Nedernieuws        

 

10 november 2004

                                                                 

De crematie

 

 

Ik hoorde gisteren ook enig crematie-nieuws, net als de TV-verslaggever van de NRC, die het ook bezichtigde, via zijn nationaal-onderwijs-apparaat (dat ik al 34 jaar opzettelijk ontbeer). Afgezien van de zoon van Van Gogh die dertien is en waarvan men besloot hem "buiten beeld te houden", heb ik de vader, moeder, en twee zussen van Van Gogh mogen horen, die allemaal pal stonden voor hun Theo en de vrije meningsuiting. Ik citeer:

"Mag je een moeder verwijten dat haar hele lijf zich vult met haat en woede over het afslachten van haar zoon? Natuurlijk niet, maar de uitspraken van mevrouw A. van Gogh-Vonhoff waren wel gericht tot het hele volk: "Laat geen welzijnswerker, psycholoog, multicultipersoon of andere gedachtenpolitie ons vertellen dat wij niet mogen haten!". Wij, zou dat staan voor de familie, de aanwezigen of de Nederlanders?

Afgezien van de drijfveren van Theo van Gogh's moeder - waarover Theo himself zéér beeldend kon zijn, maar wat ik hier nalaat te behandelen - is het wat navrant dat dit gezegd wordt in een land waar de politici iedere week wel beweren dat "het verboden is op te roepen tot haat" e.d. Van mij mag dat trouwens, omdat je gevoelens nu eenmaal hebt, ongeacht wil of opzet, maar is er een groot verschil tussen iemand haten en iemand doodsteken: Je mag alles denken wat je wilt, hoe dom of ongeïnformeerd ook, maar niet alles doen wat je wilt, omdat er dan geen samenleving over blijft. 'Elementary, my dear Watson', nietwaar.

In dit verband zijn de vele fraai geformuleerde maar bittere opsommingen van Gibbon over wéér zoveel tienduizenden vanwege godsdienstige opvattingen over de kling gejaagden, in slavernij gebrachten, of dood gemartelden jaar in jaar uit, 1200 en meer jaren geleden in Europa, en pagina na pagina heel instructief. Maar hoeveel Nederpolitici hebben zich dezelfde moeite gegeven om dit soort zeer leerzame teksten te bestuderen? Eén op de tienduizend? Je ziet, ik blijf optimist, en héél misschien heeft Frits Bolkestein, die immers zo verguld is met zijn eigen inschatting van zijn eigen vermogens, wel eens iets dergelijks gedaan, tussen het lezen van de partij-programmaas van de VVD en het aandachtig en bewonderend bestuderen van Schefferiaans en Balkenendiaans proza door, ongetwijfeld.

     Van Gogh 

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail