Nederlog        

 

1 januari 2007

                                                                 

"Menselijk-al-te-menselijk"

 

 

Hier zijn twee fraaie citaten over menselijke vermogens.

1. Uit NRC-Handelsblad van 21 december 2006:

"Saparmürat Nijazov, alias Türkmenbasji, Vader van alle Turkmenen is dood. (...)

Saparmürat Türkmenbasji de Grote, zoals hij werd genoemd, hield er een cultus rond zijn persoon op na waarbij elke andere in de recente geschiedenis verbleekte. 21 jaar heerste hij als een god over de vijf miljoen Turkmenen en hun gasrijke land. Hij was zowel president voor het leven als premier als leider van de enige politieke partij. (...)

Zijn boek met aanbevelingen, Roechnama, was belangrijker dan de koran en verplichte literatuur voor elke Turkmeen; drie keer de Roechnama lezen leverde volgens Türkmenbasji toegang tot het paradijs op. Türkmenbasji  noemde maanden van het jaar naar zichzelf en zijn moeder (..). Steden en vliegvelden, boerderijen, legereenheden, havens en racepaarden en zelfs een meteoriet werd naar Türkmenbasji genoemd. Zijn gezicht tooit elk bankbiljet, elk gebouw, elk kantoor, elk boek, elke voorpagina van elke krant, zelfs de etiketten op de wodkaflessen. In het centrum van hoofdstad Asgabat staat een gouden standbeeld van Türkmenbasji, dat met de zon meedraait.

2. Uit "The private Life of Chairman Mao" van Zhisui Li (*), 22 jaar de persoonlijk lijfarts van Mao Tse Toeng (oude spelling) het volgende, uit de tijd van de Culturele Revolutie:

" (..) Mao announced he wanted to present the workers a gift of several mangoes that had been given to him by Pakistani foreign minister Mian Arshad Hussain. (..) (p. 502)

    Mao gave the mangoes to Wang Dongxing [zijn hoofd beveiliging - MM], who divided them up, distributing one mango each to a number of leading factories in Beijing, including Beijing Textile Factory, where I [dr. Zhisui Li - MM] was then living. The workers at the factory held a huge ceremony, rich in the recitation of Mao's words, to welcome the arrival of the mango, then sealed the fruit in wax, hoping to preserve it for posterity. The mangoes became sacred relics, objects of veneration. The wax-covered fruit was placed on an altar in the factory auditorium, and workers lined up to file past it, solemnly bowing as they walked by. No one had thought to sterilize the mango before sealing it, however, and after a few days on display, it began to show signs of rot. The revolutionary committee of the factory retrieved the rotting mango, peeled it, then boiled the flesh in a huge pot of water. Mao again was greatly venerated, and the gift of the mango was lauded as evidence of the Chairman's deep concern for the workers. Then everyone in the factory filed by and each worker drank a spoonful of the water in which the sacred mango had been boiled.
    After that, the revolutionary committee ordered a wax model of the original mango. The replica was duly made and placed on the altar to replace the real fruit, and workers continued to file by, their veneration for the sacred object in no apparent way diminished.
    When I told Mao about the veneration accorded to his mango, he laughed. He had no problem with the mango worship and seemed delighted by the story. " (p.503)

Allebei de citaten laten iets zien, zowel over politieke leiders als over de bevolkingen die dergelijke poliitieke leiders tolereren, accepteren, of aanbidden, dat wellicht het kortst en duidelijk zó samengevat kan worden:

Politieke leiders zijn of worden veel vaker gek dan gewone mensen, en gewone mensen zijn veel vaker dom, blind, bedrogen of bevooroordeeld dan ze zelf menen.

Zou het aan mij liggen - mijn vreselijke morele slechtheid, mijn bekende intellectuele achterlijkheid, mijn onnederlandse achtergrond - dat ik bij dergelijke verhalen zo vreselijk makkelijk, zo vanzelfsprekend, zo direct, zo geheel automatisch aan Verdonk en aan doorsnee Nederlanders denk? Zoals ik bij de letters "I" "N" "D" aan de letters "G" "e" "s" "t" "a" "p" "o" moet denken, onwillekeurig, en misschien omdat ik véél meer weet van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog dan mijn generatie-genoten en wie minder jaren telt dan mijn bijna 57?

Laat ik het zo zeggen: Als er een Calvinistische Godheid is, zoals Jan-Peter de Gristen-voorlieger denkt, of althans beweert te denken, dan zou een heel aardig "bewijs" van Zijn bestaan, en Zijn Grote Goedheid, en vooral van Zijn Oneindige Liefde voor Ons Land zijn - lijkt mij, voor een Gristengod met een welvoorziene hel naar Calvinistische overtuiging - als Rita Verdonk zou overkomen wat haar "goede vriend" Theo van Gogh aan Paul Rosenmöller toewenste.

Dat citeer ik een volgende keer wel eens, vermoed ik. Je kunt immers toch niet menen dat een mens niet mag menen zoals de hele Goede Vriend van Rita mocht menen?

En overigens is het mijn mening dat een mens en een land waar personen zomaar bij nacht en ontij van hun bed gelicht mogen worden om uitgeleverd te worden aan de martelende beulen van landen waaruit ze gevlucht zijn, alleen omdat het ze aan voldoende menselijke overeenkomst met een Tokkie of een Hazes ontbreekt, terwijl ze verder geen enkel misdrijf hebben begaan, geheel niet deugen, en moreel en menselijk bijzonder minderwaardig zijn.

Ik wens u een gelukkig en gezond 2007, waarin u vrijuit mag blijven te zeggen wat u zelf meent!


(*) "The private Life of Chairman Mao", Zhisui Li, Random House UK Limited, 1996, ISBN 0 09964881 4. Dit is een boek dat zéér aan te raden is voor wie werkelijk iets van politiek wil begrijpen, of van Mao, of van het Maoisme, of van de recente geschiedenis van China.

Maarten Maartensz

 

        home - index - top - mail