idem, zij het zònder gouden vrouwen-joystick.

En ik bedoel ook: Gezien mijn kennelijke totale achterlijkheid wat aantallen door mij beschouwde vulvaas betreft, bij gebrek aan Neder-TV waarop dat dagelijkse kost schijnt, voor de hele familie, lijkt me zo'n vrouw-bevrijdend beeld geen énkel bezwaar voor een academisch dagblad als de NRC, met een redactie zo overvol aan Power-Feministes, terwijl een dergelijk beeld natuurlijk ook héél bevrijdend en inspirerend is - volgens De Normen En Waarden van Viva en Opzij en van Power-Feministes - voor De Moderne Nederlandse Vrouw.

Vervolgens. Een paar jaar geleden overnachtte ik in een hotel, met TV op de kamer, waarop eindeloze hoeveelheden expliciete sex-reclames, uitnodigingen hoeren te bellen, beloftes van nog meer en nog explicieter porno tegen betaling, terwijl tussen de reclames door Het Lijden van de moderne lesbo in een Amerikaans college filmisch werd verbeeld, met als moraal dat - verbazing alom! - ook lesbiennes net mensen zijn.

Heden schrijft NRC-TV-recensent Beerekamp, ongetwijfeld minimaal tienduizend keer visueel vulva-kundiger dan ik, in verband met Sylvie Kristel, een  Nederporno-idool van de 70-er jaren

"Wie de huidige nachtprogrammaas van RTL en SBS bezit [zoals dat hotel - MM] zal dat [sex is koopwaar geworden - MM] in eerste instantie beamen.

Maar de aaneenschakeling van reclames voor postorderartikelen en sekslijnen bestaat voor een groot deel uit beelden van voor webcams poserende huisvrouwen. Misschien zijn ze gedwongen of hebben ze geld nodig, maar ik zie toch ook iets terug van Kristels exhibitionistische vreugde om niet onopgemerkt te blijven."

Ik vermoed dat dit in kringen van Viva en Opzij allemaal "bevrijding" en "emancipatie" heet, zolang althans de betreffende vrouwen maar "Women on Top" zijn, met heren of gouden Viva-dildos in onderliggende positie.

Het is ongetwijfeld een kwestie van perspectief, en ik - minimaal tienduizendvoudig vulva- en moord-onwetender dan mijn Nedertijdgenoten, naar het schijnt  - vind het toch vooral plat, dom en vulgair, en alweer een reden, voor intelligente mensen, de TV bij de vuilnis te zetten.

En dat niet omdat ik preuts ben, of - behoorlijk hoewel niet modern gespeld - niet van sex houd, maar omdat ik bevrijd wil zijn van de platte visuele troep die de domme massa kennelijk zo graag en zo vaak tot zich mag nemen, kennelijk uit gebrek aan behoorlijke menselijke relaties.


P.S. NRC-redactie! De gebruikte stijlfiguur heet "ironie", en ik zou feitelijk graag de blik op de Meesiaanse schaamlippen bespaard blijven.

Maarten Maartensz

 

        home - index - top - mail