Nederlog        

 

8 februari 2007

                                                                 

Regeerakkoord - "Samen Werken, Samen Leven"

 

 

Het nieuwe regeerakkoord wordt vandaag besproken in de NRC, en ik wil er ook een paar dingen over zeggen, al neem ik zelf aan dat een regeerakkoord meer bestaat uit vrome wensen of loze beloftes dan reële overeenkomsten.

Maar sommige voornemens zullen wel ongeveer uitgevoerd worden, en één daarvan is het generaal pardon voor asielzoekers - of althans voor diegenen die vóór 1 april 2001 hun eerste asielaanvraag deden.

Hoewel... volgens de NRC van heden geldt dat

"Wanneer de pardonregeling er komt, is onduidelijk. De regeling is "gekoppeld" aan de eis dat gemeenten moeten beloven geen asielzoekers meer te zullen opvangen, iets waar voormalig minister Verdonk zich altijd boos over maakte."

Maar dit is een bijzonder onredelijke koppeling, om nogal wat redenen. Ik noem er twee.

(1) Gemeenten kùnnen iets dergelijks niet in redelijkheid beloven, en hebben recht hun eigen beleid te voeren, waarbij komt dat de Europese rechtbank een flink deel van het beleid van Verdonk afgewezen heeft als onrechtmatig, zodat de gemeenten die hun eigen beleid voerden en wèl asielzoekers opvingen achteraf vrijwel zeker rechtmatig blijken te hebben gehandeld, tegen de onrechtmatige verlangens van de toenmalige minister in.

(2) Effectieve spreiding der machten behóórt aan gemeenten redelijke kansen te geven om op hun grondgebied enigermate een eigen beleid te voeren, zonder automatisch als marionet van de staat te moeten functioneren. Een gemeente zonder eigen beleidsruimte is een zinloze gemeente of een gelijkgeschakelde gemeente.

In dit verband is het ook goed op te merken dat gemeenten gekozen gemeenteraden hebben, en ook voor een groot deel hun eigen financiering. (Dat het Rijk daaraan bijdraagt is volstrekt irrelevant. En grote steden als Amsterdam en Rotterdam zouden véél beter af zijn als eigen stadsstaat.)

Was ik burgemeester of gemeenteraadslid, dan zou ik deze koppeling dan ook radikaal afwijzen als onbehoorlijk, als onrechtmatig, en als bedilzucht en er, in samenhang met punt (1), op wijzen dat de gemeenten die zich tegen Verdonk verzet hebben niet alleen een moreel gelijk hadden, maar ondertussen ook een Europeees juridisch gelijk hebben.

Nog iets over dat generaal pardon:

Ik zei gisteren iets aardigs over Balkenende, maar verwijs nu naar Typisch Nederlandse rechtvaardigheid van 7 december, waaruit ik een NRC-citaat weergeef:

"Het kabinet is van mening dat met het uitvoeren van de motie [het uitzetten van vreemdelingen voorlopig op te schorten tot er een nieuwe regering is - MM] rechtsongelijkheid wordt gecreëerd ten aanzien van diegenen die onder toepassing van staand beleid, zoals het project Terugkeer, Nederland hebben verlaten of zijn uitgezet."
(NRC, 6 dec 2006)

Op 7 december heb ik die mening kritisch en verontwaardigd  besproken, en ik voeg er hier aan toe dat deze mening dus welgeteld twee maanden geleden door Balkenende werd uitgedragen. (Zie verder mijn In Nederland regeert de leugen.)

De hoofdredactionele column in de NRC (neem ik aan: de dagelijkse bespiegeling zonder ondertekening onder het NRC-logo met "Lux et Libertas") heeft ook het een en ander te klagen over het regeerakkoord, en noemt onder andere dit punt:

"Ronduit bijzonder is de nieuwe plicht voor 'alle burgers' die zich 'beschermd weten' door de grondrechten deze ook te verdedigen, 'ook of juist in de eerste plaats voor een ander'. Aangezien grondrechten voor iedereen gelden en iedereen zich dus beschermd 'weet' heeft de burger er een dienstplicht bij gekregen. De grondrechten zijn veranderd in grondplichten: om te beginnen om het er mee eens te zijn."

Juist, en ik weiger. In de eerste plaats is dit volledig strijdig met andere grondrechten, zoals vrijheid van meningsuiting, waar ik het wèl mee eens ben. In de tweede plaats stinkt dit bijzonder stalinistisch. En in de derde plaats WEET ik, uit welgeteld in totaal ZES jaren buitengewoon bittere ervaring, die mijn gezondheid kenelijk voorgoed geruïneerd hebben, dat ik mij niet beschermd weet, in Amsterdam, want de Amsterdamse gemeente-politie, en Amsterdamse Colleges van B&W, inclusief de valse en voze deugdheld Aboutaleb, dienen in de feitelijke alledaagse gemeentelijke praktijk de illegale harddrugshandel, en weigeren de mensenrechten overeind te houden als dat schadelijk zou kunnen zijn voor deze handel.

Trouwens, de verwijzing naar de mensenrechten die ik zojuist gaf is de moeite waard, en kennelijk de voornaamste reden dat, opéénvolgend, de drugsterroristen Van Thijn, Patijn, Cohen, Oudkerk en Aboutaleb mij weigeren te ontvangen, weigeren te beantwoorden, weigeren mijn schade te vergoeden, en weigeren me zelfs maar telefonisch te woord te staan, kennelijk omdat ze bang zijn verbaal gevangen te worden zoals de Amsterdamse gemeentelijke drugsterrorisme-advocaat en beroepsleugenaar mr. Lisser.

Socialistisch kameraad Aboutaleb, op wie ik een grote vordering heb, kan er dan ook op rekenen dat ik zijn karakter en competentie aan zal snijden bij o.a. de BBC als hij minister is. Ik laat mijn leven en gezondheid niet ruïneren door een bestuurlijke gladjakker en vloeiend Nederlands liegende schoft ten behoeve van Amsterdamse drugsterroristen, ook niet als deze gladjakker z'n carrière dankt aan het persoonlijk totaal onverdienstelijke feitje dat meneer een politieke beroeps-allochtoon is, met hele scherpe ellebogen en een grote leegte waar anderen een geweten of hart hebben.

Tenslotte nog iets waar ik al in 1988 op gewezen heb, namelijk in mijn, in verband met de huidige toestand van het onderwijs toch behoorlijk profetische, Hoeren van de Rede, waarin ik het volgende schreef over de plannen de studiebeurzen af te breken, wat inderdaad gebeurd is.

Het gevolg daarvan zal zijn dat vrijwel alleen kinderen van rijke ouders zullen kunnen studeren en dat in Nederland in strijd met artikel 26.1 van de Rechten van de Mens gehandeld zal worden ("Hoger onderwijs zal gelijkelijk openstaan voor een ieder, die daartoe de begaafdheid bezit.")

Wel, hier is columnist Ben Knapen uit de NRC van gisteren:

 "Het is een algemeen verschijnsel in veel Europese landen. In Frankrijk is tachtig procent van de studenten op de elitescholen inmiddels zelf kind van ouders van wie één vroeger zo'n instituut heeft bezocht. Dat nota bene in het Europese land bij uitstek dat zich erop beroemt een meritocratie te zijn, waar de slimsten de beste kansen krijgen, ongeacht hun achtergrond. [MM: Voor een flink deel van een verklaring zie Politiek Correct Frans.]
In Duitsland is het niet anders. In het recente zogenoemde Armutsbericht stelt de regering vast: "Kansen op onderwijs zijn erfelijk geworden." Kinderen van hoogopgeleide ouders gaan daar 2,7 keer eerder naar het gymnasium dan kinderen van ambachtslieden. En voor de universiteit is die kans maar liefst 7,4 keer groter.
  Volgens het laatste rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (Investeren in Vermogen) zijn voor Nederland de getallen weinig opwekkender. Gelet op alle beleden intenties bij de drie grote onderwijshervormingen zijn ze eigenlijk ontluisterender."

Juist! En zie verder mijn Spiegeloog-columns van 1988-1989. Men kan niet zeggen dat niemand het bovenstaande niet reeds lang geleden zei, want ik deed dat, ook met grote risico's en gevolgen, want ik ben daarom twee keer van de Universiteit van Amsterdam gegooid, door PvdA-bestuurders, dezelfden die trouwens ca. 1985 tientallen miljoenen van de lopende rekeningen hebben laten verdwijnen. Eén daarvan, drs. Bob de Hon, een crétin dat tegen mij uitriep "Denkt u soms dat ik mijn ambtenaren afval?!" leeft nog, en dient nodig vervolgd wegens diefstal, bedrog, oplichterij, en misdadige incompetentie.

En aangezien die Spiegeloog-columns behoorlijk gelezen werden, en de wetenschappelijke staf aan de faculteit voor psychologie mij deswege liet weten "Maarten Maartensz zien we het liefste dood" (één reden voor mijn alias) kunt u hieruit ook opmaken dat al mijn liegende linkse carrièremakende generatie-genoten zonder werkelijk verstand, zonder morele integriteit, zonder moed, maar met een hele grote bek en hele scherpe ellebogen, ook verdomd goed wisten wat er gebeurde, uiterlijk in 1988.

Anders hadden ze me immers niet in het voorjaar van 1988 van de UvA gegooid, voor de tweede keer, al zal mijn fraaie en ook nogal profetische Vragen uit 1988 daar ook mee te maken hebben.

Maar ja: Ik ben "profeet in eigen land", nietwaar, en mijn totale jaarlijkse waarde in dit land =  € 13.573,03. Het leasen van een Mercedes op jaarbasis kost meer, maar dit bedrag is mijn totale menselijke waarde, in Nederlandse euros uitgedrukt, stand 2006.

Ik mag aannemen dat, volgens Van Thijn, Patijn, Cohen, Oudkerk en Aboutaleb, voor dit fraaie bedrag en heerlijke voorrecht, mijn vader bijna vier jaar concentratie-kamp heeft overleefd; mijn grootvader in een concentratie-kamp vermoord is; ikzelf twee keer van de UvA ben gegooid vanwege, aldus het College van Bestuur en de rector magnificus voorjaar 1988

"Uw uitgesproken gedachten over het peil van bestuur, onderwijs en onderzoek aan deze universiteit, alsmede over haar bestuurders en medewerkers" 

en dat ikzelf, als niet-erkende invalide, daarvoor drie en een half jaar terreur boven een Amsterdamse drugshandel heb moeten doorstaan, op het uiterste nippertje.

Een domme popi-jopi kreet als "Samen Werken, Samen Leven" wekt bij mij dus alleen acute kotsneigingen op, en het intense verlangen deze heilstaat voor randdebiele autochtone conformisten, drugshandelaars, voetbalmiljonairs, volkszangers, en politieke oplichters en praatjesmakers zo spoedig mogelijk voorgoed te verlaten met een miljoenen-vergoeding vanwege mijn moedwillig, gedurende vele buitengewoon bittere en pijnlijke jaren, opzettelijk geruïneerde kansen en geruïneerde gezondheid.

Ik màg hier immers al 28 jaar niet "Samen Werken, Samen Leven", want ik ben en was al die tijd invalide, maar kreeg geen hulp, en wil dus niet meer "Samen Werken, Samen Leven", en zal dat koste wat het kost weigeren - totdat ik een miljoenen-vergoeding heb ontvangen, en 28 jaar ben bijgekomen, met hulp van die vergoeding, in een behoorlijk buitenland, en mijn verraderlijke en laffe Nederlandse generatie-genoten in grote meerderheid dood zijn.

En tegen die tijd ben ikzelf ruim in de 80, als ik nog leef, en zal het dan trouwens ongetwijfeld nog héél moeilijk vinden achttien jaar voortdurende pijn vanwege drugsterreur en achtentwintig jaar discriminatie vanwege een niet-erkende invaliditeit te vergeten en vergeven.

Ik heb het immers al een keer geschreven: Mijn vader was er, na drieeneenhalf jaar concentratiekamp, fysiek beter aan toe dan ik na jaren terreur in Amsterdam, "bestuurd uit naam van de idealen van de Februaristaking", door drugsterroristen als Van Thijn, Patijn, Cohen en Oudkerk.

Immers, mijn vader kon daarna nog twintig jaar werken en een gezin stichten. Ik kon en mocht dat niet, van Van Thijn, Patijn, Cohen en Oudkerk. O, en ook niet van Aboutaleb, natuurlijk, een crétin dat nu zal gaan beweren dat ik met hem zou moeten "Samen Werken, Samen Leven", terwijl een Übermensch als hij dat niet met mij zou hoeven, naar eigen mening.

Ik heb hem immers vaak genoeg erom gevraagd, maar hij wilde me zelfs niet helpen promoveren, al ben ik evident veel intelligenter en geleerder dan hij, en al deden mijn ouders en grootouders oneindig veel meer voor Nederland dan de zijne.

Maarten Maartensz

 

        home - index - top - mail