Nedernieuws        

 

8 juli 2005

                                                                 

Nederlandse moraal

 

 

In de NRC van zaterdag 25 juni staat een pagina vol van twee artikelen over Srebrenica en de Nederlandse moraal. De NRC-journalist Van den Boogaard heeft er een boek over geschreven, en één van de twee artikelen is van zijn hand en bestaat overwegend uit citaten uit dit boek. Ik schreef er de vorige keer over, en citeerde toen m.i. statistisch onweerlegbare evidentie over het gemiddelde Neerlandse karakter die ik nooit door anderen besproken of overwogen zie, maar toch allerminst moeilijk te begrijpen is, al is het allemaal wat pijnlijk voor de 9997 van de 10.000 Nederlanders die niet onze bijzondere achtergrond hebben, en al verklaart het veel over 1940-45 in Nederland, en de Nederlandse reacties daarna, toen de meeste Nederlanders zich in korte tijd moesten transformeren van collaborateurs in verzetsstrijders, wat après coup - de Canadezen en de Amerikanen hadden immers het moeilijke en gevaarlijke werk al gedaan - en met medewerking van bijna iedereen, die immers allemaal in hetzelfde schuitje zaten, heel goed bleek te gaan.

Maar terzake Nederlandse heldhaftigheid anno 1995. Boven het artikel van Van den Boogaard staat de kop "Voor de houding van de Nederlandse soldaten in Srebrenica bestaat een woord: lafheid". Zijn boek heeft een lange en slechte titel die begint met "Zilverstad", waarvan ik maar raad - de NRC, de schrijver, en de redactie leggen het niet uit - dat dit Nederlands is voor "Srebrenica". De eerste twee zinnen zijn

"Nederlanders zijn bang voor geweld. Dat is de conclusie van 'Geen helden: over Srebrenica als militaire metafoor", een hoofdstuk uit het boek Zilverstad.

Je ziet: De NRC - naar eigen zeggen 'slijpsteen voor de geest' - schrijft bij voorkeur in termen van "Vrouwen zijn bang voor muizen" e.d. en acht het niet nodig dingen ook maar benaderend te kwantificeren, zoals met "Sommige" of "Vele" of "De meeste" of "Enkele zeldzame". Ook is "bang voor geweld" van een verpletterende helderheid, zal je opgevallen zijn. Maar terzake - en alle weglatingen met puntjes tussen vierkante haken zijn van de hand van de journalist, die zijn eigen boek citeert:

"Nadat de Nederlanders hebben getuigd komt ook generaal Janvier aan het woord, de commandant van UNPROFOR in 1995.
De Nederlanders hebben hem in het verleden tot zondebok willen maken - hij zou degene zijn geweest die niet voldoende energiek Dutchbat van luchtsteun zou hebben voorzien tijdens de Franse opmars [..]. Maar Janvier kaatst [..] het argument terug: naar het oordeel van de Franse generaal zouden zouden, wanneer er in plaats van 400 Nederlanders in Srebrenica 400 Fransen hadden gezeten, deze de enclave gehouden hebben. "Met de 400 Fransen was het volledig anders geweest, want wij zouden hebben gevochten", aldus Janvier. "De Nederlanders hebben (van Janvier, RvdB) wel de opdracht gehad te vechten. Wanneer men een order ontvangt om te vechten, dan vecht men. (...)
Voor die door Janvier en anderen opgemerkte onwil om te vechten, en de neiging om de veiligheid van de eigen manschappen voorop te stellen, bestaat een woord: lafheid. Het is echter opvallend dat dit verwijt in Nederland zelden gemaakt wordt - niet in het parlement, en eigenlijk ook nauwelijks daarbuiten."

Journalist Van den Boogaard is duidelijk geen lezer van mijn proza. Ik ben het wel met hem eens, maar de Nederlanders zijn in zeer grote meerderheid - haters van de haat als ze in grote meerderheid zijn - ook te laf om hun eigen lafheid moedig onder ogen te zien of eerlijk te benoemen, zoals ze in grote meerderheid ook van zichzelf weten geen groter helden te zijn dan de Dutchbatters die 7000 mensen lieten vermoorden die ze betaald werden te beschermen, en zonder dat enige Dutchbatter de moed had voor camera's te verklaren dat ze niet konden of wilden wat ze betaald werden om te doen, wat toch alleen wat morele moed gevergd had, en veel doden had kunnen schelen.

Deze Neerlandse heldhaftigheid was ook al zo tussen 1940 en 1945, zoals mijn cijfers van de vorige keer onomstotelijk bewijzen, al mag betwijfeld worden - Van Speyk, De Ruyter, de Tachtigjarige Oorlog - of deze lafheid alle eeuwen "wien Neerlands bloed door d'aadren vloeit" dit bloed heeft helpen blijven vloeien.

En het is natuurlijk niet opvallend dat Wij Neerlanders in grote meerderheid niet genegen zijn de voor Neerlanders zo typerende grote lafheid eerlijk te verwoorden, was het alleen omdat wie dat doet grote problemen kan verwachten onder Neerlanders, vooral als deze met velen tegen één zijn.

Het boven gegeven citaat gaat zo verder:

"De gedachte dat van militairen gevergd kan worden dat zij bereid zijn te sneuvelen in het kader van bevelen - historisch gezien nogal een vanzelfsprekendheid van het militair bedrijf - is in deze jaren kennelijk geheel in onbruik geraakt."

Daar valt iets voor te zeggen, maar wat er feitelijk achter zit is dit: Wat in Nederland de afgelopen 40 jaar ontstaan is, en ook vroeger bestond, in de 19e eeuw, getuige Multatuli's geschiedenis, is een klimaat waarin alle publiek optreden in iedere publieke hoedanigheid theater, doen alsof, hypocrisie is: Zolang je maar publiek meeliegt met de meerderheid, zolang je maar verbaal Onze Normen En Waarden belijdt; zolang je maar géén kritiek hebt op Ons of Onze Voorgangers of Onze Manieren; zolang je je maar gedraagt als kannibaal onder de kannibalen en als Amsterdammer onder Amsterdammers, hoor je er helemaal bij in Neerland - zolang je maar niet doet wat je beweert dat goed zou zijn om te doen, en zolang je maar geen Neerlander (mits autochtoon, natuurlijk) beledigt, kwetst, of grieft, en vooral zolang je Onze Leiders niet ontrieft hoor je er in Nederland helemaal bij: Iedereen collaboreert, iedereen poseert, iedereen liegt Politiek Correct, en de enigen die dat niet doen zijn zó hoog begaafd dat ze ook van een universiteit worden verwijderd "vanwege uw uitgesproken gedachten", en zijn inderdaad doodarm en zwaar gediscrimineerd.

Wat Van den Boogaard hier trouwens vergeet is dat je andere eisen kunt stellen aan militairen dan aan mietjes, en wat hij trouwens ook vergeet is dat de advertentie-propaganda voor het Nederlandse leger, waarmee manschappen geworven worden, helemaal zo knus, gezellig, en ik-keer-mijn-andere-wang-ook niet is, maar doet alsof er behoefte is aan echte Hollandse Helden, Kerels van Stavast, en waardige opvolgers van Van Speyk en De Ruyter. Hij is de enige niet:

"Voor NRC-columnist J.L. Heldring toont Srebrenica aan dat de Nederlanders "geen martiale natie" vormen. Soms tot woede van anderen in politiek Den Haag hamert Heldring door de jaren heen op de ontoereikendheid van de Nederlandse vechtersmentaliteit. "Na Srebrenica gold het - ook officiële medeleven, zoniet medelijden eerst onze soldaten die geen verliezen hadden geleden (..) en pas later de Bosnische bevolking, die ze hadden moeten beschermen", constateert de columnist droogjes. Hij denkt ook dat het nooit anders zal worden: "dat zou een cultuuromslag vergen bij een bevolking die vanouds een grondige hekel heeft aan alles wat naar het militairisme zweemt."

O? En waarom nemen Nederlanders dan dienst? Al die tegenwoordig hoog betaalde militaire snorremansen zijn toch met open ogen hun sollicitaties ingegaan als militair, en wisten toch dat militairen wel eens beschoten zouden kunnen worden? Waarom alles behandeld in termen van vage attributies over "Wij Nederlanders" in plaats van in termen die aangewezen zijn: Deze militairen hebben zich niet als militairen gedragen, maar inderdaad als lafbekken. En daarvoor hebben ze zich niet laten werven, noch worden ze daar, behoorlijk goed, en in ieder geval zéér veel beter dan ik, voor betaald.

Trouwens: Nederlanders zijn helemaal niet afkerig van vechten of moorden, getuige het vele zogenaamde "zinloze geweld" en het vele supporters-geweld en de tientallen doden rondom de Nederlandse drugshandel. Een aanzienlijke groep der mannelijke Nederlanders slaat met genoegen een ander in elkaar - maar gewoonlijk wel met de voorwaarde dat dit in het geniep, anoniem, en met een meerderheid kan gebeuren ... en de grote pech voor Onze Nederlandse Helden te Srebrenica was dat ze er niet met 400 tegen 4 of 40 stonden, want in dat geval waren er vrijwel zeker talloos vele Nederlandse heldendaden geweest, maar met 400 tegen 4000, en dat degenen die risico's liepen vermoord te worden bovendien geen van allen Nederlandse autochtonen waren, want dat had mogelijk ook een verschil gemaakt, al bleek dat niet zo te zijn in de Tweede Wereloorlog.

Tussenwerping: Ik schreef deze Nedernieuws beetje bij beetje over verscheidene dagen, en kan op dit moment de betreffende NRC niet meer vinden. Later wellicht meer over dit onderwerp van Neerlandse soldaten-heldenmoed - al heb ik hier wel de deelkonklusie dat het in vrijwel geen enkele sociale groep mogelijk is om de tekortkomingen van de meerderheid ervan of van de leiding redelijk en rationeel te bespreken in die groep, omdat dit door de betrokkenen als verraad of in ieder geval als onbehoorlijk wordt gezien. De grote meerderheid van de mensen zijn immers totalitair van aard, en de motieven en voorspellingen en verklaringen die je uit die bepaling kunt afleiden zijn vrijwel altijd een stuk zinniger dan een Freudiaanse driftsleer.

Maarten Maartensz

 

        home - index - top - mail