Nedernieuws        

 

15 oktober 2005

                                                                 

Site, mail en langdurige pijn

 

 

Mijn site - maartensz.org - scoort na een jaar bestaan waarin ik geen enkele moeite heb gedaan het onder de aandacht van iemand te brengen een 3 bij Google. Dat is behoorlijk goed, en meer dan de meeste commerciële sites, die bovendien veel moeite doen om bekend te raken en om zoekmachines te manipuleren, wat ik óók al niet doe. (Mijn reden? Ik ben élitair en weet en wil dat, althans in het genivelleerde klimaat en land waarin ik leef. En er is nu eenmaal alleen maar een kleine minderheid die begrijpen kan en wil waar ik het over heb op mijn site, vrijwel overal. En ik houd trouwens niet van publiciteit, en heb er ook de gezondheid niet voor.)

Ik krijg ook wel eens mail over de site, die ik meestal heel beleefd en binnen 24 uur beantwoord, voorzover ik de gezondheid heb. Recent was er weer eens mail met een wat ongeruste opmerking die ik al eerder heb gehoord en gelezen in mail: Ik zou me teveel opwinden over het verleden, en/want er zou toch geen reeële kans zijn mijn schade te vergoeden. (Daarvoor moet je Oltmans heten, en hulp hebben van Krol en Mol (Henk en Albert), begreep ik, en dergelijke hulp is er voor mij natuurlijk niet, en Albert is dan ook dood.)

Wel, het was ongetwijfeld goed bedoeld, en er zit wat in. Maar ik heb 26 jaar mogen klagen, in Onze Prachtige Nederlandse Rechtsstaat, dat ik pijn lijd, moe ben, en invalide ben, en heb 26 jaar geen enkele hulp en zeer veel discriminatie en chicanes meegemaakt, in een land waar iedere junk al die 26 jaar hulp en geld nagedragen is door hele regimenten hulpverleners.

Ik heb als invalide bijna 4 jaar nauwelijks kunnen slapen van de overlast; ben herhaaldelijk en geloofwaardig met moord bedreigd door inpandig met burgemeesterlijke vergunning gevestigde harddrugshandelaars; uitgelachen door de gemeentepolitie op mijn klachten ("Als het u niet bevalt sodemietert u maar op uit Nederland. Wij doen niets voor u."); en heb sindsdien, 17 jaren lang, vrijwel voortdurend pijn. En geen enkele hulp. En 17 jaar lang chicanes, leugens, en tegenwerking:

Geen verhuissubsidies, geen geld voor witgoed of andere bijzondere bijstand, geen ontvangst door bijstandsambtenaren, 17 jaar lang geen antwoorden op al mijn klachten, geen toegang tot bijstandsambtenaren, geen antwoorden van wethouders, geen hulp in de huishouding - niets, niets, niets dan armoede, discriminatie, chicanes, en pijn, pijn, pijn.

Ik zet het maar even apart en vet voor de duidelijkheid. En overigens geniet ik niet écht van de 100 euro per week = 14 euro per dag om van te leven (eten, kleden, boeken kopen, alles) in een land waar een beetje advocaat met nauwelijks meer dan de helft van mijn IQ en nauwelijks meer dan de helft van mijn leeftijd 300 à 400 euro per uur declareert alsof dat vanzelf spreekt, en de bestuurlijke top van ziekenhuizen, HBO's etc. jaarlijks een half miljoen in guldens opstrijkt in deze heilstaat van hypocriete gelijkwaardigheid en gelogen respect.

Kortom, lezers en lezeressen van mijn site:

Ik heb nu langer dan 5 Nederlandse tweedewereldoorlogen pijn en geen energie, en ben al die 26 jaren systematisch, opzettelijk, welbewust gediscrimineerd door wie me wettelijk hadden moeten helpen en beschermen in Nederland, alleen omdat ik én een afwijkend individu ben én heel ongebruikelijke ideeën en waarden heb over tal van zaken, die ik niet verzwijg én invalide en arm ben, zodat om het even welke Nederbureaucraat denkt (en desgevraagd van z'n chef bevestigd krijgt) dat tegen mij alles geoorloofd is, omdat ik niet kan deugen in ambtelijke ogen, en me niet kan verweren. En natuurlijk ook en vooral omdat ik me verzette tegen de moorddreigingen en vergassingspogingen van mijn harddrugshandelende huisbaas, waartegen de drugsterrorist Van Thijn, heel welbekend met mijn achtergrond, mij weigerde te beschermen "Uit naam van de idealen van de Februaristaking".

Er zijn eigenlijk maar twee dingen die ik wil met en van en in Nederland:

1. Een grote schadevergoeding - evenredig aan die is uitgekeerd aan Bram Peper voor zijn onmetelijk lijden in de bonnetjesaffaire - die me in staat stelt de rest van mijn leven buiten deze heilstaat van Hazes en Brood te leven op een behoorlijke manier, en mèt verzorging die ik als functioneel Untermensch, volgens de Nederambtenarij, in Nederland niet krijg.
2. Vergelding van mijn vele jaren van pijn, als het niet anders kan (zie hieronder) met niet-wettige middelen, want Nederland is geen rechtsstaat meer, en verandert in hoog tempo in een terreurstaat.

Ik heb hier verder niets te zoeken, is mij 26 jaar lang consistent duidelijk gemaakt door alles wat in Nederland bestuurt, politiekt, ambtenaart of drugs handelt.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail