Nedernieuws        

 

11 november 2004

                                                                 

Nederland verklaard te Iran 

 

 

Er stond gisteren een aardig stukje van een Thomas Erdbrink in de NRC. Deze is niet lang geleden getrouwd met een Iraanse, en woont in Iran, waar hij de vaak nogal moeilijke plicht heeft Nederland te verklaren aan zijn schoonfamilie. Gelukkig voor hem heeft hij een schoonmoeder met gezond verstand, zoals blijkt uit het volgende citaat, waarin hij verhaal doet van zijn pogingen zijn vaderland aan zijn familie te verklaren:

Mijn schoonfamilie ziet de Amsterdamse burgemeester Cohen en een man in een te grote jas die op een trommel slaat. Mensen gillen hun longen uit hun lijf. Theo van Gogh is vermoord door Mohammed B. Het zweet breekt me uit. Hoe ga ik dit uitleggen?

"Er is een Nederlandse filmmaker vermoord", begin ik. "Vanochtend neergeschoten door een Marokkaans-Nederlandse moslim-extremist. Iedereen op dit plein [de Dam - M.] is boos en verdrietig."

Afschuw bij de schoonfamilie.

"Oh jee, het is weer een moslim", weeklaagt mijn jongste schoonzus. "Ik wil geen moslim zijn" roept ze boos.

"De filmmaker had een film gemaakt over mishandeling van moslimvrouwen", vervolg ik. "De vrouwen vertelden naakt hun verhaal terwijl er koranverzen op hun lichaam werden geprojecteerd. In de film die 'onderwerping' heet, gaat het ook over Iraanse vrouwen."

De hele familie kijkt me niet-begrijpend aan. "De filmmaker wilde het probleem van vrouwenmishandeling binnen de Islam aan de kaak stellen", voeg ik eraan toe.

"Door naakte vrouwen te laten zien?", vraagt mijn schoonmoeder verbaasd. Ik antwoord instemmend en vertel ook over de kruistocht van Ayaan Hirsi Ali tegen islam en vrouwenbesnijdenis.

(..)

"De filmmaker schreef ook columns", vertel ik uiteindelijk maar. Ik kan het ze beter zelf uitleggen voordat ze het morgen in een Iraanse krant lezen. "Hij wilde provoceren om een discussie aan te zwengelen. Hij noemde moslims 'varkens', de profeet 'een geitenneuker' en Allah een lief varkentje." Een vragende stilte valt. "Dat kun je zeggen in Holland omdat we vrijheid van meningsuiting hebben", leg ik uit.

"Dus in Nederland kun je alles zeggen en doen wat je wilt zonder dat het uitmaakt of je er iemand mee beledigt?", vraagt mijn schoonmoeder. Ik zeg dat er grenzen zijn, dat het volgens mij uitmaakt of je iemand persoonlijk beledigt of een hele groep. "Maar er wonen een miljoen moslims in Nederland, die mag je dus allemaal beledigen?" concludeert ze. "Nou, dan moet je niet gek opkijken als er iemand boos wordt", zegt ze lachend. "Begrijp me niet verkeerd, ik heb een hekel aan extremisten, maar deze lijkt me een product van jouw eigen maatschappij."

Dat is goed gezien, beredeneerd en opgeschreven.

Trouwens, in dit verband: Ik heb een Nederlandse verdediging gehoord van het Goghiaanse taalgebruik, namelijk dat omdat Nederlanders graag van "kaaskoppen" spreken, het "dus" gerechtvaardigd is moslims voor "geitenneukers" uit te maken. Kortom, naar Neerlands normbesef is het beschuldigen van bestialiteit hetzelfde als het gelijkstellen aan een "kaaskop". (Moet ik hier opnieuw Orwell citeren over totalitair denken?)   

     Van Gogh 

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail