Nederlog        

 

15 augustus 2006

                                                                 

Ramdas als ethicus

 

 

Anil Ramdas is één van de Nederlanders die carrière maakte als Ayaan Hirsi Ali: Héél integer, "omdat ik zwart ben", en je in die gelukkige zeer herkenbare morele hoedanigheid in "het Nederland van ooit", "recht" kon doen gelden dat aan jouw persoon goedgemaakt moest worden wat aan de eerdere miljoenen zwarte slaven aan onrecht werd gedaan, tenminste als je slim genoeg was om aan een Nederlandse universiteit terecht te komen, of lid te worden van een linkse partij (en later ook een minder linkse, als de VVD).

Dit gebeurde gehéél vanzelfsprekend, en op uitdrukkelijk verlangen van alles was Links was, of beweerde te zijn. Zegge: Our own party-token-blacks need Full Restitution for the evils done to their black brothers and sisters! Dié fijnzinnige morele lijn dus, later ook héél populair in VVD-kringen, althans voorzover het VVD-kamerleden betreft dan, en niet gewóne zwarte politieke vluchtelingen in Verdonk's klauwen. (Zie verder: Quod licet Ayaan non licet Iraniërs etc. en Naar Somalisch Recht.)

Anil, die al vele jaren carrière maakt in het linkse deel van media-land, is derhalve tegenwoordig een heuse Media-Persoonlijkheid, directeur hier en daar en overal waar geld te verdienen valt met goedkope morele praatjes, en columneert ook in de NRC, temidden van andere hoogst-integere figuren als Elsbeth Etty, de roodgeverfde stalinistische feministe of feministische staliniste. (Alle prominente leugenaars van mijn generatie die carrière maakten in de CPN zitten alweer járen bij de NRC, alsof dat volkómen vanzèlf spreekt, of - wat veel waarschijnlijker is - beter betaalt dan elders. Velen schijnen een drankprobleem te hebben, i.v.m. hun geweten ook, dus het vele geld is inderdaad hard nodig.)

In zijn laatste column, in de NRC van 14 augustus, werpt Anil zich op als waarachtig ethicus. Hier is een korte samenvatting van de diepe gedachtes die hij openbaarde onder de kop "Oorlog en Beschaving". Ik vat samen:

"Iedereen wil wel eens iemand vermoorden, maar meestal komt het er niet van.
(..)
Moord is gruwelijk, maar ook spannend. Onze beschaving kan niet zonder.
(..)
Beschaving in de sociologische zin van Norbert Elias' civilisatieproces heeft misschien meer te maken met de dood dan met wat dan ook. De wijze en de reden van doden, daar meet je de beschaving aan af.
(..)
...het gaat bij het beschavingsonderzoek naar het verschijnsel moord niet (alleen) om het aantal doden, maar om de manier waarop de handeling plaatsvindt. Niet de inhoud maar de vorm zal ik maar zeggen.
(..)
...niet de hoeveelheid doden, maar de hoeveelheid doders is bepalend voor onze beschaving. Een kleiner aantal doders en een groter aantal doden, dat is het ideaal van de oorlogsvoering in onze moderne beschaving."

Dixit Ramdas. Als u mijn samenvatting niet gelooft, kijk het vooral zèlf na, op www.nrc.nl, waar het vast te vinden is. (Ik geloof dat ik de essentie van de Anilse ethische gedachtegang getroffen heb, maar wil daar geen gif op innemen, want Anil en ik zijn niet gelijk begaafd of geleerd.)

Zou het ironie zijn van Anil? Het kàn zijn, maar ik geloof het niet. Anil is jonger dan ik, heeft in Nederland een of ander flutvak aan een universiteit gestudeerd, en is daar rijkelijk gewassen in cultureel-relativistische post-moderne wateren. Hem is het volgende onderwezen, net als mij en alle studenten-generaties tussen 1972 en 2002 - dat ik nu vrijwel letterlijk laat volgen zoals het aan de UvA uitgedragen werd, maar wèl met parenthetische preciseringen van mijn hand, die Anil in zijn studietijd niet vatte en niet zag, of afwees als "fascistisch", want daar werd ik voor uitgemaakt als ik parenthetisch zei: O, logischerwijs bedoel je dit. Namelijk:

  • alle moraal is relatief (van Osama tot Gandhi)

  • alle mensen zijn gelijkwaardig (van Eichmann tot Einstein)

  • alle culturen zijn gelijkwaardig (van Neanderthalers tot Nederland)

  • waarheid bestaat niet: alles is interpretatie (van de sprookjes over Sinterklaas tot de verhalen over Auschwitz)

Ik begrijp dus waaróm een denker en ethicus van het formaat Ramdas het allemaal niet zo heel helder meer ziet, en konkludeert, ironisch of serieus - ook met stilzwijgende groeten aan Onze Jongens en Meiden in Irak en Afghanistan - dat

"de hoeveelheid doders is bepalend voor onze beschaving. Een kleiner aantal doders en een groter aantal doden, dat is het ideaal vam de oorlogsvoering in onze moderne beschaving"

Wat een Ramdas nooit heeft kunnen leren aan een Nederlandse universiteit, toen hij deze instellingen voor een carrière in de PvdA of de media bezocht, is dat zaken als waarheid en moraal heel wat minder relatief zijn dan relativistische carrièremakers goed uitkomt, en dat bijvoorbeeld één redelijk handvast criterium om zowel beschavingen als religies als politieke bewegingen mee te beoordelen is hoe waarachtig, hoe waar, hoe waarschijnlijk, hoe wetenschappelijk houdbaar hun feitelijk wereldbeeld nu is.

En dan is het zo dat er véél te zeggen valt voor de wetenschappelijke idealen, en het voorzichtig verlicht tolerant liberaal skepticisme van de Westerse verlichting, en geheel niets voor godsdienst-fanatisme, of dat nu het Heilig Geloof van Bush Jr. of zijn tegenvoeter Osama betreft.

Maar ik vrees dat échte rationeel beargumenteerbare waarheid of waarschijnlijkheid, net als een op werkelijke historische feiten en mensenkennis teruggaande moraal en wetgeving voor iemand die zo is opgeleid als Anil - en ieder ander die in Nederland studeerde de laatste 35 jaren, en noch karaktervol noch intelligent genoeg was om zelfstandig z'n wetenschappelijke kennis en beschaving op te doen via eigen inspanningen en lezen - helaas te moeilijk zijn om redelijkerwijs mee uit de voeten te kunnen.

Zo iemand komt niet verder dan Ramdas' bewering dat beschaving evenredig is aan de breuk vermoorden : moordenaars, en des te hoger staat (met zegen van Norbert Elias, ook heel instructief over tafelmanieren) alnaarmate er méér vermoorden en minder moordenaars zijn, en de moordenaars-technologie dus effectiever is. Hitler en Stalin zouden Anil vast en zeker tot partij-ideoloog hebben benoemd, al zou zijn huidskleur daarbij wel een moeilijkheidje zijn geweest, geef ik toe. Maar naar de geest heel geschikt, dat wel!

Maarten Maartensz

 

        home - index - top - mail